ปากกาเปื้อนหมึก
Line-icon

เรื่องที่6ของไรท์แล้วนะ ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ

ตอนที่6 ใครส่งมา?

ชื่อตอน : ตอนที่6 ใครส่งมา?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2562 21:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6 ใครส่งมา?
แบบอักษร

ตอนที่6 ใครส่งมา?

 

 

 

 

 

NICHA TALK

 

"ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะนิชา ฉันไปล่ะ" ยัยลูกหว้าที่เอ่ยลา ก่อนจะเดินไปขึ้นรถพี่กร

 

 

"โอ้ยกลับไงล่ะทีนี้ รถก็มาดันเสียอะไรวันนี้" ฉันก่นด่าออกมา ก่อนจะยืนโบกแท็กซี่กลับ

 

 

 

เวลาต่อมา

 

"อืม ห่าวว" ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าห้องตัวเองมืดสนิท ก่อนจะลุกไปเปิดไฟในห้อง

 

 

"หลับไปตอนไหนเนี่ย กี่โมงแล้วหิวจัง" ฉันเหลือบมองนาฬิกาบ่งบอกว่าตอนนี้สองทุ่มแล้ว

 

 

"ลงไปหาอะไรกินดีกว่า" แล้วฉันก็หยิบกระเป๋าตังและคีย์การ์ดห้องลงไปเซเว่นทันที

 

 

หลังจากจ่ายเงินเสร็จ ฉันก็เดินกลับหอซึ่งระหว่างทางนั้น ฉันก็ได้ยินฝีเท้าคนที่กำลังเดินตามหลังฉัน ฉันก็ไม่ได้เอะใจอะไรคิดว่าพวกนักศึกษาเหมือนกันล่ะมั้ง

 

 

ฉันลองหยุดเดิน และแกล้งก้มหาอะไรในถุงเซเว่น แต่เสียงฝีเท้าที่เดินตามหลังฉันมามันก็เงียบลงเหมือนกัน มันต้องมีอะไแน่ๆ ฉันรีบเร่งเท้าเดินต่อ ไฟข้างถนนก็ช่างมัวสลัวเหลือเกิน อีกอึดใจเดียวก็จะถึงหอแล้ว อีกนิดเดียว...

 

หมับ!!

 

"อื้ออ" จู่ๆก็มีมือปริศนามาทาบปิดปากฉัน ส่วนอีกคนก็กำลังจะอุ้มฉัน ไม่ยอมหรอกเว้ย

 

ตุบ!! พลั๊ววะ!!

 

"พวกแกเป็นใคร" ฉันเอ่ยถามพวกมัน หลังจากถวายบาทากับฟาดถุงขนมใส่พวกมันไปอย่างแรง พร้อมกับตั้งการ์ดเตรียมพร้อม

 

 

"มึงไม่ต้องรู้หรอก มานี่กับพวกกูดีๆดีกว่า สวยๆแบบมึงคงปล่อยไปไม่ได้แล้วว่ะ" ไอ้ชายชุดดำคนนึงเอ่ย

 

 

"ใครส่งพวกแกมาห้ะไอ้พวกบ้า" ฉันเอ่ยถามพวกมันออกไปอีกครั้ง

 

 

"อีนี่ถามมากเสียเวลา จับตัวมันไปเลยเสียเวลาชิบหาย" ไอ้ชุดดำอีกคนเอ่ย

 

 

"คิดว่าจับง่ายๆก็เข้ามา" ฉันทิ้งถุงขนมกับถุงข้าวลงไปข้างๆ เสียดายยังไม่ได้กินเลยนะเว้ย เพราะพวกแกแท้ๆ

 

 

"จับตัวมัน" แล้วพวกมันก็เข้ามารุมฉันทั้งสองคนทันที โอ้ยได้เวลาเสียเหงื่ออีกแล้ว

END TALK

 

 

 

PHUPHA TALK

 

ตอนนี้ผมกำลังเดินไปเซเว่นครับ ทำอาหารไม่ค่อยเป็นเลยต้องมาเพิ่งเซเว่นนี้แหละครับ ทางออกที่ดีสำหรับ ผมเดินมาสักพักก็ได้เสียงเหมือนคนกำลังมีเรื่องกัน ผมกวาดสายตามองไปรอบๆก็เห็นลางๆครับ ผมสายตาสั้นคอนแท็กเลนส์ก็ถอดออกแล้ว เลยใส่แว่นแทน

 

ผมเห็นผู้ชายสองคนกำลังมีเรื่องกับผู้หญิงคนนึง ร่างนั้นคุ้นๆมากเลยครับเหมือนกับใครบางคนที่ผมรู้จัก ผมเลยเดินเนียนๆแอบดู

 

 

"เฮ้ย นั่นมันนิชา" ใช่ครับนิชาจริงๆ เธอกำลังต่อสู้กับผู้ชายชุดดำสองคนอย่างดุเดือด ไม่คิดว่าจะเก่งต่อสู้ขนาดนี้ ผมอ้าปากค้างเลย

 

แต่สักพักผมต้องหุบปากลงทันทีที่เห็นนิชาโดนตบแถมยังโดนต่อยที่ท้องอีก แรงผู้หญิงจะไปสู้แรงผู้ชายทั้งสองคนได้ไงล่ะครับ ไม่รอช้าผมรีบเดินเข้าไปหานิชา แต่ต้องรีบเบรคขาทันที เมื่อนิชาลุกขึ้นมาซัดไอ้ทั้งสองล้มลงไป อึ้งครับอึ้ง

 

 

"ฉันถามครั้งสุดท้าย ใครส่งพวกแกมาห้ะ ซี๊ดด" นิชาตะโกนถามพวกมัน พลางซี๊ดปากด้วยความเจ็บไปด้วย

 

 

"พวกกูไม่บอก บอกให้โง่หรอวะ หึ" หนึ่งในสองเอ่ย แล้วทำทางจะลุกไปทำร้ายนิชาอีกครั้ง ผมไม่รอช้าเดินเร่งเข้าไปช่วยนิชาทันที

 

 

"พวกมึงจะทำอะไรผู้หญิงวะ ไอ้พวกหมาหมู่" ผมดันนิชาไว้ด้านหลังผมทันที

 

 

"เฮ้ยหนี" เพื่อนมันเอ่ย ก่อนจะพากันหนีไป เฮ้ยกูยังไม่ได้แสดงฝีมือกูเลยนะ กลับมาาา~~

 

 

"นิชาเป็นอะไรมั้ย ไหวมั้ย" ผมหันไปหานิชาทันที สีหน้าโคตรไม่โอเลยว่ะ

 

 

"พี่ภูผา หนูโอเค 👌~~" นิชาทำมือโอเค แล้วสลบไป ผมรีบอุ้มเธอในท่าเจ้าสาว แล้วเดินไปห้องเธอทันที ผมเปิดประตูห้องเธอเข้าไป วางเธอลงบนเตียงสีฟ้าพาสเทลอย่างเบาๆ

 

 

ผมเดินไปเอากะละมังกับผ้าชุบน้ำมาดๆมาเช็ดตัวให้เธอ รอยช้ำ รอยแดงเต็มตัวเลยน้องรหัสผม

 

 

"อือ โอ้ย เจ็บๆท้อง" นิชาตื่นขึ้นมาก็ร้องด้วยความเจ็บทันที

 

 

"อย่าเพิ่งลุกสิ เราโดนต่อยที่ท้องมานะ มาเดี๋ยวพี่ทำแผลที่หน้าเราให้" ว่าเสร็จผมก็หยิบกล่องพยาบาลมาทันที

 

 

"เอ่อ เดี๋ยวหนูทำเองได้ค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนู"

 

 

"ครับ ท้องเราไม่เป็นอะไรมากไม่กี่วันก็หายเจ็บแล้ว ช่วงนี้อาจจะเจ็บๆจุกๆหน่อยนะ ส่วนแผลที่มุมปากเราไม่กี่วันก็หาย" ผมบอกกับนิชา

 

 

"ค่ะ 😊" นิชายิ้มให้ผม ผมมองรอบๆใบหน้าของเธอ จนถึงมุมปากที่โดนตบนั่น ผมใช้นิ้วคลึงเบาๆที่รอยแผล ผมค่อยๆขยับหน้าเข้าไปใกล้ๆหน้าของเธอจนสัมผัสถึงลมหายใจของกันและกันได้

 

แล้วค่อยๆบรรจงจูบที่ริมฝีปากสีชมพูไร้สีของลิปสติกใดๆ ผมส่งลิ้นเข้าไปในปากเธอ กวาดต้อนความหวานไปทั่วปากของเธอ เสียงจูบเราดังจ๊วบๆ ก่อนจะมีเสียงบางอย่างเราให้หยุดการกระทำลง

 

จ๊อกก โคลกคลาก~~

 

ครับเสียงท้องของพวกเราทั้งสองร้องนั่นเอง อายชิบหาย นิชาก้มหน้าลงด้วยความเขินอายละมั้งที่ท้องร้อง

 

 

"เดี๋ยวหนูไปทำอาหารดีกว่า พี่ภูอยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ยคะ" นิชาถามผม

 

 

"หนู..." ผมเผลอพูดออกไปเบาๆ

 

 

"อะไรนะคะ หนูไม่ได้ยิน"

 

 

"เอ่อป่าว อะไรก็ได้พี่กินได้หมด"

 

 

"เอ่อค่ะ งั้นรอสักครู่นะคะ"

 

 

"นิชา มีอะไรให้พี่ช่วยมั้ย" ผมเดินเข้าไปในห้องครัวเอ่ยถามเธอ

 

 

"พี่ภูหุงข้าวเป็นมั้ยคะ ถ้าไม่เป็นช่วยหนูล้างผักก็ได้"

 

 

"งั้นสอนพี่หุงข้าวหน่อยสิ เสร็จแล้วจะได้ช่วยล้างผัก" ผมบอก

 

 

"ค่ะ เอาถ้วยนี้ตวงนะค่ะ กะพอเราสองคนกินก็พอ เสร็จแล้วก็ซาวน้ำแรกออก ส่วนต่อมาก็ใส่น้ำเพื่อหุงได้เลย ใช้นิ้ววัดนะแบบนี้ค่ะ" แล้วเธอก็หยิบโน่นหยิบนี้มาทำให้ผมดูอย่างคล่องแคล่ว

 

 

"ทำไมต้องใช้นิ้ววัดกะแบบนี้ล่ะ ใช้อย่างอื่นไม่ได้หรอ" ผมถาม

 

 

"ไม่รู้สิ มี๊ข้าวสอนหนูมาแบบนี้อะ"

 

 

"มี๊ข้าว?"

 

 

"อ่อ แม่ของหนูน่ะค่ะสอนมา"

 

 

"เอ่อครับ" หลังจากหุงข้าวเสร็จ ทำอะไรเสร็จ เราก็มานั่งกินอย่างไม่มีใครคุยกันเลย ตั้งหน้าตั้งตากินกันอย่างเดียว

 

มันอร่อยมากครับ ทั้งผัดหน่อไม้ฝรั่งใส่กุ้ง แกงส้มชะอมกุ้ง ไข่เจียวกุ้ง ถ้าถามว่าทำไมถึงมีแต่กุ้ง ก็นิชาเธอชอบกินกุ้งครับ อาหารก็เลยมีแต่กุ้ง

 

ผมเริ่มอิจฉาคนที่ได้นิชาเป็นแฟนเป็นเมียแล้วครับ ถึงนิชาเธอจะดูดื้อๆไม่ยอมคน แต่เธอก็มีมุมเป็นแม่บ้านแม่เรือนกะเขานะครับ ขอบคุณคนที่บ้านเธอนะครับที่สอนความเป็นแม่ศรีเรือนติดตัวเธอมาด้วย ถ้าไม่ได้เธอเป็นน้องรหัส ผมคงอดตายไปแล้วครับ ฮ่าๆๆ

 

 

"พี่ภู ขึ้นปีห้าต้องเรียนอะไรบ้างอะ หนูอยากรู้จะได้เตรียมตัวถูก" นิชาเธอก้มหน้าถามผมที่นอนหนุนตักเธอบนโซฟา

 

 

"ก็มีพวกเย็บแผล ช่วยทำคลอด เลคเชอร์ก็ต้องเรียน และต้องเตรียมตัวสอบใบประกอบวิชาชีพขั้นที่ 2ครับ" ผมบอก

 

 

"โห่ยากแน่ๆ หนูจะทำได้มั้ยเนี่ย"

 

 

"ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพี่รหัสคนนี้จะช่วยน้องรหัสแสนดื้อคนนี้แน่นอน"

 

 

"จริงๆนะ"

 

 

"ครับ พี่ว่าพี่กลับห้องดีกว่าดึกแล้ว เราจะได้นอนด้วย ขอบคุณสำหรับข้าวเย็นนะครับ อิ่ม อร่อยมาก"

 

 

"ค่ะ ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อตอนเย็นด้วยนะคะ"

 

 

"นิชา" ผมลุกขึ้น แล้วเรียกเธอ

 

 

"คะ..อื้ออ"

 

 

จุ๊บบ ฟอดด

 

ผมจูบเธออีกรอบ พร้อมกับหอมแก้มอีกด้วย

 

 

"ช่วงนี้ดูแลตัวเองดีๆ ไปไหนมาไหนก็ระวังหน่อยนะ พี่เป็นห่วง" ผมลูบหัวเธออย่างเอ็นดู

 

 

"ค่ะ ฝันดีนะคะ"

 

 

"ครับ ฝันดีครับ" แล้วผมก็เดินออกจากห้องนิชา แล้วกลับห้องผมทันที

 

 

"จูบน้องบ่อยเกินไปแล้วไอ้ภู น้องรหัสเว้ยน้องรหัส อย่าคิดอย่ารู้สึก" ผมทิ้งตัวลงบนโซฟา บ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเพื่อนทันที

 

[กรณ์] ตู๊ดด ตู๊ดด

 

"(ฮัลโหล ว่า)"

 

"ไอ้กร กูมีอะไรจะถามมึงหน่อย"

 

"(เรื่อง?)"

 

"มึงเคยอยู่ใกล้ๆใครแล้ว อยากจูบเขาตลอดป่ะวะ แบบเป็นกับคนนี้คนเดียวอะ"

 

"(สาวที่ไหนวะ กูรู้จักป่าว ใครวะๆ)"

 

 

"เสือก กูถามก็ตอบ"

 

"(สัส เคยดิกับลูกหว้าน้องรหัสกูเนี่ย จูบเดียวรู้เรื่องเออกูชอบน้องมัน มึงจูบเขาแล้วใจมึงเต้นแรงป่ะละ ถ้าแรงมึงคงชอบเขาแล้วว่ะ)"

 

"ขอบใจมึงมาก นอนได้สัส เข้าวอร์ดแต่เช้า" แล้วผมก็กดวางสายทันที ไม่ให้มันด่าผมทัน

 

 

"หรือว่าพี่จะชอบเราจริงๆว่ะนิชา" ผมจับปากตัวเอง นึกถึงตอนจูบกับนิชา ใจผมเต้นแรงมาก ไม่รู้ว่าตอนจูบนิชาจะได้ยินมั้ย

 

ผมสลัดหัวไล่ความคิด ก่อนจะลุกเดินไปอาบน้ำเตรียมนอน ก่อนนอนก็ขอส่องไอจี ส่องเฟสก่อนนอนก็แล้วกัน ผมเลื่อนดูไปเรื่อยจนเห็นโพสของนิชา ผมอ่านแคปชั่นแล้วกดหัวใจให้

 

IG : Nicha.tnc

 

 

♡ 568LIKES

 

Nicha.tnc จู๊ดดไนน์😪

 

Mark ฝันดีครับคนสวย

 

Biww น่ารักก😍😍

 

Thiwa.tw คิดถึง😍 @Nirin.tcn @Nicha.tnc

 

Lookwaä นอนเนาะมึง🙄

 

Fang. ฝันดีค่า❤

 

 

ผมนั่งอ่านคอมเม้นโพสของนิชาดู เธอก็ดังอยู่นะ แล้วใครกันวะที่ส่งคนมาทำร้ายเธอเมื่อเย็น หรือว่าจะเป็น...คงไม่ใช่มั้ง คงไม่เล่นแรงขนาดนี้หรอก

 

 

แล้วผมก็หยุดความคิดนั่นลง จัดการอัพรูปลงไอจี แล้วนอน

 

 

 

 

IG : Phupha

 

 

♡ 614LIKES

 

Phupha I wish you a good dream☺

 

katt ฝันดีค่าา

 

Momay โอ้ยฝันดีแน่ๆคืนนี้😙

 

Pinkkie หล่อจ้าา

 

Zax แหมม่เพื่อน

 

 

 

TALK : โย่ววลืมกันยัง แต่ไรท์ไม่ลืมเด้อ❤

 

*ยังไม่ได้ตรวจคำผิด*

 

1เม้น=1ล้านกำลังใจ💬

 

 

 

พบกันตอนหน้า

ความคิดเห็น