`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 20 : Another One (P.I)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 730

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2558 13:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 20 : Another One (P.I)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 20

Another One

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1192647334-member.jpg

 

“นั่งเหม่ออยู่ได้ น้ำลายยืดแล้ว” ร่างเล็กอดที่จะเหน็บแนมชายหนุ่มที่เอาแต่นั่งตาลอยมองหน้าอาจารย์แต่ดูก็รู้แล้วว่าไม่ได้มีอะไรเข้าไปในหัวเลย เป็นอะไรไปนะ? หรือจะโกรธที่ตอนกลางวันเขาทิ้งไปโดยไม่บอก?

“หุบปากไปเหอะ” เพ่ยหลิงสวนกลับโดยไม่แม้แต่จะหันมาสบตากับคู่สนทนา ทำให้ฮะเก๋าได้แต่ยักไหล่อย่าไม่แยแส คนเป็นห่วงก็ผิดอีก ไม่แปลกหรอกถ้าไทน์ไม่เคยคิดจะชอบผู้นิสัยไม่ดีคนนี้ ดูมันทำ

“ไปกินข้าวอร่อยมั้ยล่ะ?” หนุ่มผมบลอนด์ที่คันปากนักหนาหลังจากเห็นรุ่นพี่หน้าหล่อมาชวนฮะเก๋าออกไปตอนพักกลางวัน เจ้าเตี้ยนี่เลยปล่อยให้เขานั่งกินข้าวกับผู้หญิงสี่คนที่นับวันชักจะน่าเบื่อขึ้นทุกที ดูจากสีหน้าแล้วคงมีความสุขไม่น้อยเลย ใช่สิ...หล่อขนาดนั้น คงถูกอกถูกใจน่าดู

“อร่อยดิ รุ่นพี่นิสัยดีมาก วันหลังว่าจะไปกินข้าวกับเขาทุกวัน เนอะไทน์” ฮะเก๋าจงใจเน้นคำว่านิสัยดีเหมือนอยากจะจิกกัดอีกฝ่ายพลางพยักเพยิดไปทางไทน์ที่นั่งจ้องโปรเจคเตอร์อย่างตั้งอกตั้งใจเหมือนทุกครั้ง ร่างบางที่ไม่ได้สนใจฟังบทสนทนาของทั้งคู่ตั้งแต่แรกเพียงพยักหน้าให้เท่านั้นเพราะตอนนี้อาจารย์กำลังเล่าถึงประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นซึ่งเป็นตอนสำคัญที่น่าตื่นเต้นสุดๆ พอดี

“หึ...แรดไปทั่ว” หนุ่มหน้าตี๋พูดด้วยเสียงกระซิบที่มีเพียงฮะเก๋าเท่านั้นจะได้ยินมัน น้ำเสียงแดกดันอย่างเห็นได้ชัดแสดงให้ร่างเล็กรู้ว่าอีกฝ่ายไม่พอใจอย่างมากที่เห็นเขาไปเจ๊าะแจ๊ะกับรุ่นพี่ แต่เขาก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไรกับคำพูดหยาบโลนของเพ่ยหลิง ก็รู้อยู่ว่าปากเพ่ยไม่เหมือนปากคนอยู่แล้ว เก็บมาคิดมากมันก็มีแต่จะรกสมองเปล่าๆ

“แรดก็เรื่องของชั้น ชั้นจะมีกี่สิบสามี ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนายสักนิด” ฮะเก๋าตอกกลับด้วยคำพูดที่ทำให้เพ่ยหลิงต้องเงียบปากไปทันที หนุ่มผมบลอนด์ปรายตามองร่างเล็กอย่างเหยียดหยามด้วยความรู้สึกที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร ไม่เกี่ยว...ใช่สิ เขามันก็แค่ หนึ่งในบรรดาผู้ชายของฮะเก๋า ที่จะไปนอนค้างด้วยเมื่อไหร่ก็ได้ อยากจะพูดอะไรก็พูด คำว่าชอบ รัก มันก็คงเป็นคำพูดพล่อยๆ ที่ใช้อ่อยเหยื่อไปทั่ว

“มีอะไรกันรึเปล่าอ่ะ?” ไทน์ถามเพื่อนสนิทของตัวเองทั้งสองคนหลังจากหมดคาบเรียนแล้ว เพ่ยหลิงดูจะอยู่ในอารมณ์ที่ไม่น่าเข้าไปยุ่งด้วย ส่วนฮะเก๋าก็ยังคงลอยหน้าลอยหน้าตามปกติของเขา

“ไทนี่” ฮารุกิที่เดินสวนกับกลุ่มของไทน์พอดีทักทายรุ่นน้องอย่างสนิทสนม หนุ่มผมเงินโบกมือให้รุ่นพี่คนสนิทระหว่างที่เพื่อนของเขาอีกสองคนเดินนำหน้าไปก่อนอย่างจงใจเพื่อให้ไทน์ได้ใช้เวลาอยู่กับฮารุกิตามลำพัง

“พอดี...พี่หาคนไปเป็นแบบวาดภาพอยู่น่ะ ว่างรึเปล่าครับ?” หนุ่มผมทองถามร่างบางที่กำลังเตรียมตัวกลับบ้าน ไทน์กรอกตาสีเงินกลมโตอยู่ครู่หนึ่งระหว่างที่ควานหามือถือเครื่องหรูในกระเป๋ากางเกง

“ไอครับ...เย็นนี้ไอจะมารับผมมั้ยอ่ะ” หลังจากกดโทรออกเพียงไม่กี่นาทีปลายสายก็ตอบรับอย่างรวดเร็วผิดวิสัย

[วันนี้ยุ่งมากๆ ครับ คงไม่ได้ไป แค่นี้ก่อนนะทาย]

ฮิคาริตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูร้อนรนอย่างมาก ไทน์มุ่ยหน้าเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้หงุดหงิดอะไรเพราะยังไงซะไอก็ยุ่งแบบนี้จนเป็นปกติอยู่แล้ว สงสัยจะมีเคสฉุกเฉินล่ะมั้ง

“รุ่นพี่ต้องไปส่งผมที่บ้านด้วยน้า” ไทน์พูดพลางส่งยิ้มกว้างให้อีกฝ่ายที่ยิ้มกลับมาให้อย่างร่าเริง ร่างสูงจูงมือบางของรุ่นน้องไว้อย่างลืมตัว แต่เพราะไทน์เองก็ไม่ได้ปฏิเสธเขาจึงถือโอกาสนี้ได้เป็นผู้ครอบครองมือเล็กๆ ข้างนี้ ถึงแม้จะเพียงครู่เดียวเขาก็พอใจแล้ว

“อ่ะ นั่งตรงนี้นะ ทำหน้าสบายๆ เอ่อ พี่ขออนุญาตนะ” ฮารุกิพูดขณะจัดท่าทางให้ไทน์นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่มีพนักพิงพอให้นั่งได้อย่างสบาย มือใหญ่รูดหนังยางรัดผมของไทน์ออกระหว่างที่ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องมันอย่างหลงใหล กลิ่นหอมอ่อนๆ จากทั้งเส้นผมและร่างกายของไทน์ทำเอาหัวใจของหนุ่มผมทองเต้นตูมตามอย่างห้ามไม่ได้

“รุ่นพี่อยู่ที่นี่คนเดียวเหรอครับ?” ร่างบางถามระหว่างกวาดตามองไปรอบห้องของชมรมศิลปะที่เต็มไปด้วยรูปปั้น และภาพวาดอยู่เต็มไปหมด ฮารุกิพยักหน้าให้ไทน์พลางจัดทรงผมของชายตรงหน้าให้ดูยุ่งๆ เล็กน้อยตามที่เขาต้องการ ไทน์กัดริมฝีปากบางไว้แน่นเพราะมือใหญ่ที่สัมผัสเส้นผมของเขานั้นอ่อนโยนมากจนเขาเผลอเคลิ้มไปอย่างลืมตัว

“เอ่อ...” ไทน์พยายามนึกหาคำพูดเพื่อทำลายบรรยากาศแปลกๆที่เกิดขึ้นนี้โดยเร็ว ฮารุกิเหน็บปอยผมสีเงินของเขาไว้ที่ด้านหลังหูทำให้ใบหน้าของเขาทั้งคู่อยู่ใกล้กันมากจนไทน์สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของรุ่นพี่ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ติดตัวฮารุกิทำให้ไทน์ต้องหลับตาลงอย่างเผลอไผล กลีบปากสีชมพูค่อยๆ ถูกอีกฝ่ายกลืนกินโดยที่เจ้าตัวก็ไม่คิดจะปฏิเสธแม้แต่น้อย

“อือ...” หนุ่มหน้าหวานเปิดปากรับลิ้นร้อนๆ ของอีกฝ่ายให้เข้ามาลองลิ้มชิมน้ำหวานจากปากของตัวเอง ลิ้นเล็กกล่าวทักทายผู้มาเยือนอย่างเป็นมิตรทำให้อีกฝ่ายอดไม่ได้ที่จะกดริมฝีปากให้แนบแน่นขึ้นอีก มือใหญ่โอบท้ายทอยของร่างบางไว้แน่นเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหนีจากสัมผัสของเขาได้ ขณะที่มือบางเกาะเกี่ยวที่ไหล่หนาอย่างหลวมๆ และบีบเป็นจังหวะยามที่ลิ้นร้อนๆ ของร่างสูงเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กของตัวเอง

“ไทน์...พี่รักไทน์นะครับ” ฮารุกิยังคงพูดคำๆ เดิมที่เขาพยายามอย่างมากที่จะเก็บมันไว้ในใจ แต่สุดท้ายพอเห็นท่าทางของไทน์ที่ไม่เคยรังเกียจสัมผัสจากเขาเลยมันทำให้ความหวังริบหรี่ที่มีอยู่น้อยนิดเริ่มลุกโชดช่วงขึ้นมาอีกครั้ง

“อื้อ...ยะ...อย่า” ไทน์รีบผลักไหล่หนาของคนตรงหน้าออกอย่างรวดเร็วเมื่อริมฝีปากของฮารุกิไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่กลีบปากสีหวานของเขา ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบไปทั่วลำคอขาวพร้อมๆกับที่มือใหญ่ปลดกระดุมเสื้อของเขาออกอย่างรวดเร็วจนไทน์ไม่รู้ว่าจะเอามือไปห้ามตรงไหนก่อนดี

“รุ่นพี่ครับ...อย่าทำ...แบบนี้” ร่างบางพูดตะกุกตะกักเพราะมือใหญ่ของฮารุกินั้นไม่ต่างจากมือที่ไอสัมผัสเขาอยู่ทุกคืนเลยสักนิดเดียว อุณหภูมิร่างกายที่ค่อนข้างจะสูงของอีกฝ่ายก็กระตุ้นให้เลือดในกายของเขาไหลเวียนไปทั่วไม่เว้นแม้แต่กลางลำตัว

“รุ่นพี่...” ไทน์พยายามพูดด้วยเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิมแต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำได้เพียงกระซิบเบาๆ เท่านั้น มือบางยังคงผลักร่างของอีกฝ่ายให้ออกห่างจากตัวเอง ทั้งที่ตอนนี้เสื้อเชิ้ตสีบริสุทธิ์ของเขาถูกถอดทิ้งลงไปกองกับพื้นเรียบร้อยแล้ว ดวงตาสีเทาลืมปรือระหว่างปล่อยให้อีกฝ่ายซุกไซร้ที่ซอกคอขาวของตัวเอง แขนเรียวเคลื่อนมาโอบรอบท้ายทอยของร่างสูงเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็นแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองที่ต้องกับแสงอาทิตย์เป็นประกาย ชื่อ “Hikari Ai” ปรากฏอยู่บนนั้นทำให้ไทน์รีบผลักอีกฝ่ายออกอย่างแรงทันที

“รุ่นพี่ครับ...คือ...ผม ผมทำแบบนี้ไม่ได้ ผมทำไม่ได้ครับ ผมรักเขา ผมทำร้ายเขาไม่ได้ครับ” ไทน์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือก่อนจะปาดน้ำตาที่จู่ๆ ก็ไหลทะลักออกมาจากดวงตาสีเทาอย่างไม่มีสาเหตุ ฮารุกิสูดหายใจเข้าปอดครั้งหนึ่งก่อนจะหยิบเสื้อเชิ้ตของไทน์ขึ้นมาสวมให้

“พี่ขอโทษครับ ขอโทษนะ ไม่ร้องครับ ไทน์พี่ขอโทษ” ร่างสูงจับจ้องหนุ่มน้อยที่ร้องไห้จนสั่นไปทั้งตัวอย่างรู้สึกผิด มือใหญ่ดึงร่างบอบบางของไทน์มากอดไว้ เนิ่นนานเท่าไหร่ก็ไม่ทราบได้แต่ตอนนี้ภายนอกเริ่มปราศจากแสงอาทิตย์และเขาต้องเดินไปเปิดไฟในห้องให้สว่างขึ้น ดวงตาคู่สวยของไทน์ตอนนี้บวมเป่งจนไม่สามารถใช้เป็นแบบในการวาดภาพได้อีกแล้ว

“พี่ไปส่งที่บ้านนะ ไปครับ” ฮารุกิก้มลงมองนาฬิกาข้อมือที่เข็มชี้บอกเวลาทุ่มกว่าและไทน์ก็ดูสงบลงพอที่จะกลับไปเจอคนที่บ้านได้แล้ว ร่างบางค่อยๆ ลุกขึ้นเดินตามอีกฝ่ายที่จูงมือเขาออกจากห้องไปเงียบๆ ขณะที่มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นอย่างบ้าคลั่งมาได้พักหนึ่งแล้วแต่ไทน์เพิ่งจะรู้สึกถึงมัน

“คะ...ครับไอ” ร่างบางตอบก่อนจะกระแอมไอครั้งหนึ่งเพื่อให้เสียงของตัวเองฟังดูปกติขึ้น แต่ดูเหมือนจะสายเกินไปเพราะฮิคาริสามารถรับรู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับสุดที่รักของเขา

[เกิดอะไรขึ้นครับ อยู่ที่ไหน?]

ร่างสูงถามเสียงแข็งเพื่อให้ไทน์รู้ว่าไม่ควรโกหก ไทน์พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้เสียงสั่นด้วยการสูดหายใจลึกๆ เข้าปอด

“กำลังจะกลับแล้วครับไอ ผมอยู่ที่มหาวิทยาลัย ช่วยเพื่อนทำงานน่ะครับ” ร่างบางตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่จงใจปั้นแต่งมันให้ฟังดูร่าเริงเป็นปกติ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้คิ้วที่ผูกกันเป็นปมของฮิคาริยิ่งขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น ไทน์โกหกเขาอีกแล้ว มันต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ แล้วเขาต้องรู้ให้ได้ด้วยว่าไทน์ปิดบังอะไรเขาอยู่

[ชั้นจะไปรับ รออยู่ที่นั่นครับ]

ฮิคาริพูดพร้อมกับวางสายทันทีเพื่อปิดโอกาสไม่ให้อีกฝ่ายปฏิเสธก่อนจะเหยียบคันเร่งมิดมุ่งตรงไปยังมหาวิทยาลัยของไทน์   

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น