Bannkob
facebook-icon

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งให้กันนะคะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 6 50%

คำค้น : น่ารัก, แสนซน, โรแมนติก, โคแก่, หญ้าอ่อน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 692

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2562 19:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 50%
แบบอักษร

บทที่ 6 

 

แสนรักนำอาหารมาเสิร์ฟให้ศรุตถึงด้านในบ้านพักจนครบทุกเมนู ซึ่งบ้านพักของศรุตเป็นแบบที่หันหน้าออกทะเล มีห้องนอนใหญ่หนึ่งห้องและมีระเบียงนั่งเล่นกับสระน้ำส่วนตัวหน้าบ้านพัก สามารถว่ายน้ำเล่นไปชมวิวชายหาดไปได้อย่างสบายๆ  

แต่ตอนนี้พระอาทิตย์เริ่มตกดินแล้ว ศรุตจึงไม่อยากกินอาหารไปตบยุงไป จึงให้แสนรักเอาเข้าไปเสิร์ฟให้ในตัวบ้าน แทนที่จะนั่งดื่มด่ำตรงระเบียงหน้าบ้านเคล้ากับเสียงคลื่นกระทบฝั่ง เพราะยุงทะเลมันตัวใหญ่และกัดเจ็บทีเดียว 

“อาหารที่สั่งไปได้รับครบไหมคะ”  

หญิงสาวถามหลังจากวางจานสุดท้ายซึ่งเป็นขนมหวานลงบนโต๊ะเรียบร้อย เขามองแล้วก็พยักหน้ารับว่าทุกอย่างที่สั่งไปได้ครบถูกต้อง หล่อนจึงยกมือขึ้นไหว้พร้อมกับกล่าวคำขอโทษตามที่ถูกสั่งมา 

“ขอโทษค่ะ”  

ศรุตขมวดคิ้วไม่เข้าใจว่าหล่อนขอโทษเขาเรื่องไหน เพราะตอนนี้เรื่องที่ยังค้างคาต้องชำระความกัน คือเรื่องที่หล่อนไม่ยอมบอกเขาแต่แรกว่าเป็นหลานของสินธร แล้วก็เรื่องปลอมตัวไปทำงานในผับ กับเรื่องที่มาขโมยจูบเขาหน้าอาบอบนวดแล้วชิ่งหนีเขาไปตอนที่อยู่ปั๊มน้ำมัน 

“เอาเรื่องไหนก่อนดีล่ะ มีหลายเรื่องเหลือเกิน”  

หล่อนรู้ทันทีว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไรบ้าง แต่หล่อนไม่ได้ขอโทษเรื่องพวกนั้น 

“ไม่ใช่เรื่องที่กรุงเทพฯ ค่ะ แต่เป็นเรื่องที่แสนรักพูดจาไม่ดีกับคุณต่อหน้าพนักงาน ตอนที่อยู่ที่ห้องครัว” 

“เรื่องนั้นฉันไม่เห็นว่าเธอจะพูดจาไม่ดีตรงไหน เธอก็แค่อธิบายและบอกเฉยๆ นี่”  

ชายหนุ่มแย้งเพราะมองว่ามันไม่ใช่การเถียงหรือการพูดจาไม่ดี สำหรับเขาถ้าพูดจาไม่ดีมันจะเป็นอีกอย่างหนึ่ง ไม่ใช่อย่างที่หล่อนทำ 

“แต่คุณเป็นแขกของคุณปู่ แสนรักก็ไม่ควรต่อปากต่อคำกับคุณ ถือว่าผิดอยู่ดี” 

เขานิ่วหน้าเล็กน้อยเดาได้ทันทีว่าหล่อนน่าจะโดนผู้ใหญ่ดุมา  

“เรื่องที่ห้องครัว เป็นเรื่องใหญ่มากเชียวเหรอ” ศรุตถามน้ำเสียงอ่อนโยนลง 

“ก็ไม่มากหรอกค่ะ อย่าสนใจเลย” หล่อนบอกปัด “คุณศรุตต้องการอะไรอีกไหม ถ้าไม่แล้วแสนรักจะได้ออกไปยืน...อุ๊บ!” 

แสนรักเกือบหลุดพูดออกไปจึงต้องรีบยั้งปากไว้ แต่ศรุตที่ได้ยินอะไรแพลมๆ ออกมากลับนิ่วหน้า แล้วเขาก็ไม่ชอบปล่อยให้มีอะไรค้างคาใจด้วย  

“จะบอกฉันตรงนี้ หรือให้ฉันไปถามคุณสินธรเอง” 

คำขู่ของเขาทำให้หล่อนทำหน้าง้ำหน้างอใส่ แล้วก็จำใจต้องบอกความจริงกับเขา 

“แสนรักไม่ใช่พนักงาน ไม่ควรรับออร์เดอร์จากคุณโดยตรง ควรเรียกพนักงานมาและให้พนักงานจัดการ ไม่ใช่ตัดสินใจไปเองโดยพลการ ก็เลยโดนทำโทษให้ยืนสำนึกผิดหน้าบ้านพักของคุณหนึ่งชั่วโมง” 

“หน้าบ้านพัก?”  

เขาทวนพลางมองเลยไปยังหน้าบ้านพักที่หันหน้าออกสู่ชายหาด ไม่เหมือนบ้านพักโซนอื่นที่หน้าบ้านพักจะเป็นทางเดินและมีรั้วไม้ของบ้านพักแต่ละหลังกั้นเป็นอาณาเขตไว้ แล้วจึงทวนถาม  

“ยืนทั้งที่มันมืดๆ อย่างนี้น่ะเหรอ” 

แสนรักพยักหน้าหงึกๆ ทำตาปรอยและหน้าคว่ำใส่เขา  

“ยุงได้หามกันพอดี”  

ศรุตส่ายหน้าแต่ไม่วิจารณ์เรื่องการทำโทษนี้ เพราะถือว่าตนเองเป็นคนนอก แต่ในส่วนที่เขาพอจะช่วยผ่อนหนักให้เป็นเบาได้เขาก็จะช่วย เขาจึงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วรื้อของในกระเป๋าเล็กๆ ใบหนึ่งที่อยู่ในนั้นพักหนึ่งก่อนจะเดินกลับมาและยื่นของที่ถือมาด้วยส่งให้ 

“นี่น่าจะช่วยอะไรได้บ้าง” 

แสนรักมองขวดโลชั่นกันยุงในมือเขาอย่างลังเล ตอนแรกคิดว่าเขาจะสมน้ำหน้าหล่อนเสียด้วยซ้ำ  

“รับไปเถอะ” 

“ขอบคุณค่ะ”  

หล่อนยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณแล้วรับขวดโลชั่นกันยุงมาถือ ศรุตไม่ได้รับไหว้และไม่ได้พูดเรื่องทำโทษต่อ แต่เปลี่ยนเป็นชวนหล่อนแทนหน้าตาเฉย  

“นั่งลงก่อนสิ” 

“นั่งทำไมคะ?” 

“กินมื้อเย็นหรือยัง”  

“ยังค่ะ” หล่อนก็พาซื่อตอบไปก่อนจะได้ทันคิด 

“งั้นอยู่กินมื้อเย็นเป็นเพื่อนฉันหน่อย” 

ศรุตกล่าวจบก็ไม่รอฟังคำตอบ เลื่อนจานใส่ข้าวเปล่ามาวางอีกด้านหนึ่งของโต๊ะ แล้วหยิบจานรองถ้วยขนมหวานมาใช้ต่างจานข้าวของตัวเอง ยกช้อนส้อมที่ควรเป็นของเขาให้หล่อน ส่วนเขาเปลี่ยนไปใช้ช้อนกินขนม โดยเอาไอศกรีมที่เป็นของหวานที่สั่งมาไปใส่ตู้เย็นไว้ก่อน 

ชายหนุ่มทำทุกอย่างรวดเร็วเสียจนคนที่เตรียมปฏิเสธได้แต่ยืนทำตาปริบๆ กับการตัดสินใจกึ่งมัดมือชกของเขา แถมพอจัดการเสร็จเรียบร้อยเขาก็ลากเก้าอี้หวายที่มีเบาะบุนวม ที่เดิมวางอยู่หน้าโต๊ะกระจกมานั่ง แล้วสั่งย้ำให้หล่อนนั่งอีก 

“นั่งเสียทีสิ”  

“ไม่เอาค่ะ ไม่นั่ง”  

แสนรักปฏิเสธชัดแจ๋ว ทั้งที่เมื่อครู่นี้ยังทำตาปรอยหน้าจ๋อยอยู่แท้ๆ  

“แล้วถ้าเป็นคำสั่งของลูกค้าล่ะ เธอจะนั่งไหม” 

“ก็ไม่นั่งค่ะ เพราะมันผิดกฎของพนักงานที่จะมานั่งกินข้าวกับแขก” 

“แต่เมื่อกี้เธอบอกเองว่าเธอไม่ใช่พนักงาน เพราะฉะนั้นกฎของพนักงานก็ไม่ใช่กฎของเธอ”  

เขายกคำพูดของหล่อนมาอ้าง ทำให้แสนรักอึกอักถึงทางตัน เพราะมันก็จริงอยู่ว่าหล่อนไม่ใช่พนักงาน กฎของพนักงานไม่ได้ครอบคลุมถึงหล่อน แต่ว่าในทางปฏิบัติแล้ว ถ้าหล่อนยอมกินข้าวเป็นเพื่อนเขา หล่อนจะโดนเล่นงานซ้ำและอาจจะโดนคุณพิมพ์นรีลงโทษหนักกว่านี้ด้วยก็เป็นไปได้ 

“คุณศรุตกำลังจะทำให้แสนรักเดือดร้อน” หล่อนบอกตรงๆ 

“ถ้าไม่เดือดร้อนก็ไม่มีปัญหาใช่ไหม” 

ศรุตถามกลับแล้วไม่รอให้หล่อนตอบ เขาเดินไปยังโต๊ะหน้ากระจก หยิบโทรศัพท์มือถือที่วางทิ้งไว้มากดเบอร์สินธร ครู่ถัดมาพอสินธรรับสาย เขาก็ขออนุญาตยืมตัวแสนรักให้อยู่กินมื้อเย็นกับเขาที่บ้านพัก โดยให้เหตุผลว่าต้องการคุยกับหล่อนเรื่องที่มาฝึกงานและยังบอกอีกด้วยว่า 

 

“ถ้าห่วงเรื่องความไม่เหมาะไม่ควร เพราะแสนรักเป็นผู้หญิง จะส่งพนักงานสักคนมาเฝ้าที่บ้านพักผมก็ไม่ว่า” 

ชายหนุ่มบอกกับสินธรและปิดประตูคำปฏิเสธได้อย่างชะงัด ซึ่งสินธรเองก็ไม่ได้คิดจะปฏิเสธคำขอนี้ตั้งแต่ที่ได้ยินศรุตเอ่ยปากขอ แถมยังชอบใจอีกต่างหากที่ศรุตกล้าถึงขั้นโทรศัพท์มาบอกตรงๆ ว่าต้องการให้หลานสาวอยู่คุยด้วยและยังคิดปกป้องชื่อเสียงของแสนรักด้วยเสร็จสรรพ ไม่เปิดช่องให้ใครเอาไปนินทาลับหลังได้ เป็นคนรอบคอบจริงๆ 

 

**************************************** 

น้องก็มีความดื้ออยู่เหมือนกัน ดื้อมาก น่าตีด้วยในบางมุม อิๆๆๆ 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น