dariya_writer
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 8 (1)

คำค้น : ย้อนเวลา หวานซึ้ง ดาริยา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 86

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2562 06:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 (1)
แบบอักษร

บทที่ ๘ 

ภากรกลับไปได้พักใหญ่แล้ว จากที่พราวบุหลันคิดไว้ว่าจะนั่งอ่านหนังสือตรงโต๊ะเล็กริมหน้าต่างสักพัก กลับกลายเป็นว่าเธอรู้สึกง่วงจับใจจนจำต้องวางนิตยสารรายปักษ์นั้นลง เดินไปถึงเตียงแล้วหญิงสาวก็เอนตัวบนฟูกหนา ทันทีที่ศีรษะสัมผัสความนุ่มหยุ่นของหมอนเข้าเท่านั้นเปลือกตาก็พลันหนักอึ้งจนต้องปิดลง 

เมื่อผ่อนคลายจนหลับสนิทไปได้พักเดียวพราวบุหลันก็ได้ยินเสียงแหบๆ แปลกหู ฟังคล้ายเสียงหญิงชราร้องเรียกจากที่ไกลแสนไกล 

“สิตางศุ์ กลับมา กลับมาเดี๋ยวนี้” 

แล้วจู่ๆ ร่างของเธอก็หมุนติ้ว เริ่มเดาออกว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้นเมื่อทั้งร่างหมุนวนเข้าไปสู่เปลือกหอยสังข์หนามอันใหญ่ที่ใส่ตู้กระจกไว้เหนือหัวเตียง กระบวนการทุกอย่างต่อจากนั้นแทบจะเหมือนเดิม แสงสีขาวจัดจ้าสาดส่องจากทุกทิศทางจนแสบตา แขนเรียวถูกฉุดกระชากอย่างรุนแรงจนร่างบางหลุดลอยเข้าไปยังอีกสถานที่อันเย็นยะเยือก พร้อมกับค่อยๆ หยุดหมุนแต่ยังมีแรงบางอย่างฉุดพาเธอลอยต่อไปผ่านม่านเมฆหนาทึบซึ่งปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณ จนที่สุดแรงฉุดนั้นก็ค่อยๆ ลดลงกระทั่งสงบนิ่ง 

เมื่อกระบวนการซ้ำเดิมสิ้นสุดลงหญิงสาวก็ลืมตาขึ้น แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างทิศตะวันออกของห้องนอน เธอใจเต้นแรงเมื่อเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางสีพิ้งค์โกลด์รุ่นใหม่ล่าสุดที่เมฆินทร์ซื้อให้วางอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า ...นี่เธอกลับมาอยู่ในร่างของสิตางศุ์แล้วใช่ไหม...กลับมาสู่ปี ๒๕๖๒ อีกครั้ง! 

หญิงสาวลุกพรวดจากที่นอน วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ มองภาพตัวเองในกระจกก็เห็นสาวผมบ๊อบประบ่าสีหน้าตื่นตระหนก กระนั้นก็ปนไปด้วยความโล่งใจจนบอกไม่ถูก 

เธอกลับมาเป็นสิตางศุ์แล้ว!  มาเป็นตัวของตัวเองเช่นที่เคยเป็น...แล้วพราวบุหลันล่ะ! 

อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของเธอ แต่สิตางศุ์กลับนึกห่วงใยร่างของพราวบุหลันที่คงนอนไร้สติอยู่บนเตียงเดียวกันหากคนละเวลา...เดาได้ว่าหญิงสาวในอดีตคนนั้นกลับไปเป็นเจ้าหญิงนิทราอีกครั้ง พลันเธอก็นึกถึงชายหนุ่มคู่หมั้นของพราวบุหลัน ภากรจะตกใจ เสียใจแค่ไหนถ้าตอนเช้าเขาเดินทางจากโรงแรมมาหาเธอที่บ้านพักแล้วพบว่าเธอกลับไปเป็นคนป่วยนอนหมดสติดังเช่นที่เคยเป็นมา และจันทราแม่ของพราวบุหลันล่ะ ท่านคงจะร้องไห้แทบขาดใจเลยทีเดียว นอกจากเพราะเสียใจที่ลูกไร้สติลงอีกยังเพราะช็อก...จากที่มีหนทางจะกอบกู้ฐานะ ไม่ให้บ้านต้องโดนยึด แต่กลับกลายเป็นว่าการแต่งงานไม่มีวันเกิดขึ้น เพราะลูกสาวนอนนิ่งหมดความรู้สึกรับรู้ใดๆ ไปอีกคราว 

สิตางศุ์พยายามตั้งสติ บอกตัวเองว่าเลิกห่วงกังวลถึงคนในอดีตเสียที เธอควรรู้ก่อนว่าปัจจุบันนี้คือวันที่เท่าไร เดือนอะไร เธอนอนหลับไม่ไหวติงอยู่ในห้องนี้กี่วัน แล้วทำไมไม่มีใครมาตามหาหรือดูแลห่วงใยร่างของเธอในบ้านโบราณริมทะเลแห่งนี้เลย ทั้งบ้านยังเงียบสนิทไร้ผู้คน 

หญิงสาวโผจากห้องน้ำวิ่งออกไปนอกห้อง ขณะเดียวกันก็ก้มมองชุดนอนของตัวเองไปด้วย...เธอยังสวมชุดเดียวกับในวันที่วิญญาณออกไปจากร่าง จำไม่ผิดว่าเป็นกางเกงขาสั้นกับเสื้อผ้าฝ้ายลายปุยเมฆตัวหลวมนี้แน่ๆ  สิตางศุ์ตรงไปยังห้องนั่งเล่น แหงนมองนาฬิกาดิจิตอลที่บอกทั้งเวลา วันที่ มีแม้กระทั่งอุณหภูมิแล้วก็ต้องประหลาดใจ 

เธอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นนับจากตอนที่หลับไปในคืนนั้น ...เวลาที่โน่นหนึ่งเดือนเท่ากับเวลาที่นี่เพียงหนึ่งคืนเท่านั้น! 

แพทย์สาวตั้งสติอีกครั้ง แล้วเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว ตามด้วยมานั่งบนเก้าอี้ไม้ริมระเบียงหน้าบ้าน ค่อยๆ ทบทวนว่าตนเองต้องทำอย่างไรต่อไป 

สิตางศุ์ลาพักร้อนหนึ่งอาทิตย์ และเธอก็เพิ่งใช้เวลาไปเพียงสองวัน เวลาที่เหลือเธอควรทำอะไรต่อดี 

น่าแปลกว่าแวบหนึ่งนั้น เธอนึกอยากกลับไปรู้เรื่องราวในอดีต อยากรู้ว่าที่สุดแล้วภากรจะทำอย่างไรหากจู่ๆ เธอก็หายไปจากชีวิตเขา เขาจะอาลัยอาวรณ์เธอเหมือนที่เธอกำลังเผลอรู้สึกหรือไม่ รอยสัมผัสของจมูกโด่งพร้อมลมหายใจอุ่นๆ บนข้างแก้มยังประทับอยู่ในความรู้สึกของเธอ 

ใช่แล้ว! สิตางศุ์ต้องยอมรับตามตรงว่าคิดถึงเขา ทั้งที่รู้จักกันแค่เดือนเดียว แต่เป็นหนึ่งเดือนซึ่งผ่านเรื่องต่างๆ มากมายไปด้วยกัน ทั้งเรื่องพ่อเขาฆ่าตัวตาย เรื่องที่พ่อแม่ของพราวบุหลันพยายามจะจับเขาให้ได้โดยด่วน เรื่องความรู้สึกระหว่างกันซึ่งกำลังพัฒนาไปในทางที่ดี 

แต่เธอจะทิ้งทุกอย่างที่นี่ไปเช่นนั้นหรือ คงไม่ได้ เธอมีหน้าที่การงานต้องรับผิดชอบ มีสามีซึ่งสมควรดูแลเขาบ้าง แม้เขาจะต้องการหรือไม่ก็ตาม และเหนืออื่นใดคือยังมีแม่ที่รักเธอมากกว่าใคร ถ้าเธอกลับไปแล้วไม่ได้กลับมาอีกเลย แม่ของเธอจะเป็นเช่นไร 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}