ดอกขมิ้น l วรินตา

ไม่ติดเหรียญ ติดแจ แต่ขอกดโป้งเค้า วันละคลิกก็พอหนา : )

ชื่อตอน : ❀…สับสน…❀

คำค้น : นิยายรัก,ดราม่า,พระเอก,เพื่อนพระเอก,ฝนตก,ฤดูฝน,หน้าฝน,ภูผา,นราทิพย์,ดอกขมิ้น,แอบรัก,ปากแข็ง,Ebook,MEB

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 269

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 01:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
❀…สับสน…❀
แบบอักษร

⼀ 25 ⼀ 

❀…สับสน…❀ 

หลังจากกลับมาจากระยอง อลันเข้าพักที่บ้านของ นราทิพย์ ระหว่างอยู่ต่อที่ไทย เพราะหญิงสาวไม่อยากให้ชายที่นับถือราวกับพี่ชายต้องเสียค่าใช้จ่ายไปเปล่าๆ

 

แม้จะดูไม่ค่อยเหมาะสมนักเพราะที่บ้านของเธอไม่มีผู้ใหญ่ในสายเลือดอยู่เลย มีแต่ป้านวลกับลุงขาว ที่เป็นคนใช้เก่าแก่ ซึ่งนราทิพย์ดูแลเหมือนญาติ ภูผาไม่แอบพอใจอยู่เงียบๆ ที่หญิงสาวให้อลันพักที่บ้าน

 

รวมถึงอิงฟ้าก็ยังไม่สนิทใจในความรู้สึกที่อลันมีต่อเธอนัก หญิงสาวมักพาอลันไปที่บ้าน อิงฟ้าแทบทุกวัน เพื่อให้อลันมีโอกาสพบกับครอบครัวและสานต่อกับอิงฟ้า

 

ทั้งที่ตัวเธอไม่อยากไป เพราะภูผาทั้งคุ้มดีคุ้มร้าย บางทีก็เหมือนแสดงว่ามีใจ บางทีก็จิกกัดเรื่องอลันไม่จบ แม้เธอบอกว่าไม่มีอะไรก็ตาม

 

“มาอยู่หลายวันแล้ว ติดใจเมืองไทยหรือยังพ่อหนุ่ม”

วายุ ซึ่งเป็นเจ้าบ้านสูงสุดเอ่ยถามเพื่อนหนุ่มของลูกสาวต่างสายเลือด ขณะทานอาหารค่ำร่วมกัน

 

“ครับ...เมืองไทยน่าอยู่ครับผมชอบมากครับ” เขาตอบผู้สูงวัยอย่างสุภาพ

 

“คงไม่ใช่แต่เมืองไทยละมั้งครับที่ติดใจ” ภูผาเขม่นคิ้วเปรยตาไปที่ นราทิพย์ที่นั่งเยื้องกัน เพื่อบ่งบอกว่าเขากำลังเหน็บแนมเธอด้วยจงใจเปิดสงครามวาทะอีกครั้ง

 

“แค่ก แค่ก ... "

นราทิพย์ถึงกับสำลักอาหารเมื่อเป็นว่าภูผาจงใจปรายตามามองในคำพูดเหน็บแนมนั้น

 

“น้ำเป็นอะไรหรือเปล่า”

อิงฟ้าถามพร้อมช่วยหยิบแก้วน้ำให้น้องสาวข้างๆ เพื่อแสดงความห่วงใย

 

“ขอบคุณค่ะ...สงสัยรีบทานไปหน่อย” นราทิพย์รับน้ำจากอิงฟ้าพร้อมขอบคุณ

 

“ครับ ไม่ได้มีแต่เมืองไทย” อลันตอบแบบสุภาพ เขาไม่คิดว่าภูผาจะตีความไปอีกทาง

 

“แล้วอะไรอีกล่ะ ที่นายติดใจ” ภูผาเย้าต่อ สำนวนชวนหาเรื่อง

 

“ก็คง คนไทยนี่ล่ะครับ และก็อาหารไทย”

อลันตอบพร้อมหันไปมองภูผาด้วยรอยยิ้มพึงใจในคำตอบของตนเอง

 

“ใช่ค่ะ อลันชอบอาหารไทยมาก และก็คิดจะเอาไปทำเป็นเมนูของที่ร้านด้วย”

นราทิพย์ ช่วยตอบเสียงใส ไม่สนใจคำพูดหาความของภูผาก่อนหน้า

 

“ครับ...ผมว่าอาหารไทยมีเอกลักษณ์ที่น่าประทับใจมาก ทั้งรสชาติกลิ่นและก็วัตถุดิบ” แขกต่างแดนอธิบายต่ออย่างจริงใจ

 

“อ้อ พี่ฟ้ามีอะไรจะแนะนำไหมคะ ในฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารไทย”

นราทิพย์ โยนคำถามให้อิงฟ้าต่อ เพื่อสานต่อแผนการพิชิตใจที่ได้คุยกับอลันไว้

 

“น้ำก็พูดเกินไป .. พี่ก็แค่ทำทานได้ อย่างที่เห็นนี่แหละ ส่วนใหญ่ก็เก่งเฉพาะที่คุณพ่อ คุณแม่ชอบ ไม่ได้เก่งอะไรมากมาย” อิงฟ้าตอบยิ้มๆ อย่างถ่อมตัว

 

“แล้วคุณลุงกับคุณป้าชอบทานอะไรมั่งล่ะคะ .. เพราะน้ำเห็นว่า ไม่มีอะไรที่พี่ฟ้าทำแล้วคุณลุงคุณป้าไม่ชอบสักอย่าง”

นราทิพย์ยิ้มกว้างให้ผู้มีพระคุณทั้งสองที่เธอนับถือเหมือนพ่อแม่แท้ๆ

 

“นั่นน่ะสิ ป้าว่าอิงฟ้าน่ะ ทำอาหารอร่อยจนป้าอยากจะผมก็ผอมไม่ได้สักที”

รุจิราตอบบ้าง

 

“อย่าผอมกว่านี้เลยคุณ ผมว่าคุณสวยอยู่แล้ว สาวสมัยนี้น่ะ อย่างกับคนไม่มีแรงจะเดินไม่เห็นสวยตรงไหน”

วายุเอ่ยพลางตักอาหารให้ภรรยา จนสาวๆ หนุ่มๆ บนโต๊ะแอบยิ้ม ส่วนสาวสูงวัยก็เขินอายออกมาอย่างน่าเอ็นดู

 

“คุณลุงชมอย่างนี้เดี๋ยวคุณป้าก็ผอมแย่หรอกค่ะ”

นราทิพย์เห็นภาพคู่สูงวัยตรงหน้าแล้วอดส่งเสียงใสไม่ได้

 

“ยังไงหรอลูก มามุขไหนอีกล่ะเรา”

วายุทักถามสาวน้อย ด้วยน้ำเสียงและแววตาเอ็นดู

 

“ก็คุณป้าคงอิ่มจนไม่ต้องทานอะไรแล้วล่ะค่ะ”

นราทิพย์ มองไปที่รุจิราด้วยสายตาชื่นชม ริมฝีปากบางอมยิ้มเขินให้กับความน่ารักของทั้งสอง

 

“ไม่ขนาดนั้นหรอกจ่ะ หนูน้ำ .. มัวแต่แซวกันอยู่ เดี๋ยวแขกจะเบื่อแย่”

รุจิราตอบปัดความเคอะเขินที่สามียังทำให้เกิดได้เสมอ

 

“ไม่เลยครับ...ผมมีความสุขที่ได้อยู่ในบรรยากาศแบบนี้”

อลันตอบใบหน้ายิ้มแย้ม เมื่อนราทิพย์อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้นในบรรยากาศชวนยิ้มแบบนี้

 

หลังมื้ออาหารและนั่งคุยกันพักใหญ่ คู่รักสูงวัยของบ้าน ขอตัวเข้านอนก่อน ปล่อยให้คู่หนุ่มสาวได้คุยกันต่อ

 

ทั้งสี่คนนั่งคุยกันไปเรื่อยเปื่อย คนที่เงียบสุดเห็นจะเป็นภูผาที่ไม่ว่าพยายามยั่วโมโหนราทิพย์ครั้งใด ดูเหมือนวันนี้เธอจะรับมือได้ดีเกินคาด

 

จนในที่สุดหญิงสาวขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เขาจึงปล่อยให้ร่างบางเดินไปครู่หนึ่งก่อนจะขอตัวว่า...มีธุระ

 

แต่แน่นอน เขาเดินตามหญิงสาวไปดักรอจนหญิงสาวออกจากห้องน้ำ ก่อนฉุดร่างบางเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ระหว่างทาง ไปห้องรับแขก

 

“อุ๊ยย ปล่อยนะพี่ภู” หญิงสาวพยายามรั้งข้อมือตัวเองออกแต่ไม่เป็นผลนัก

 

“ไม่ปล่อย” เขาตอบสั้นๆ น้ำเสียงดุดันราวกับโกรธอัดอั้นอะไรสักอย่าง

 

“งั้นน้ำจะเรียกพี่ฟ้า” นราทิพย์ขู่กลับบ้าง จ้องหน้าเขาอย่างไม่หวาดกลัว

 

“เอาสิ ถ้าเธอมีเสียงพอ นี่มันห้องทำงาน ผนังห้องนี้มีมาตรฐานพอที่จะไม่ทำให้เสียงออกไป แต่ที่เด็ดกว่า พี่คงไม่ปล่อยให้เธอส่งเสียงง่ายๆ หรอก นราทิพย์”

 

“แล้วพี่ภูต้องการอะไร ..” หญิงสาวถามกลับอย่างหัวเสีย

 

“พี่ควรจะถามเธอต่างหาก ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่ สรุปว่าเธอคิดอะไรกับนายอลันนั่น ไหนเธอบอกว่าเธอจะไม่ทำร้ายอิงฟ้า” เขาแย้งกลับ

 

“มันก็ไม่มีอะไรจริงๆ นี่คะ... พี่ภูเลิกคิด เลิกตีความไปเองดีกว่าค่ะ”

หญิงสาวตอบกลับแบบฉุนเฉียว

 

“พี่ไม่ได้ตีความเอง พี่มองตามที่เห็น เธอให้เขาพักที่บ้านเธอ ทั้งที่ไม่มีผู้ใหญ่อยู่ไม่คิดหรอว่ามันน่าเกลียดสิ้นดี เจ้านั่นก็ทำท่าสนใจอิงฟ้าขนาดนั้นอีก... สนุกนักหรือไง?”

 

“ใครว่าไม่มีผู้ใหญ่ ป้านวลกับลุงขาวก็ยังอยู่กับน้ำ พี่ภูอย่าคิดอะไรน่าเกลียดดีกว่าไหมคะ”

หญิงสาวแย้งพร้อมพยายามบิดข้อมือออกแต่ไม่เป็นผล เขายิ่งบีบแรงเมื่อเธอเถียงกลับไม่ลดละ

 

“แล้วป้านวลกับลุงขาว เฝ้าหน้าห้องเธอทั้งวันทั้งคืนหรือไง ถึงจะบอกว่าไม่น่าเกลียด ห๊ะนราทิพย์ เธอไปอยู่เมืองนอกมาก็จริง ที่นั่นเธอจะเสรีขนาดไหนฉันไม่สน แต่ที่นี่เมืองไทย อย่าลืมสิ”

 

“ต้องให้พี่ภูไปเฝ้าหรือไงเล่า ถึงจะไม่น่าเกลียด อย่าคิดว่าคนอื่นเค้าจะทำอะไรทุเรศแบบพี่ภูซิ”

หญิงสาวทนไม่ไหว ที่เขาดูถูกเธอไม่เลิกทั้งที่เขาเองก็ไม่เป็นสุภาพบุรุษต่อพี่สาวเธอจนหยาดฝนตั้งท้องไม่ใช่หรือ

 

“มันจะมากไปแล้วนะ…ไอ้ตาฟ้านั่น มันทำแล้วไม่ทุเรศใช่ไหม งั้นลองรสชาติทุเรศๆ แบบไทยๆ บ้างแล้วกัน!”

ไม่พูดปล่าว เขาผลักหญิงสาวชิดผนังห้อง ก่อนจับล๊อกสองมือไว้เหนือหัว มืออีกข้างหนึ่งขืนใบหน้างามให้หันมารับรสจูบเพื่อลงโทษในความดื้อรั้น

 

“อื้อ...ปละ”

สิ้นเสียงต่อต้าน เมื่อริมฝีปากของชายหนุ่ม ทาบทับลงมาด้วยความเดือดดาล

 

แต่เมื่อเขาได้สัมผัสริมฝีปากนั้นไม่นาน เขาก็ใจอ่อน ผ่อนแรงเป็นนุ่มนวล สาวน้อยซึ่งโดนขโมยจูบเป็นครั้งที่สอง หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

 

ร่างสูงผู้เอาแต่ใจเมื่อเห็นเธอเผลอไผล ไม่ได้สติกลายเป็นขี้ผึ้งที่เขาควบคุมได้มือหนาจึงปลดปล่อยมือทั้งสองที่ถูกพันธนาการไว้ มาไล้จับที่ต้นแขนบาง

 

ก่อนคนนำเกมจะสติหลุดตามไปแล้วไล้เนินเนื้อนุ่มด้านหน้าผ่านปราการอย่างลืมตัว

 

นราทิพย์ที่เผลอเคลิ้มไปกับ ต้องสะดุ้งสุดตัว ตาที่หลับพริ้มเบิกกว้างได้สติ เมื่อร่างกายถูกสัมผัสในแบบที่ไม่มีใครเคยกล้าระรานเธอเช่นนี้มาก่อน หญิงสาวผลักเขาสุดตัว ก่อนฟาดมือเรียวไปที่หน้าภูผาเต็มแรง

 

เพี๊ยะ!!! .."ถ้าพี่ภูมักง่าย ก็อย่าคิดว่าคนอื่นเขาจะใจง่ายเหมือนตัวเอง”

หญิงสาวรีบเดินออกไปทันที ในขณะที่ภูผา ยังตะลึงในการกระทำของตัวเองอีกครั้ง ... ที่ไม่รู้ตัวว่าอะไรเข้าสิงเขาให้ทำแบบนั้น … แต่เขาควบคุมไม่ได้จริงๆ ให้ตายสิ!

 

“น้ำขอตัวนะคะพี่ฟ้า ขอโทษจริงๆ ค่ะ น้ำขอกลับก่อน … น้ำรู้สึกไม่ค่อยสบาย”

หญิงสาวที่รีบเดินออกมาจากด้านในบ้าน กล่าวลาแบบผิดปกติและเดินออกไปทันที

 

อลันซึ่งกำลังมีโอกาสได้คุยกับอิงฟ้าแบบสองต่อสองเพียงครู่ จำต้องลากลับด้วยเพราะมาด้วยกัน

 

ภูผาเดินตามออกมาเชื่องช้า สีหน้าสุดกังวล ที่เหมือนเขากำลังทำให้ทุกอย่างแย่ลง ทั้งที่แค่ต้องการแสดงความห่วงใยเธอแท้ๆ

 

“พี่ภู ธุระเสร็จแล้วหรอคะ น้ำเป็นอะไรไม่รู้ อยู่ดีๆ ก็ขอกลับไปแล้วค่ะ”

อิงฟ้าทักถาม และพยายามจับผิดว่าเพราะพี่ชายหรือไม่ที่ทำให้หญิงสาวกลับไป

 

“อืม ไม่มีอะไรมากน่ะ แขกกลับแล้วเธอก็ไปพักผ่อนเถอะ”

 

“พี่ภูไม่มีอะไรจะบอกฟ้าหรอคะ ...ฟ้าว่า น้ำต้องทะเลาะกับพี่ภูก่อนออกมาแน่เลย” อิงฟ้าตัดสินใจถาม ไม่อยากคาดเดาอีกต่อไป

 

“ไม่มีอะไรหรอก...เธอก็เห็นว่าเค้าไม่ชอบขี้หน้าพี่ เป็นเรื่องปกติของน้ำไม่ใช่หรอ”

ภูผาตอบก่อนแยกตัวออกไป ไม่อยากถูกซักต่อ ด้านนราทิพย์ ขับรถกลับบ้านที่อยู่ไม่ห่างนักจากสุรกานต์ ด้วยหัวใจสั่นร้าว

 

เธอไม่เข้าใจภูผาว่าต้องการอะไรจากเธอกันแน่ และเธอเองก็ไม่ไหวจะเผชิญหน้ากับเขาในแบบนี้แล้ว

 

“น้ำขอโทษนะ..ที่ทำให้อลันไม่ได้คุยกับพี่ฟ้าต่อ”

นราทิพย์พูดพลางขับเคลื่อนรถเข้าจอดนิ่งเขตบ้าน

 

“ไม่เป็นไร หรอกเรื่องนั้น .. แต่น้ำมีอะไรที่อยากบอกเล่าไหม สีหน้าไม่ค่อยดีเลย”

เขาถามกลับอย่างห่วงใย

 

“น้ำแค่ … ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี...น้ำกลับไปช่วยร้านอลันดีไหม ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว”

หญิงสาวหันมาตอบน้ำตาซึม เสียใจที่ถูกกระทำอย่างไม่ให้เกียรติ

 

และเกลียดตัวเอง ที่โอนอ่อนเผลอไผลทั้งที่อยู่ในระยะที่ตัวเองเลือกตัดใจ ยอมถอยจากคำสัญญาที่พี่สาวฝากฝังไว้ ให้ดูแลเขา

 

“คุณภูหรอ .. น้ำจะทิ้งหัวใจตัวเองได้หรอ”

ชายหนุ่มถามกลับ หญิงสาวได้แต่ก้มหน้ากับพวงมาลัยรถซึ่งรถจอดสนิทแล้ว ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา

 

“มานี่มา ..”

พี่ชายต่างสัญชาติ คว้าร่างเล็กตรงหน้าให้เข้ามาซุกอกเขาร้องไห้เพื่อปลอบใจเธอแทนพวงมาลัยรถ อย่างอ่อนโยน

 

“ผมว่า เค้ารักคุณนะน้ำ”

อลันพูดต่อจากความรู้สึกที่ประเมินตั้งแต่ที่ระยอง

 

“ไม่จริงหรอก...เค้าคงแค่หวงในฐานะน้องสาว อย่างมากน้ำก็คงเป็นได้แค่เศษเงาของพี่ฝน” หญิงสาวผละ ออก ก่อนเช็ดน้ำตาตอบเขาด้วยความรู้สึกด้วยค่าไร้ตัวตน

 

“ในเมื่อน้ำก็รักเขา ทำไมไม่ลองพยายามอีกดูสักหน่อย ไหนๆ ก็รักไปแล้ว”

เขาพยายามให้กำลังใจเมื่อท่าทีสาวน้อยตรงหน้าคลายกำลังถอดใจ

 

“น้ำพยายามแล้ว...แต่มันเหนื่อย จะให้น้ำตะโกนความจริงออกไป น้ำไม่กล้าหรอกอลัน” หญิงสาวอธิบายตามความจริง

 

ทั้งชีวิตไม่เคยรู้วิธีเรียกร้องความสนใจให้ผู้ชายมาตกหลุมรัก หรือแม้แต่แค่เห็นใจเลยสักนิด แล้วกับภูผาที่เธอไม่แน่ใจว่าเขาต้องการอะไร พลาดไปคงมีแต่อับอายไปทั้งชีวิต

 

“แล้วน้ำจะทำยังไงต่อ ..มีอะไรที่ผมช่วยได้ไหม?” อลันถามกลับ

 

“คุณช่วยเยอะแล้ว มีแต่น้ำ ทำให้คุณกับพี่ฟ้า ไปไม่ถึงไหน น้ำขอโทษ”

เธอรู้สึกผิด ที่พยายามทำตัวเป็นกามเทพ แต่เหมือนกลายเป็นถ่วงความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง

 

“เรื่องคุณฟ้า ผมแสดงออกกับเธอชัดแล้ว ผมแค่รอให้เธอตัดสินใจ แม้จะคาดหวังอยู่มากแต่น้ำสบายใจเถอะ ยังไงน้ำก็เป็นน้องสาวผม ผมไม่อยากให้น้ำไม่แฮปปี้แบบนี้เลย… ผมอยากให้น้ำจอมแก่นแสนสดใสของผมกลับมา”

มือหนายังเกาะกุมพยายามถ่ายทอดกำลังใจให้สาวน้อยข้างๆ

 

“ขอบคุณนะอลัน … น้ำจะกลับมาเป็นคนเดิมให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ตาม”

แม้เหตุการณ์ระหว่างเธอและภูผา จะทำให้เธอต้องกลายเป็นคนที่ยากจะประคองความเข้มแข็งในใจตัวเอง ... แต่เธอก็จะพยายามกอบกู้ทุกอย่างกลับมาให้ได้

 

“โอเค… ดีมาก ไปพักผ่อนเถอะ...พรุ่งนี้เราจะไปร้านอาหารไทยที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาไม่ใช่หรอ” อลันทวนโปรแกรม ที่เขาและนราทิพย์ต้องไปพรุ่งนี้และมีอิงฟ้าไปด้วยกัน

 

ทั้งสองออกจากรถ อลันเดินโอบไหล่ตบบ่าหญิงสาวเข้าบ้านไป โดยที่ไม่รู้ว่า ภูผาซึ่ง ขับรถตามมา เพื่อที่ตั้งใจหาโอกาส ขอโทษหญิงสาว แต่ดันมาเห็นภาพบาดใจอีกครั้ง

 

“พี่จะทำยังไงกับเธอดีนะ นราทิพย์ นี่คิดจะปั่นหัวทุกคนให้ได้ใช่ไหม”

เขาสบถกับตัวเองก่อนขับรถออกไป เพราะหัวใจเขาก็กำลังสับสนเช่นกัน

 

* * * * 

------------------------------------- 

มันก็จะวุ่นวายหน่อยๆ เมื่อพี่ภูขี้มโน นางเอกก็ลำไย 5555 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}