พระจันทร์ประกายรุ้ง

ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP]40 เฉลย

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP]40 เฉลย

คำค้น : ดาหลา,ธาวิน

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 307

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 03:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP]40 เฉลย
แบบอักษร

บทที่๔๐

 

“คะ.ครึ่งชั่วโมง...” เรียวทวนคำผู้เป็นนายแล้วคิดหนัก แม้มันเป็นไปไม่ได้ที่จะตามหามหาคนๆหนึ่งในเมืองอันกว้างขวางอย่างกรุงเทพฯในเวลาอันสั่นเพียงครึ่งชั่วโมง แต่ชายหนุ่มก็มิอาจหลีกเลี่ยงผลกรรมตัวเองได้...

 

ส่วนธาวินใช่ว่าจะอยู่นิ่งเฉยๆรอฟังคำเคลื่อนไหวจากลูกน้องเพียงอย่างเดียว กลับกันเขานั้นรีบออกตามหาหัวใจของเขาด้วยตัวเอง โดยไม่นึกถึงสังขารของตนเลยแม้แต่น้อย...

 

และแล้วเจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มก็รู้ว่าเมียรักอยู่ที่ไหน เมื่อได้รับข้อความจากลูอิสผ่านทางโทรศัพท์มือถือ ธาวินโกรธมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำตามที่มันบอกเอาไว้ เพื่อความปลอดภัยของสามชีวิต

 

ในเมื่อทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ธาวินจึงมาหาไพศาลที่โรงพยาบาล ซึ่งเป็นแค่ฉากละครตบตาที่จัดขึ้นมาเพียงเท่านั้น เรื่องราวทั้งหมดก่อนหน้านี้ คือแผนการของเขาและไพศาล เพราะต้องการตบตาไอ้หนอนบ่อนไส้และลูอิสให้ตายใจ ไม่มีใครทราบเรื่องนี้แม้แต่คนใกล้ชิด อย่างภานุมาศและสองลูกน้องคนสนิท แต่แล้วมันก็พัง! พลาดจนทำให้คนที่รักที่สุดตกอยู่ในอันตราย

 

ธาวินมาหาไพศาล และได้เล่าแผลการทั้งหมดให้ภานุมาศฟัง เพื่อที่จะได้พบกับบิดาของอีกคน

 

“นี้คุณพ่อร่วมมือกับคุณเล่นละครตบตาทุกคน?” ภานุมาศเอ่ยถามน้องเขย ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบไปตามตรง

 

“ครับ แต่ตอนนี้ผมมีเรื่องใหญ่มาก ผมต้องการพบคุณพ่อ”

 

“เรื่องอะไร?”

 

“ให้ผมเข้าไปพบคุณพ่อ แล้วผมจะบอกทีเดียว” ภานุมาศดูลังเลใจเล็กน้อย ไม่ใช่ไม่เชื่อแต่ก็ใช่จะไว้ใจ ทว่าสุดท้ายก็ยอมให้ธาวินเจอไพศาล...

 

-ห้องพักฟื้นผู้ป่วน VIP-

“ละครจบแล้วครับคุณพ่อ” เป็นภานุมาศที่เอ่ยขึ้นเมื่อเขามาในห้องพักฟื้นที่มีผู้ป่วยอาวุโสนอนลับตาอยู่

 

“...”

 

“ผมเองครับ ธาวิน” ธาวินเอ่ยขึ้นบ้าง ซึ่งไพศาลก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา มองลูกชายที่ยืนทำสีหน้าไม่พอใจอยู่ปลายเตียงสลับกันกับลูกเขยไปมา

 

“แผนแตกแล้วสินะ” ชายวัยกลางคนบ่นอุบ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง จ้องลูกเขยที่ทำสีหน้าบุญไม่รับเป็นเชิงถาม

 

“แผนของเราพลาดครับ” ธาวินตอบแบบหลบสายตา

 

“ยังไง?” น้ำเสียงอันเกรงขามถาม

 

“ลูอิสได้ตัวดาหลาไปแล้วครับ”

 

“แกว่าไงนะ!!!/ว่าไงนะ” สองพ่อลูกพูดออกมาพร้อมกัน โดยเฉพาะภานุมาศที่ตรู่เข้าไปกระชากคอเสื้อของธาวินในทันที ทว่าธาวินกลับไม่คิดสู้ เขาเพียงยกมือขึ้นไปจับข้อมือทั้งสองข้างของภานุมาศเอาไว้

 

“ลูกน้องผมช่วยเธอหนี คาดว่าไอ้ลูอิสจัดตามองพวกเราตลอดเวลาและรู้ว่านี้คือแผนตบตา มันเลยดักชิงตัวดาหลา”

 

“นุ! ปล่อยธาวิน” ไพศาลสั่งลูกชายเสียงเข้ม แต่มีหรือว่าคนอย่างภานุมาศจะยอมทำตาม 

 

“นี้เหรอวะที่ว่าเก่งนักเก่งหนา! น้องกับหลานฉันต้องตกอยู่ในอันตรายแบบนี้เหรอ!?” ภานุมาศง้างมือหวังจะซัดหมัดหนักๆใส่อีกคน แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงตะโกนของผู้เป็นพ่อ

 

“ภานุมาศ! พ่อบอกให้หยุด!” 

 

“แต่พ่อ...”

 

“โวยวายแล้วมันได้อะไรขึ้นมา ช่วยกันคิดแผนที่จะช่วยน้องดีกว่าไหม” ไพศาลพูดตักเตือนลูกชาย ซึ่งมันได้ผลเพราะเมื่อคิดได้ชายหนุ่มจึงยอมลดมือลงและถอยห่างจากธาวิน แต่มิวายจะยอมง่ายๆ 

 

“น้องกับหลานกูเป็นอะไรขึ้นมาแกเจอแน่!”

 

 

“มันให้ผมกับคุณพ่อไปพบคืนนี้เที่ยงคือครับ ไปแค่เราสองคน พร้อมกับ...” ธาวินเลือกที่จะไม่สนใจเสียงของพี่เมียและหันไปพูดกับไพศาลแทน

 

“พร้อมกับอะไร?” ภานุมาศถาม ในขณะที่น้องเขยเว้นวรรคเอาไว้ให้เป็นปริศนา

 

“พร้อมกับเอกสารโอนหุ้นธุรกิจทั้งหมดของ กายและยุติธรรมให้มัน” 

 

“แล้วนายว่าไงล่ะ” ไพศาลถามความคิดเห็นจาก

 

“ชีวิตดาหลากับลูกสำคัญกว่าทรัพย์สินเงินทองครับ” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มตอบอย่างหนักแน่น แม้ต้องแลกด้วยชีวิตของเขาก็ยอม ขอเพียงแค่พวกเขายังมีลมหายใจ

 

“งั้นก็ตามนั้น โอนหุ้นทั้งหมดให้เป็นชื่อมัน” ไพศาลออกคำสั่งกับลูกชาย และภานุมาศเองก็ไม่รอช้าที่จะทำตามคำสั่ง ทว่าในขณะเดียวกันนั้นก็มีลูกน้องคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ

 

“แย่แล้วครับนาย! คะ..คุณหนูภาถูกจับตัวไปครับ!”

 

“ว่าไงนะ!!!”

 

 

-ทางด้านดาหลา-

 

ดาหลายังคงถูกคุมขังอยู่ ณ ที่เดิมโดยมีลูกน้องของลูอิสคอยพลัดเปลี่ยนเวรเฝ้าคุมตลอดเวลา ตอนนี้เป็นเวลาใกล้เที่ยง แต่ด้วยความอ่อนเพลียร่างบางจึงยังคงนั่งหลับพิงพนังห้องอยู่บนเสื่อเก่าๆ และเธอหลับสนิทจนไม่รับรู้ถึงการมาของใครบางคน

 

ลูอิสเดินอ่าวเข้ามาในท้อง ทันทีที่เห็นเจ้านายลูกน้องทั้งหลายก็พากันก้มหัวทำความเคารพ

 

“มันยังไม่ตื่นอีกเหรอ” ลูอิสถามลูกน้องคนสนิทที่มีหน้าที่คุมการคุมขังนักโทษ

 

“ยังเลยครับ” 

 

“ปลุกมัน” สิ่นคำสั่งของผู้เป็นนายก็มีลูกน้องอีกคนเดินเข้าไปหาดาหลาพร้อมกับขวดน้ำขนาดสองร้อยมิลลิลิตร

 

ซ่า!!!!

 

“แค่กๆ แค่กๆ” น้ำเย็นจัดที่สาดเข้ามากระทบกับผิวหน้าและผิวกายบริเวณต้นคอปลุกดาหลาให้ตื่นจากภวังค์การหลับใหล เธอสำลักหน้าดำหน้าแดงก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นกวาดตามองไปรอบๆ สายตาพร่ามัวมองเห็นร่างสูงกำยำเดินเข้ามาย่อตัวลงตรงหน้าในท่าชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง 

 

“ไงคนสวย” ดาหลาสบัดหน้าไปมา พยายามปรับโฟกัสสายตาเพื่อเพ่งมองเจ้าของเสียงนั้น 

 

“ลูอิส” เจ้าของชื่อเหยียดยิ้มมุมปากเป็นการทักทาย ในขณะที่นักฆ่าสาวกำหมัดแน่น ขบกรามเข้าหากันอย่างระงับอารมณ์ตัวเองที่กำลังผุดเดือด เพราะต้องการพุ่งเข้าไปเชือดคอมัน

 

“ค่าตัวเธอนี้สูงจริงๆนะ สมบัติทั้งตระกูลแลกกับชีวิตเธอๆว่ามันคุ้มไหม?” 

 

“พูดบ้าอะไรของแก” ดาหลาถามเสียเข็มด้ายความไม่เข้าใจในสิ่งที่คนตรงหน้าต้องการสื่อ

 

“ฮ่าๆๆ ถามจริงเถอะ นี้เธอแกล้งโง่หรือโง่จริง ถึงดูไม่ออกว่าไอ้ธาวินกำลังเล่นละครอยู่?” ลูอิสระเบิดหัวเราะออกมาราวกับขำขัน มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาสมผัสแก้มนวลเบาๆ แต่ดาหลาสะบัดหน้าหนีอย่างรังเกียจราวกับว่าคนตรงหน้าคือเชื้อโรคยังไงอย่างงั้น

 

“พ่อเธอไม่ได้เป็นอะไร มันกับผัวเธอร่วมมือกันหลอกทุกคนเพื่อตบตาฉัน แต่เสียดายที่ฉันฉลาดมาก เลยรู้ทันแผ่นการของพวกมัน”

 

 

 

“???” วะ..ว่าไงนะ นักฆ่าสาวถ้วนพูดคำของศัตรูอยู่ในใจ เหตุการทั้งหมดก่อนหน้านี้มันคือแผนของธาวินอย่างนั้นหรือ เขากับพ่อของเธอรวมหัวกันวางแผนเหรอ

 

“แล้วรู้อะไรอีกไหม ว่าที่ไอ้ธาวินมันจับเธอขังเอาไว้เพราะอะไร...” 

 

“...”

 

“...ก็เพราะว่ามันอยากกันเธอออกจากเรื่องนี้ แต่เธอดันโง่ ทำทุกอย่างพัง ฮ่าๆ” ลูอิสระเบิดหัวเราะออกมาอีกครั้งด้วยความสะใจ ในขณะที่คนตรงหน้ารู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยพลาดเลย แต่ครั้งนี้กลับเป็นว่าเธอเป็นคนดึงทุกคนเข้าสู่อันตราย

 

“แต่จะว่าแผนล้มก็ไม่ได้ เพราะฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้ว...ฉันฉลาดดีเนอะ” มันยิ้มให้กับความฉลาดของตัวเอง

 

“แกรู้ได้ไงว่ามันคือแผน?”

 

“ผู้คนส่วนใหญ่มักจะตกเป็นทาสของเงินทอง แค่ฉันเอาเษศเงินฟาดหัวก็ซื้อความซื่อสัตย์ของมันได้แล้ว...” 

 

“...”

 

“...ไอ้ธาวินกับพ่อเธอ พวกมันกำลังมาช่วยเธอ โดยเฉพาะไอ้ธาวินที่มันต้องตายด้วยน้ำมือของฉัน! ฮ่าๆ” 

 

“...” ดาหลาเม้มปากเข้าหากันแน่น เมื่อลูอิสพูดจบประโยค ทุกคนกำลังเดินเข้าสู่ความตายเพราะเธอ

 

“แต่เอ๊ะ ชีวิตเธอคนเดียวเท่านั้นมันจะคุ้มเหรอกับสมบัติตั้งสองตระกูล?” ลูอิสดันลิ้นในกะพุงปากเล่นอย่างครุ่นคิด ก่อนที่ต่อมาเสียของกรี๊ดร้องของใครบางคนจะดังขึ้น ซึ่งเป็นเสียงที่ดาหลาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

 

 

“กรี๊ดกดดดด ปล่อยฉันนะไอ้พวกขยะ!!!”

 

“ภา!” ดาหลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของน้องสาวต่างมารดาถูกลากเข้ามาในห้องด้วยฝีมือของชายฉกรรจ์สองคน

 

“พี่ดาหลาช่วยภาด้วย” เด็กสาวกรี๊ดร้องขอความช่วยเหลือจากผู้หญิงที่ตัวเองเกลียดนักหนา คราบน้ำตาที่แห้งไปเป็นการบงบอกว่าเธอพึ่งจะผ่านการร้องไห้มา

 

“ไอ้ลูอิส ปล่อยน้องฉัน!!”

 

“ไม่ต้องเป็นห่วงคนสวย น้องสาวเธอได้อยู่ที่สบายกว่าเธอแน่ ฉันไม่ใจร้ายกับเมียตัวเองหรอกหนา”

 

“!!!” 

 

 

...........................................................

 

พีคค่ะพีค มีอะไรพีคกว่านี้ไหม? 

 

คอมเมนท์หน่อยสิ ไม่มีกำลังใจรู้เป่า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}