Meilihua

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 เผยตัวตน

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 เผยตัวตน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 83

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2562 21:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 เผยตัวตน
แบบอักษร

เเสงสีทองวาปตรงหน้าข้าปรากฏภาพมังกรสีทองตัวใหญ่มหึมา ใช่! คนตรงหน้าข้าคือเจ้าชายเคียว แต่เขาคือเจ้าชายหมาป่าไม่ใช่หรือ? 

'ข้ารู้ว่ามันอาจน่าสับสนแต่ว่า..' เจ้าชายเคียวพูดตรงหน้าข้าแต่จู่ๆโมเรียวก็ปรากฏตัวขึ้น 

'เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าพวกข้าคือคนเดียวกัน' เขาทั้งคู่พูดพร้อมกัน... ร่างบางของไอสั่นไหวเล็กน้อยก่อนทุกอย่างจะวูบดับไป 

แต่ถ้อยคำที่เจ้าชายเคียวตรัสกับนางล้วนเป็นความจริง ดวงจิตของเขาทั้งสองคนนั้นเป็นดวงจิตดวงเดียวกันกล่าวคือ โมเรียวคือเขา เขาคือโมเรียว เหตุผลไม่ยากเลยตัวเขาเองเป็นเทพสงคราม ถึงแม้ว่ามารดาของเขาจะเป็นเผ่าพันธ์ุหมาป่าแต่บิดาที่แท้จริงของเขามาจากเผ่ามังกรกล่าวคือ เทพอสูรเมฆาแห่งมหาสมุทรแดนพายัพ เดิมทีเขากับโมเรียวอาศัยอยู่ในร่างกายร่างเดียวกัน อาศัยดวงจิตดวงเดียวกัน จนกระทั่งวันหนึ่ง... วันที่เขาบาดเจ็บเจียนตายจากการถูกทรยศหักหลังจากคนที่ไว้ใจที่สุด หญิงงามที่เขาเคยหลงรัก โมเรียวแยกดวงจิตออกมาและกลายเป็นอีกร่างหนึ่งของเขาไปโดยปริยาย แน่นอนว่าสิ่งที่โมเรียวรู้นั้นเชื่อมต่อกับความคิดเขา เขาเองก็รับรู้ถึงความจริงทั้งหมดตามที่โมเรียวรู้.... 

'นี่พวกท่าน..' นิ้วเรียวยาวของไอชี้ไปที่สองร่างที่ทับซ้อนกันด้วยรัศมีสีทองเปล่งประกาย

'ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าและไม่กล่าวโทษใดๆ' ดวงตาที่แสดงถึงความแข็งกร้าวปนไปด้วยความอ่อนโยนยืนมือมา..

'เพียงแต่เจ้าจะยินยอมเป็นภรรยาของข้าได้หรือไม่ ' น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเข้มแข็งในเวลาเดียวกันกล่าวอย่างหนักแน่น กระนั้น..เจ้าหญิงไอยกมือขึ้นเท้าคางอย่างครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ มองมือคู่นั้นที่ยื่นมา..

'แล้วหากข้าตอบว่าไม่เล่า..' ขนตางอนยาวของเจ้าหล่อนหรี่ตาลงอย่างสงบเยือกเย็นอีกทั้งยังมองมือที่ยื่นมาอย่างลังเล

'เช่นนั้น...ข้าก็จะจุมพิตเจ้าจนกว่าเจ้าจะ..ยอม' สิ้นคำของเจ้าชายเคียวก็ฉวยโอกาสอุ้มเจ้าหญิงไอไว้ในอ้อมแขน สัมผัสได้แล้วว่าทั้งโมเรียวและเคียวได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์แต่อย่างไรเสียดวงจิตที่แข็งกร้าวแต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนนั้นก็ยังทำให้ไอรู้ว่า.. คนๆนี้ที่รักในตัวนางอย่างหมดใจต้องเป็นโมเรียว เจ้าชายเคียวมองร่างบางในอ้อมกอดแต่ทว่า...มือเรียวยาวของเจ้าหญิงไอเกี่ยวรัดคอของเจ้าชายเคียวอย่างอ่อนโยม ปากบางกระจับสีชมพูอ่อนค่อยๆประทับบนปากเขาอย่างแช่มช้าและยาวนาน..... ราวกับว่ามีซากุระมากมายโปรยปรายเป็นพยาน แม้ใจจะบอกว่าไม่ควรแต่หัวใจกลับเรียกร้องถึงเพียงนั้น....

.....หญิงสาวผู้สวยชุดดอกบ๊วยย้อมไปด้วยสีกระจ่างฟ้าเดินมาอย่างเงียบๆ ดวงตาอันสงบนิ่งแต่เต็มไปด้วยจิตริษยา กรีดยิ้มมุมปากเพียงชั่วครู่แล้วกล่าวออกมาด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็นและรุนแรง..

'พวกเจ้าจะแย่งสิ่งที่เป็นของข้าไปทุกอย่างเลยหรือไร' เครื่องประดับผมไม้ไผ่อันนั้นถูกแช่แข็งและสลายกลายเป็นเกล็ดหิมะเพียงครู่เดียวและนางก็เดินจากไป..

ความคิดเห็น