จางบิวตี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Different 5

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 00:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Different 5
แบบอักษร

Different 5 

 

แม้ใจจะบอกว่าควรเลิกคิดถึงเรื่องจริงใจแต่วันนี้ตอนกลางวันพลินกลับมาตัวเองมายังร้านกาแฟข้างๆ บริษัทที่จริงใจทำงานอยู่ แต่ทว่า...เขากลับไม่พบเด็กคนนั้น!

 

       “คุณพลินครับ”

 

         “...”

 

         “คุณพลินครับ!”

 

         “ห๊ะ?” พลินขานรับทันทีที่อาทิตย์เรียกเขา

 

         “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? ดูท่าทางคุณมีเรื่องให้คิด” อาทิตย์ถามอย่างสงสัยเพราะท่าทางของเจ้านายของเขาดูนิ่งผิดปกติ แถมที่เขาเรียกเมื่อกี้ก็ไม่ได้ยินด้วย เหมือนว่ากำลังใจลอยคิดอะไรบางอย่างอยู่

 

         “เปล่า ไม่มีอะไร” พลินปฏิเสธ

 

         “เรื่องเอกสารก็ตามที่ผมบอกไปครับ” อาทิตย์พูดสรุปหลังจากที่อธิบายเรื่องคิวเอกสารที่จะต้องจัดการต่อไปให้กับพลินฟัง แต่อาทิตย์คงจะไม่รู้ว่าเมื่อกี้ที่เขาพูดมาทั้งหมด มันไม่ได้เข้าหูอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ก็นะ...ในเมื่อในหัวของพลินเอาแต่คิดถึงใครอีกคนที่เขาคิดว่าจะได้เจอ แต่กลับไม่ได้เจอ

 

         “อืม” พลินพยักหน้ารับนิดๆ ก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วจึงถามอาทิตย์ขึ้น

 

         “จำเรื่องที่ฉันเคยให้ไปสืบได้มั้ย?”

 

         “เด็กที่ชื่อจริงใจน่ะเหรอครับ?” พลินพยักหน้ารับ

 

         “เหมือนว่าเขาจะทำงานอยู่ที่นี่นี่ครับ? เอ...แต่วันนี้ไม่เห็นเห็นนะ” อาทิตย์พูดอย่างจำได้ เพราะครั้งก่อนเขาก็เจอจริงใจที่นี่เหมือนกัน เขาไม่ค่อยทราบเหตุผลที่ผู้เป็นนายให้เขาไปสืบเรื่องของจริงใจเท่าไหร่ แต่อีกฝ่ายคงเกี่ยวข้องกับหลานชายนั่นแหละ ไม่อย่างนั้นคนอย่างคุณพลินคงไม่ให้ความสนใจหรอก

 

         “งั้นเหรอ?” พลินตอบรับนิดๆ เหมือนกับว่าไม่รู้ แต่จริงๆ เขารู้ต่างหาก รู้ดีเลยแหละ!

 

       “คุณแพทครับ ไม่ทราบว่าน้องคนนั้นที่เป็นผู้ช่วยคุณแพท ไม่มาทำงานเหรอครับ?” อาทิตย์ที่ค่อนข้างสนิทกับเจ้าของร้านก็ถามขึ้นด้วยความสงสัยทันที เมื่อเจ้าของร้านสาวเดินมาเก็บโต๊ะข้างๆ และการกระทำของอาทิตย์ก็ทำให้พลินพึงพอใจไม่น้อย

 

         “น้องจริงใจเหรอคะ? วันนี้น้องมีเรียนถึงเย็นน่ะค่ะ ส่วนมากวันจันทร์ถึงศุกร์จะมาทำช่วงเย็น ยกเว้นวันไหนเลิกเรียนเร็ว ส่วนเสาร์อาทิตย์ก็จะมาทำงานทั้งวันเลยค่ะ” แพทตอบด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร และแน่นอนว่าคำตอบของแพทเป็นข้อมูลให้กับพลินอย่างมาก นอกจากจะทำให้เขาหายข้องใจแล้ว เขายังรู้อีกว่าจะได้เจออีกฝ่ายได้ตอนไหน...ทางด้านของจริงใจ...ช่วงนี้ร่างเล็กเรียนค่อนข้างหนัก แถมพอเลิกเรียนก็ต้องไปทำงานต่อ แน่นอนว่ามันทำให้ร่างเล็กเหมือนจะป่วย แต่เขาก็พยายามฝืนตัวเอง พยายามบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร

 

         “หน้าซีดๆ นะใจ ไหวหรือเปล่า?” วีถามขึ้นเมื่อเห็นหน้าจริงใจซีดๆ

 

         “เราโอเค” จริงใจว่าด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าจะเป็นรอยยิ้มที่ฝืนนิดหน่อย

 

         “แต่เราว่าไม่โอเค” แบร์แย้ง

 

         “เราไหวจริงๆ แบร์ อาจจะเพราะเมื่อกี้ปั่นงานดึกไปหน่อย” จริงใจว่าพร้อมกับยิ้มแห้งๆ ก็นะ...กว่าเขาจะเลิกงาน กว่าจะถึงบ้านและได้ทำการบ้านก็ดึกมากแล้ว และต้องตื่นมาเรียนตั้งแต่เช้าแทบทุกวัน ไม่แปลกที่ร่างกายของจริงใจจะไม่ค่อยไหว

 

         “ดีนะที่พรุ่งนี้วันเสาร์พวกเราไม่ต้องไปทำงานกลุ่มเพราะพวกพี่ไม่ว่าง ใจก็ลาพี่แพทครึ่งวันเช้าเถอะ เอาเวลาไปพักผ่อนสักหน่อย” วีออกความเห็น

 

         “ไม่ดีกว่า เกรงใจพี่แพทแย่เลย ไหนๆ อาทิตย์นี้ว่างแล้วก็ควรไปช่วยครึ่งวันเช้าด้วย”

 

         “ดื้อจริงๆ” แบร์ว่าพร้อมถอนหายใจออกมา

 

         “เราไม่ได้ดื้อนะ แต่เราไหวจริงๆ”

 

         “เฮ้อ พูดไปก็เท่านั้นแหละแบร์ ใจมันดื้อ” วีว่าบ้าง

 

         “ง่า อย่าดุเราสิ”

 

         “ก็จะไม่ให้ดุได้ยังไง น่าซีดขนาดนี้ จะต้องป่วยแน่ๆ”

 

         “เดี๋ยวเรากินข้าวเย็นปุ๊บ จะรีบกินยาปั๊บเลย ไม่ป่วยแน่ๆ รับรอง!” จริงใจว่าเสียงใสเป็นการยืนยันเพื่อไม่ให้เพื่อนสนิททั้งสองเป็นห่วง ซึ่งแบร์กับวีก็ได้แต่ถอนหายใจออกมากับความดื้อตาใสของจริงใจ ก็นะ...จริงใจเป็นแบบนี้ตลอด ดื้อเก่ง ดื้อแบบหน้าตาใสซื่อ จนพวกเขาดุไม่ลง รู้ทั้งรู้ว่ากำลังฝืนตัวเองแต่ก็ยังทำ วีและแบร์รู้ดีว่าจริงใจมีสถานะความเป็นอยู่ที่ลำบากแค่ไหน สองพี่น้องฝาแฝดต้องช่วยกันทำงานจนตัวเป็นเกลียวหัวน็อตเลยก็ว่าได้ เพราะทั้งคู่มีความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีอย่างมาก ต่อให้จะจนหรือลำบากแค่ไหน ทั้งคู่ก็ไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใคร แม้แต่แบร์กับวีที่เป็นเพื่อนสนิทของจริงใจก็ตาม

 

         “โอเคๆ ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วย ห้ามป่วยเด็ดขาด” แบร์ว่าออกมาอย่างปลงๆ

 

         “รับทราบเลย!”...วันต่อมา...

 

         “ปวดหัวแฮะ” เสียงหวานพึมพำขึ้นขณะที่กำลังจะออกไปทำงานที่ร้านกาแฟในตอนเช้า ก็อย่างที่วีบอกเมื่อวานคือสัปดาห์นี้เขาไม่ต้องไปทำงานกลุ่มที่บ้านของพี่พีช เพราะพวกพี่ทั้งสามคนต้องไปทำงานอื่น เลยขอเลื่อนไปสัปดาห์หน้าแทน เขาก็เลยจะไปทำงานที่ร้านกาแฟตั้งแต่เช้า

 

         “จะไปทำงานแล้วเหรอ?” จริงจังทักน้องชายฝาแฝดขึ้น

 

         “อื้ม แล้วยังไม่ไปเหรอ?”

 

         “วันนี้ลาน่ะ” จริงจังตอบ

 

         “ลา?”

 

         “เอ่อ...มีธุระนิดหน่อย” จริงใจพยักหน้ารับ เพราะคิดว่าคงจะเป็นธุระที่สำคัญจริงๆ พี่ชายฝาแฝดของเขาจึงยอมลางาน ก็นะ...ถ้าเป็นเรื่องเงินจริงจังเขี้ยวยิ่งกว่าเขาซะอีก เรียกได้ว่าทำงานทุกอย่างที่ได้เงิน หนักเอาเบาสู้ ได้เงินนิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่หวั่น!

 

         “งั้นเราไปทำงานก่อนนะ” จริงใจบอกลาพี่ชายฝาแฝดก่อนจะออกไปบ้านไป แม้ว่าจะรู้สึกมึนๆ หัวอยู่ แต่ก็คิดว่าเดี๋ยวก็หาย...เวลาผ่านไป...

 

กรุ๊งกริ๊ง

 

         “ยินดีต้อน...อ๊ะ สวัสดีครับคุณอาพี่พิช” จริงใจรีบทักทายคนตัวสูงที่เดินเข้ามาในร้านทันที แม้ว่าจะรู้สึกเกร็งๆ กับสีหน้าเรียบนิ่งของอีกคนก็ตาม

 

         “...” พลินมองหน้าจริงใจนิ่งๆ ก่อนจะสั่งกาแฟแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะ จริงใจมองตามแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูงด้วยความรู้สึกไม่ค่อยดีนิดหน่อย แหงแหละ...โดนเมินขนาดนี้ ใครจะรู้สึกดีกันเล่า!...

 

         “ช่วยมาเก็บโต๊ะหน่อยได้มั้ยครับ?” เสียงทุ้มดังขึ้นทำให้จริงใจที่กำลังเช็ดแก้วอยู่หันไปตอบรับทันที

 

         “ได้ครับ” ว่าแล้วร่างเล็กก็รีบวิ่งไปยังโต๊ะของลูกค้าอย่างรวดเร็ว

 

         “อ๊ะ”

 

หมับ

 

         “ขอบคุณครับ” จริงใจพูดออกมาอย่างรู้สึกขอบคุณจริงๆ เพราะขณะที่เขากำลังยกแก้วเพื่อจะนำไปเก็บ เขาก็รู้สึกมึนหัวแปลกๆ จนแทบทำถาดแก้วหลุดมือ แต่ดีที่ลูกค้าที่นั่งอยู่ที่โต๊ะจับมือพร้อมกับถาดของเขาเอาไว้

 

         “ระวังหน่อยนะครับ” ลูกค้าที่เป็นชายหนุ่มวัยกลางคนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าจะเป็นรอยยิ้มที่จริงใจรู้สึกแปลกๆ แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นลูกค้าจริงใจจึงต้องยิ้มตอบกลับไป

 

         “ครับ...เอ่อ...ช่วยปล่อยมือ...”

 

         “อ่อครับๆ” อีกฝ่ายรีบปล่อยมือจริงใจทันที จริงใจโค้งให้นิดหน่อยก่อนจะรีบเดินถือถาดออกไปทันที แน่นอนว่าเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่ในสายตาของพลินที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเยื้องๆ กัน

 

         “แม่ง มือน้องเขาโคตรนิ่มเลยว่ะ” เสียงของชายหนุ่มที่จับมือจริงใจเมื่อครู่พูดขึ้นกับเพื่อนวัยเดียวกันที่มาด้วย

 

         “กูบอกมึงแล้ว ว่าเด็กเสิร์ฟร้านนี้งานดี”

 

         “ถึงว่าละ มึงถึงได้ติดกาแฟแบบนี้”

 

         “ฮ่าๆๆ ติดกาแฟด้วย ติดเด็กเสิร์ฟด้วยไง” พลินขมวดคิ้วมุ่นทันทีกับสิ่งที่ได้ยิน รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก     

 

         “น้องเขาชื่อไรวะอยากรู้จัก?” คนที่จับมือจริงใจถามเพื่อนที่นั่งฝั่งตรงข้ามขึ้น

 

         “ชื่อจริงใจ ยังเรียนมหาลัยอยู่เลย น่าเลี้ยงดูสุดๆ”

 

         “จริงดิ...กำลังวัยขบเผาะเลยว่ะ ฮ่าๆ”

 

         “ไม่รู้จริงหรือเปล่านะ แต่กูคิดว่าหน้าตาอย่างน้อง น่าจะขายว่ะ” คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทำท่าทางเหมือนกระซิบ แต่อาจจะกระซิบดังไปหน่อยเพราะพลินได้ยินมันเช่นกัน แน่นอนว่ามันทำให้คิ้วหนาขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม

 

         “มึงแน่ใจเหรอ?”

 

         “ก็ได้ยินมาว่าน้องเขาจน หาเงินเรียนเอง มึงคิดว่าทำงานร้านกาแฟมันจะพอเหรอวะ? กูว่าขายชัวร์ แต่ทำงานร้านกาแฟบังหน้าไง”

 

         “เชี่ย พูดแล้วอยากซื้อไปเลี้ยงดูเลยว่ะ” คนที่จับมือจริงใจว่าเสียงหื่น

 

         “เลี้ยงดูด้วยอะไรดีวะ?”

 

         “กล้วย ไอติม นมสดดีมั้ย? ฮ่าๆๆ”

 

         “เออว่ะ น่าสนใจ ฮ่าๆๆๆ”

 

ปั้ก!  

เสียงวางแก้วกาแฟจากโต๊ะข้างๆ ทำให้ผู้ชายสองคนดังกล่าวสะดุ้งทันที และเมื่อหันไปมองทางต้นเสียงก็เห็นสายตาที่ไม่พอใจที่ดูน่ากลัวมากกำลังมองมา

 

         “กูว่าเราคุยดังไปหน่อยว่ะ”

 

         “เออๆ แต่กูว่าเราไปกันเถอะ บรรยากาศไม่ค่อยดีแล้ว” ว่าแล้วทั้งสองคนก็รีบลุกออกจากโต๊ะแล้วออกจากร้านไปทันที พลินมองตามชายสองคนไปอย่างหงุดหงิดใจ ก่อนที่ตาคมจะเหลือบไปมองร่างเล็กที่ยืนคุยกับลูกชายผู้ชายอยู่ที่เคาน์เตอร์ด้วยรอยยิ้มน่ารักสดใสตามแบบฉบับของเจ้าตัว แน่นอนว่ามันทำให้พลินหงุดหงิด ยิ่งบวกกับบทสนทนาที่เพิ่งได้ยินก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

 

         ‘ก็ได้ยินมาว่าน้องเขาจน หาเงินเรียนเอง มึงคิดว่าทำงานร้านกาแฟมันจะพอเหรอวะ? กูว่าขายชัวร์ แต่ทำงานร้านกาแฟบังหน้าไง’

 

       “ขายตัวงั้นเหรอ?” พลินพึมพำขึ้น

 

         “ขอบคุณสำหรับทิปนะครับ” เสียงหวานของจริงใจดังขึ้น พลินมองอีกฝ่ายอีกครั้ง ซึ่งในมือของเด็กหนุ่มมีทิปที่ได้รับจากลูกค้า แน่นอนว่าใบหน้าขาวดูท่าทางดีใจอย่างมาก แม้ว่าในมือจะเป็นเงินไม่กี่สิบบาท

 

         “เฮอะ” พลินสบถออกมาก่อนจะลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินออกจากร้านไปทันที โดยไม่วายได้ยินเสียงของจริงใจไล่หลังมา

 

         “โอกาสหน้ามาใหม่นะครับ!”...ทันทีที่ออกมาจากร้านกาแฟเดินกลับมาที่รถคันหรู มือหนาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคนสนิทอย่างอาทิตย์ทันที

 

         “ตามสืบเรื่องของจริงใจ ขอที่ละเอียดกว่าครั้งแรก ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเด็กนั่นเข้าหาพิชเพราะอะไร?” ใช่แล้ว...ถ้าเป็นเรื่องเงินจริงๆ การที่หลานชายของเขาชอบจริงใจ มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ดี และเขา...ก็ไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่ๆ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ยอมเพราะเป็นห่วงหลานหรือว่าเพราะหวงใครกันแน่คะ? เนื้อเรื่องจริงๆ มันเริ่มจากนี้ค่ะ ก่อนหน้านี้คือเกริ่น (?) 5555555 ยังไงก็ฝากแม่ๆ น้องจริงใจดูแลลูกๆ ด้วยนะคะ อย่าให้เข้าใกล้คุณพลิน จางบิวตี้ขอเตือน!

___จางบิวตี้___ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}