Complicated

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ อาจจะถูกใจหรือไม่ถูกใจไรท์ต้องขอโทษเอาไว้ก่อนน๊าา ยังไงก็ขอบคุณทุกคำติชมที่ช่วยให้ไรท์ได้เอาไปพัฒนางานเขียนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่าาาาา :)

ครั้งสุดท้าย NC+++

ชื่อตอน : ครั้งสุดท้าย NC+++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 23:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ครั้งสุดท้าย NC+++
แบบอักษร

“พวกแกจะพาฉันไปไหน! ปล่อยฉันนะ!!” โรสกรีดร้องลั่นเมื่อถูกการ์ดร่างให้หิ้วปีกจนตัวลอยเข้ามาในพื้นที่ชั้นใต้ดินของกอร์จัสคลับ  

หญิงสาวถูกพาตัวเข้าไปในห้องๆหนึ่งที่เปิดไปสว่างโร่แต่บรรยากาศภายในห้องกลับเยือกเย็นไม่ต่างกับสายตาของอิทธิฤทธิ์ตอนที่สั่งให้คนลากตัวเธอมาที่นี่เลยสักนิด 

“กรี๊ด!!!”  

การ์ดจับเธอมัดเข้ากับเก้าอี้เหล็กที่ตั้งติดอยู่กับผนังเย็นเฉียบก่อนจะเดินออกจากห้องโดยไม่ลืมที่จะปิดไฟจนห้องนั้นมืดสนิท โรสกรีดร้องอีกครั้งด้วยความตื่นกลัว สายตาพยายามปรับให้มองเห็นในความมืดแต่ก็มองหาทางออกแทบจะไม่เจอ ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ร่างกายสั่นระริกเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาตามกรอบหน้า  

ไม่รู้ว่าเธอถูกขังไว้ในห้องมืดๆนี้นานเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยแสงที่ลอดผ่านมาจากประตูก็สร้างความหวังให้กับเธอไม่มากก็น้อย  

อิทธิฤทธิ์เดินเข้าไปในห้องเย็นเยือกที่มืดสนิทก่อนที่ไฟในห้องจะถูกเปิดให้สว่าง ชายหนุ่มมองไปยังร่างหญิงสาวที่มองมายังเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก  

“อิฐ! คุณจะจับโรสมาขังแบบนี้ไม่ได้นะ! คุณก็เห็นแล้วไงว่าอีแหวนมันไม่เลือกคุณ!” โรสตะเบ็งเสียงใส่ร่างสูงที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ  

“จุ้นจ้านไม่เลิก! โดนพวกเมียหลวงสั่งสอนยังไม่เข็ดใช่ไหม”  

“คุณรู้หรอ? หรือว่าคุณเป็นคนส่งข่าวให้อีพวกนั้น ทำแบบนี้ทำไม!” โรสมองชายหนุ่มตาแข็งพลางพยายามบิดข้อมือให้หลุดออกจากเชือกที่มัดไว้อย่างแน่นหนา อยากจะลุกขึ้นไปตับหน้าชายหนุ่มสักฉาดที่เขาบังอาจทำลายเธอ 

“ก็เพราะเธอมายุ่งกับแหวนอีกยังไงล่ะ ถามหน่อยเถอะที่ขู่ไปเธอคิดว่าฉันขู่เล่นๆ?”   

“แต่คุณไม่มีสิทธิจะทำโรสแบบนี้ นี่มันเป็นเรื่องระหว่างโรสกับมัน! อีหน้าด้านนั่น!” ใช่..มันเป็นการแย่งอิทธิฤทธิ์ระหว่างเธอกับแหวนพลอย ใครที่มันอ่อนแอมันก็ไม่สมควรจะเป็นผู้หญิงของผู้ชายคนนี้ 

“อย่ามาหยาบคายกับเมียกู!” เขาทนมานานแล้วกับคำถากถางจากปากของผู้หญิงคนนี้ที่คอยแต่จะดูถูกแหวนพลอยเมียรักของเขา ความโมโหทำให้หลุดคำหยาบที่ไม่คิดจะพูดกับผู้หญิงคนไหน 

ปัง!  

“กรี๊ด! ฮือๆๆ” โรสสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจและความกลัวเมื่อชายหนุ่มลั่นไกปืนยิงกระสุนเฉียดขาขวาของเธอไปนิดเดียว  

“เรื่องข่าวฉันอุส่าใจดีค่อยๆปล่อยให้เธอตายช้าๆโดยที่ฉันไม่ต้องลงมือ...แต่มาวันนี้เธอกล้าทำลายความรักของฉันแบบซึ่งๆหน้า เธอคิดว่าเธอสมควรจะมีชีวิตอยู่ต่อไหม?” พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ...เขาอยากพลาดหลงฆ่าคน  

ชายหนุ่มให้ปลายกระบอกปืนเชยคางแหลมของหญิงสาวขึ้นให้รีบตอบคำถามจากเขา...เขารำคาญเสียงเสียงสะอื้นนั่นเต็มที  

“อย่าฆ่าโรสเลยนะคุณอิฐ ฮึก โรสกลัวแล้ว ฮือๆๆ” อ้อนวอนทั้งน้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย ความหวาดกลัวกอบกุมไปทั้งร่าง ไม่เคยเห็นชายหนุ่มในอารมณ์แบบนี้มาก่อน  

“กลัวแล้ว? จริงๆน่ะหรอ?” เอ่ยเสียงเย็นพลางไล้ปลายกระบอกปืนไปตามกรอบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ  

“ฮือๆๆ คุณอิฐโรสขอโทษ ฮึก สัญญาๆ สาบานเลยก็ได้ ต่อจากนี้โรสจะไม่มายุ่งกับคุณกับคนของคุณอีก ปล่อยโรสไปเถอะนะ ฮือๆๆ” ร่างบางพยายามดีดดิ้นหนี กลัวชายหนุ่มจะยิงเธอให้ตายเอาจริงๆ...ถ้ารู้มาก่อนว่าเขาน่ากลัวขนาดนี้เธอจะไม่ดื้อดึงแย่งเขามาตั้งแต่แรกเพราะเห็นว่ามีฐานะหน้าตาทางสังคมที่จะช่วยฉุดเธอขึ้นเป็นดาวค้างฟ้า เป็นคุณนายมหาเศรษฐี..เธอคิดผิด..ผู้ชายคนนี้น่ากลัวกว่าที่เธอคิด  

“รู้เรื่องนะ แล้วก็ทำตามที่บอกให้ได้ก็แล้วกัน...แต่เรื่องรูปหลุดที่ฉันส่งไปให้เมียหลวงพวกนั้นเธอก็รับกรรมไปก็แล้วกันถือว่าฉันเร่งผลกรรมให้เธอได้รับมันเร็วๆมันจะได้รีบๆหมด”  

“ฮือๆๆ คุณมันเลว!” โรสด่าออกไปอย่างเหลืออด อย่างน้อยก่อนเธอจะแพ้ก็ขอให้เธอได้ด่าเขาสักที  

“ใครมันเลวกับเมียฉันก่อนฉันก็เลวกลับ”  อิทธิฤทธิ์ส่งปืนคืนให้กับลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังก่อนจะเดินออกไปจากห้องโดยไม่คิดที่จะหันกลับไปมองโรสที่นั่งเจ็บใจจนตัวสั่นอยู่ด้านหลัง  

  

2 สัปดาห์ต่อมา 

แหวนพลอยจัดการเก็บกระเป๋าเดินทางใบสุดท้ายไว้ในตู้เสื้อผ้าคอนโดของมะนาวที่เธอไปเก็บของย้ายเข้ามาอยู่ตั้งแต่วันที่อิทธิฤทธิ์ปล่อยให้เธอกลับมาทบทวนตัวเอง...จะบอกว่าเธอหลบหน้าเขาก็ใช่ 

ยอมรับว่าวันนั้นเธอเองก็หึงเขาจนไม่ยอมฟังเหตุผลหรือคำแก้ต่างของเขา เธอเชื่อในสิ่งที่เธอเห็นและการกระทำที่ผ่านมาของชายหนุ่ม  

การที่เขาไม่ออกมาให้สัมภาษณ์หรือแก้ข่าวมันทำให้เธอปักใจเชื่อไปแล้วว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเธอเลยสักนิด สิ่งของที่เขาคอยซื้อมาให้เธอเธอก็เก็บเอาไว้ไม่คิดแม้แต่จะเอาออกมาใช้ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับ  

วันที่เขานัดเธอเพื่อจะไปดูแหวนหมั้นเป็นวันที่เธอดีใจมากและแหวนหมั้นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่เธอเต็มใจที่จะรับ เพราะอย่างน้อยมันก็เป็นสิ่งที่แสดงให้เธอรู้ว่าเขาเลือกเธอเป็นคู่ชีวิตแล้วจริงๆ...แต่สุดท้ายเขาก็ไม่มาแล้วยังให้เธอเลือกแหวนเองอีก มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าความรักของเขาคือการให้รางวัลด้วยสิ่งของ 

สิ่งที่เธออยากได้จากเขาก็แค่ความเอาใจใส่กันเหมือนคนรักทั่วๆไป ไม่ใช่แค่ความสุขทางร่างกายและให้สิ่งของเป็นรางวัล แล้วแบบนี้เธอจะไปต่างจากผู้หญิงที่ผ่านมาของเขาตรงไหน..เธอเลือกที่จะออกจากความสัมพันธ์แบบนี้ก่อนที่มันจะถลำลึกไปมากกว่านี้จะดีกว่า  

“แหวนไปหรือยัง เดี๋ยวจะไม่ทันเอานะ” มะนาวเดินเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับนั่งลงบนที่ว่างบนเตียงข้างๆแหวนพลอย  

“ทำใจแปปนึงสิ” แหวนพลอยเอ่ยพลางสูดลมหายใจเขาเต็มปอดก่อนจะค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ  

วันนี้เป็นวันแต่งงานของฝันหวานและหลินเฟยหลังจากที่ทั้งคู่เคลียร์ความรู้สึกกันไม่ถึงเดือน โดยงานแต่งมีการจัดพิธีในช่วงเช้าซึ่งเธอไม่ได้ไปเข้าร่วมด้วยเพราะต้องอบขนมให้ทันงานช่วงเย็นและเตรียมจัดกระเป๋าเดินทางเพื่อเดินทางไปอังกฤษในบ่ายวันพรุ่งนี้ แหวนพลอยจึงเลือกที่จะไปงานเลี้ยงในช่วงเย็นแทน โดยให้มะนาวไปส่ง 

“แกยังทำใจไม่ได้หรือไง?”  

“ก็..อืม เฮ้อไปเถอะ” แหวนพลอยส่งยิ้มให้มะนาวแต่แววตาเธอไม่ได้ยิ้มตามเลยสักนิด   

  

  

มะนาวมาส่งแหวนพลอยที่หน้าโรงแรมในเครือของหลินเฟยที่เขาใช้เป็นสถานที่จัดงานพร้อมทั้งเปิดห้องให้แขกที่เดินทางเข้าร่วมงานได้พักอย่างใจป้ำ ตอนแรกฝันหวานได้จองห้องให้เธอแล้วแต่เธอก็ต้องปฏิเสธเพราะต้องเดินทางไปขึ้นเครื่องในช่วงบ่าย 

แหวนพลอยในชุดเดรสสั้นสีครามปาดไหล่รับกับผมดัดลอนหลวมๆที่เธอตั้งใจรวบมาเคลียไว้ที่ไหล่บางอีกข้างเผยให้เห็นแนวไหปลาร้าเนียนขาวน่าสัมผัส เครื่องหน้าที่แต่งมาอ่อนๆชวนให้ชายหนุ่มที่อยู่อยู่ในลิฟต์ต้องมองตามไม่วางตา ทำให้ร่างบางรีบเดินออกมาจากลิฟต์ทันทีเมื่อถึงชั้นที่เป็นฮอล์จัดงาน 

แหวนพลอยกึ่งวิ่งกึ่งเดินเมื่อเวลาที่เธอไปถึงคู่บ่าวสาวก็กำลังขึ้นไปบนเวทีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ครั้นจะมองหาจุ๊แจงก็ไม่รู้ว่าไปยืนอยู่ตรงมุมไหนเพราะตอนนี้แขกเหรื่อก็เข้ามาเต็มพื้นที่  

“อุ๊ย ขอโทษค่ะ” อาจเพราะตัวเองที่เดินไม่ระวังเองเผลอสะดุดส้นรองเท้าตัวเองจนเซไปชนกับแขกผู้ชายด้านข้าง  

“ไม่เป็นไรครับ คนเยอะก็แบบนี้แหละ..ว่าแต่คุณโอเคนะ?”ชายหนุ่มหน้าหล่อส่งยิ้มให้เมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มตื่นตกใจ มือหนาของชายหนุ่มโอบประคองเอวขอดของเธอทันทีเพราะกลัวว่าเธอจะล้มเอา 

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณแล้วก็ต้องขอโทษอีกครั้งนะคะ” แหวนพลอยส่งยิ้มกลับพลางพยักหน้าเป็นการขอบคุณโดยไม่ทันสังเกตเลยว่าหนึ่งในกลุ่มของผู้ชายคนนี้กำลังจ้องเธออยู่เช่นกัน   

“ว่าแต่คุณหน้าคุ้นๆนะครับ”  

“เมียกู!!” ในที่สุดอิทธิฤทธิ์ก็ทนไม่ไหวเสียเอง พาตัวเองไปดึงร่างบางเข้ามาแนบอกเมื่อเห็นว่าแหวนพลอยไม่มีท่าทีจะให้เพื่อนของเขาเอามือออกจากเอวขอดของเธอเสียที  

“ฮะ! เดี๋ยวๆ อ๋อ..กูจำได้แล้ว ขอโทษเว้ยเกือบจีบแล้วไหมล่ะ” เพื่อนของชายหนุ่มหัวเราะแห้งๆให้พร้อมกับยกมือยอมแพ้ 

“ไอ้อิฐมึงไม่ต้องมาทำเป็นขู่ ใครจะไปรู้วะเห็นไม่ได้มาด้วยกัน อีกอย่างข่าวมึงควงคนนั้นคนนี้ไปทั่วคนไหนตัวจริงกูเดาไม่ถูกหรอก” 

“ปากมึงนี่แหละจะทำกูซวย” อิทธิฤทธิ์เอ่ยอย่างไม่พอใจ นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 2 สัปดาห์ที่เขาปล่อยให้เธออยู่กับตัวเอง เขาใช้เวลาจัดการเรื่องโรสไม่ให้มีที่ยืนในวงการในเวลาอันรวดเร็วจนตอนนี้เขาได้ยินข่าวว่าเธอบินไปอยู่ที่อเมริกาและคงจะน่ากลับมาอีก   

“ขอตัวนะคะ” แหวนพลอยเอ่ยตัดก่อนจะสะบัดตัวเพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับอิทธิฤทธิ์ให้มากความ จะสถานะเมียหรือสถานะคู่หมั้นมันก็คือสถานะที่เขาอุปโลกน์ขึ้นมาเองทั้งนั้น  

“แหวนเดี๋ยว!” ไม่ทันคนตัวเล็กที่มุดแทรกผ่านฝูงชนไปไหนสักแห่งของพื้นที่จัดงานจนตอนนี้เขาหาตัวเธอไม่เจอ  

  

แหวนพลอยเดินเลี่ยงชายหนุ่มออกมาพร้อมกับเดินตรงไปที่บาร์ขนมที่คีย์เพื่อสาวของฝันหวานกำลังยืนอยู่ โล่งใจอย่างน้อยก็เจอคนรู้จักเสียที  

“พี่คีย์! ดีใจจังเจอพี่ด้วย” แหวนพลอยตรงเข้าไปกอดหญิงสาวลูกครึ่งจากด้านหลัง คีย์สะดุ้งด้วยความตกใจก่อนจะระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู  

“แหวนพลอยโผล่มาแบบนี้พี่ตกใจหมด..แล้วนี่มากับใคร?”  

“มาคนเดียวค่ะ นัดพี่จุ๊แจงไว้รายนั้นก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน แหวนอยู่ด้วยนะคะ”  

“อื้อเอาสิ พี่ยืนคนเดียวรู้สึกเย็นวาบๆกับสายตาพวกผู้ชายยังไงชอบกล พวกเพื่อนๆพี่หายไปไหนหมดก็ไม่รู้” คีย์เอ่ยพลางลูบต้นแขนของตัวเองเบาๆ หลายครั้งที่แขกผู้ชายส่งสายตาเจ้าชู้เล้าโลมเธออย่างเปิดเผยจนเธออยากจะเดินออกจากงานให้รู้แล้วรู้รอด 

งานแต่งได้ดำเนินมาถึงช่วงท้ายของงานนั่นก็คือช่วงโยนช่อดอกไม้ของเจ้าสาว หญิงสาวรุ่นสาวใหญ่ที่ว่าโสดต่างวิ่งกรูเข้ามาตรงกลางต่างก็หามุมเหมาะๆที่จะทำให้ตัวเองคว้าถึง ใครจะไม่อยากได้ช่อดอกไม้จากเจ้าสาวที่มีเจ้าบ่าวสุดแสนจะเฟอร์เฟกต์คนนี้บ้าง  

“แหวนพลอยไม่เอาด้วยหรอ?” คีย์เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าแหวนพลอยไม่มีทีท่าว่าจะไปร่วมวงเลยสักนิด  

“ไม่ล่ะค่ะพี่คีย์แหวนยังไม่อยากเสี่ยง...ชีวิตแหวนยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะ แล้วพี่คีย์ล่ะคะ” เรื่องความรักเธอขอเก็บครั้งนี้ไว้เป็นบทเรียนของเธอไว้ดีกว่า 

“พี่ก็คิดแบบนั้นแหละ ใช้ชีวิตอิสระแบบนี้มันก็สบายใจดีอยู่แล้วนี่เนาะ” คีย์ส่งยิ้มให้กับแหวนพลอย ผู้หญิงสมัยนี้จะรักความโสดก็มีเยอะแยะไป  

“คุยอะไรกันสาวๆ”  

“อ้าวเฮียอิฐ ไม่ไปยืนมองสาวๆกับเพื่อนกลุ่มนู้นล่ะคะ” คีย์ถามออกไปอย่างสงสัยเพราะผู้ชายส่วนใหญ่ในงานจะยืนมองสาวๆอยู่อีกมุมหนึ่งของงาน ไม่ใช่มุมอับที่พวกเธอยืนอยู่ตรงนี้  

แหวนพลอยเหลือบมองชายหนุ่มเล็กน้อย ถึงตัวจะดูดีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยมาจากตัวเขามันกลับทำให้ตัวเขาเป็นไอ้ขี้เมาไปโดยปริยาย 

“เฮียว่าตรงนี้น่าดูกว่า” อิทธิฤทธิ์เอ่ยพลางมองไปยังแหวนพลอยที่แสร้งทำเป็นไม่เห็นเขา มันน่าจับมาตีก้นให้แดงนัก  

“พี่คีย์คะแหวนขอตัวนะคะ”  

“แหวนพลอย!” แหวนพลอยรีบเดินหนีออกมาอย่างรวดเร็วโดยมีอิทธิฤทธิ์เรียกตามหลังหวังว่าเธอจะหยุดรอเขาแต่เธอกลับยิ่งเดินหนีเร็วมากขึ้น ร้อนคนตัวสูงต้องรีบก้าวเดินตามไป  

แหวนพลอยกึ่งวิ่งกึ่งเดินออกมาข้างนอกงานซึ่งตรงนี้ก็ไม่มีคนอยู่แล้ว ยังไงช่วงนี้มันก็ช่วงท้ายงานเธอจะกลับก่อนมันคนไม่น่าเกลียดเพราะฝันหวานกับเธอได้พูดคุยล่ำลากันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ที่เธอมาก็เพื่ออยากจะมาร่วมยินดีกับฝันหวานอย่างเป็นทางการเท่านั้น   

ร่างบางก้าวเข้าไปในลิฟต์ทันทีที่ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะกดปุ่มชั้นที่เธอจะลงอิทธิฤทธิ์ก็แทรกตัวเข้ามาในลิฟต์อย่างฉิวเฉียดพร้อมกับกดปุ่มลิฟต์ไปที่ชั้นที่เป็นห้องพักที่หลินเฟยจัดไว้ให้ของเขาทันที  แต่แหวนพลอยก็ยังดื้อดึงกดไปที่ชั้น 1 เพื่อแสดงเจตนาว่าเธอไม่ได้อยากจะไปไหนกับเขาทั้งนั้นแต่กลับถูกมือหนาปัดออก 

“อย่าดื้อ” อิทธิฤทธิ์ก้าวเข้ามาประชิดร่างบางพร้อมกับรวมกอดเธอแนบอก  

“ปล่อยฉันนะคุณอิฐ ฉันไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น”  

“ไปคุยกันในห้องกับเฮีย” ไม่ฟังคำค้านของหญิงสาวก้มหน้าใช้จมูกสูดดมกลิ่นหอมของเธอตาพวงแก้มนิ่มที่เขาแสนจะคิดถึง 

“ถอยออกไป! เหม็นเหล้า!” แหวนพลอยผลักชายหนุ่มออกเต็มแรงพลางมองเขาด้วยสายตารังเกียจ  

อิทธิฤทธิ์ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะรวบร่างบางพาดไหล่ทันทีที่ลิฟต์จะเปิดออกที่ชั้นห้องพักของเขา  

ตุบ!  

ร่างบางถูกโยนกระแทกลงกับเตียงกว้างอย่างแรงจนเธอรู้สึกจุก อิทธิฤทธิ์เห็นว่าแหวนพลอยกำลังตั้งหลักจะลุกหนี รีบถอดสูทตัวนอกออกอย่างไม่ใยดีก่อนจะโถมตัวประกบคร่อมร่างบางเอาไว้พร้อมกับรวบกอดเธอจนทุกส่วนของร่างกายแทบจะแนบรวมกัน  

“เอาล่ะแหวน มาคุยกัน..เฮียให้เวลาแหวนมามากพอแล้ว”  

“มันชัดเจนตั้งแต่วันนั้นแล้ว ปล่อยฉัน!” แหวนพลอยพยายามใช้มือดันอกแกร่งของชายหนุ่มให้ออกห่างจนหน้าแดง 

“เฮียเข้าใจว่าแหวนหึง เฮียจัดการโรสอย่างเด็ดขาดแล้ว ผู้หญิงคนนั้นจะมาทำอะไรแหวนไม่ได้อีกแล้ว”  

“คุณทำอะไรเธอ?” แหวนพลอยหยุดดิ้นพลางเงยหน้ามองชายหนุ่มอย่างหาคำตอบ  

“อย่ารู้เลย เฮียทำไปทั้งหมดก็เพื่อเรา”  

“อย่าใช้คำว่าเรากับฉัน กรุณาลุกออกไปฉันอึดอัด”  

“แหวนเป็นอะไร? จะเอาอะไรอีก? อยากได้อะไรอีกบอกเฮียสิ” อิทธิฤทธิ์เริ่มหัวเสียเมื่อคนตัวเล็กยังดึงดันที่จะไม่อ่อนข้อให้เขาเสียที ร่างแกร่งลุกขึ้นลงจากร่างบางพร้อมกับเดินยีหัวท้าวเอวมองมายังแหวนพลอยที่กำลังจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่  

“ขอตัวนะคะ...กรี๊ด! อื้อ!” แหวนพลอยลุกยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินผ่านหน้าชายหนุ่มอย่างไม่ใส่ใจ  

ร่างบางถูกผลักกระแทกหลังชนผนังห้องอย่างแรงพร้อมกับร่างสูงที่เข้ามายืนประกบแนบลำตัวแนบชิดร่างยั่วยวนตรงหน้าก่อนแนบปากหยักลงบนปากอิ่มสีหวานอย่างหนักหน่วง  

มือหนาลากไล้บีบเฟ้นอกอวบและสะโพกผายอย่างหยาบโลกตามอารมณ์คุกกรุ่งของตัวเองที่ผสมกับความเมาที่ทำให้อารมณ์พุ่งพล่าน  

“อึก..โอ๊ย!” ลิ้นร้อนที่กำลังแทรกเข้าไปในปากอุ่นถูกเขี้ยวของคนตัวเล็กขบเต็มแรงจนชายหนุ่มต้องรีบผละออกก่อนจะได้ชิมเลือกที่กำลังให้ออกมา  

แหวนพลอยหายใจหอบมองหน้าคนตัวสูงที่กำลังมองเธออย่างจะกินเลือดกินเนื้อ  

“จะอะไรนักหนาวะ! ของหรูๆก็ประเคนให้เงินก็ลงทุนซื้อตัวมาเป็นแสนๆ ผัวจะเอาแค่นี้มันไม่ได้หรือไง!” สติขาดผึ่งเพราะน้ำเมา อะไรที่แวบมาในหัวถูกพ่นออกมาเป็นคำพูดเสียดแทงใจคนฟังอย่างสุดทนจะฟัง  

“คุณอิฐ!! ฉันไม่เคยอยากได้ของพวกนั้น นี่อย่านะ! ฉันไม่อยากเป็นแบบผู้หญิงพวกนั้น! คุณอิฐปล่อย!!”  

“เก็บคำพูดเมียไว้เป็นเสียงครางเวลาผัวเอาดีกว่า”  

จบคำพูดชายหนุ่มก้มลงมาประกบจูบพร้อมกับสอดลิ้นเข้ามาอย่างหยาบโลนอีกครั้ง มือหนาจัดการยึดกรามเธอเอาไว้กันไม่ให้เธอขบเขได้อีกครั้ง มืออีกข้างจัดการถลกกระโปรงตัวสั้นขึ้นมากองที่ช่วงเอวขอดก่อนจะจัดการดึงกางเกงในตัวบางออก  

แควก!... ตับ! 

“ไม่! อื้อ!!” มือบางพยายามผลักหน้าท้องแกร่งให้ออกห่างแต่ความไวของชายหนุ่มนั้นมีมากกว่า  

มือหนาล้วงท่อนเอ็นใหญ่ที่ขยายตัวเต็มที่ออกจากกางเกงก่อนจะจ้วงแทงเข้าไปในร่องสวาทแห้งผากอย่างแรงจนคนตัวเล็กรู้สึกได้ว่ามันกำลังฉีก  

“อ่า..ร่องเมียฟิตเหลือเกิน อ่า”   

“ฮือๆ ฉันเจ็บ ฮึก ไหนคุณสัญญากับฉันแล้วไงว่าจะไม่ทำร้ายกัน ฮือๆๆๆ”  

“อยากเล่นตัวเอง ผัวง้อดีๆไม่ชอบ อ่าส์...ได้เอาแล้วอยากได้อะไรบอกผัวสิ”  

ตับ!ตับ! ฟุบ..ตับๆๆๆๆๆ... 

จ๊วบ..จ๊วบ... 

สะโพกสอบเสยท่อนเอ็นเข้าสุดออกสุดสองสามครั้งในท่ายืนก่อนจะอุ้มแหวนพลอยมานอนแผ่หลาอยู่บนเตียง  

มือหนาถลกขอบชุดช่วงบนของเธอลงจนแขนเสื้อขาดเผยให้เห็นเต้าอวบนูนเด่น ยอดจุกสีหวานถูกแปะด้วยสติกเกอร์ปิดจุกจนชายหนุ่มนึกรำคาญดึงมันออกก่อนจะก้มลงดูดเลียตวัดลิ้นร้อนอย่างมูมมามพร้อมกับกระแทกท่อนเอ็นเข้าออกอย่างรัวเร็ว โดยไม่สนใจเลยว่าคนใต้ร่างนั้นเจ็บปวดมากเพียงใด  

“อ้ะ..อึกๆๆ พอแล้ว อึก” แหวนพลอยพยายามกลั้นเสียงครางเมื่อร่างกายกำลังโอนอ่อนไปกับสัมผัสของเขา  

“อยากได้อะไรบอก อ่าส์..เดี๋ยวซื้อให้”  

“ฉันไม่เอา อ้ะ ฉันไม่อยากได้ของๆคุณ อื้อ” แหวนพลอยใช้มือบางยกใบหน้าชายหนุ่มขึ้นจากอกอวบบังคับให้เขามองหน้าเธออย่างรอคำตอบ  

“เรื่องมาก!”  

ตับๆๆๆๆๆ...เพี๊ยะๆ  

ชายหนุ่มจัดการจับร่างบางพลิกตัวคว่ำหน้าเข้าหาเตียงนุ่มก่อนจะยกตัวเธอขึ้นในท่าคลานเข่ากระแทกท่อนเอ็นเข้าออกร่องสวาทที่มีเลือดซึมออกมาเพราะการฉีกขาดภายใน มือหนาตีลงบนสะโพกอวบอย่างแรงจะเกิดรอยแดงขึ้นมาทันที  

“อ่าส์..เสียวโว้ย ซีดส์”  

จุ๊บ...จุ๊บ..  

ตับๆๆๆๆ.... 

ชายหนุ่มครวญครางเร่งความเร็วกระแทกท่อนเอ็นเข้าออกไม่ยั้งแรง หน้าขากระแทกกับสะโพก พวงไข่กระทบกับกลีบสวาทและติ่งเสียวจนเกิดเสียงดังเป็นจังหวะ  

ชายหนุ่มโน้มตัวก้มลงไปพรมจูบตามหลังเนียนพร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปนวดเฟ้นอกอวบที่ส่ายไปมาตามแรงกระแทก  

“อึก อื๊อ!!!!”     

แหวนพลอยเม้มปากแน่นพยายามไม่ให้เสียงครางของตัวเองเล็กลอดออกไปเมื่อเธอเสร็จสมปล่อยน้ำหวานออกมา ร่องสวาทกระตุกบีบรัดท่อนเอ็นหนักเบาเป็นจังหวะถี่รัว   

“อ่าๆๆ ซีดส์ ตอดแรง ซีดส์ อ่าส์” ชายหนุ่มที่ทนต่อสัมผัสของร่องสวาทที่ตอดท่อนเอ็นเขาถี่จนอดทนไม่ไหวปล่อยน้ำสวาทขาวขุ่นเข้าไปในร่องสวาท ฝังแช่ท่อนเอ็นแนบจนสุดโคนไม่อยากให้มีแม้แต่หยุดเดียวไหลย้อนออกมา  

เลือดลมตีขึ้นหน้าจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปพร้อมกับการใช้กำลังในกิจกรรมเมื่อครู่ทำให้ชายหนุ่มดงร่างบางมานอนตะแคงตระกองกอดแนบแน่นไม่อยากให้เธอหายไป  

“คุณอิฐ เอามันออกไปจากตัวฉันได้แล้วค่ะ” แหวนพลอยพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นเครือ  

“เอาไว้แบบนี้แหละ อยากอยู่ในร่องเมียนานๆ นอนเถอะ” เมื่อได้ปลดปล่อยอารมณ์ขุ่นมัวกลับค่อยๆคลายไป ยิ่งแหวนพลอยไม่ดิ้นหนีเขาแล้วมันทำให้เขาใจเบาขึ้นว่าเธอจะหายงอนเขา  

“อย่าพึ่งหลับ”  

“เมียอยากเมียขึ้นเองเลย ผัวยอมแล้ว” เขายอมแล้ว ไม่น่าดื่มหนักเลยจริงๆ 

“แหวนอยากจะบอกสิ่งที่แหวนต้องการจากคุณ” แหวนพลอยตัดสินใจที่จะพูดดีๆกับเขา  

“พรุ่งนี้ค่อยบอก..นะ...” เสียงชายหนุ่มจากด้านหลังแผ่วเบาและแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ  

แหวนพลอยค่อยๆขยับตัวถอดถอนท่อนเอ็นอวบออกจากร่องสวาท ความรู้สึกเจ็บแสบแล่นแปล๊บจนใบหน้าจิ้มลิ้มเหยเก  

ร่างบางค่อยๆลุกจากเตียงกว้างอย่างทุลักทุเลก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ ถึงจะยับและมีขาดไปบ้างแต่มันก็ยังดูได้ ยังไงก็ขอยืมเสื้อตัวนอกของเขาคลุมตอนออกไปก็ยังดี  

แหวนพลอยจัดการจัดท่านอนพร้อมกับห่มผ้าให้ชายหนุ่มอย่างเบามือเพราะไม่อยากรบกวนกลัวว่าจะตื่น ก่อนจะนั่งลงบนที่ว่างข้างกาย ก้มลงจูบหน้าผากของชายหนุ่มเบาๆไล้ลงมาจูบลงบนปากหยักที่มักจะจูบเธออยู่เสมอ ยังไงเธอก็อยากจะซึมซับสัมผัสจากชายหนุ่มให้นานที่สุดก่อนที่จะจากกัน...  

“แหวนไม่รู้ว่าตอนนี้คุณจะได้ยินแหวนไหม แต่แหวนอยากบอกคุณนะว่าแหวนรักคุณมาก แหวนน้อยใจที่คุณทำกับแหวนเหมือนผู้หญิงที่คุณเคยนอนด้วย แหวนอยากได้ความใส่ใจจากความรักของคุณ แหวนงี่เง่าไปไหม?” แหวนพลอยเอ่ยพลางยิ้มบางๆพร้อมกับเกลี่ยใบหน้าของชายหนุ่มเบาๆ ก่อนที่จะชะงักเมื่อมือหนาของอิทธิฤทธิ์ยกขึ้นมากุมมือบางของเธอแนบกับใบหน้าของเขา  

“เฮียขอโทษนะคะ...” อิทธิฤทธิ์เอ่ยเหมือนกับกำลังละเมอก่อนที่จะเงียบหลับไป  

“แหวนก็ขอโทษเหมือนกัน...ดูแลตัวเองดีๆนะคะ” แหวนพลอยฝืนยิ้มทั้งน้ำตาก้มลงจูบลงปากหยักอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป... 

.

.

.

..

วันนี้ไรท์ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ลงซะดึกเลย

ขอบคุณรีดที่รอกันนะคะ

รักๆ.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}