Mari-p

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.17 : คิดถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2562 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.17 : คิดถึง
แบบอักษร

พชิรา Say ::

ในวันถัดมา พี่ทีก็เอาหนังสือกับแว่นตามาให้ฉัน โดยฝากคุณณคุณมา ฉันรีบหยิบหนังสือขึ้นมาดูทันที ป่าท้อเล่ม 4 หรอ ยอมให้สักที จะเอามาให้ตอนนี้ทำไม ไม่อยากอ่านอีกแล้ว จะเอามาให้ทำไมให้รู้สึก

“ชอบเรื่องนี้หรอครับ สนุกหรอ”

“ค่ะ ฉันรักตัวละครหนึ่งในเรื่องนี้อยู่ค่ะ รักแบบรักหมดใจเลยละค่ะ” ฉันตอบคุณณคุณด้วยความตื่นเต้น จริงแล้วเพราะฉันพยายามขอหนังสือเล่มนี้มาเป็นเดือนแล้ว

“เป็นตัวละครแบบไหน บอกผมที”

“ตัวละครที่เย็นชา ทุกอย่างที่เค้าคิดเราจะต้องเอามาตีความใหม่เสมอ เหมือนกับตอนที่จิ้งจอกน้อยจะเลือกคู่แต่งงาน แล้วตัวเองส่งของแทนใจของทั้งคู่ตอนอยู่ด้วยกันที่โลกมนุษย์มา ตอนแรกนึกว่าส่งมาจบความสัมพันธ์ แต่พออ่านอีกที ถึงทำให้ฉันรู้ ว่า.... ส่ง..มา..เพื่อ..ไม่ให้ลืม” ให้ตายเถอะ ส่งมาเพื่อไม่ให้ลืมงั้นหรอ ร้ายกาจมาก แต่ฉันอยากลืมคุณนะ จะส่งมาทำไม

จะไม่ให้ฉันลืมคุณงั้นหรอ ใจร้ายเกินไปแล้ว เสียใจด้วยนะ ฉันไม่ได้รักคุณเหมือนจิ้งจอกน้อยหรอกนะ จะอ่านดีไหม แต่ก็อยากรู้ว่ามหาเทพรักจิ้งจอกน้อยรึเปล่า แต่ไม่อยากจะรับของที่เค้าให้มาเลย

“คุณมีแว่นแล้ว ผมก็หมดห่วงแล้ว ผมขอไปเคลียร์งานที่ตลาดก่อน แล้วจะรีบมาหาอยากได้อะไรไหม”

“เกรงใจจังเลย อะไรก็ได้ที่เป็นของกิน ฉันอยากกินไปซะทุกอย่างเลยค่ะ”

 

หลังจากคุณณคุณออกจากห้องไป ฉันเลยตั้งใจจะเขียนนิยายส่งให้ทัน ตอนต่อไปของฉัน เป็นตอนที่พชิราตัดสินใจจะเลือกภาคินเพราะความแสนดี และความเสมอต้นเสมอปลาย ไม่รังเกียจที่เธอเคยพลาดถูกคนใจร้ายขืนใจมา แถมยังดูแลเธอเป็นอย่างดี ไม่เคยทำร้ายจิตใจเธอเลยสักนิด พชิราเลยตั้งใจจะเปิดใจให้ภาคิน เข้ามาดามหัวใจที่บอบช้ำ เมื่อหัวใจเธอพร้อม แต่ภูผาก็ยังไม่ลดละส่งของขวัญแทนใจมาเพื่อง้อขอคืนดี แต่ความเจ็บปวดที่พชิราได้รับ มันมากเกินกว่าจะให้อภัยภูผาได้

ฉันเขียนโดยอ้างอิงจากสิ่งที่ฉันได้รับ สิ่งที่ฉันเจอมา การเขียนนิยาย 1 ตอนของฉันใช้เวลาในการเขียนประมาณ 7-8 ชั่วโมง แต่เพราะสิ่งที่ฉันเพิ่งเจอมามันชัดเจนแจ่มชัด วันนี้เลยทำให้เขียนเสร็จเร็วกว่าที่ฉันควรจะเป็น

“กลับมาแล้วคร๊าบบบ แต่งนิยายอยู่หรอ” คุณณคุณเดินเข้ามาพร้อมกับถุงข้าวของเยอะแยะ ซื้อขนมมาเยอะขนาดนี้ฉันอ้วนพอดี

“ค่ะ ใกล้แล้วค่ะ อีกนิดเดียว”

“แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ เสร็จงานมาแล้วเจอคุณอยู่ที่บ้านแบบนี้ เหมือนชีวิตหลังแต่งงานเลย ฮ่ะๆ ผมล้อเล่นนะครับ” คุณณคุณพูดออกมาพร้อมกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะมานั่งมองหน้าฉันที่เก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามกัน

“มองทำไมคะ”

“น่ารักครับ ขนาดใส่ชุดผมยังน่ารักเลย ผมมองได้ใช่ไหม”

“มันก็ได้ค่ะ แต่โดนมองแบบนี้ มันก็เขินเหมือนกันนะคะ” เขินจริงแฮะ ฉันหยิบหนังสือนิยายขึ้นมาปิดหน้าเอาไว้ แต่กลับโดนคุณณคุณดึงออก งื้ออออออ

“แค่มองก็ไม่ได้หรอครับ ผมอยากอยู่กับคุณชิให้ใกล้กว่านี้ อยากสนิทกว่านี้”

เพราะถูกรุกอย่างรวดเร็ว ฉันเลยต้องฟอร์มแกล้งเปิดหนังสือนิยายที่ได้มาอ่านแก้เขินที่ถูกรุก แต่กลับเห็นตัวหนังที่เขียนด้วยปากกาสีน้ำเงิน

[ รอฉัน ] ฉันเลยพลิกหน้าต่อๆ ไปเพื่อหาข้อความ แต่มันก็ว่างเปล่า จนไปถึงหน้าสุดท้าย

[ เสร็จธุระ แล้วจะรีบไปง้อ ให้มันแตะแม้แต่ปลายเล็บ มันตาย ]

ง้อทำไม ใครจะไปอยากอยู่กับคนใจร้ายอย่างคุณ

“อื้มมมมมม งั้นเราไปหาซื้อหนังสือมาอ่านกันไหมครับ ไหนๆ ก็ได้เที่ยวด้วยกันแล้ว ไปหาซื้อหนังสือมาอ่านกัน”

“ฉันไม่มีชุดนี่คะ เมื่อวานก็ใส่ชุดคลุมอาบน้ำหนีออกมาตัวเดียว แถมวันนี้ยังใส่ชุดคุณ” ที่สำคัญฉันไม่มีชุดชั้นใน

“ดูในถุงสิ ผมไม่รู้น้า แค่กะเอาจากสายตาอะ”

ฉันรีบวางหนังสือ แล้วเดินมาดูถุงมากมายที่คุณณคุณ แต่ต้องตกใจ เค้าซื้อชุดชั้นในให้ด้วยหรอ กะเอาจากสายตาหรอ รู้ได้ไงว่าฉันใส่คัพซี เก่งเกินไปแล้ววววววววว อึ้งไปเลยนะเนี่ย

“แม่นดีจัง”

“ก็น่าจะประมาณนี้แหละ ไปแต่งตัวเถอะครับ เราจะไปเที่ยวกัน คุณจะได้อารมณ์ดีขึ้น”

“คุณดีกับฉันแบบนี้ ถ้าฉันไม่ตอบแทนความรู้สึกคุณ คุณจะเกลียดฉันไหมคะ”

“เหมือนถูกปฏิเสธเลย ถ้าผมบอกว่าผมจะเกลียด คุณจะตอบแทนความรู้สึกผมไหม” คุณณคุณพูดกับฉันด้วยรอยยิ้ม แต่เป็นฉันเองที่หนักใจ

จะตอบแทนเค้ายังไงดี ทั้งๆ ที่ตอนแรกเราเองก็จะเลือกเค้าแท้ๆ ถึงได้ยอมไปยุติความสัมพันธ์กับพี่ดิน ยิ่งพี่ดินทำแบบนี้ด้วยแล้ว ฉันควรจะโกรธแล้วเลือกคุณณคุณได้อย่างง่ายดายสิ

“ผมล้อเล่นนะ อย่าคิดมาก” คุณณคุณเอื้อมมือจะมาลูบหัวฉัน แต่ร่างกายฉันมันขยับหลบทันที ทำให้คุณณคุณอึ้งนิดๆ ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้หวงตัว แต่ฉันยอมให้ลูบได้แค่คนเดียว อย่าสิเราต้องไม่คิดถึงเค้าสิ เข้มแข็งไว้ชิ

“ไปเปลี่ยนชุดเถอะครับ ผมรอ เอาเป็นว่าเราไปหาซื้อหนังสือมาอ่านกัน”

 

 

เรามาเดินห้างเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดของคุณณคุณเท่าไหร่ อยู่กรุงเทพไม่เคยแต่งตัวเต็มแบบนี้มาก่อนเลย ใส่เสื้อแขนยาว กางเกงขาสั้น แล้วตบด้วยผ้าพัดคอปิดรอยแดงที่เด่นชัด

“ซีเอ็ดไหม อยากอ่านเล่มไหน ผมซื้อให้”

“เกรงใจจัง เอาเป็นว่าคุณซื้อเล่มไหน ฉันอ่านด้วย”

“อื้มมมมมม ผมไม่ได้อยากอ่านเล่มไหน เป็นพิเศษซะด้วยสิ ผมอยากอ่านเล่มนี้” คุณณคุณยืนมองหน้าฉัน

“เล่มไหนคะ”

“เล่มตรงหน้า หนังสือที่ชื่อ พชิราอะ” คนตรงหน้ายิ้มให้ฉันแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

หยอดอีกแล้ว หยอดเก่งจังเลย หยอดทุกวัน ทุกชั่วโมง กะจะหยดน้ำให้หินกร่อนเลยใช่ไหม สรุปก็ไม่ได้ซื้อหนังสือ เพียงแค่ให้เค้าจูงมือเดินเล่นไปตามทางเท่านั้น

 

 

ปฐพี Say ::

@กรุงเทพ บ้านตะวันฉาย

วันที่ 4 หลังจากที่แมวหายไป

“มึงเข้าไปหาพี่มึงสิ ไปถามว่ามันเป็นอะไร” เสียงอัคคีคุยอยู่กับวายุไม่จากตรงที่ผมนั่งอยู่นัก

“ไม่ๆ ๆ เฮียไปถามสิ เมื่อวานโดนกระโดดถีบที่สระน้ำยังปวดไม่หาย”

“พวกแกจะมาซุบซิบกันทำไมหนวกหูจริง มานั่งนี่ดิ ยังไงก็นินทาฉันอยู่แล้ว มานินทาใกล้ๆ จะได้จัดการถนัดๆ”

“เป็นอะไรวะ เงียบๆ ตั้งแต่ตอนมาละ คิดถึงเค้าก็โทรไปหาดิ” ไอ้คีพูดพลางแตะไหล่ผมเบาๆ

“แมวฉันโดนขโมยไป 4 วันละ ฉันอยากจะรีบๆ กลับจะแย่ ไม่รู้ป่านนี้ไอ้โจรขโมยแมวมันปู้ยี่ปู้ยำแมวฉันรึยัง ฉันจะกลับไฟลท์หน้า ฝากพวกแกช่วยบอกแม่ได้ไหม”

“กูงงไอ้ดิน อะไรคือโจรขโมยแมว” ไอ้คีถามถึงรายละเอียด

“แกจำผู้หญิงที่ไอ้ณคุณมันบอกจีบได้ไหม นั่นอะแมวของฉัน แล้ววันที่แกได้ยินที่คอกม้า คืนนั้นกูขืนใจเค้ายันเที่ยงของอีกวันเลย กะให้หมดแรง จะได้หนีไปจากกูไม่ได้ ใครจะไปรู้แม่งมาขโมยแมวกูถึงที่ของกูเลย” ผมพูดพลางตบโต๊ะดังปัง!!!! พอเริ่มโมโห อารมณ์ที่มี มันก็ไม่ปกติ

“มึงโหดมาก กูเป็นหญิง กูก็หนี”

“กูไม่ให้หนีไงไอ้คี ของของกู กูหวงมาก แม้จะหนีก็ให้ตายแค่ไหน กูก็จะเอากลับมา”

“มึงแม่งโคตรโรคจิตเลย รักขนาดนั้นเลย”

“รักเปล่าไม่รู้ แต่ที่รู้กูขาดไม่ได้ บอกแม่ด้วยกูติดธุระ ต้องกลับก่อน”

“ได้ๆ ย่าจะบอกพ่อแกให้” เสียงหญิงชรา ที่นั่งอยู่บนรถเข็นดังขึ้นทำให้ผมตกใจจนต้องหันไปมองต้นเสียง

“คุณย่าครับ ผมตกใจหมดเลย” ผมลุกขึ้นไปหาคนเป็นย่าที่อยากจะมาพวกผม แต่ติดที่รถเข็นมาลงจากทางต่างระดับไม่ได้ แต่คุณย่ากลับยกมือขึ้นมาห้าม แล้วลุกขึ้นเดินลงมาหาผม เดินได้แบบปกติ มันเซอร์ไพรส์พวกเราทุกคนมาก คุณย่าเดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวที่ผมนั่ง

“แกไปเถอะ ย่าจะบอกอะไรให้นะเจ้าดิน ผู้หญิงบางคนมันต้องพูด รักไม่พูดจะรู้หรอ หลานสะใภ้ย่าเป็นไง หวังว่าไม่เอาคนแปลกเข้าบ้านอีกนะ แต่เดาว่าต้องแปลกแน่ ผู้หญิงธรรมดา จะทำให้ใจที่แข็งเหมือนหินละลายได้ยังไง ย่าช่วยเอง แกไปเถอะ พ่อแกจะมีปัญหาย่าจะแพ่นกบาลมันเลย”

“ขอบคุณครับ”

“เรียกว่าลูกแมว ขี้อ้อนน่าดูเลยสิ อื้มมมม” คุณย่ามองหน้าผมแล้วยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน

“ใช้ได้เลยครับ”

“คุณย่าครับผมว่าไอ้ดินมันชอบแบบเมียทาส” ไอ้คีพูดติดตลก

“ฉันเนี่ยฟันธง 100% แกอะทาสเมีย เชื่อฉันไหม ไม่เชื่อแกดูอย่างพ่อแก โดนแม่แกจัดการนิดเดียวหง๋อ”

“โธ่คุณย่าครับ ใครๆ ก็อยากเป็นผู้หญิงของอัคคี” พอไอ้คีพูดจบก็โดนย่าเคาะกะโหลกไป 1 ที

พวกเราหัวเราะกับบทสนทนาของคุณย่ากับไอ้คี ผมต้องรีบกลับไปจัดการชีวิตของผมแล้วสิ

 

@เชียงใหม่

วันที่ 5 หลังจากที่แมวหายไป

ภาพในหัวมันเริ่มทำร้ายตัวผมเอง นิยายตอนล่าของเธอสุดมันทำเอาผมคิดไปไกล แถมคนอ่านเชียร์ภาคินจนผมหวั่นใจ เขียนไปบอกแล้วว่าให้รอ การที่ทำให้คนรักหนังสืออย่างผม สร้างรอยเปื้อนบนหนังสือตัวเองนี่ยากมาก ผมต้องทำใจอยู่นานกว่าจะเขียนลงไป ขอให้เธอได้อ่านด้วยเถอะ

ผมลงเครื่องก็ตรงดิ่งไปที่ตลาดทันที ผมตรงมาที่ออฟฟิศของตลาดอีกครั้ง

“ณคุณจะเข้ามาไหม”

“ไม่เข้าแล้วค่ะ บอสพาแฟนไปเที่ยวค่ะ” พนักงานคนเดิม ทำเอาผมต้องตบโต๊ะดังปึง!!!!

“ไปที่ไหน!!!!”

“มะ...ไม่ทราบค่ะ บอสไม่ได้แจ้งไว้ค่ะ” พนักงานคนเดิมตอบผมออกมาแบบกล้าๆ กลัวๆ

การมาเสียเที่ยวครั้งนี้ทำให้ผมต้องเดินกลับมาที่รถ ผมไม่ได้อยากเจอบอสของพวกเธอหรอก แต่ที่ผิดหวังคือบอสของพวกเธอไปกับแมวของผมนะสิ

“นาย จะเอายังไงต่อ”

“รอวันที่มันทิ้งแมวกูไว้คอนโด กูจะไปอุ้มแมวกูกลับ แม่งเสือกเรียกแมวกูว่าแฟน กูอยากตบปากมันนัก”

“ทำไมนายไม่ง้อดีๆ คร๊าบบบบ ไปอุ้มเค้ากลับมาแบบนี้ เค้าจะหายโกรธไหม”

“ทำไมตอนที่มันมาอุ้มแมวของกู มันไม่มาขอกูดีๆ ล่ะ เสือกมาขโมยของกู” แต่ถ้ามันมาขอจริง ผมก็ไม่ให้อยู่ดี ผมดูแลของผมอย่างดีมาตั้งนาน แต่จู่ๆ ใครจะมาอุ้มไปก็ได้งั้นหรอ

 

 

 

ผมให้ไอ้ทีขับรถกลับมาที่รีสอร์ต การต้องมาอยู่ในห้องที่ไม่มีเธอ นี่มันน่าหงุดหงิดจริงๆ ภาพของเธอมันอยู่ในหัวของผม มันยังชัดเจนแม้เธอจะไม่อยู่ ภาพของเธอที่ชวนคุย หนุนตัก ภาพของคนตัวเล็กที่ไม่ชอบตัดเล็บจนผมต้องแอบตัดให้บ่อยๆ

‘คุณดินขาา’ เสียงของเธอยังดังในความคิด

ฉันต้องทำแค่ไหนถึงจะดีพอ ห๊ะ บอกฉันหน่อย มาอยู่กับเธอทุกวันยังไม่พอรึไง ไอ้โจรนั่นมาแล้วยังไง แต่ฉันคือคนที่อยู่ข้างเธอนะ แล้วนี่ยังไปคบกับมันอีก มากเกินไปแล้ว ถ้าเธอยอมให้มันแตะแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะไปถลกหนังมัน

อยากกอดเธอจัง ตอนนี้ต่อจะให้พูดให้ดังแค่ไหน เธอก็ไม่ได้ยินแล้วสินะ ฉันคิดถึงเธอชิ

 

 

*เหตุการณ์กระโดดถีบในสระน้ำ อยู่ในเรื่องเรือนลวงรัก

ความคิดเห็น