`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 21 : Decision (P.II)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 804

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2558 15:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 21 : Decision (P.II)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 21

Decision

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/493201018-member.jpg

 

[Valentine : I miss you Darling (คิดถึงนะครับที่รัก)]

ไทน์พิมพ์ข้อความส่งหาชายหนุ่มคนรักที่เอาแต่ป้วนเปี้ยนอยู่ในความคิดของเขาตั้งแต่เช้าจนไม่สามารถมีสมาธิกับการเรียนได้เลย ฮิคาริที่อยู่ในช่วงพักกลางวันเหลือบมองที่ข้อความบนหน้าจอมือถือแต่ก็ไม่ได้สนใจจะกดอ่านมัน เขาอยากอยู่คนเดียว อยากจะคิดทบทวนให้ดีว่าเขาสมควรจะปล่อยให้เรื่องเป็นแบบนี้ต่อไปรึเปล่า?

[Haruki : ไทนี่ โกรธอะไรพี่รึป่าวครับ? พี่ขอโทษนะ]

ไทน์รีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพราะหวังว่าจะเป็นข้อความจากฮิคาริ แต่ก็มีเพียงข้อความจากรุ่นพี่ที่เขาไม่ได้เปิดอ่านมันมาเป็นข้อความที่สิบกว่าได้แล้ว ถ้าเขาไม่อยากมีปัญหากับไอ...เขาก็ควรอยู่ให้ห่างจากรุ่นพี่ไว้เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบเดิมขึ้นได้อีก แล้วก็ไม่ควรอยู่กับเพ่ยหลิงสองต่อสอง ดังนั้นคนๆเดียวที่เขาจะพึ่งพาได้ตอนนี้ก็คือฮะเก๋าซึ่งดูเหมือนกำลังอยู่ในช่วงคบหาดูใจอยู่กับพี่คิระ นั่นแปลว่าถ้าเขาไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอเขาก็ต้องอยู่คนเดียวระหว่างที่อยู่มหาวิทยาลัย...วาเลนไทน์ ทำไมชีวิตมันถึงได้เศร้าแบบนี้นะ

“อยู่นี่เอง...ไทน์” เสียงของชายหนุ่มที่เขาไม่อยากได้ยินมากที่สุดดังขึ้นด้านหลังทำให้ไทน์สะดุ้งเฮือกสุดตัว นี่เขาอุตส่าห์หนีขึ้นมาอยู่บนดาดฟ้าของตึก ที่ๆ มีนักศึกษาอยู่เพียงไม่กี่คนขึ้นมานั่งรับลมพักผ่อนในช่วงพักกลางวัน ดูเหมือนฮารุกิจะใช้ความพยายามอย่างมากในการตามหาเขาเพราะใบหน้าหล่อที่ขึ้นสีแดงจัดมีเหงื่อซึมออกมาอยู่มากมายทีเดียว

“ไทน์ พี่เป็นห่วงนะ ทำไมไม่รับโทรศัพท์พี่เลยครับ” ฮารุกิถามระหว่างทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างกับไทน์ ร่างบางไม่สบตาอีกฝ่ายพลางบิดมือไปมาอย่างกระอักกระอ่วนใจ

“ไทน์ อย่างน้อยถ้าไม่อยากเข้าใกล้พี่ ก็ช่วยตอบข้อความ รับโทรศัพท์พี่สักหน่อยเถอะนะ พี่เป็นห่วง เราอยู่คนเดียว” หนุ่มผมทองยังคงพูดต่อทั้งที่ไม่แน่ใจว่าไทน์ได้ยินมันรึเปล่าเพราะร่างบางเอาแต่นั่งนิ่งและถอนหายใจเบาๆ แต่ฮารุกิก็ได้ยินมันชัดเจน ถ้าการมีเขาอยู่ใกล้ๆ มันทำให้ไทน์ต้องมีปัญหาแล้วก็ลำบากใจ เขาจะยอมดูแลไทน์อยู่ห่างๆ ก็ได้

“ขอบคุณที่ดูแลผมมาตลอดนะครับ แต่...รุ่นพี่ปล่อยผม...ไว้คนเดียวแบบนี้เถอะครับ ผมทนไม่ได้จริงๆ ที่ต้องทะเลาะกับไอบ่อยๆ เรื่องเดิมๆ ผมเหนื่อยแล้ว...” ไทน์พยายามหาวิธีการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดที่เด็กน้อยด้อยประสบการณ์รักอย่างเขาจะสามารถคิดออก ทำไมเขาถึงมีชีวิตสงบๆ แบบคนอื่นบ้างไม่ได้ มีเพื่อน มีรุ่นพี่ แบบที่ไม่มีเรื่องชู้สาวเข้ามาเกี่ยวข้อง...มีชีวิตแบบเด็กมหาวิทยาลัยปกติ...

“ก็ได้ครับไทน์ แต่ว่า ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วย ก็โทรมาได้ตลอดนะ ตอบข้อความพี่บ้างนะครับ” ฮารุกิยิ้มออกมาอย่างเจ็บปวดเพราะทั้งหมดนี้เขาจะไม่โทษว่ามันเป็นความผิดของใครนอกจากตัวเขาเพียงคนเดียว ไทน์ให้โอกาสเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ตั้งแต่เรื่องไฮบาระ มาจนถึงเรื่องที่ทะเลาะกับแฟนครั้งก่อน เขาเองเป็นคนทำทุกอย่างพัง คุณฮิคาริก็บอกแล้วว่าอย่าล่วงเกินไทน์จนกว่าจะได้ยินคำว่ารักจากปากหนุ่มน้อยคนนี้

“ผม...หวังว่าวันนึง...เรา...จะมีโอกาสได้เป็นพี่น้องกันจริงๆ...ผมดีใจที่ได้รู้จักพี่นะครับ” ไทน์พูดขณะที่มือบางก็ขยำชายเสื้อของตัวเองแน่น มันน่าเศร้าที่ต้องตัดความสัมพันธ์กับใครบางคน โดยเฉพาะคนที่มีความรู้สึกพิเศษด้วยอย่างรุ่นพี่ฮารุกิ ขนาดเพ่ยที่ทำอะไรชั่วช้าต่ำทรามกว่าที่รุ่นพี่ทำตั้งเยอะ เขายังคบกับเพ่ยต่อได้เลย แต่ทำไมนะ...เพราะรุ่นพี่ดี...ดีเกินไปใช่มั้ย?...ดีจนอันตรายกับหัวใจของเขา ดีจนสามารถทำให้ความสัมพันธ์ของเขาและไอสั่นครอนจนแทบพังทลาย เขาถึงต้องหยุดมันเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป...

“พี่รักไทน์ครับ” ฮารุกิพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยความขมขื่น ไทน์กอดเข่าฟุบหน้าลงเมื่อพูดของรุ่นพี่ทิ่มแทงหัวใจจนระบมไปหมด คำๆ นั้นรุ่นพี่คอยบอกเขาเสมอไม่เคยขาด ไม่ต่างจากการดูแลที่ไม่บกพร่องเลยแม้แต่น้อยตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา มันทำให้ไทน์รู้สึกเหมือนสูญเสียบางสิ่งที่มีค่ามากในชีวิตไป ถ้าการสูญเสียรุ่นพี่ไปจะต้องเสียใจมากขนาดนี้ เขาไม่อยากจินตนาการถึงวันที่เขาต้องอยู่โดยไม่มีไอว่ามันจะทรมานแสนสาหัสขนาดไหน

“ผม...ก็รักพี่ครับ” ไทน์พูดเบาๆ กับตัวเองก่อนจะซุกใบหน้าลงกับฝ่ามือปล่อยให้น้ำตามากมายหลั่งไหลออกมาเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดภายในอกข้างซ้าย เขาไม่เข้าใจเลย...ว่าทำไมถึงต้องรู้สึกแบบนี้กับฮารุกิด้วย แล้วก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องมีผู้ชายแสนดีสองคนมารักเขาพร้อมๆ กัน ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมความรักถึงได้ใจร้ายขนาดนี้...ทำไมต้องทำให้ใครหลายๆคนเสียน้ำตามากมายขนาดนี้ด้วย

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1396344658-member.jpg

 

[Valentine : I’m lonely, I miss you (ผมเหงา ผมคิดถึงไอ)]

ไทน์พิมพ์ข้อความลงไปอีกครั้งหลังจากเลิกเรียนแล้วฮิคาริยังคงไม่รับโทรศัพท์เขา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยังโกรธเขา หรือเพราะยุ่งมากจนไม่มีเวลาจะหยิบมือถือกันแน่ ตอนนี้เขาไม่ได้สุงสิงกับใครอีกแล้วที่มหาวิทยาลัย ถ้าต้องโดนไอเมินอีกล่ะก็คงได้เหี่ยวเฉาตายพอดี

“ไอ...” ไทน์พึมพำเบาๆ เมื่อปอร์เช่คันขาวแล่นฉิวมาด้วยความเร็วสูงและจอดอย่างกะทันหันอยู่หน้าคณะ ปกติไอจะไม่ขับรถเร็วแบบนี้ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นรึเปล่านะ...

“ป่ะ” ฮิคาริยื่นมือมารับกระเป๋าเป้ของไทน์ไปถือไว้พร้อมกับคว้าข้อมือบางมาจับอย่างผิดวิสัย ไทน์เกาหัวแกรกๆอย่างงุนงงกับท่าทีประหลาดๆ ของคนรัก วันนี้ไอดู...รีบร้อน แล้วก็เครียดกว่าปกติมากๆ ดวงตาสีนิลที่ดูกระวนกระวาย ทรงผมยุ่งเหยิงที่ไทน์ไม่เคยเห็นมาก่อน เนคไทที่เบี้ยวเล็กน้อยรวมถึงเสื้อกาวน์ที่ยังไม่ถูกถอดออกแสดงให้เห็นว่าคุณหมอรูปหล่อยังมีอะไรติดพันอยู่ที่โรงพยาบาล

“ไอครับ...เป็น...เป็นอะไรรึเปล่าอ่ะครับ?” ร่างบางถามขึ้นหลังจากรัดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว ดวงตาสีเทาชำเลืองมองชายหนุ่มข้างกายเป็นระยะๆ พลางนึกหาสาเหตุที่ทำให้ไอเป็นแบบนี้

“เปล่าครับ ขอโทษที่ไม่ได้รับสายนายนะ วันนี้ชั้นยุ่งมากๆ” ร่างสูงพูดพลางมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองก่อนจะเหยียบคันเร่งปอร์เช่จนมิด ไทน์รีบจับเบาะไว้แน่นเพราะไม่เคยต้องนั่งรถที่ขับด้วยความเร็วสูงขนาดนี้ยกเว้นแต่ Bugatti Veyron Super Sport ของเพ่ยเท่านั้น

“ชั้นมีเคสผ่าตัดด่วน แต่ว่า...ชั้น...อยากเห็นหน้านาย” ฮิคาริพูดทั้งที่ยังคงจับจ้องหนทางข้างหน้าอย่างตั้งใจเพราะการขับรถด้วยความเร็ว 160 กม./ชม.มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เขาจึงต้องใช้สมาธิอย่างมากในการมองทาง ไทน์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอกเมื่อได้ยินคำอธิบายจากไอเสียที แอบดีใจอยู่เหมือนกันที่ผู้ชายมาดเยอะคนนี้พูดเหมือนคิดถึงเขา...

“ผมคิดถึงไอมากๆ เหงามากๆครับ” หนุ่มผมเงินก้มลงมองตักพร้อมกับกัดริมฝีปากบางของตัวเองอย่างอึดอัด เขาไม่รู้ว่าไอจะเข้าใจความรู้สึกของเขามั้ย การที่เขาต้องอยู่คนเดียวที่มหาวิทยาลัย เพื่อนก็คบไม่ได้...รุ่นพี่ก็คบไม่ได้แบบนี้มันไม่ง่ายเลยสำหรับเด็กหนุ่มที่เคยได้รับการเอาอกเอาใจและประคบประหงมอย่างดีจากไอมาตลอด

“คืนนี้ชั้นจะรีบกลับมาคุยด้วยนะครับ” ชายหนุ่มผิวสีหิมะพูดพลางถอดเสื้อกาวน์ออกระหว่างที่รถติดไฟแดง เพราะเขายุ่งมากจนไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะถอดเครื่องแบบออกก่อนจะบึ่งรถมารับสุดที่รักด้วยซ้ำ ไทน์จับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเหนื่อยล้าของคนรักก่อนจะหยิบบางสิ่งออกมาจากเป้ของตัวเอง วันนี้เขามีเวลาว่างเลยให้ฮะเก๋าช่วยสอนทำพวงกุญแจรูปตุ๊กตาจากไหมพรม ถึงมันจะดูแปลกๆ และไม่ค่อยสวยนักเพราะเป็นครั้งแรกที่ทำงานประดิษฐ์ประดอยแบบนี้ แต่ไทน์ก็ตั้งใจทำมันออกมาและถ้าอาศัยความพยายามบวกกับจินตนาการนิดหน่อยก็น่าจะพอดูออกว่าเป็นรูปของคุณหมอฮิคาริ

“ผม...ทำเอง น่ารักมั้ย?” ไทน์ยิ้มกว้างออกมาขณะอวดของที่ทำเองให้อีกฝ่ายดู ฮิคาริจับจ้องมันสักพักเพื่อดูให้ออกว่ามันคือตัวอะไร ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นพลางใช้นิ้วชี้มาที่ตัวเองทำให้ไทน์พยักหน้าตอบรัวถี่รัวอย่างตื่นเต้น ไอก็มีหัวศิลปะเหมือนกันนะเนี่ย เพราะถ้าหากพูดกันตามความจริงแล้วสิ่งที่เขาทำขึ้นมานี้มันแทบจะดูไม่เหมือนไอเลยสักนิด เพียงแต่มีผมสีดำ แล้วก็ใส่เสื้อกาวน์สีขาวเท่านั้น ฮิคาริหัวเราะออกมาเบาๆ กับงาน Handmade ที่ไทน์ตั้งใจทำให้เขาก่อนจะรับมันไปห้อยไว้กับโทรศัพท์มือถือ พอดีกับที่สัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว

“ขอบคุณนะครับ” ชายหนุ่มผิวสีหิมะตอบก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวไทน์อย่างเอ็นดูเหมือนที่ทำประจำ ร่างบางจับข้อมือแกร่งนั้นไว้ขณะที่ฮิคาริกำลังจะชักมันกลับเพื่อไปจับเกียร์ ริมฝีปากสีชมพูเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาสีเทาคู่สวยสั่นระริกด้วยอารมณ์หวั่นไหว จนเมื่อเสียงบีบแตรดังลั่นจากรถยนต์คันหลังดังขึ้นกระตุ้นให้ออกรถนั่นแหละไทน์ถึงจะยอมปล่อยมืออีกฝ่าย

“ชั้นรักนายเหมือนเดิมนะ” ฮิคาริพูดพลางเหยียบคันเร่งปอร์เช่จนมิดอีกครั้ง ไม่กี่นาทีไทน์ก็ถูกส่งมาอยู่ที่ประตูหน้าบ้านอย่างรีบเร่ง ร่างบางยืนโบกมือลาปอร์เช่สีขาวอย่างอาลัยอาวรณ์จนเมื่อมันลับตาไปถึงได้ยอมเดินเข้าบ้านอย่างหงอยๆ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น