star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

★.:*ซ่าดีนัก....กูรักมึงก็ได้ว่ะ!*:.★★彡 ตอนพิเศษส่งท้าย 2 (เท็น+ฟรอนท์)

ชื่อตอน : ★.:*ซ่าดีนัก....กูรักมึงก็ได้ว่ะ!*:.★★彡 ตอนพิเศษส่งท้าย 2 (เท็น+ฟรอนท์)

คำค้น : ตอนพิเศษส่งท้าย 2 (เท็น+ฟรอนท์)

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2558 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
★.:*ซ่าดีนัก....กูรักมึงก็ได้ว่ะ!*:.★★彡 ตอนพิเศษส่งท้าย 2 (เท็น+ฟรอนท์)
แบบอักษร

.:***มหาลัยวุ่นรัก...เดอะ ซีรี่ย์***:.

 เรื่อง

 .:*ซ่าดีนัก....กูรักมึงก็ได้ว่ะ!*:.★★

 ♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡

 

ตอนพิเศษส่งท้าย 2 (เท็น+ฟรอนท์)
 
 
พาร์ทฟรอนท์



ผมยอมรับครับว่าผมโคตรหวงพี่เท็นของผมเลย ขนาดผมนั่งกินข้าวอยู่ด้วยกันยังมีสาวๆ เข้ามาจีบเลยอ่ะครับ แล้วถ้าผมไม่อยู่ล่ะจะขนาดไหน ยอมรับอีกแหละครับว่าผมงี่เง่า เพราะอะไรนะเหรอ? ก็เพราะผมรักมากไงครับ จะมีใครรู้สึกอย่างผมบ้างล่ะ ผมนี่โคตรเจ็บเลยครับตอนที่เราสองคนโดนกีดกันไม่ให้เราได้คบกัน ไม่ให้เราได้รักกันมันทำให้ผมทรมารแค่ไหนคงไม่มีใครรู้ ผมต้องทนเห็นแฟนตัวเองเดินอยู่กับผู้หญิงอื่นต่อหน้าต่อตา ถ้าผมเลิกรักพี่เท็นได้ง่ายๆ ผมคงจะไม่ต้องทรมารขนาดนี้ แต่ช่วงเวลานั้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว ตอนนี้ครอบครัวเรายอมรับเรื่องของเราสองคนได้แล้วครับ แถมทั้งบ้านผมและบ้านพี่เท็นยังเข้ากันได้ดี ผมเป็นหลานโปรดของบ้านพี่เท็น ส่วนพี่เท็นก็เป็นลูกชายคนโปรดคนใหม่ของบ้านผมเช่นเดียวกัน พี่เท็นทำให้ผมติดนิสัยชอบเอาแต่ใจ ไม่ว่าผมจะทำอะไรพี่เท็นก็ตามใจผมเสมอ ผมว่าผมอยู่บ้านนี่พี่ฟรานซ์กับพี่ฟรอสต์ตามใจผมมากแล้วนะ แต่มาเจอพี่เท็นนี่หนักกว่าครับ ตามใจโคตรๆ เลย คึคึ....





วันนี้พี่เท็นพาผมมาดูหนังครับ แต่กว่าจะได้ดูหนังก็เกิดเรื่องดราม่าขึ้นซะก่อน เรื่องมันเริ่มมาจากผมเองแหละครับ ไม่รู้จะเอาคำพูดที่พี่เท็นแกล้งหยอกมาคิดจริงจังทำไม รู้นะครับว่าพี่เท็นแกล้งพูด แต่ผมกลับเก็บมาคิดจริง ระแวงไปหมด คือผมเลือกเดินทางเส้นนี้แล้วไงครับ ผมเป็นผู้ชายทำอะไรให้พี่เท็นอย่างที่ผู้หญิงปกติเขาไม่ให้ได้ แต่สิ่งที่ผมให้พี่เท็นได้คือหัวใจของผมไงครับ ผมให้พี่เขาไปหมดแล้ว ไม่มีเหลืออีกแล้ว ที่สำคัญผมก็เลือกแล้วด้วยว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นคนแรกและคนสุดท้ายในชีวิตผม เส้นทางมันอีกยาวไกลนะครับ แต่พี่เท็นกลับทำให้ผมรู้ว่าผมจะมีพี่เท็นเดินคู่ไปกับผมจนสุดทางเส้นนั้น เฮ้ออ.... คิดแล้วผมก็ผิดนะ รู้ทั้งรู้ว่าพี่เท็นไม่มีทางทำอย่างนั้น แต่มันก็อดไม่ได้จริงไหมครับ แต่ตอนนี้เราปรับความเข้าใจกันแล้วน้าา.... พี่เท็นโคตรทำให้ผมทั้งตื่นเต้นและดีใจในเวลาเดียวกัน คือบอกกับผู้หญิงคนที่เข้ามาจีบแทนเพื่อนเขาไงครับ ว่าผมคือแฟนพี่เท็น เธอดูอึ้งไป พอเธอตั้งสติได้ก็หันมาขอโทษผมแล้วก็เดินกลับโต๊ะไปเลยครับ หน้าพี่เท็นตอนนั้นบ่งบอกเลยครับว่าไม่อยากทำให้ผมเสียใจ ผมจะทำอะไรได้ล่ะ นอกจากแสดงออกไปว่าผมรักพี่เท็นมากแค่ไหน ผมไม่อยากเสียใจอีกแล้วครับ ไม่ว่าใครจะมองยังไง... ผมก็จะแสดงให้คนทั้งโลกรู้ว่า... "ผู้ชายคนนี้คือคนที่ผมรักสุดหัวใจ"





หลังจากเราปรับความเข้าใจกันเรียบร้อย เรียกน้ำตาผมได้พอประมาณ ความอบอุ่นที่ใจก็ฟูฟ่องจนแทบเอ่อล้นออกมา เรานั่งกินข้าวกันด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจนอาหารหมดโต๊ะ ก่อนจะออกจากร้านอาหารผมก็รู้สึกเขินกับสายตาผู้หญิงโต๊ะนั้นที่หันมามองผมกับพี่เท็นทั้งโต๊ะ พวกเธอยิ้มแล้วก้มหัวเล็กน้อยเหมือนอยากจะขอโทษผม ผมก็ยิ้มตอบครับ อีกใจก็อยากจะเดินไปบอกสาวๆ กลุ่มนั้นว่า "พี่ครับ ผู้ชายหล่อๆ คนนี้นะแฟนผมครับ" คึคึ แต่โดนแฟนตัวดีดึงตัวออกมาเสียก่อน





"หึหึ โปรยเสน่ห์ต่อหน้าพี่เหรอ? หื้มมม...." ผมโดนพี่เท็นกอดล็อคที่คอแน่นจนหน้าผมไปซุกอยู่ที่อกแกร่งของพี่เท็นเลยอ่ะครับ


"เปล่าซะหน่อย ฟรอนท์แค่ยิ้มตามมารยาท พี่เท็นนน... ฟรอนท์หายใจไม่ออก" พี่เท็นกอดผมแน่นจริงๆ ครับ ที่สำคัญคือกอดเดินในห้างดังนี่ดิ คนเดินอย่างเยอะอ่ะครับ ผมก็อายเป็นนะ


"ยิ้มก็ห้ามครับ ต้องขออนุญาตพี่ก่อนถึงจะยิ้มได้" พี่เท็นคลายกอดผมเล็กน้อย ทำให้ผมสามารถเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าคนเจ้าเล่ห์ได้


"พี่เท็น...." ผมเรียกพี่เท็น พี่เท็นก็พาผมหยุดเดินแล้วก้มลงมามองหน้าผม


"ฟรอนท์โคตรรักพี่เท็นเลยรู้ป่ะ"
ผมพูดเสียงไม่ดังมาก แค่ให้ได้ยินกันแค่สองคน แค่เราสองคนก็พอแล้วครับ ไม่ต้องเป่าประกาศให้คนอื่นรู้หรอกครับ เดี๋ยวเขาจะอิจฉา คึคึ



"หึหึ บอกรักพี่ อ้อนพี่กลางห้างเลยนะ เดี๋ยวก็ไม่รอดหรอก งั้นเรากลับบ้านกันม่ะ?"


"เห้ย!! ไม่เอา!! ฟรอนท์จะดูหนัง แล้วฟรอนท์อ้อนพี่ที่ไหน? ฟรอนท์แค่อยากบอกให้รู้ไว้เฉยๆ ฟรอนท์กลัวพี่เท็นจะลืม"


"ถ้าเป็นที่บ้านรับรองฟรอนท์ไม่รอดแน่ อย่าทำตัวน่ารักข้างนอกซิคร๊าบบบ... หื้มมม" พี่เท็นแกล้งบีบจมูกผมอ่ะครับ บ้านที่พี่เท็นหมายถึงก็คือคอนโดของเราสองคนนั้นแหละครับ เราเรียกมันว่า "บ้าน"


"คึคึ เลิกหื่นได้แล้ว เราไปซื้อเคสใหม่กันเถอะ เดี๋ยวเข้าดูหนังไม่ทัน" ผมต้องเปลี่ยนเรื่องก่อนครับ เดี๋ยวเผลอๆ จะไม่ได้ดูหนังกันพอดี


"คร๊าบผม งั้นเราไปดูที่ร้านเดิมไหม?"


"อืม ฟรอนท์อยากได้ลายใหม่ พี่เท็นว่าฟรอนท์ใช้สีไหนดี?"


"พี่ว่าเราไปดูที่ร้านก่อนดีกว่าว่ามีสีไหนสวย"


"โอเค... ไปกัน"





พี่เท็นพาผมเดินออกมาจากห้างที่เราจะดูหนังผ่านทางเชื่อมมายังห้างอีกห้างที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ห้างนี้มีพวกอุปกรณ์เสริมไอทีเยอะพอสมควรครับ เรามากันบ่อย ชอบมาซื้อเคสโทรศัพท์ คึคึ ผมชอบเปลี่ยนใช้คอลเลคชั่นใหม่ๆ โดยมีพี่เท็นสุดหล่อของผมเป็นผู้สนับสนุนค่าใช้จ่ายทั้งหมดนะครับ เห็นปะล่ะว่าตามใจผมแค่ไหน ก็นะ.. คนเขารักของเขาอ่ะ เล่าไปเดี๋ยวก็มีคนหมั่นใส้มีคนอิจฉาผมอีกใช่ป่ะ ขอโทษด้วยนะคร๊าบบ





"พี่เท็น อันนั้นๆ สวยไหม?" ผมชี้ไปที่เคสรูปลายกราฟฟิกตัวเคสเป็นสีครีมอมชมพูนิดๆ ลายกราฟฟิกเป็นรูปนกฮูกเท่ๆ สวยดีอ่ะครับ


"ลายนี้อ่ะนะ เอาลายคิตตี้ไม่ดีกว่าเหรอฟรอนท์ พี่ว่าคิตตี้น่าจะเหมาะกับฟรอนท์มากกว่านกฮูกนะ หึหึ"


"พี่เท็น!! ให้ฟรอนท์ใช้ลายคิตตี้เนี๊ยะนะ มันใช่ป่ะ?"


"ฮ่าๆ พี่ล้อเล่นนะ ที่ฟรอนท์เลือกสวยแล้วคร๊าบ เอาเลยไหมพี่จะได้จ่ายตังค์"


"เดี๋ยวจะโดน! พี่ครับผมเอาเคสลายนกฮูกอันนี้ครับ เก็บเงินที่ผู้ชายคนนี้ครับ"
ผมสั่งพนักงานในร้านแล้วชี้นิ้วไปที่พี่เท็นเสร็จก็หันไปสนใจกับสินค้าที่อยู่ในร้านต่อ ส่วนพ่อสุดหล่อของผมก็เดินไปจ่ายค่าเสียหายที่เค้าเตอร์แล้วครับ



"อยากได้อะไรอีกไหมหรือจะกลับไปที่โรงหนังเลย?"


"ไปโรงหนังเลยดีกว่า เดี๋ยวฟรอนท์จะไปซื้อป๊อปคอร์นกับแป๊ปซี่ด้วย"


"งั้นไปกันเลย"




พูดจบพี่เท็นก็คว้ามือผมไปจับไว้แล้วพาเดินกลับไปที่ห้างเดิมครับ คนนี่มองเพียบอ่ะ ผู้ชายเดินจับมือกันกลางห้าง จะไม่ให้มองได้ไงล่ะครับ ก็พี่เท็นดันหล่อกระชากวิญญาณสาวๆ ขนาดนั้น ผมนี่รีบเดินชิดพี่เท็นแทบจะไม่ทัน กลัวโดนเจ้ๆ เขาแย่งไปนะครับ เราสองคนเดินมาหยุดอยู่ที่โซนที่มีโซฟาให้นั่งรอเวลาเข้าดูหนังนะครับ




"ฟรอนท์จะนั่งรอพี่ตรงนี้หรือจะไปซื้อกับพี่ครับ?"


"พี่เท็นไปซื้อแล้วกัน เดี๋ยวฟรอนท์นั่งเล่นเกมส์รอตรงนี้ก็ได้"


"หึหึ จะเปลี่ยนเคสที่ซื้อมาใหม่ล่ะซิ"


"ป่าว!! ใครบอกล่ะ ฟรอนท์จะเล่นเกมส์ต่างหาก ชิส์"


"คร๊าบผม งั้นนั่งรอพี่ตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อป๊อบคอร์นกับน้ำมาให้"


"ขอบคุณคร๊าบบ...." ผมตอบ





พี่เท็นเดินไปที่เค้าเตอร์สำหรับซื้อป๊อบคอร์น ไม่ต้องบอกพี่เท็กก็รู้ว่าผมชอบกินรสไหน รู้ใจผมไปหมดซะทุกอย่าง พอมาคิดถึงช่วงแรกๆ ที่รู้จักกันกัดกันแทบตาย แต่พอตอนนี้นี้ก็แทบตายเหมือนกันครับ แต่เป็นรักกันแทบตายนี่ซิ กร๊ากกก..... เข้าข้างตัวเองสุดๆ อ่ะ คนต่อแถวซื้อป๊อบคอร์นค่อนข้างเยอะครับ เพราะหนังบ้างเรื่องถึงเวลาฉายแล้ว แต่ของผมเหลืออีกตั้งยี่สิบนาทีแน่ะ แต่เอ๊ะ!!! นั่น.... ผมไม่รอช้าลุกขึ้นยืนสุดความสูง สองขาก้าวให้ยาวที่สุดเท่าที่จะยาวได้ เดินตรงไปทางแฟนผมทันทีครับ





"พี่เท็น..."


"อ้าว!! ทำไมไม่นั่งรอพี่ล่ะ?"


"ฟรอนท์มาช่วยพี่เท็นถือนะ"


"ไม่เป็นไรพี่ถือได้ ฟรอนท์ไปนั่งรอเถอะ"


"ไม่เอา ฟรอนท์จะช่วย"


พี่เท็นขมวดคิ้มจนชนกันก่อนจะมองหันไปข้างหลังตัวเอง เห็นผู้หญิงสองคนส่งยิ้มหวานมาให้ แล้วพี่เท็นจะหลุดขำออกมา ผู้หญิงสองคนนั้นไม่รู้ว่ารู้เรื่องรึป่าว เห็นพี่เท็นขำเขาก็ขำตามซะงั้นอ่ะ


"มาๆ มายืนต่อแถวกับพี่เร็วครับ ดีเหมือนกันเผื่อฟรอนท์อยากกินอย่างอื่นด้วยจะได้ซื้อไปด้วยเลยไงครับ"
พี่เท็นพูดจบก็จับมือผมแล้วดึงผมให้ไปยืนข้างหน้าโดยมีพี่เท็นยืนซ้อนด้านหลังของผมครับ



"เอ่อ... ขอโทษนะครับ ผมขอให้แฟนผมมายืนต่อแถวด้วยคงไม่เป็นไรนะครับ"
พี่เท็นหันไปพูดกับผู้หญิงสองคนที่อยู่ข้างหลังนะครับ



"อ่อ ไม่เป็นไรค่ะ เชิญตามสบายค่ะ" ผู้หญิงคนหนึ่งตอบ ส่วนอีกคนก็สะกิดแขนเพื่อนตัวเองยิกๆ เลยครับ


"หึหึ โอเครึยังครับ?" พี่เท็นก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของผมอ่ะครับ  :-[


"นี่แนะ!!"


"โอ๊ยย!! ฟรอนท์ พี่เจ็บนะ หยิกพี่ทำไมเนี๊ยะ หื้มมม..."
ผมหมั่นใส้นะครับ เลยหยิบเข้าที่สีข้างของพี่เท็นให้หายหมั่นใส้ซะหน่อย ชอบทำตัวหล่ออยู่เรื่อย



"ฟรอนท์หมั่นใส้คนแถวนี้นะ ชอบทำตัวหล่ออ่อยสาวๆ"


"หึหึ... หึงพี่ล่ะซิ"


"ป่าว!! ฟรอนท์แค่อยากมายืนซื้อป๊อบคอร์ทเองจะได้เลือกรสได้"


"ฟรอนท์นั่งรอก็ได้นิ พี่จำได้ว่าฟรอนท์ชอบกินรสอะไร"


"ไม่เอา ฟรอนท์จะมาเลือกเอง"


"หึหึ ก็ได้คร๊าบบ... พี่ยอมแล้วครับผม"


"ชิส์...."


แล้วพี่เท็นก็โอบเอวผมไว้หลวมๆ เอาคางมาวางไว้ที่ไหล่ของผมจนหน้าเราแนบชิดติดกัน ถามว่าผมอายไหม? ตอบเลยว่าอายมาก แต่ผมรู้สึกดีมากกว่าที่จะอายครับ พี่เท็นมันจะแสดงออกอย่างนี้เสมอ ผมก็ชินที่จะตอบรับสัมผัสและการแสดงความรักของพี่เท็นในแบบนี้ครับ



"รับอะไรดีครับ?" พอถึงคิวผมพนักงานก็เอ่ยถาม


"พี่เท็น ถึงคิวเราแล้ว" ผมสะกิดพี่เท็นให้หลุดจากห้วงแห่งความรักแล้วหันมาสั่งป๊อปคอร์นดิครับ พนักงานเล่นมองหน้ายิ้มๆ ขนาดนี้ ผมอายนะ  :confuse:


"ฟรอนท์สั่งเลย พี่กินเหมือนฟรอนท์"


"งั้นพี่เท็นก็ยืนดีๆ ก่อนซิครับ ฟรอนท์ถึงจะสั่งได้ พนักงานเขามองหมดแล้วเนี๊ยะ"


"หึหึ...." พี่เท็นทำได้แค่ขำครับ แต่ก็เอาคางออกจากไหล่ผมไปแล้ว แต่แขนยังคงโอบกอดเอวผมไว้อยู่ครับ


"ผมเอาป๊อบคอร์นรสชีสครับ กับแป๊ปซี่ เอาเซตนั้นอ่ะครับ" ผมชี้ไปที่ชุดป๊อบคอร์นเซตหนังที่ผมจะดูครับ มันน่ารักดีนะครับ ผมจะเอาไปสะสมไว้ที่ห้อง คึคึ


"ทั้งหมดสามร้อยสี่สิบเก้าบาทครับ" พนักงานพูดขึ้น


"นี่ครับ..." พี่เท็นยื่นเงินให้พนักงานครับ ส่วนผมก็ถือถังป๊อบคอร์นกับแก้วน้ำ



หลังจากเราสองคนซื้อป๊อบคอร์นเสร็จก็ขึ้นมารอหน้าโรงหนังครับ โรงที่เราดูต้องขึ้นมาชั้นบนสุด ผมกับพี่เท็นเดินมานั่งลงที่โซฟาคู่สีแดง วางแก้วน้ำและถังป๊อบคอร์นไว้ที่โต๊ะเล็กๆ ที่อยู่ข้างโซฟา



"พี่เท็น ฟรอนท์จะเปลี่ยนเคสใหม่ พี่เท็นแกะอันเก่าออกให้ฟรอนท์หน่อยซิ" ผมยื่นโทรศัพท์ผมให้พี่เท็นครับ


"อ้าว!! เมื่อกี้ตอนนั่งอยู่ข้างล่างยังไม่ได้เปลี่ยนหรอกเหรอ?"


"จะเปลี่ยนตอนไหนล่ะ คาดสายตาแค่แป๊ปเดียวสาวๆ ก็ห้อมล้อมพี่เท็นล่ะ ชิส์"


"หึงนะเรา อ่ะนี่พี่แกะอันเก่าออกให้แล้ว" พี่เท็นยื่นโทรศัพท์กลับมาให้ผม


"หึงพอกันแหละ!! ถ้าฟรอนท์เป็นฝ่ายโดนจีบพี่เท็นต้องทำยิ่งกว่าฟรอนท์แน่ๆ ใช่ป่ะล่ะ?" ผมพูดไปใส่เคสใหม่ไป แหม!! สวยจริงๆ เคสใหม่ของผม คึคึ


"อันนี้พี่ไม่เถียงนะ"


"แน่อยู่แล้ว พี่เท็นหึงน่ากลัวกว่าฟรอนท์เยอะ อ๊ะ!! พี่เท็นหนังเข้าแล้วไปกัน"
ผมรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วถือถังป๊อบคอร์น ส่วนพี่เท็นก็ถือแก้วน้ำให้ผมครับ



"พี่เท็นที่นั่งของเราชั้นบนสุดใช่ไหม?"
เราเดินเข้ามาในโรงหนังแล้วครับ คนค่อนข้างน้อยมีไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ อาจเป็นเพราะเป็นหนังรอบเกือบท้ายๆ แล้วมั้งครับ



"ใช่ครับผม ของเราเบาะตรงกลางเลยครับผม" ผมกับพี่เท็นเดินมาถึงที่นั่งก็จัดการวางแก้วน้ำและป๊อบคอร์นแล้วหย่อนก้นน้อยๆ ลงที่เบาะนุ่มทันที


"พี่เท็น ปิดเสียงโทรศัพท์รึยัง?"


"ปิดแล้วคร๊าบบ...."


"ดีมากครับ เพราะเดี๋ยวไปรบกวนคนอื่นเขา"


"แล้วฟรอนท์ล่ะปิดรึยัง?"


"ปิดแล้วคร๊าบบ... ปิดตั้งแต่ที่บ้านแล้วครับผม คึคึ"  :m18:


"เว่อจริงๆ เลยเรา ฟรอนท์ขยับมานั่งใกล้ๆ พี่ซิ"




พี่เท็นเนี๊ยะต้องขาดความอบอุ่นแน่ๆ ว่าแล้วผมก็ขยับไปนั่งชิดๆ ตัวติดกันนิดๆ ให้พี่เท็นอุ่นขึ้นอีกนิด อืมมม.... สบายจัง เรานั่งเบาะคู่นะครับ แต่ผมโคตรแปลกเลย ทำไมไม่มีคนมานั่งเบาะข้างๆ พวกผมสองคนเลยอ่ะ
หนังก็เริ่มฉายไป เนื้อเรื่องก็สนุกดีครับ ตลกดี จะบอกว่าออกแนวติ๊งต๊องก็ได้นะ ฮ่าๆๆๆ แต่ผมเห็นพี่เท็นก็ขำกับผมนะครับ แสดงว่าชอบเหมือนกัน ในโรงหนังก็หนาวครับ คนน้อยไม่ค่อยมีใครมาแย่งแอร์ แต่ผมอ่ะไม่หนาวหรอก เพราะมีพี่เท็นกอดผมแน่นซะขนาดนี้จะหนาวได้ไงล่ะครับ อุ๊นอุ่นอ่ะบอกเลย





"พี่เท็น ฟรอนท์ปวดฉี่" ผมกระซิบบอกพี่เท็น หนังเพิ่งเริ่มไปได้ครึ่งเรื่องเองอ่ะ


"ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหม?"


"ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวฟรอนท์มานะ"


"รีบมานะ...."


"คร๊าบบ..."





ผมลุกขึ้นเดินออกไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ในโรงหนัง แมร่งโคตรเงียบเลยอ่ะครับ ได้ยินแต่เสียงหนังที่เล็ดลอดออกจากโรงแว่วๆ บรรยากาศตอนนี้โครตเหมือนหนังผีอ่ะบอกเลย รู้งี้ให้พี่เท็นมาเป็นเพื่อนดีกว่า เข้าใจอารมณ์มาดูหนังรอบดึกป่ะครับ คนน้อยๆ แล้วดันออกมาฉี่กลางเรื่องอย่างนี้อีก ผมไม่ได้กลัวนะครับ แต่แบบว่ารีบฉี่เลยอ่ะ ระหว่างที่ผมกำลังปลดปล่อยน้ำสายน้อยๆ ของผม ผมก็ได้ยินเสียงๆ หนึ่งดังขึ้น




แอ๊ดดดดด......




เสียงเปิดประตูอ่ะครับ เสียงโคตรเหมือนในหนังผีเลยอ่ะ ผมนี่ฉี่หดเลยอ่ะ ผมยืนกลั้นหายในห้องน้ำ ตั้งใจฟังเสียงว่าจะมีเสียงเดินเข้ามาไหม? เงียบครับ... ไม่มีเสียงเดินเลย ผมนี่สั่นเลยครับ เหงื่อตกพลั่กๆ เลย ในห้องน้ำยังตกอยู่ในความเงียบครับ ผมจัดการเก็บฟรอนท์น้อยผมเข้าที่เรียบร้อยแล้วก็กดชักโครก แต่พอสิ้นเสียงกดชักโครกแล้วนี่ซิ หึ่ม!!! เงียบ..... ผมปาดเหงื่อที่หน้าผากออกก่อนจะกลั้นใจเปิดประตูห้องน้ำ




แกร๊กก.....




"เหี้ย!! น่ากลัวฉิบหาย"



ผมเปิดประตูแล้วค่อยๆ ยื่นหน้าออกไปมองนอกห้องน้ำ วังเวงมากๆ บอกเลย ผมรีบก้าวเท้าเดินไปที่อ่างล้างมือเปิดก๊อกน้ำล้างมือ เสียงน้ำดังซู่ พอๆ กับขนแขนผมสแตนด์อัพนั่นแหละครับ ผมกำลังตั้งใจล้างมืออยู่ ล้างเสร็จก็เช็ดกางเกงตัวเองแมร่งเลย ทันใดนั้นผมก็ต้องตกใจสุดขีด....




อร๊ากกกกก........ ผีหลอกกกกก  o22
ผมแหกปากร้องขึ้นสุดเสียง หลับตาปี๋ด้วยความกลัว 



"ฟรอนท์ เป็นอะไร? พี่เอง..."


"พี่เท็น!!!" พอผมได้ยินว่าเป็นเสียงพี่เท็น ผมก็วิ่งเข้าไปกอดพี่เท็นเลยครับตกใจสุดๆ อ่ะ แมร่ง!! นึกว่าตัวเองโดนผีหรอกซะแล้ว


"เป็นอะไร ร้องซะพี่ตกใจเลย"


"โหหห.... พี่เท็น ฟรอนท์ตกใจหมดเลย นึกว่าผีหลอกดิ มายืนอยู่ข้างหลังฟรอนท์เงียบๆ เนี๊ยะ ฟรอนท์แทบฉี่แตกเลยรู้ไหม?"


"ฮ่าๆๆ พี่ก็นึกว่าเป็นอะไรซะอีก พี่เป็นห่วงฟรอนท์ก็เลยตามมาดูนะ"  :m20:


"แล้วทำไมไม่มาด้วยตั้งแต่แรกล่ะ โคตรน่ากลัวอ่ะ" ผมก็ยังไม่เลิกกอดพี่เท็นนะครับ ยังตกใจไม่หายเลยอ่ะ


"อ้าว!! ก็ตอนแรกฟรอนท์บอกมาเองคนเดียวได้นิ แต่พอฟรอนท์เดินออกมาพี่ก็คิดได้ว่ามันดึกมากแล้ว คงไม่ค่อยมีคนมาเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้ฟรอนท์มาคนเดียวพี่เลยเป็นห่วง พี่เลยตามมาไงครับผม หึหึ"


"น่ากลัวจริง แต่ผีนะ พี่เท็นคิดดูดิ ห้องน้ำอย่างเงียบอ่ะ ฟรอนท์ฉี่ไปกลัวไป"


"หึหึ ท่าทางจะกลัวจริง ตัวยังไม่หายสั่นเลยเนี๊ยะ โอ๋ๆๆ หายกลัวนะคร๊าบบบ"


"พี่เท็น!! อย่าล้อดิ ฟรอนท์ตกใจจริงๆ นะ ฟรอนท์ว่าเราออกไปดูหนังต่อกันเถอะ ฟรอนท์ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลยอ่ะ น่ากลัวพิลึก"


"โอเค... ป่ะครับ"
ผมกับพี่เท็นกลับเข้าไปในโรงหนักเพื่อดูหนังให้จบครับ จากอารมณ์น่ากลัวๆ กลับมาสู่อารมณ์ฮาเหมือนเดิม เรานั่งหัวเราะหนังกันจนท้องแข็งจนหนังจบอ่ะครับ




"สนุกไหมฟรอนท์?" ออกมาจากโรงหนังพี่เท็นก็ถามผมทันทีครับ


"สนุกมาก พี่เท็นล่ะ ชอบไหม?"


"อืม สนุกดีนะ ปกติพี่ไม่ค่อยดูหนังแนวนี้เท่าไหร่นะ"


"เห็นป่ะล่ะ สนุกจะตาย คลายเครียดดีด้วย"


"ทำไมฟรอนท์ถึงคิดว่าพี่เครียดล่ะ หน้าพี่แสดงออกขนาดนั้นเลยเหรอ?"


"ป่าวซะหน่อย ฟรอนท์คิดเอาเองว่าพี่เท็นทำงานอาจจะเครียด เลยต้องหาเวลาพักผ่อนบ้าง รีแลกซ์ไง"


"ขอบคุณนะครับคุณแฟน ที่จริงพี่ก็ไม่ได้เครียดอะไรมากหรอก แค่พี่ได้มีเวลาอยู่กับฟรอนท์นานๆ พี่ก็ไม่เครียดแล้วครับผม"


"อย่ามา... กลับบ้านเรากันเถอะ ฟรอนท์ง่วงแล้วอ่ะ"


"คงจะใช้พลังงานเยอะซินะ ถึงง่วงนอนเร็วขนาดนี้ ป่ะ... กลับบ้านเรากัน"


ผมกับพี่เท็นเดินไปที่ลิฟสำหรับลงไปยังชั้นที่เราจอดรถไว้นะครับ แต่พอลิฟเปิดนี่ซิ แม่เจ้า!!



"เห้ย!!...." ผมร้องขึ้นด้วยความตกใจ  o22


"เอ่อ ขอโทษด้วยนะครับ ป่ะฟรอนท์ไปลิฟอีกตัวเถอะ" พี่เท็นเดินจูงมือผมไปหยุดยืนอยู่หน้าลิฟอีกตัว


"เป็นอะไร? หื้มม.... หน้าแดงเชียว"


"พี่เท็นไม่เห็นเหรอ? ฟรอนท์โคตรอายเลยที่ร้องออกไปซะดังขนาดนั้นอ่ะ"


"นิสัยไม่ดีนะเรา เขากำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกันอยู่นะ ไปร้องขัดจังหวะเขาได้ไง หืออ..."


"โหหห... แล้วมันใช่เรื่องป่ะพี่เท็น เป็นใครๆ ก็ตกใจเหอะ เล่นนัวเนียกันขนาดนั้นในลิฟนะ"


"เราลองทำกันบ้างไหม? พี่ว่าน่าตื่นเต้นดีน้าาา...."  :z1:


"บ้า!! กลับบ้านเลย ตลกมากไปล่ะ"


"ฮ่าๆๆๆ พี่ล้อเล่นนะ มีอะไรเราค่อยไปทำกันที่บ้านเราเนอะ" พี่เท็นทำตาเชื่อมใส่ผมทันที ผมจะทำยังไงได้ล่ะครับ นอกเสียจากตอบไปว่า....



"อืม....."



"ฮ่าๆๆๆๆ......"  :m20: :jul3:




แล้วเราสองคนก็หัวเราะขึ้นพร้อมกันเสียงดัง จนมีคนอื่นอีกสามคนเดินมารอลิฟตัวเดียวกันเราสองคนอ่ะครับ เราเลยหยุดหัวเราะแล้วเปลี่ยนเป็นกลั้นขำแทน



เราขับรถมาถึงคอนโด พอถึงห้องผมก็วิ่งเข้าไปอาบน้ำคนแรกเลยครับ ส่วนพี่เท็นก็ทำอะไรกุกักๆ ไม่รู้อยู่ข้างนอกห้องนอน พอผมอาบน้ำเสร็จก็ใส่ชุดนอนอันแสนสบายพร้อมกับปะแป้งก่อนนอนแล้วเดินออกไปหาพี่เท็นข้างนอกครับ



"พี่เท็น ไปอาบน้ำซิ ฟรอนท์อาบเสร็จแล้ว"


"อืม... อีกแป๊ปนึงนะ"


"หาอะไรอยู่อ่ะ?"


"ป่าวนิ งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ" พูดจบพี่เท็นก็เดินเข้าไปในห้องนอนเลยครับ ผมเดินตามเข้าไปแบบงงๆ เหมือนกัน
ผมนอนเล่นเกมส์รอพี่เท็นไม่นานนัก พี่เท็นก็อาบน้ำเสร็จ ออกมายืนแต่งตัวโชว์หุ่นเท่ๆ อยู่ข้างหน้าผมนี่แหละครับ รายนี้เขาใส่แค่กางเกงนอนตัวเดียวประจำ แล้วอย่าหวังว่าจะใส่อย่างอื่นนะครับ พี่เท็นบอกว่าใส่เยอะมันอึดอัดไม่สบายตัว



"ทำไมยังไม่นอนอีกรอพี่อยู่ใช่ไหม?"


"อืม...." ผมตอบนะครับ แต่ตายังอยู่ที่โทรศัพท์ จดจ้องอยู่กับเกมส์ที่เพิ่งเริ่มเกมส์ใหม่ได้ไม่นาน


"นอนได้แล้ว ดึกมากแล้ว มาๆ ให้พี่กอดหน่อย" ผมขยับตัวเข้าหาพี่เท็นอย่างว่าง่าย ปิดเกมส์แล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างหมอนก่อนจะมุดเข้าไปในอ้อมกอดที่คุ้นเคย



จุ๊บบบบ..... :จุ๊บๆ:



"ฝันดีนะครับ สุดหล่อ" ผมยื่นหน้าขึ้นไปจุ๊บเบาๆ ที่ปลายคางพี่เท็นเหมือนอย่างที่เคยทำทุกๆ คืน


"ฝันดีครับ เด็กดื้อของพี่เท็น"



จุ๊บบบบ.....  :กอด1:




พี่เท็นจุ๊บเบาๆ ลงที่หน้าผากผมเช่นกัน แล้วเราสองคนก็หลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน




ตอนพิเศษของพี่เท็นน้องฟรอนท์ยังไม่จบนะค่ะ
เรื่องราวน่ารักน่าฟัดยังมีต่อจ้าาา.... เพื่อคนอ่านที่น่ารักทุกคน ขอบคุณที่ติดตามตลอดมาจนถึงตอนนี้นะค่ะ

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ...
 :L2: :L2: :L2: :L2:
 
 
 
ความคิดเห็น