ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE ME 9: [คิริน ❤ ภัทธิรา] ความอ้างว้าง 100%

ชื่อตอน : HATE ME 9: [คิริน ❤ ภัทธิรา] ความอ้างว้าง 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มิ.ย. 2562 11:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE ME 9: [คิริน ❤ ภัทธิรา] ความอ้างว้าง 100%
แบบอักษร

 

 

HATE ME 9: ความอ้างว้าง

 

"สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะครับน้องภัทร" ชัชวีร์ส่งมอบช่อดอกไม้ให้แก่หญิงสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่ง "ชอบไหมครับ?"

 

"ขอบคุณค่ะ" ภัทธิรารับมาด้วยความเกรงใจ เธอสังเกตเห็นสร้อยที่ติดมากับดอกไม้ช่อนั้น แต่ไม่นานคิรินก็แย่งมันออกไปก่อนที่เธอหยิบมันออกมาดูเสียอีก

 

คิรินชูสร้อยเส้นนั้นขึ้นมา สีหน้านิ่งเฉยแต่แววมองเหยียดไปที่ชัชวีร์ "จะซื้อใจผู้หญิง มีปัญญาทำได้แค่นี้หรอ?"

 

"มึง !!" ชัชวีร์โกรธจัด เขากำหมัดแน่นเตรียมจะเข้าปะทะกับได้มารคอหอยที่ยังนั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ "มึงจะเอายัง ว่ามาเลยดีกว่า!!"

 

คิรินรับกำปั้นของชัชวีร์โดยที่ไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด ปาลินเอาตัวเข้ามากันภัทธิราเอาไว้เพราะกลัวเจ้านายของเธอจะโดนลูกหลงไปด้วย คิรินซึ่งเรี่ยวแรงเหนือกว่าค่อยๆบิดแขนของชัชวีร์จนสร้างความเจ็บปวดเป็นอย่างมาก "จะเล่นกับกูก็ไปฝึกมาใหม่นะ บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับของๆกู" เขากัดฟันพูดให้อีกฝ่ายได้คิดว่าเขานี่แหละเป็นเจ้าของภัทธิราแค่คนเดียว

 

ชัชวีร์ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเดินผ่านผู้หญิงของคิรินเสียด้วยซ้ำ...

 

อั่ก อ๊ากกกก

 

"หยุดเดี๋ยวนะ ทั้งคู่นั่นแหละ" ภัทธิราเองก็โกรธมากเช่นกัน คนพวกนี้ทำเห็นเธอเป็นเพียงตุ๊กตาที่อยากจะแย่งกันไปมา หรือถ้าเบื่อก็คงจะทิ้งลงถังขยะไปเสียล่ะมั้ง "ถ้าจะมามีเรื่องกันที่นี่ก็เชิญกลับไป"

 

ฟุบ !!

 

คิรินเหวี่ยงร่างของชัชวีร์จนล้มไม่เป็นท่า เขายิ้มเชิงบอกว่าตัวเองนี่แหละคือผู้ชนะ... "ได้ยินแล้วใช่ไหม?"

 

"คุณก็ด้วย! ออกไปให้หมดทุกคน" บรรยากาศปกคลุมไปด้วยความเงียบ ภัทธิราหยิบดอกไม้และสร้อยเส้นเจ้าปัญหาขึ้นมา ใบหน้าของเธอบูดบึ้งและนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ปาลินได้เห็นเธอไม่พอใจมากขนาดนี้ "ภัทรขอรับของขวัญนะคะ ตอนนี้ภัทรเพิ่งเดินทางมาและเหนื่อยมากต้องการพักผ่อน เชิญคุณชัชวีร์และคุณคิรินกลับไปก่อนนะคะ"

 

"ไล่พี่ด้วยหรอ?" คิรินทบทวนคำพูดของเธออีกครั้ง

 

"แล้วตอนนี้ฉันกำลังต้อนรับคุณอยู่หรือยังไง ปาลินส่งแขกให้ภัทรทีนะ"

"ค่ะ" ปาลินรับคำ หลังจากที่ภัทธิราเดินเข้าไปยังที่พักของเธอแล้ว เลขาสาวก็ไม่ลืมที่จะทำตามคำสั่งทันที "เชิญคุณผู้ชายทั้งสองกลับได้แล้วค่ะ" เสียงหายใจฟึดฟัดดังขึ้น ชัชวีร์จัดทรงเสื้อตัวเองแล้วออกจากห้องนี้ไปด้วยความหัวเสีย แต่ทว่าคิรินยังไม่ขยับตัวไปไหนเลยแม้แต่น้อย "เชิญคุณคิรินออกไปด้วยค่ะ"

 

"ไม่ไป" คำตอบสั้นๆก็ทำให้ปาลินรู้ได้ว่ายังไงเขาก็ไม่ไปอย่างแน่นอน "ไปเอากุญแจสำรองห้องภัทรมาสิ"

 

"ไม่ได้ค่ะ คุณภัทรสั่งให้ฉันส่งแขก...ฉะนั้นเชิญคุณกลับไปได้แล้วค่ะ"

 

"..." ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่สักพักไม่นานก็เผยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความคิดของเขาออกมา "ฉันจะกลับก่อนก็ได้ แต่บอกเจ้านายของเธอเอาไว้ด้วยนะ ยังไงก็หนีฉันไม่พ้นหรอก"

 

ใช่... ยังไงก็หนีไม่พ้นอยู่แล้ว

 

ภัทธิราที่ยืนพิงประตูบานใหญ่ได้ยินทุกคำพูด แค่นี้ก็รู้สึกเหนื่อยมากพออยู่แล้ว...เธอรู้สึกหนักใจและปวดหัวเป็นอย่างมาก ทั้งเรื่องที่นนท์ธวัชขอเธอแต่งงานซึ่งก็ลำบากใจไม่ต่างอะไรกับการที่คิรินจะบังคับให้เธอแต่งงานกับเขา แต่ทางเลือกที่มีตอนนี้ก็คือทำวิธีไหนก็ได้ที่ยื้อเวลาให้ภิชญ์ได้พิสูจน์ตัวเอง และตัวเธอเองก็ไม่คิดจะย้อมตัวเองให้ใครอื่นได้อีกแล้ว

 

###############

 

ในค่ำคืนที่มีแสงไฟนีออนส่องสว่างทั่วเมืองกรุง...

 

คิรินยังคงนั่งอยู่ในห้องทำงานของเขาท่ามกลางความเงียบ เรื่องของวีณายังคงไม่มีความกระจ่างอะไรมากแต่ก็มีเค้าลางบางอย่างที่ทำให้เขาคลายความมั่นใจลงว่าทั้งหมดมาจากการกระทำของภิชญ์! แล้วถ้าไม่ได้เป็นแบบที่เขาคิดไว้ตั้งแต่แรก เขาจะต้องปล่อยภัทธิราไปอย่างนั้นหรือ?...เสียงที่อยู่ในใจตะโกนดังก้องอยู่ว่าไม่มีทาง! เขาไม่มีวันปล่อยเธอไป

 

ไม่ปล่อยให้เธอไปไหนกับใคร... มันไม่มีเหตุผลอย่างอื่น

 

ในระหว่างที่เขาอยู่กับความคิดของตัวเองนั้นก็มีร่างหนึ่งเปิดประตูเข้ามา คิรินย่นคิ้วมองท่าทางยียวนของคนตรงหน้าโดยไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่คือ 'อิชยะ' ทายาทมาเฟียจอมกะล่อนเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขานั่นเอง

 

"ไงวะ? ไม่เจอกันตั้งนาน นี่กูเพิ่งจะลงเครื่องมา มึงไม่คิดจะทักทายกูหน่อยหรอ?" อิชยะนั่งลงตรงหน้าเขา "กูเสียใจเรื่องวีณาด้วยนะ"

 

"ขอบใจ" คิรินตอบกลับเพียงเท่านั้น

 

อิชยะย่นคิ้วจนแทบจะยับยู่ยี่ ก็รู้อยู่ว่านิสัยเพื่อนตัวเองเป็นยังไงนะแต่ว่าคราวนี้มันแปลกมากๆ แปลกจริงๆ หรืออาจจะยังเสียใจเรื่องน้องสาวอยู่เลยเย็นชาไปมากกว่าเดิม "กูรู้ว่ามึงเสียใจนะเว้ย แต่ก็ไม่จำเป็นจะต้องทำตัวมืดมนแบบนี้เลยนะ" ปึก! รูปภาพจำนวนหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะ อิชยะรู้สึกประหลาดใจกับการกระทำของคิรินเป็นอย่างมาก เขาค่อยๆไล่ดูทีละภาพก็มีแต่รูปของภัทธิราทั้งนั้น "ผู้หญิงคนนี้นี่...."

 

"เจ้าสาวของกู"

 

"อ๋อ หะ?" เมื่อครู่หูคงฝาดไปแน่ๆ ไม่จริงที่คิรินคิดจะสละโสด "เมื่อกี้มึงว่าอะไรนะ?"

 

"ได้ยินไม่ผิดหรอก กูกำลังจะแต่งงาน...ผู้หญิงในรูปเป็นเจ้าสาวของกู อีกเดี๋ยวกูต้องไปเจอว่าที่พ่อตาแล้ววันนี้คงอยู่แดกเหล้ากับมึงไม่ได้ว่ะ"

 

อิชยะอ้าปากค้างกับสิ่งที่ตัวเองได้รับรู้ "เหอะ นี่มึงเอาจริงหรอไอ้คีย์? ขอกูรู้เรื่องราวความเป็นไปหน่อยได้ไหมวะ ทำไมจู่ๆมึงคิดจะแต่งงาน เห้ยยย ฟังกูอยู่ไหมเนี่ย"

 

"ฟังแต่ยังไม่อยากตอบ" คิรินลุกขึ้นจัดทรงเสื้อผ้าของตัวเองให้ดูเรียบร้อย ในจังหวะนั้นธามกับอานัสก็เปิดประตูเข้ามาเพื่อรายงานสถานการณ์ที่เขากำลังรออยู่ ตอนนี้มันถึงเวลาที่จะต้องแนะนำตัวให้ครอบครัวของอีกฝ่ายรู้จักเสียที

 

"สิรินโทรมาบอกว่าพาตัวคุณภัทรกับเด็กที่ชื่อไออุ่นมาได้แล้วครับ ผมบอกตามที่คุณคีย์สั่งไว้ทุกอย่างแล้วครับ" อานัสรายงานตามหน้าที่

 

ธามยืนมองเจ้านายของเขาสักพัก "รถเตรียมพร้อมแล้วครับ"

 

อิชยะนั่งงงท่ามกลางความรีบร้อนของคนที่นี่ จังหวะที่เขากำลังจะส่งเสียงเรียก...คิรินหันมายกมือห้ามเอาไว้แล้วกล่าวเสียงเรียบๆว่า "สองสามวันนี้กูไม่ว่างว่ะไอ้อิชย์ ยังอยู่ไทยอีกนานใช่ไหม? ไว้เดี๋ยวกูจะนัดมึงอีกที"

 

"ครับ เพื่อนบังเกิดเกล้า" เสียงฝีเท้าย่ำเดินออกจากห้องนี้ไป ชายหนุ่มผู้มาเยือนยังคงสับสนกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ สงสัยเขาจะไม่ได้กลับมาที่นี่นานเกินไปเมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นเขาถึงปรับตัวไม่ทัน (เหตุการหลังจากนี้ย้อนไปอ่านเนื้อเรื่องในพาร์ทของพี่ภาคย์ตอนที่ 25 ได้เลยนะคะ)

 

###################

 

ทางด้านนนท์ธวัชที่รู้ข่าวการหายตัวไปของภัทธิราก็รู้สึกร้อนใจเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านี้ไม่นานเขาเพิ่งได้รับข้อความปฏิเสธการขอแต่งงานจากเธอผ่านทางไลน์ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดแต่ก็ขอได้ฟังจากปากของเธออีกครั้ง...แต่ว่าตอนนี้จะต้องตามหาตัวเธอให้เจอเสียก่อนที่อะไรมันจะสายไป เขาเดินทางออกมาจากบ้านรัตนโยธินด้วยความไม่พอใจมากนัก ก็เพราะคิรินนั่นแหละที่ทำให้เป็นอย่างนี้

 

ไอ้มาเฟียสารเลวนั่นมันขืนใจภัทธิราจะเธอต้องปฏิเสธการแต่งงานกับเขา...

 

นนท์ธวัชรู้ดีว่าภัทธิราไม่อยากทำให้เขาถูกมองว่าได้ของเหลือใช้มาจากคนอื่น แต่ก่อนออกมาจากบ้านของภัทธิรา...เขาได้ยินคิรินประกาศว่ามันจะแต่งงานกับเธอ คงเป็นเพราะว่าใช้ภิชญ์มาเป็นข้อต่อรองกับเธอแน่ๆ

 

"ไอ้นนท์ ไอ้นนท์!!" เสียงของภาคย์ทำเขาตื่นจากภวังค์ ในขณะที่พวกเขามาถึงบ้านหลังที่คิรินบอกว่าภัทธิรากับอินทุกรถูกจับมาขังเอาไว้ภาคย์และทีมตำรวจยังคงเฝ้าดูสถานการณ์อยู่ด้านนอกเพื่อรอคิรินออกมา "มึงยังคิดเรื่องภัทรอยู่อีกหรอ?"

 

"อืม มึงก็รู้นี่ว่ากูรักภัทรตั้งแต่ม.ต้นแล้ว กูให้เกียรติภัทร ไม่ล่วงเกิน แต่ไอ้เวรนั่น!! เพราะมันมาสร้างตราบาปให้ภัทร" น้ำเสียงของผู้กองหนุ่มเต็มไปด้วยความโกรธ "มันปักใจเชื่อว่าเป็นไอ้ภิชญ์ที่ทำให้น้องมันต้องฆ่าตัวตาย กูอธิบายแล้วว่าหลักฐานมันไม่ชัดเจนแม่งก็ไม่เชื่อกู สุดท้ายมันไปลงกับภัทร แบบนี้ถูกต้องหรอวะ?"

 

ภาคย์แตะไหล่เพื่อนรักของเขา "กูเข้าใจเขา"

 

"ไอ้ภาคย์!!" นนท์ธวัชหันมองคนข้างๆด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน "มึงไปเห็นใจมันทำไม?"

 

"น้องตายทั้งคนนะเว้ย คนเรามันก็ขาดสติได้ทั้งนั้นแหละ กูก็เคยเป็น"

 

นะหว่างที่ภาคย์กำลังนึกถึงความผิดพลาดของตัวเองในอดีตอยู่นั้น คิรินก็พาภัทธิราเดินออกมาจากตัวบ้านมายังลานกว้างด้านนอก ภาคย์เห็นน้องสาวฝาแฝดของตนก็รีบเดินเข้าไปหาเธอในทันทีด้วยความโล่งใจ ภัทธิราเองก็แกะมือของคนที่นำเธอออกมาแล้วเข้าสวมกอดพี่ชายด้วยความดีใจในทันที ภาคย์ยกมือลูบผมเธอช้าๆ

 

"เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

 

ภัทธิราส่ายหัวให้คำตอบ "ไม่เป็นไรแล้ว ภาคย์รีบเข้าไปเถอะภัทรเป็นห่วงไออุ่น คือพวกนั้นกำลัง...."

 

"รู้แล้ว" ภาคย์ปรายตามองคิรินสักพัก "ภาคย์ไว้ใจเขาได้จริงๆใช่ไหม?"

 

ภัทธิราก้มหน้าลงเล็กน้อย "ตอนนี้อย่าเพิ่งถามอะไรภัทรเลย เรื่องของภัทรเอาไว้ทีหลังนะ รีบไปก่อนเถอะ"

 

ภาคย์แม้จะห่วงภัทธิรามากแต่ตอนนี้เขาก็มีเวลาไม่มากเช่นกัน เขารับปืนมาจากนนท์ธวัชแล้วเดินเข้าไปพร้อมกับธกฤตและคนของเขาอีกประมาณห้าคนนอกนั้นก็เป็นพวกตำรวจที่กระจายกำลังออกไปล้อมพื้นที่เอาไว้ นนท์ธวัชเองก็คอยสั่งการอยู่ด้านนอกแต่ในระหว่างนั้นก็มิวายจะฟาดฟันกับคิรินทางสายตา ภัทธิรานั้นดูจะอ่อนล้าเสียเหลือเกินแต่ก็ยังคงฝืนร่างกายเอาไว้ส่วนในใจก็ได้แต่ภาวนาให้เรื่องราวร้ายๆแบบนี้จบลงเสียที

 

ภัทธิราก้มหน้าด้วยความลำบากใจ นนท์ธวัชเดินเข้ามาใกล้เพื่อจะถามคำตอบของเธออีกครั้ง "นนท์ขอถามเรื่องคำตอบที่ส่งในไลน์หน่อยสิ พิมพ์ผิดหรือเปล่า?"

 

"ขอโทษนะนนท์ ภัทรยังไม่อยากุยอะไรตอนนี้" ร่างเพรียวบางเคลื่อนไหวไปตามแรงโอบรัดของคิริน ซึ่งตอนนี้เขาแสดงออกชัดเจนว่าเป็นเจ้าของเธอ

 

"ถ้าไม่ติดว่าต้องเอาสองแม่ลูกนั่นเข้าคุกล่ะก็ กูยิงมึงทิ้งตรงนี้แน่" ผู้กองหนุ่มโกรธจนสั่นไปทั้งตัว

 

คิรินยิ้มเยาะเย้ยให้แก่คนตรงหน้า "ถ้าจะยิงแบบที่กูไม่มีความผิดล่ะก็ เอาเลย! แต่ต้องเอาให้ตายนะ เพราะถ้าไม่อาจจะเป็นมึงก็ได้!"

 

"ไอ้ !!"

 

"ผู้กองครับ" ธาวินรีบวิ่งมาด้วยความรีบร้อน "ด้านในส่งสัญญาณมาแล้วครับ"

 

นนท์ธวัชเตรียมปืนอีกกระบอกออกมาแล้วเรียกรวมกำลังพล "ภารกิจคืนนี้ จับกุมเสี่ยอิทธิ นางสิรินและนางสาวอัญชนากับพวก หากมีการต่อสู้หรือขัดขืน วิสามัญได้ทันที"

 

"รับทราบ !!"

 

ค่ำคืนนี้มีแต่ความวุ่นวาย! ภัทธิรายังคงรอพี่ชายของเธอและนนท์ธวัชออกมาจากบ้านหลังที่อยู่ตรงหน้าด้วยความกังวลใจ มีเสียงดังออกมาอยู่เรื่อยๆ แต่คนที่อยู่กับเธอนั้นยังคงทำเป็นนิ่งเฉยพร้อมๆกับคนของเขามากมายที่อยู่ด้วย

 

คิรินนั่งลงที่ด้านหน้าของรถคันหรูพร้อมกับกอดอก "เป็นห่วงไอ้ผู้กองนนท์มันมากหรือยังไง?"

 

ภัทธิรายืนนิ่ง "ฉันเป็นห่วงทุกคน ไม่ใช่แค่คนใดคนหนึ่ง"

 

"ก็ดี เพราะตอนนี้ทุกคนก็รับรู้เรื่องแต่งงานของเราหมดแล้ว อย่าปฏิเสธจะดีกว่านะ...เพราะถ้าท้องไม่มีพ่อขึ้นมาจะหาว่าพี่ใจดำไม่ได้" น้ำเสียงของเขายังคงกดดันเธอได้เป็นอย่างดี "คืนนี้ขอคิดค่าเหนื่อยก่อนก็แล้วกัน ไม่อนุญาตให้ไปกับใครทั้งนั้น เข้าใจใช่ไหม?"

 

"....."

 

ภัทธิราไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับคิรินในตอนนี้ แต่หัวเด็ดตีนขาดยังไงเธอก็ไม่ยอมที่จะแต่งงานกับคนแบบนั้นแน่นอน...แต่ก็ได้แค่คิด ในหัวตอนนี้มีหลายความคิดตีกันวุ่นวายไปหมด คิรินถือไพ่เหนือกว่ามากและสิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือการช่วยยื้อเวลาให้ภิชญ์ เพราะทุกอย่างคลี่คลายแล้วเธอก็คงได้เป็นอิสระจากคนอย่างเขาแน่นอน

 

เวลาผ่านไปประมาณสองชั่วโมง... ทุกคนก็กลับออกมาพร้อมกับ ทีมตำรวจได้เข้ามาควบคุมตัวสองแม่ลูกที่เป็นต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายกลับ สน. พร้อมกับพวกของเสี่ยอิทธิอย่างรวดเร็ว กว่าจะเคลียร์พื้นที่เสร็จก็ปาไปเกือบตีสี่เสียแล้วซึ่งนนท์ธวัชต้องแยกกลับไปสืบสวนคดีต่อจึงได้ขอแยกออกไปก่อน ส่วนทางภาคย์ก็ได้อุ้มร่างของอินทุกรออกมาเพื่อที่จะพาเธอไปส่งยังโรงพยาบาล

 

ภัทรธิราที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้เดินเข้ามาร่วมวงสนทนา "ขอบคุณธกฤตมากนะคะที่คอยช่วยเหลือพวกเรามาตลอด ไม่ได้ธกฤตวันนี้ฉันคงแย่แน่ๆ" เธอหันไปทางพี่ชายฝาแฝดของตนเอง "เจอกันที่บ้านนะภาคย์"

 

"ไม่ต้องห่วงนะครับคุณพี่ชาย ผมจะไปส่งน้องสาวของคุณอย่างปลอดภัยในวันพรุ่งนี้" คิรินซ้อนตัวเข้าด้านหลังแล้วโอบเอวของภัทธิราเอาไว้ "ทำไมทำหน้าไม่ไว้ใจแบบนั้นล่ะครับ ไม่ไว้ใจผมหรอ?"

 

"น้องสาวผมก็ต้องกลับพร้อมผม ไปเถอะภัทร" ภาคย์จับมือแฝดน้องแต่ก็ต้องหยุดลงในตรงนั้น "ทำไมล่ะ เขาขู่อะไรหรือเปล่า?"

 

"อย่าเพิ่งถามอะไรภัทรตอนนี้เลยนะ...เอาเป็นว่าภาคย์ควรจะห่วงไออุ่นก่อน คุณคีย์เขาเป็นคนรักษาคำพูดไม่ต้องเป็นห่วงภัทรหรอกนะ พรุ่งนี้ภัทรถึงบ้านแน่นอน" ภัทธิรายิ้มก่อนจะปล่อยมือออกจากแฝดพี่แล้วเดินไปขึ้นรถคันด้านหลังพร้อมกับคิริน

 

ค่ำคืนนี้แม้จะจบลงด้วยความสงบแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเรื่องอื่นแทรกเข้ามา ภาคย์มองตามแล้วถอนหายใจและคิดว่าคงจะต้องเค้นความจริงจากปากของภิชญ์ให้ได้เสียทีว่ามันเกิดอะไรขึ้นเรื่องราวถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้

 

##############

 

บ้านอัครไพโรจน์...

 

ธามขับรถพาเจ้านายของเขากลับบ้านอย่างปลอดภัย ตอนนี้ก็ตีสี่กว่าๆแล้ว สมควรที่จะได้พักผ่อนกันเสียที บอดี้การ์ดหนุ่มหันมองไปที่ด้านหลังเพื่อสอบถามสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ คิรินค่อยๆประคองร่างของภัทธิราที่เผลอหลับในระหว่างทางก็คงจะเพราะความอ่อนล้า

 

"คุณคีย์จะให้เธอค้างคืนที่บ้านจริงๆหรอครับ?"

 

"ใช่ แกมีอะไรหรือเปล่า?" คิรินถามกลับทั้งๆที่เขารู้ความคิดของอีกฝ่ายอยู่แล้ว

 

"แต่คุณคีย์ไม่เคยพาใครมานอนค้างที่บ้านนะครับ แล้วอีกอย่างผู้หญิงคนนี้ก็..."

 

"ธาม! ฉันคิดว่าแกเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายนะ ที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้แกก็น่าจะรู้แล้วว่าฉันต้องการอะไร อีกไม่นานภัทรจะย้ายมาอยู่ที่นี่ ทำใจให้กว้างเถอะและไม่ต้องกลัวว่าฉันจะลืมเรื่องยัยวี แกไปสืบหาไอ้คนที่มันเป็นเจ้าของนาฬิกานั่นมาให้ได้ก็พอ"

 

ธามนิ่งไปสักพัก "ครับ"

 

กึกๆ

 

คิรินอุ้มร่างของภัทธิราลงมาจากรถแล้วพาเธอเดินนำเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ธามสังเกตท่าทีของเจ้านายตัวเองก็รู้สึกว่าเปลี่ยนไปมาก...เขาพิจารณาดูแล้วว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะภัทธิรา ผู้หญิงคนนี้มีดีอะไรคิรินถึงได้พาเธอมาที่บ้านแถมประกาศแต่งงานด้วย

 

แต่อย่างไรก็ช่าง ถ้าผู้หญิงคนนี้กลายเป็นคนที่อนตรายสำหรับคิรินเมื่อไหร่ เขาก็พร้อมที่จะกำจัดเธอออกไปให้พ้นจากชีวิตของคิรินในทันที

 

ในห้องนอนของคิริน...

 

คิรินเปิดประตูห้องเข้ามาด้วยความทุกลักทุเล จังหวะที่เขาเปิดสวิตช์ไฟที่หัวเตียงแล้วกำลังจะวางร่างบอบบางลงบนที่นอนนั้นภัทธิราก็รู้สึกตัวขึ้นมา แสงไฟสลัวสาดส่งใบหน้าของสองหนุ่มสาวไม่นานเธอก็เริ่มขยับตัวแต่ก็ไม่พ้นท่อนแขนของเขาที่พันธนาการตัวเองเอาไว้

 

"ที่นี่บ้านคุณหรอ?"

 

"เรียกว่าเรือนหอจะดีกว่า"

 

ภัทธิราเห็นสายตาที่จ้องมองมาที่เธอก็พยายามหันหน้าหนี จริงๆแบบนี้ก็รู้สึกมาได้สักระยะหนึ่งแล้วว่าเวลาที่เขามองเธอมันไม่ได้รู้สึกแบบตอนที่เจอกันในครั้งที่เขาขืนใจเธอ ผู้ชายคนนี้มีหลายอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในใจมากมาย ยากที่ใครจะรู้ได้ถ้าไม่สัมผัสจากแววตาคู่นั้น คนที่ดูไร้ความรู้สึก เย็นชา แต่เธอกลับเห็นความอ้างว้างอยู่ภายใน

 

"อะ !!"

 

ฟึบ !!

 

"คุณคีย์ !!" ภัทธิราเผลอเรียกชื่อเขาออกมาด้วยความตกใจ

 

"หือ?" คิรินขึ้นครอบครองบนร่างเล็ก ใบหน้าคมคายเคลื่อนมาใกล้จนสัมผัสถึงลมหายใจของเขาได้ "เงียบทำไมล่ะ กลัวงั้นหรอ?"

 

"ปะ เปล่าค่ะ ฉันแค่ร้อนไม่ค่อยสบายตัว เอ่อ จะขออาบน้ำก่อน" สองแขนเล็กพยายามดันร่างของเขาแต่ก็สู้แรงของอีกคนไม่ได้เลย

 

คิรินยิ้มบางๆ เขาก้มลงใช้ปลายจมูกใต่ไปมาที่ซอกคอขาว ริมฝีปากบรรจงจูบไปที่ต้นคอของเธอแล้วไล่ขึ้นมาจนถึงใบหูนิ่ม "ไหนๆก็ตื่นแล้ว อย่าลืมว่าภัทรยังไม่ได้จ่ายค่าแรงพี่เลยนะ เอาเป็นว่าเสร็จจากตรงนี้แล้วจะพาไปอาบน้ำก็แล้วกัน"

 

อื้อ อื้มมม

 

ชายหนุ่มใช้สองมือประคองใบหน้าของเธอเอาไว้แล้วก้มลงประทับริมฝีปากลงไปในทันที ครั้งนี้ไม่ได้รุนแรงเหมือนครั้งก่อนๆที่ผ่านมา คล้ายๆกับว่าเขากำลังปลอบประโลมเธอจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ต่างหาก...ทำไมภัทธิราถึงรู้สึกแบบนี้ก็ไม่รู้ คิรินไม่สามารถต่อต้านแรงดึงดูดจากเธอได้อีก เขาส่งเรียวลิ้นแทรกผ่านฟันขาวของคนนอนใต้ร่างพร้อมความหาความหวานในโพรงปากของเธอ ใช่ว่าหญิงสาวจะยอมง่ายๆเสียที่ไหน...กว่าคิรินจะเอาชนะได้ก็ใช้เวลาอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

 

คิรินสอดมือไปด้านหลังของเธอแล้วปลดซิปของชุดจัมพ์สูทที่เธอสวมอยู่ออก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฎขึ้นบนใบหน้าทำเอาภัทธิราไม่กล้าสบตา "ไม่ต้องกลัว ครั้งนี้พี่จะไม่ทำให้ภัทรต้องเจ็บเหมือนครั้งก่อนๆหน้าแน่นอน"

 

________________________________________________________100% _________________________________________________

 

โย่วๆๆ มาแล้วจ้าาา พี่คีย์นางก็จะไบโพล่าช่วงนี้นะ

ตาคียยยย์ แกอย่ารุนแรงกับน้องมากน๊าาาาา พี่ธามก็ใจเย็นๆก่อนสิเนอะ

เนื้อเรื่องจะอิงเหคุการณ์บางส่วนมาจากพาร์ทของพี่ภาคย์นะคะ ใครสับสนย้อนกลับไปอ่านได้เลย

หมดพาร์ทย้อนอดีตแล้วน้ำตาจะค่อยๆเช็ดหัวเข่าแน่นวลลล

คอมเม้นท์ติชมไรท์ได้นะคะ แล้วเจอกัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}