powder

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : มาเตือน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 48

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2562 05:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเตือน
แบบอักษร

ประเทศไทย จ.สระบุรี

 

ฉันเดินทางมาถึงไทยแล้วฉันรีบตามหาเธอคนนั้นความจริงฉันไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้แต่ฉันรู้สึกเหมือนเคยรู้จักกับเธอมาก่อน

ฉันเดินมาถึงที่บ้านหลังหนึ่งบ้านหลังนี้ดูใหญ่โตมากคิดว่าเธอคนนี้ก็คงไม่ใช่คนธรรมดาแต่ฉันไม่สนและไม่กลัวใครทั้งนั้น

ฉันกดกริ๊งหน้าบ้านสักพักก็มีผู้หญิงหน้าตาจิมลิ้มวิ่งมาเปิดประตูรั้ว

 

" มาหาใครคะ"

 

เธอนั่นเองสงสัยจะอยู่บ้านคนเดียวหมอนั่นปล่อยให้เมียอยู่คนเดียวแบบนี้ได้ไงถ้าพวกนั้นมาถึงก่อนฉันเธอคงไม่รอด

 

มานามิ : มาหาซึจิยะ

 

สีน้ำ : เพื่อนของพี่มาร์คหรอคะงั้นเชิญเข้ามาก่อนค่ะ

 

มานามิ : มาร์ค?

 

เธอพูดถึงมาร์คไหนวะ

 

เธอดึงฉันเข้ามาในบ้านโดยไม่ฟังสิ่งที่ฉันถาม

 

สีน้ำ : เชิญนั่งก่อนค่ะ

 

มานามิ : ซึจิยะไม่ได้อยู่ที่นี่หรอ

 

สีน้ำ : ค่ะพี่มา..ซึจิยะจะมาหาสีน้ำอาทิตย์ละ4ครั้งค่ะเพราะต้องทำงานที่กรุงเทพฯ

 

มานามิ : สีน้ำ? เธอชื่อสีน้ำเหรอ

 

สีน้ำ : ใช่ค่ะ แล้วพี่ชื่ออะไรคะเห็นพี่เค้าเล่าเรื่องเพื่อนให้ฟังบ่อยๆ

 

มานามิ : เธอไม่ต้องรู้จักชื่อฉันหรอกรู้แค่ว่าฉันกับซึจิเป็นคู่หมั้นกันแล้วเราก็กำลังจะแต่งงานกัน

 

ยัยนั่นทำหน้าเหวอเมื่อฉันพูดตรงๆออกไปแบบนั้น

 

สีน้ำ : เธอคือคู่หมั้นหรอ แล้วเธอมาที่นี่ทำไม

 

ฉันยื่นเช็คเงิน20ล้านให้กับผู้หญิงคนนั้น

 

มานามิ : รีบไปจากที่นี่ซะฉันจะให้โอกาสเธอไปเริ่มต้นชีวิตใหม่

 

สีน้ำหยิบเช็คขึ้นมาแล้วน้ำตาคลอเธอฉีกมันจนขาดเป็นชิ้นๆ

 

สีน้ำ : ไม่จริงพี่ซึจิบอกว่ายังไงก็จะไม่แต่งกับเธอ เค้าเลือกฉันและฉันก็รักเค้าต่อให้เธอเอาเงินมาฟาดหัวฉันกี่ล้านฉันก็ไม่เอาและออกไปจากบ้านฉันซะไม่งั้นฉันจะโทรตามพี่เค้าให้มาจัดการเธอนังหน้าด้าน

 

ฉันโมโหสุดขีดลุกขึ้นตบหน้าหล่อนจนหล่อนล้มลงไปกับพื้น

 

มานามิ : เธอจะเลือกแบบไหนก็เรื่องของเธอแต่เธอไม่มีสิทธิ์มาด่าฉันเพราะฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นเธอจำไว้ !!

 

ฉันลุกเดินออกมาแล้วหันกลับไปหาเธออีกครั้ง

 

มานามิ : แล้วเธอจะเสียใจที่เลือกแบบนี้

 

สีน้ำ : ออกไปนะนังบ้าไป!!

 

สีน้ำอาละวาทปาข้าวของใส่ฉัน

 

ฉันคิดว่สฉันช่วยเธอเต็มที่แล้วหลังจากนี้มันก็เป็นเพราะเธอทำตัวเอง โชคดีสีน้ำ!

ฉันขับรถเข้ากรุงเทพฯเพื่อไปเยี่ยมชมพูกับหลานๆ ครั้งที่แล้วที่ฉันมาเมืองไทยก็เพราะมางานแต่งปลานิลกับโรมฉันมาถึงบ้านของยูซองจนเกือบค่ำ

 

ปิ๊งป่องๆ

 

ฉันกดออดหน้าประตูบ้านไม่นานแม่บ้านก็ออกมาเปิด

 

มานามิ : หวัดดีค่ะป้า

 

ป้าแม่บ้าน : อ้าวคุณมานามิไม่ได้เจอกันตั้งนานสวยขึ้นเยอะเลยนะคะ

 

มานามิ : ขอบคุณค่า ว่าแต่ทำไมรถจอดหลายคันจังคะมีงานไรกันหรอ

 

ป้าแม่บ้าน : วันเกิดน้องมินจีค่ะ

มากันหมดนะคะจะมีก็แต่คุณมาร์คเห็นว่าช่วงนี้งานยุ่งเลยไม่ได้มา

 

มานามิ : เหรอคะ แย่จังไม่ได้ซื้อของขวัญมาให้เลยไม่ทราบล่วงหน้า งั้นขอตัวเข้าไปข้างในก่อนนะคะ

 

ป้าแม่บ้านยิ้มให้ฉันแล้วเดินกลับเข้าหลังบ้านไป

 

ฉันเดินตรงไปหาทุกคนที่กำลังนั่งทานอาหารและกำลังดื่มฉลองวันเกิดอายุครบ5ขวบของน้องมินจี

 

มานามิ : สุขสันต์วันเกิดจ้ามินจี

 

ทุกคนหันมาตามเสียงของฉัน

 

ชมพู : มานามิ !!

ชมพูวิ่งเข้ามากอดฉันด้วยความดีใจ

 

มินจี : มินจีคิดถึงน้ามานามิ

 

มินจีวิ่งเข้ามาจับมือฉัน

 

ชมพู : มาตั้งแต่เมื่อไรทำไมไม่บอกมาทำธุระหรอ

 

มานามิ : ใช่จ้ะ มาตามว่าที่เจ้าบ่าวน่ะ

 

ฉันพูดแบบติดตล

 

มินจี : ของขวัญมินจีละคะ😊

 

มานามิ : มินจีน้าขอโทษนะคะน้าไม่รุ้ว่าวันนี้วันเกิดมินจีไว้พรุ่งนี้น้าขอแก้ตัวใหม่นะคะเดี๋ยวพามินจีไปซื้อด้วยตัวเองเลย

 

มินจี : เย้! น้ามานามิใจดีที่สุดเลย

 

ชมพู : น้อยๆหน่อยค่ะลูก

 

ปลานิล : แล้วมันยังไงห้ะที่บอกว่ามาตามเจ้าบ่าวน่ะ 😂😂

 

มานามิ : ไม่มีไรหรอกแค่มีเรื่องเข้าใจผิดกันช่างเถอะเรื่องของฉันแล้วทุกคนเป็นไงบ้างสบายดีไหม

 

ชมพู : สบายดีจะ

 

ฉันพึ่งนึกได้ว่าฉันซื้อโมเดลรถมาจากที่ญี่ปุ่นกะว่าเอามาฝากน้องคาร์เห็นว่าน้องชอบสะสม

 

มานามิ : ธันเดอร์ปารินไม่มาด้วยหรอ

 

ธันเดอร์หันมาตามเสียงเรียกฉันหน้าตาเค้าดูโทรมมากไม่สดใสเหมือนแต่ก่อนเลย

 

ธันเดอร์ : ไม่ได้มาหรอกเธอมีอะไรหรอ

 

มานามิ : นี่ไง ฉันซื้อโมเดลรถมาฝากน้องคาร์ เห็นว่าน้องบอกว่าชอบ

 

ธันเดอร์รับโมเดลจากฉันแล้วจู่ๆเค้าก็ร้องไห้ออกมา

 

มานามิ : นายเป็นอะไร

 

ธันเดอร์ : ฉันขอตัวก่อนนะ

 

ฉันงงกับอาการของธันเดอร์ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่า

 

ชมพู : เธอไม่ได้มาหาเราหลายเดือนเรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อ3เดือนที่แล้วหลังจากที่เธอกลับไป

 

ชมพูดเล่าเรื่องการตายของน้องคาร์บอกตามตรงนะคะฉันเอ็นดูน้องคาร์มากเพราะน้องคาร์เป็นเด็กร่าเริงสดใสฉันฟังเรื่องราวจนจบก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่เหมือนกัน เพราก่อนกลับญี่ปุ่นฉันสัญญากับเค้าว่าเจอกันครั้งหน้าจะเอาโมเดลรถมาฝากให้ได้ เวลาเท่านั้นที่จะช่วยเยียวยาทุกสิ่งทุกอย่าง

ฉันปาดน้ำตาที่ไหลออกจากแก้มแล้วเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะกลัวจะทำลายบรรยากาศของทุกคน

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}