พริกไทย

ขอบคุณทุกคนที่่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ อ่านฟรีไม่ติดเหรียญแน่นอนคับ ขอแค่กดไลค์หรือคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ก็พอ แค่นี้ก็ดีใจแย้วว ^^

ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 73

ชื่อตอน : ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 73

คำค้น : ดอกไม้ของซาตาน,มินนี่,ราล์ฟ,พระเอกเลว,นางเอกน่าสงสาร,อีโรติก,ดราม่า,อ่านฟรี,ไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.7k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2562 10:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 73
แบบอักษร

กลางดึกคืนนั้น 

เสียงโหวกเหวกโวยวายด้านล่างทำให้คนตัวเล็กที่เพิ่งจะทิ้งตัวลงนอนต้องลุกขึ้นมา เธอมองไปที่นาฬิกาบ่งบอกว่าเป็นเวลาตี 1 กว่าๆแล้ว เธอเพิ่งจะได้นอนไปไม่ถึง 20 นาทีด้วยซ้ำ เพราะความเป็นห่วงคนบางคนที่ยังไม่กลับบ้าน โทรไปก็ไม่รับสาย ป่านนี้ไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

"นายหญิงคะ" เสียงเด็กในบ้านดังขึ้น เธอจึงลุกจากเตียงนอน หยิบเสื้อมาคลุมและเดินไปเปิดประตู 

"มีอะไรจ๊ะ" 

"นายน้อยค่ะ เมาอาละวาดอยู่ข้างล่างค่ะ นายหญิงช่วยไปดูทีได้มั้ยคะ คนงานจะเอาไม่อยู่แล้วค่ะ" 

"หา!!" เมื่อได้ฟังดังนั้นหญิงสาวกระวีกระวาดลงไปด้านล่างทันที ภาพที่เห็นตรงหน้าคือบุคคลที่เป็นสามีของเธอกำลังโดนหิ้วปีกโดยคนงานผู้ชายทั้งสองข้าง แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะพยายามสะบัดให้หลุดจากการเกาะกุมนี้ 

"ปล่อย!!! กูจะไปหาเมียกู ปล่อยสิวะ!!!" 

"ปล่อยเถอะจ้ะ เดี๋ยวจะพลอยเจ็บตัวกันเปล่าๆ" หญิงสาวบอกกับคนงานเมื่อเห็นว่าโดนทั้งหมัดทั้งเท้าประเคนเข้าให้ ถึงแม้ว่าเขาจะเมาแต่ดูท่าทางว่าแรงนั้นไม่ได้ลดลงเลย ประกอบกับคนงานที่ตัวเล็กกว่าชายหนุ่มมาก 

"ปล่อยไม่ได้ครับนายหญิง ถ้าปล่อยคุณราล์ฟล้มแน่ๆ" 

"ปล่อย!!!" ราล์ฟยังคงอาละวาดไม่เลิก 

"พี่ราล์ฟคะ" มินนี่ตัดสินใจขยับเข้าหาชายหนุ่มก่อนจะค่อยๆใช้มือจับใบหน้าให้มองมาที่ตัวเอง 

"..." 

"จำได้มั้ยคะว่านี่ใคร" 

"มะ...มินนี่ เมียตัวน้อยของพี่" เขาพึมพำเบาๆก่อนจะส่งยิ้มหวานให้เธอ 

"พี่ราล์ฟเมามากแล้ว ให้คนงานช่วยประคองขึ้นไปข้างบนนะคะ" 

"มินนี่ต้องอยู่กับพี่นะ อึก...อย่าทิ้งไปไหนนะ" 

"ไม่ไปค่ะ แต่สัญญากับมินนี่ก่อนว่าจะขึ้นไปข้างบนดีๆ ไม่อาละวาดใส่คนงานนะคะ" 

"ครับ...อึก พี่สัญญา" 

"โอเคค่ะ เดี๋ยวพวกพี่ช่วยประคองคุณราล์ฟไปบนห้องทีนะคะ แล้วก็เดี๋ยวมินนี่ขอกาละมังกับผ้าขนหนูด้วยค่ะ" ท้ายประโยคเธอหันไปบอกเด็กในบ้านจากนั้นก็รีบเดินตามขึ้นไปข้างบนทันที 

. 

. 

. 

หลังจากจัดแจงคนตัวโตให้นอนบนเตียงเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็นำผ้าชุบน้ำค่อยๆบรรจงเช็ดบนในหน้าและตามเนื้อตัวของเขา เธอใช้เวลาครู่ใหญ่เลยทีเดียวกว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาเสร็จ ยังดีที่ราล์ฟยังพอมีสติช่วยยกแขนยกขาอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นคืนนี้คงเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่เสร็จแน่ๆ 

"ที่รักครับ..." ชายหนุ่มยื่นมือมาจับแขนเธอไว้เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินเอากาละมังไปเก็บ 

"คะ?" 

"พี่ขอโทษนะครับที่ตะคอกใส่เมื่อตอนค่ำ อึก...มินนี่คงตกใจมากใช่มั้ย อึก" เขาพูดไปสะอึกไป 

"เรื่องมันผ่านไปแล้ว ช่างมันเถอะค่ะ" เธอพูดเบาๆก่อนจะขยับตัวอีกครั้ง 

"มินนี่จะทิ้งพี่ไปใช่มั้ย" 

"ทิ้ง?" 

"ครับ ก็มินนี่จะเดินหนีอย่างเดียวเลย" 

"ฉันจะเอากาละมังไปเก็บค่ะ" ชายหนุ่มพยักหน้าน้อยๆก่อนจะปล่อยแขนของหญิงสาว เธอจึงเดินเอากาละมังใบเล็กไปเก็บไว้ในห้องน้ำ ก่อนจะเดินมาที่คนตัวสูงอีกครั้ง 

"ปวดหัวมั้ยคะ" 

"ปวดครับ" 

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันไปเอายามาให้" 

"ไม่ต้อง...พี่แค่อยากให้มินนี่อยู่กับพี่" 

"..." 

"ขอโทษๆๆๆ ขอโทษที่ไม่ดี ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้ พี่มันเลว!!!" เขาไม่พูดเปล่าแต่กลับจับมือของหญิงสาวไปตบที่ใบหน้าของเขาแรงๆรัวๆ 

"หยุด!! หยุดนะคะ อย่าทำแบบนี้!!" เธอเองก็ตกใจไม่น้อยไม่คิดว่าชายหนุ่มจะทำแบบนี้ หญิงสาวรีบคว้ามือของชายหนุ่มไว้ไม่ให้ทำร้ายตัวเอง 

"แค่นี้ยังน้อยไป เจ็บกว่านี้พี่ก็ทนได้ แต่ที่พี่ทนไม่ได้คืออยู่โดยที่ไม่มีมินนี่" 

"..." 

"กลับมาได้มั้ยคนดี" 

"..." 

"พี่รักมินนี่คนเดียว รักมากๆ อย่าทิ้งพี่ไป ยกโทษให้คนเลวคนนี้ได้มั้ยครับ" 

"ฉัน..." 

"มินนี่เป็นทุกๆอย่างของพี่ เป็นอากาศของพี่ ขาดมินนี่ไปพี่จะอยู่ยังไง ช่วยพี่ด้วยครับ ตอนนี้พี่เหมือนคนหายใจไม่ออกแล้วคนดี ฮึก...อย่าทิ้งพี่ไป...ฮึก" ชายหนุ่มหลับหูหลับตาพูด มินนี่ชะงักไปเมื่อเห็นหยาดน้ำตาใสไหลออกมาจากผู้ชายอย่างเขา ผู้ชายที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร แต่ตอนนี้..เวลานี้ กลับมาร้องไห้เพื่อเธอ 

"พี่ราล์ฟ..." 

"ฮือ...ฮึก..." คนตัวโตไม่ตอบกลับอะไร เขาดึงคนตัวเล็กมาอยู่ในอ้อมกอดก่อนจะออกแรงรัดเหมือนกลัวว่าเธอจะหายไป 

"พี่ราล์ฟ มินนี่หายใจไม่ออก" 

"ขอโทษครับ...พี่แค่กลัวมินนี่จะหายไป" 

"นอนนะคะ" 

"ถ้าพี่ตื่นจะเจอมินนี่มั้ย" 

"เจอค่ะ แล้วพรุ่งนี้เราค่อยคุยกันนะคะ คุยกันแบบมีสติ ไม่ใช้อารมณ์" ราล์ฟพยักหน้ารับเบาๆก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดแต่ก็ยังไม่ปล่อยเธอ หญิงสาวถอนหายใจพลางใช้มือลูบหลังเขาราวกับต้องการปลอบประโลม 

ผ่านไปสักพักใหญ่ๆชายหนุ่มจึงสงบลง แต่กว่าจะนอนได้ก็เล่นเอาเธอเหนื่อยไปเหมือนกัน เพราะชายหนุ่มเอาแต่เพ้อถึงเธอไม่หยุด 

"ที่เค้าว่ากันว่าคนเมามักพูดความจริง ทฤษฎีนี้จะใช้กับคุณได้มั้ยนะ" เธอบ่นอุบอิบเบาๆก่อนจะยกมือขึ้นบีบจมูกคนตัวโตเบาๆด้วยความหมั่นไส้ เธอขยับตัวเข้าไปซุกอกของชายหนุ่มก่อนจะเข้าสู่นิทราเพื่อเก็บแรงไว้พรุ่งนี้ เพราะคงมีเรื่องต้องคุยต้องเคลียร์กันอีกยาวแน่นอน 

 

 

****************************************** 

ยังดีที่ยังรู้ตัวว่าตะคอกใส่น้อง ผิดแล้วต้องรู้จักขอโทษรู้มั้ยอิพี่ 

อิพี่มันนิสัยเสียน่ะทุกคน ความอดทนก็ต่ำ อารมณ์ขึ้นลงเหมือนวัยทอง อย่าถือสานางเลย 555+ 

วันนี้ไรท์น่าจะลงให้ได้ตอนเดียวนะคะ งานไรท์เพียบเลย 

น่าจะไม่มีเวลามาลงให้ ขอโทษด้วยนะคะ T_T 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น