หัวเด้ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปฐมบท น้อมรับปทุมมา

ชื่อตอน : ปฐมบท น้อมรับปทุมมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 63

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 04:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปฐมบท น้อมรับปทุมมา
แบบอักษร

อรุณเบิกฟ้าไม่ทันไรยังไม่ทันได้บรรทมจนเต็มตา เผ่ยอวิ๋นเซียนก็ได้รับบัญชาจากเทียนจวินให้เข้าเฝ้า หลังจากเสร็จทัพกับราชามารเยว่หยินทั้งๆที่เขาควรจะได้บรรทมให้เต็มอิ่มแท้ๆ มาสวรรค์ที่ไรก็เป็นอันต้องโต้วาทีกับเหล่าทัพสวรรค์ทุกที ตัวข้าเผ่ยอวิ๋นเซียน เทพเซียนน้ำแข็งหนึ่งเดียวในพิภพ อีกทั้งยังทำผลงานให้เทียนจวินได้ชื่นชมบ่อยกว่าไท่จื่อ ขนาดที่ตี้จวินยังต้องเอ่ยปากชมเลยทีเดียว

'ถวายบังคมเทียนจวิน เทียนโฮ่ว ตี้จวิน' เผ่ยอวิ๋นคำนับกลางห้องโถงวังเทียนหมิงตามธรรมเนียม หากแต่ตามศักดิ์แล้วเผ่ยอวิ๋นเซียนก็มีระดับไม่แตกต่างจากเทพเซียนในโถงนี้มากนัก ฝีมือร้ายกาจเป็นรองตี้จวินเพียงน้อยนิดเท่านั้น ฉะนั้นแล้วจึงเป็นผู้มีอำนาจผู้หนึ่งในแดนสวรรค์ ราชามารทั้ง 4 องค์ต่างพ่ายแพ้ให้แก่อวิ๋นเซียนทั้งนั้น

'ตามสบายเถิด มีแต่คนกันเองทั้งนั้น'

'เรียนเทียนจวิน ข้าเผ่ยอวิ๋นเซียนเคร่งครัดธรรมเนียมและกฏระเบียบนัก มิเช่นนั้นจะดูแลบ้านเมืองได้เยี่ยงไร' เผ่ยอวิ๋นเซียนแม้จะเป็นคนถ่อมตนมากแต่ก็เที่ยงตรงและเด็ดขาดมากเช่นกัน ชนิดที่ว่าฆ่าได้ฆ่า 

'เผ่ยอวิ๋นเซียน ข้าเลื่อมใสในตัวเจ้านัก' เทียนจวินเอ่ยปากชมเผ่ยอวิ๋นเซียน นับถือในความเด็ดขาดและเที่ยงตรงเหลือเกิน

'เรียนเทียนจวิน เทียนโฮ่ว ตี้จวิน ศึกครั้งนี้กับราชามารเยว่หยินเป็นไปได้ด้วยดี ความดีความชอบคงต้องยกให้แก่ทัพวารี ทัพกสิณสมุทร และทัพเทวะของไท่จื่อ ศึกจึงเป็นไปได้ด้วยดี เปิ่นจวินมีความปราถนาจำศีลอยู่ภายใต้เกษียรสมุทรในแดนบูรพา ความว่าจะขอพักทำการศึกเป็นระยะเวลา 300000 ปี เว้นแต่องค์เทียนจวินมีความปราถนาจะให้ข้าทำการศึกที่เกี่ยวกับแดนสวรรค์ บาดาล และแดนมารเท่านั้น จึงค่อยส่งซ่างเซียนมาเชิญเปิ่นจวิน' เผ่ยอวิ๋นเอ่ยด้วยเสียงหนักเเน่นหลังจากคิดไตร่ตรองมาดีแล้ว ของวิเศษใดๆล้วนมีหมดขาดเพียงแต่ความสงบสุขเท่านั้น มือที่เปื้อนเลือดและกระบี่วารีเทวะเล่มนี้จะได้พักเสียที ยิ่งใกล้ถึงเวลาแผ่ปราณทิพย์แล้วด้วยเพื่อรักษาเกล็ดหิมะเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่พลังเซียน..

'เผ่ยอวิ๋นเซียน ข้ารู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง ข้าเรียกเจ้ามาที่นี่เพราะมีของชิ้นหนึ่งจะให้เจ้า' เทียนจวินเสกก้านดอกบัวหนึ่งออกมาและมอบให้เผ่ยอวิ๋นเซียน ดอกบัวดอกนี้ไม่ใช่ดอกบัวธรรมดาเพียงแต่เป็นดอกบัวดอกหนึ่งที่ถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็ง เป็นเพียงก้านดอกบัวที่ไม่มีแม้แต่ดอกใด เผ่ยอวิ๋นเซียนรับดอกบัวดอกนี้ไว้ ทันทีที่ดอกบัวดอกนี้ถึงมือของเผ่ยอวิ๋นเซียน น้ำเเข็งเหล่านั้นก็อันตรธานหายไปจากก้านดอกบัวสีขจีวณาก็แปรเปลี่ยนเป็นสีบานเย็นดูมีชีวิตชีวาพร้อมกับมีกลีบใบเพิ่มมาหนึ่งกลีบ

'ปทุมมาดอกนี้?'เผ่ยอวิ๋นเซียนรู้สึกแปลกใจไม่น้อยกับดอกบัวหลวงดอกนี้ เป็นของวิเศษ? หรือเป็นอะไรกัน ช่างแปลกประหลาดนัก

'ปทุมมาดอกนี้มีเจ้าของ ก่อนหน้านี้ข้าอาศัยสระมรกตซื่อจี๋ฮั่วให้นางอยู่ตั้งแต่ยังมีดอกใบครบแต่นางก็ไม่เคยผลิบานสักครั้ง จนกระทั่งซ่างเซียนผู้ดูแลสระบอกกับข้าว่าได้ยินเสียงสตรีนางหนึ่งร้องไห้ทุกวันอยู่ตรงที่ของดอกบัวดอกนี้จนกระทั่งร่วงโรยเหลือเพียงกลีบสุดท้าย ข้าจึงเก็บรักษาไว้ เทียนโฮ่วเอ็นดูดอกบัวดอกนี้นักจึงนำไปเก็บไว้ในห้องบรรทม กลางดึกนางร้องไห้ค่อยๆผลัดใบสุดท้ายทิ้งและแช่แข็งตนเอง ข้ามอบให้แก่เทพเซียนหลายตนที่ทำความดีแต่นางก็ไม่ยอมละลายน้ำแข็ง จนกระทั่งเจ้า เผ่ยอวิ๋นเซียนข้าน่าจะรู้ตั้งแต่แรกว่านางแช่แข็งตนเองให้รู้ว่านางกำลังรอเจ้า เผ่ยอวิ๋นเซียน เทพเซียนน้ำแข็ง' เทียนจวินเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้แก่เผ่ยอวิ๋นฟัง 

'ข้าแจ้งใจแล้ว เหตุใดนางจึงเลือกข้าและนางมาจากที่ใด' เผ่ยอวิ๋นยังสงสัยอยู่ไม่น้อย

'ตี้จวินขอเป็นผู้เล่าแทน ตั้งแต่ผานกู่ผ่าโลก พิภพเบิกฟ้า ปทุมมาดอกนี้ก็มีอยู่ก่อนแล้ว ไม่รู้ที่มาชัดเจน ข้าเป็นผู้เจอนางที่สระน้ำทิพย์สี่โลก นางห่อเหี่ยวและไร้ชีวิตชีวามากแต่ข้าสัมผัสได้ถึงปราณทิพย์จางๆจากนางจึงรู้ว่านางมีชีวิตอยู่เพราะปราณทิพย์จากเซียนผู้ใดผู้หนึ่ง ข้าจึงพานางออกมาตามคนที่นางรอคอย' หลังจากที่ตี้จวินเล่าที่มาความเป็นไปของดอกบัวดอกนี้จบเขาจึงเก็บเจ้าดอกบัวดอกนี้ไว้ในเเขนเสื้อ สระมรกตในเกษียรสมุทรน่าจะเป็นที่ที่เหมาะสมกับนางอีกทั้งยังได้ดูแลนางให้เติบโตได้แน่ๆ ใจจริงก็อยากเห็นนางผลิบานสักครั้ง

'เผ่ยอวิ๋นเซียน น้อมรับสิ่งนี้' เผ่ยอวิ๋นเซียนก้มหัวลงคารวะ

'ถึงเวลาแล้ว เผ่ยอวิ๋นเซียนเจ้าไปพักเถอะ ข้ารบกวนเจ้ามามากพอแล้ว' 

'ลาแล้ว ตี้จวิน เทียนจวิน เทียนโฮ่ว' เผ่ยอวิ๋นเซียนเดินจากไปแต่ใครจะรู้เล่าว่าปทุมมาดอกนี้มีใบกลีบงอกเงยขึ้นเพิ่มมาหนึ่งกลีบใบแล้ว...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}