marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2562 17:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16
แบบอักษร

 

 

 

บทที่ 16

 

 

 

“อื้อมาถึงแล้วใช่ไหม” ฉันพูดขึ้นทันทีที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายที่รออันที่จริงพวกเขาจะมาหาฉันตั้งแต่สองวันก่อนแต่เพราะคนที่จะมาด้วยมีงานเลยเลื่อนมาเป็นวันนี้พอดีจริงๆ!!!!

‘ครับคุณหนูอีกไม่นานคงจะถึงบ้านของคุณหย่งแล้วครับ’

“โอเค...” ฉันกดวางสายก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนข้างๆที่ยังคงมองหน้าฉันอย่างกังวลฉันกุมมือเขา และ มองไปรอบๆบ้านตอนนี้อยู่สภาพที่เละ....พรางนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

 

ก่อนหน้านี้

03:00AM

 

“อื้อออ อาหย่งหยุดได้แล้วพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้านะเหนื่อยแล้ว” ฉันพูดขึ้นอย่างเหนื่อยล้าคนบ้านี่ก็หื่นๆๆตั้งแต่กลับจากประเทศไทยเมื่ออาทิตย์ก่อนเขาก็เหมือนจะหื่นขึ้นทุกวัน!! จะคุยอะไรด้วยก็ไม่ฟังจ้าเล่นดันฉันลงแค่เตียงอย่างเดียวนะสิฉันรู้ว่าเขาปิดบังอะไรอยู่แค่รอเวลาที่เขาจะบอกเท่านั้น....

“ก็ได้...ผมก็ไม่มีแรงแล้วเมียจ๋าสูบแรงผมไปหมดแล้ว” เขาพูดพรางนอนลงข้างๆแล้วดึงฉันเข้าไปกอด

“ทำตัวเองละสิยังจะมาว่าคนอื่น”

“พูดแบบนี้เราต่อกันมั้ยผมยังไม่ได้เอาออกนะ” ร่างกายของเรายังคงประสานกันและคนบ้านี่ก็ไม่มีท่าทีจะอ่อนลงเลย...

“นอนได้แล้ว...เหนื่อย”

“ฝันดีครับ”

“อื้อฝันดี” เราสองคนค่อยๆหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เหนื่อยมากกกเพราะตั้งแต่กลับมาจากประเทศไทยฉันก็กลับไปฝึกซ้อมไม่ว่าจะเป็นการยิงปืนหรือวิชาป้องกันตัวจากข่าวที่รู้จากทาลูกพี่ลูกน้องทำให้ฉันนิ่งนอนใจไม่ได้....

 

แก๊กๆ แก๊กๆ

 

 

ในขณะที่กำลังจะหลับจู่ๆก็มีเสียงเหมือนคนพยายามจะเปิดหน้าต่างดังขึ้นฉันลืมตาขึ้นมาพร้อมกับคนข้างๆที่รู้สึกเหมือนกัน...ห้องเราอยู่ชั้นสามใครกันพยายามจะเข้ามา...

“คุณนอนเถอะเดี๋ยวผมไปดูเอง” ถึงเขาจะพูดแบบนั้นแต่นอนไม่ลงหรอกคนตัวโตถอนตัวออกจากฉันพร้อมกับหยิบปืนจากใต้หมอนออกมาก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมเดินไปยังประตูหน้าต่าง.....

“ไม่เห็นมีอะไรนะแค่แมวเอง” เขาหันมาพูดแบบนั้นแต่ฉันก็แปลกใจอยู่ดีแมวมาจากไหน??? ในจังหวะนั้นเอง...

เพล้ง!!!!!

กระจกหน้าต่างของเราจู่ๆก็แตกออกอย่างรุนแรงจนเขาก็กระโดดหนีแทบไม่ทันพอเห็นแบบนั้นฉันก็ดึงปืนจากใต้หมอนออกมาพร้อมกับกระโดดลงเตียง

“บ้าเอ๊ย!! โป๊อยู่นิเรา”

“นี่เสื้อคลุมเรารีบออกจากห้องกันก่อน” ฉันรีบเสื้อคลุมจากเขามาสวมพร้อมกับพยักหน้าอย่างเข้าใจแต่ไม่นานจู่ๆก็มีคนกระโดดเข้ามาในห้องนอนของเราสามคน...

ปัง! ปับ! ปัง!

เราไม่ปล่อยให้มันมีโอกาสได้ตั้งตัวก็รีบยิงไปทันทีหย่งสือมองหน้าฉันเล็กน้อย...

“ลงไปข้างล่างกันเถอะพวกมันไม่มาแค่นี้แน่” ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจถึงจะสงสัยว่าพวกนี้เข้ามาได้ไงแต่ก็ทำได้แค่สงสัย....

เพล้ง!!!!!

กระจรหน้าต่างในห้องนั่งเล่นก็แตกไปพร้อมกับการมาของคนพวกนั้นที่ไม่รู้ว่าใคร

ปัง! ปัง! ปัง!

ฉันกับหย่งสือวิ่งหลบกระสุนออกไปจากห้องนอนของเราก็พบว่าแม้แต่ในตัวบ้านตอนนี้พวกนั้นก็เริ่มเข้ามาข้างในกันหมดแล้ว...

“นี่มันอะไรกัน” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆโชคดีนะที่จู่ๆป๊าม๊าก็บอกว่าจะไปเที่ยวเกาหลีไม่งั้นสถานการณ์ลำบากกว่านี้แน่ๆ...

ปัง! ปัง! ปัง!

“โซ...”

“ฉันไม่เป็นไร...พวกมันมีเยอะเราต้องรีบจัดการว่าแต่อันฉีอยู่ไหน”

ปัง! ปัง! ปัง!

“เดี๋ยวคงมามั้งเสียงปืนดังขนาดนี้” ฉันกับเขาจับมือกันวิ่งลงมาจากชั้นบนเสียงปืนยิงปะทะกันยังดังต่อเนื่องเรื่อยๆพวกมันบุกเข้ามาทุกทาง!!!

“กระสุนไม่พอแน่ๆ”

“ผมเตรียมไว้แล้ว” เขาพาฉันวิ่งมาที่ตู้กระจกก่อนจะเปิดช่องด้านล่างออกก็เห็นปืนพร้อมกับลูกกระสุนจำนวนหนึ่งฉันหยิบขึ้นมาอย่างยิ้มๆ..

ปัง! ปัง! ปัง!

“งั้นไปจัดการพวกมันกัน” เราสองคนสบตากับก่อนจะเริ่มยิงตอบโต้พวกนั้นทันที

ปัง! ปัง! ปัง!

อั๊ก! อั๊ก! อั๊ก!

กระสุนทะลุเข้าจุดตายอย่างจังนั่นทำให้พวกนั้นล้มลงเราจึงรีบวิ่งไปหาที่ซ่อนอีกครั้งเราไม่สามารถยิงพวกมันได้หมดทุกคนเพราะเยอะเกิน...

ปัง! ปัง! ปัง!

ฉันกับหย่งสือวิ่งมาหลบที่หลังเสาชั้นสองตรงทางขึ้นบันไดกระสุนมากมายถูกสาดมาทางเราพวกที่อยู่ชั้นหนึ่งก็วิ่งขึ้นมาฉันกระโดดขึ้นราวบันไดเตะเข้าที่ท้ายทอยไอ้คนแรกที่ขึ้นมาก่อนจะใช้มีดที่เอามาจากไอคนเมื่อกี้เสียบเข้าที่ไหล่ของอีกคนที่วิ่งตามขึ้นมาพร้อมกับใช้ปืนยิงเข้าที่หัวของมันจนล้มลงตกไปยังชั้นล่าง...

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนยิงปะทะเริ่งดังระงมไปทั่วบ้านไม่นานอันฉีกับคนของเขาก็เข้ามาสมทบจำนาวนหนึ่งก่อนอันฉีจะเอาปืนกลM249มาให้เราสองคนพร้อมกับกระสุนอีกจำนวนหนึ่ง...

“พวกมันเข้ามาได้ไง...”

“ผมไม่ทราบครับรู้แค่ว่าพวกที่เฝ้าเวรชุดแรกตายทุกคนแล้วครับนาย”

“เรียกคนเรามาสมทบจัดการพวกที่บุกเข้ามาให้หมด!!!”

“ครับ” ฉันถอนหายใจออกมานิดหน่อยก็ชินกับการสูญเสียลูกน้องแต่ทุกครั้งที่เป็นแบบนี้จิตใจมันก็ยังสั่นไหวเล็กน้อย

ปัง!

“หลบ!!!” ฉันดึงตัวของเขาที่ยังพูดกับอันฉีออกมาจากจุดที่เขายืนอยู่ลูกกระสุนแล่นผ่านเขาอย่างเฉียดฉิวก่อนกระสุนจเฉี่ยวไหล่ของฉัน

“โอ๊ย!!”

“โซเป็นอะไรมั้ย”

“เก็บคำพูดที่จะคุยตอนที่จัดการพวกนั้นได้หมดแล้วเถอะ...มีมือซุ่มยิงอยู่ชั้นสามอย่าประมาทได้มั้ย” คำพูดของฉันทำให้เขาเงียบก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยฉันยกปืนขึ้นมามองลอดผ่านลำกล้องหาไอ้คนที่ซุ่มยิงนั้น...เจอแล้ว

“สามสิบนาฬิกาซ้ายมือชั้นสาม” คำพูดของฉันทำให้เขาพยักหน้าก่อนจะเล็งไปยังหมอนั่นโดยที่ฉันเป็นคนดึงความสนใจของมัน...

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องพร้อมกับคนข้างๆที่ยังคงยิงไปตรงที่ฉันบอกก่อนร่างของคนที่อยู่ตรงนั้นจะหล่นลงมา..

ปัง! ปัง! ปัง!

การยิงปะทะกันยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนคนของพวกนั้นเริ่มบางลงเรื่อยๆจนตอนนี้ทางฝั่งเราจึงได้เปรียบแทนพวกนั้นเหลือไม่ถึงสิบคนที่อาจจะซ่อนตัวอยู่ตรงไหนสักแห่งในบ้านแน่ๆ

“เราต้องแยกกันไปเก็บกวาดพวกที่เหลือชั้นหนึ่งหมดแล้วใช่ไหมนายจัดการที่ชั้นสองส่วนฉันสามฉันจะขึ้นไปเอง” พูดจบฉันก็ส่งสัญญาณให้เหลาต้าตามมาแต่เขาก็ดึงแขนไว้ก่อน

“ผมจะไปกับคุณเอง...อาฉี เหลาต้าจัดการเก็บกวาดที่ชั้นสอง”

“ครับ!!” ทั้งสองคนรับคำสั้นๆก่อนจะกระจายคนเดินสำรวจทางปีกซ้าย และ ขวาส่วนฉันกับหย่งสือกับลูกน้องเชาอีกจำนวนหนึ่งเดินขึ้นไปที่ชั้นสามอย่างระมัดระวังฉันมั่นใจว่าพวกมันต้องหลบอยู่แน่ๆ...พอขึ้นมาถึงหย่งสือก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้องสิบกว่าคนไปทางปีกขวาส่วนเรามาทางปีกซ้ายฝั่งห้องนอนของเรา....

ฉันกวาดตามองไปรอบๆอย่างระแวดระวังความมืดทำให้พวกนั้นซ่อนตัวได้เราจึงต้องระมัดระวังขึ้นให้มากจนเดินมาถึงตู้กระจกฉันเห็นมีเงาคนหนึ่งหลบอยู่ตรงนั้นสายตามองลอดผ่านลำกล้องปืนกลก่อนจะเล็งอย่างใจเย็น...

ปัๆๆๆๆๆ!!

อ๊ากกกกก

ในขณะที่ฉันกำลังยิงอยู่นั้นก็มีคนหนึ่งคิดจะมาแทงข้างหลังแต่หย่งสือก็เตะหมอนั่นจนล้มลงก่อนจะยิงเข้าที่กลางกระบาล

ปัง!

“เดี๋ยวผมระวังหลังให้” ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเดินไปที่ห้องนอนของเราก่อนจะได้ยินเสียงของพวกนั้นที่คุยกันดังขึ้น

“เร็วๆกว่านี้รีบติดตั้งแล้วกดเวลาได้แล้วเราจะได้ออกไปสักที” ฉันเบิกตากว้างนี่มันคิดจะระเบิดงั้นเหรอฉันรีบเดินเข้าไปข้างในทันทีพวกนั้นเห็นฉันก็ปรี่เข้ามาหวังจะใช้มีดแทงฉันในจังหวะนั้นเองฉันเตะไปที่แขนหมอนั่นชุดคลุมที่มัดอยู่ก็เกะกะเหลือเกินมันจะหลุดหลายรอบแล้วเนี่ย!!!!

พอมีดหลุดออกจากมือไอ้คนที่กำลังจะทำอะไรสักอย่างกับระเบิดนั้นก็ปรี่เข้ามาหวังจะแทงฉันแทนแต่จังหวะนั้นหย่งสือที่เดินตามหลังมาก็เตะสวนกลับไปก่อนจะแย้งมีดจากมือหมอนั่นมาแล้วแทงไปที่คอของมันส่วนอีกครมันกำลังจะวิ่งหนีไปทางหน้าต่างฉันก็หยิบปืนขึ้นมายิงมันทันที...

ปัง!

ร่างของมันล้มลงอย่างแน่นิ่งฉันรีบเดินไปทางกระเป๋าเป้ที่มีระเบิดนั้นทันที

“อาหย่งระเบิดจะทำงานในอีกห้านาที” พอเขาได้ยินแบบนั้นก็ตกใจเล็กน้อย

“เอามานี่เดี๋ยวผมเอาไปทิ้งที่สระว่ายน้ำตรงนั้นน่าจะไม่มีคนอยูคุณอยู่ในนี้ระวังตัวด้วยเข้าใจนะ” ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนเขาจะรีบวิ่งออกไปฉันลุกขึ้นมองสำรวจรอบๆห้องข้าวขาวทุกอย่างเสียหายหมดพวกนี้เป็นใครกันนะ...

“เข้าไปใส่เสื้อผ้าก่อนละกัน” ฉันลุกขึ้นเดินไปที่ห้องนอนอย่างระวังตัวเพราะรู้สึกได้ว่าในนี้มีคนอยู่....ฉันทำท่าเหมือนไม่รู้เดินเข้าไปที่ห้องแต่งตัวยืนเลือกเสื้อผ้าอย่างใจเย็นจนหมอนั่นเดินมาประชิดหลังพร้อมกับใช้มีดจ่อคอฉันไว้...ฉันจับข้อมือหมอนั้นไว้อย่างแน่นก่อนจะกดแรงบิดเล็กน้อยสองขาฉันย้ำอยู่บนกำแพงก่อนจะวิ่งขึ้นไปแล้วก็กระโดดตีลังกากลับหลังจนมีดบาดเข้าที่คอนิดหน่อยพออ้อมมาอยู่ด้านหลังได้แล้วฉันก็ดึงเสื้อของหย่งสือที่ห้อยอยู่มาปิดหน้าหมอนั่นด้วยความแรงพร้อมกับเตะเข้าที่ขาของมันจนล้มลงแล้วดึงมีดที่แย่งมาได้แทงเข้าที่กลางหัวทันที

ฉึก!

ปึก!

ร่างของหมอนั่นล้มลงกับพื้นฉันนั่งลงพิงผนังอย่างเหนื่อยล้าให้ตายเถอะง่วงนอนชะมัดด้วยความเหนื่อยล้าของร่างกายทำให้ตาของฉันตอนนี้ใกล้จะปิดลงแล้วแผลที่คอไม่ลึกเท่าไหร่แต่ก็ทำให้เลือดไหลออกมาเยอะพอสมควร...

“หมดแล้วสินะง่วงนอนชะมัด” ฉันพูดขึ้นก่อนดวงตาจะค่อยๆปิดลงช้าๆด้วยความเหนื่อยล้า....

 

ปัจจุบัน

 

 

“แผลที่คอเป็นไงบ้าง”

“ไม่เป็นไรแล้วแผลนิดเดียวเองอีกอย่างหมออันก็ทำแผลให้แล้วเนี่ยก็บอกแล้วที่หลับตอนนั้นเพราะแค่เหนื่อยเฉยๆ” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อยมองหน้าคนข้างๆ

“ก็กลัวเจ็บ”

“ทั้งชีวิตฉันเจออะไรแบบนี้มาตลอดอยู่แล้วอย่าคิดมากเลยว่าแต่คนอื่นๆเป็นไงบ้างแม่บ้านทุกคนปลอดภัยใช่ไหม”

“ครับทุกคนปลอดภัยดีตอนนี้ไอหมออันกำลังทำแผลให้คนที่ได้รับบาดเจ็บอยู่”

“เฮ้อ!!! บ้านเละเลยแฮะแต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวยัยลิสมาจะให้ยัยนั้นมาวางระบบรักษาความปลอดภัยให้ใหม่จะได้ไม่เกิดเรื่องอย่างเมื่อเช้าอีก” เขาพยักหน้าอย่าเข้าใจก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาลูกน้องบางคนที่เจ็บอยู่ส่วนศพที่นอนเกลื่อนบ้านตอนนี้ยังไม่ได้ถูกเก็บไปไหนอีกเดี๋ยวหน่วยเก็บกวาดคงจะมาถึงแล้วละ เศษแก้ว ลูกกระสุน ข้าวของทุกอย่างแตกกระจายหมดหน้าต่างทุกบาลแตกเพราะแรงระเบิดขนาดจิ๋ว....ฉันมองไปรอบๆอย่างคิดหนัก

“ใครกันนะ....ที่กล้าบุกเข้ามาถึงที่นี่แสดงว่าหมอนั่นต้องรู้จักที่นี่ดีแน่ๆถึงกล้าส่งคนเข้ามา”

 

~~~~~~~~~~~

 

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมงคนของฉันก็มาถึงที่นี่พร้อมกับยัยลิสและแม็กที่ลงจากรถเดินจ้ำอ้าวเข้ามาในบ้านที่สภาพเละเทะ

“ยัยโซแกเป็นอะไรหรือเปล่า” ยัยลิสพุ่งเข้ามาหาฉันพร้อมกับสำรวจร่างกายของฉัน

“คิดว่าฉันเป็นใครย่ะแค่นี้ไม่ตายหรอก” ฉันเชิดหน้าพูดอย่างถือตัวนั้นทำให้ยัยลิสยิ้มออกมาเพราะถ้าเป็นแบบนี้เท่ากับว่าฉันไม่เป็นไรไงละ

“โอเค...แต่สภาพบ้านนี่แย่กว่าที่คิดนะ”

“ใช่เพราะงั้นฉันถึงอยากให้แกวางระบบรักษาความปลอดภัยให้หน่อยเดี๋ยวทีมเก็บกวางมาถึงแล้ว”

“อื้อ...งั้นที่เหลือจะจัดการให้เองแกได้นอนหรือเปล่าฉันน่าจะมาตั้งแต่วันนั้นนะจะได้ไม่เกิดเรื่องแบบนี้” ฉันส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ

“โซพวกนั้นใช่ไหม” แม็กพูดขึ้นทำให้ฉันหันไปมองหน้าหมอนั่น

“ไม่รู้น่าจะเป็นคนที่โดนจ้างนะและมันแปลกมากที่พวกนั้นบุกเข้ามาข้างในนี้ได้ราวกับว่ารู้จักที่นี่ดีมันน่าสงสัยสุดที่แรกที่พวกมันเข้ามาคือห้องนอนฉัน...นายว่ามันไม่แปลกงั้นเหรอ” สิ้นสุดคำพูดของฉันนั่นทำให้หมอนั่นทำหน้านิ่งคิด

“ฉันว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้ต้องไม่ใช่คนไกลแน่นอนแต่อย่าพึ่งบอกหย่งสือนะฉันกลัวหมอนั่นจะคิดมากเพราะตอนนี้เหตุการณ์ทุกอย่างมันก็เลวร้ายพอแล้ว” คำพูดของฉันทำให้ยัยลิสยิ้มออกมาพร้อมกับก้มลงมากระซิบฉัน

“ไหนว่าเกลียดเขาไงตอนนี้มีเป็นห่วงกันด้วย”

“ยัยบ้า!!! ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้สักหน่อย”

“อิอิอิ...หน้าแดงด้วย” ฉันหันหน้าหนียัยลิสก่อนจะมองไปยังอาหย่งที่ตอนนี้กำลังช่วยหมออันทำแผลให้ลูกน้อง...

‘ก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้วก็รักขนาดนี้....’

 

 

ครั้งนี้ใครอีกละบุกมาถึงบ้านเลยงั้นเหรอหูยยยพออ่านมาถึงตรงนี้แล้วรีดมีใครที่คิดว่าจะทำแลบนี้บ้างฮ่าๆคอมเมนท์บอกด้วยนะแต่มีบทบอกรักด้วยแหละอิอิอิก็รักขนาดนี้❤️

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น