JackBlack

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

คำค้น : Path of Destiny,แฟนตาซี,JackBlack

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 21

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 22:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
แบบอักษร

“นี้ฉันอยู่ที่ไหน...” 

“หนาวจังหิวด้วย...” 

. 

. 

“หิวงั้นหรอ?” 

“เดี๋ยวสิถ้าจำไม่ผิดเราน่าตายไปแล้วสิ..แล้วไอความรู้สึกหิวเนี่ยผีมันมีด้วยหรอ?” 

“แต่เดี๋ยวนะทำไมมีความรู้สึกตัวมันหนักๆกันน่ะ” 

 

         เร็กซ์ที่ตอนนี้เริ่มมีความรู้สึกอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นอีกหลายอย่างจนตัวเค้าได้เห็นแสงสว่างอีกครั้ง สิ่งแรกที่เค้าเห็นนั้นก็คือกิ่งไม้ขนาดใหญ่ที่ใบไม้สีเขียวชอุ่มเต็มตัวเลยแล้วเค้าก็ได้ลองขยับมือของเค้าดูแล้วลองสัมผัสใบหน้าของตัวเค้าเองก่อนที่เร็กซ์จะเห็นว่าขนาดของมือของตนเองนั้นมันดูเล็กยังไงไม่รู้ตัวเค้าจึงได้พยามที่จะลุกขึ้นแต่ด้วยร่างกายนี้มันเหมือนกับจะไม่มีเรี่ยวแรงอะไรเลย 

 

         “บ้าจริงมันหิวจนร่างกายขยับแถบไม่ไหวเลยบ้าชิบ” 

          

         แล้วสายตาของเร็กซ์นั้นก็ได้ไปเห็นเข้ากับตะขาบขนาดเกือบใหญ่กว่าตะขนาบปกติที่เค้ารู้จักตั้งสามเท่าด้วยที่ความว่าเค้าหิวอย่างมากจึงได้ใช้มือทั้งสองข้างของตนและดึงแรงฮึดขึ้นมาแล้วคว้าตัวของตะขาบนั้นขึ้นมาแล้วเค้าก็ได้เอามันเข้าปากแล้วกัดมันที่หัวพร้อมสะบั้นหัวไปมาอย่างแรง 

 

         จนตัวของตะขาบนั้นที่ฟันแขนของเค้าและใช้ขาจำนวนมากของมันจิกแขนของตัวเค้านันได้หยุดนิ่งแล้วเร็กซ์ก็เคี้ยวมันที่นิดพอขาดออกจากตัวแล้วกลืนมันลงท้องไปในทันที ตอนนี้ตัวของเค้าไม่สนใจเรื่องรสชาติอะไรทั้งสิ้นแล้วเค้าได้เอาตัวของตะขาบทที่เหลือเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างรวดเร็วพร้อมกับกลืนลงท้องไปอย่างหิวกระหาย 

 

         พอเร็กซ์ได้กลืนตะขาบตัวเคืองลงท้องไปแล้วนั้นก็ทำให้เค้ารู้สึกมีแรงขึ้นมานิดหน่อยก่อนที่เค้าจะยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้นแล้วก็เริ่มสำรวจร่างกายของตัวเองอย่างละเอียด 

 

         “อืมนี้เรามาเกิดใหม่เหมือนในนิยายงั้นสิน่ะดูจากตัวของเราแล้วก็น่าจะเป็นผู้ชายอายุน่าจะ 9-10 ปีได้สินะ” 

          

         เร็กซ์ได้พูดขึ้นพร้อมกับมีความรู้สึกกระหายน้ำทำให้เจ้าตัวนั้นออกเดินแล้วฟังเสียงรอบๆพร้อมกับลองทดสอบอะไรนิดหน่อยจนทำให้ตัวของเร็กซ์ต้องถอนหายใจออกมาอยางเซ็งๆพร้อมกับพูดกับตัวเองอย่างเซ็งจิบๆ 

 

         “นี้เราไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาเลยหนิไม่ได้มีหน้าต่างระบบหรือสกิลอะไรเทพๆเลยแถมไม่ได้มีร่างกายแข็งแรงจากผลแรงโน้มถวงเลยแค่ขนาดตะนาบจิกใส่แขนก็เจ็บแสบใช่เล่นเลยเฮ่อ~ นี้ถ้าไม่ได้ติดทหารมาล่ะก็ได้งานงอกของจริงเลยน่ะเนี่ย ขอบคุณครับครูฝึกว่าไปนั้น...เฮ่อ~ เอาเถอะได้ใช้ชีวิตครั้งใหม่ทั้งทีก็ไม่อยากจะบ่นอะไรแล้วละ เห้อถ้าหลับไปแลวไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเนี่ยจะดีกว่าไหมน่ะ” 

 

         ช่วงคำพูดสุดท้ายของเร็กซ์นั้นตัวเค้าได้พูดออกมาอย่างเบื่อหน่ายเพราะเค้าไม่รู้สึกเลยว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกครั้งเพื่ออะไรหลักเหตุผลในการมีชีวิตของตัวเค้านั้นไม่ได้มีเหมือนกับในชีวิตก่อนเสียหน่อยแถมตัวเค้าตอนนี้ก็เป็นเพียงเด็กธรรมดาคนนึงที่มีความรู้และความทรงจำจากชาติก่อนก็เท่านั้น 

 

         เร็กซ์ได้เดินมาเรื่อยๆพร้อมกับฟังเสียงโดยรอบเพราะตัวเค้าไม่รู้ว่าในป่าที่เค้าอยู่ในตอนนี้นั้นมันอันตรายขนาดไหนถ้าไม่ระวังละก็มีหวังได้ไปเกิดใหม่อีกรอบแน่นอนซึ่งตัวเค้าในตอนนี้ถามว่ากลัวตายไหมบอกเลยว่าไม่ก็น่ะเจอเหตุการณ์ขนาดนั้นแถมในช่วงลมหายใจสุดท้ายของชาติที่แล้วตัวเค้าก็ไม่ได้กลัวเลยเพราะเค้ารู้จัวดีว่ายังไงก็ไม่รอดเลยอ้าแขนยอมรับความตายที่ตอนนี้มาอยู่ตรงหน้าเรียบร้อยแล้วที่เหลือตัวเค้าก็ขอได้พูดคำสั่งเสียครั้งสุดท้ายเสียกับเพือนของเค้ากลุ่มคนที่ยังทำให้ตัวเค้านั้นรู้สึกถึงความเป็นคนมากขึ้น 

 

         แถมไอพวกเหตุการณ์เฉียดตายหน่ะในช่วงที่ตัวเค้าเป็นทหารเกณฑ์นั้นเร็กซ์ได้ประจำการอยู่ที่สามชายแดนภายใต้และได้มีการปะทะกับผู้ก่อการร้ายไม่ก็พวกลักลอบชนยาข้ามพรมแดนมาหลายครั้งบวกด้วยกับเรื่องร้ายๆที่เค้าได้ประสบพบเจอมันได้หล่อหลอมให้ตัวเค้าเย็นชาและแข็งกระด่างและแข็งแกร่ง 

 

         เร็กซ์ที่เดินๆพร้อมหวนคิดถึงความหลังนั้นก็ได้เดินมาเจอเข้ากับลำธารแห่งนึงเข้าทำให้เร็กซ์เดินไปที่ลำธารในทันทีพร้อมกับหันมองสำรวจรอบๆว่าจะมีสัตว์ร้ายอะไรดักซุ่มโจมตีหรือไม่เร็กซ์ได้เดินมาถึงริมลำธารพร้อมกับมองดูใบหน้าของตัวเองพร้อมกับลูบๆคลำใบหน้าของเค้า ใบหน้าของเร็กซ์นั้นเหมือนกับเด็กปกติทั่วไปไม่ได้มีรอยแผลเป็นอันน่าเกลียดบนใบหน้าเหมือนกับในชาติก่อนแล้ว 

 

         เร็กซ์นั้นไม่ได้รังเกียจในแผลเป็นของตัวเองแม้แต่น้อยบนเป็นประโยชน์อย่างดีเลยล่ะในการตรวจสอบคนที่เข้าหาเค้าเพราะมีมันทำให้เค้าสามารถตามเล่ห์กลของพวกที่ต้องการใช้ประโยชน์จากตัวเค้าและยังเป็นแผลเตือนใจว่าพ่อและแม่ของเค้าได้สละชีวิตเพื่อช่วยตัวเค้าเอาไว้ 

 

         พอเร็กซ์นึกถึงตรงนี้นั้นน้ำตาก็ได้ไหลออกมาอาบแก้มของเค้าพร้อมกับหวนนึกย้อนกลับไปมีอยู่หลายครั้งเลยที่ตัวเค้านั่งร้องไห้พร้อมกับกอดตัวเองพร้อมกับลูกแผลเป็นของตัวเองเพื่อที่จะได้คิดว่าพ่อและแม่ของเค้าอยู่ข้างๆและกำลังปลอบโยนตัวเค้าอยู่  

 

         เร็กซ์ได้เช็คน้ำตาของตัวเองพร้อมกับมองท้องฟ้าพร้อมกับยืนมือขึ้นไปแล้วเหม่อมองท้องฟ้าอย่างว่างเปล่าเพราะตัวเค้าควรจะทำยังไงดีกับชีวิตครั้งใหม่นี้ดีกันจะพูดว่าตัวเค้าใช้ชีวิตมาอย่างพอใจแล้วก็ได้ไม่นานสติที่หลุดลอยไปของเร็กซ์ก็ได้กลับเข้าร่างพร้อมกับก้มลงไปดื่มนำจากลำธารตัวเค้าดื่มอย่างหิวกระหายเค้าดื่มมันเพื่อดับกระหายได้แล้วเร็กซ์ก็ได้ลุกขึ้นพร้อมกับออกเดินไปแล้วตัวเค้าก็ไปเห็นท่อนไม้ขนาดเหมาะมือ 

 

         เร็กซ์จึงได้เดินเข้าเก็บแล้วก็ลองหวดไปมาก่อนที่เค้าจะออกเดิอีกครั้งโดยที่เร็กซ์เดินไปตามริมลำธารเพื่อจะได้เจอหมู่บ้านเข้าสักแห่งนึงดังนั้นเค้าจึงได้เดินไปเรื่อยๆจนเร็กซ์นั้นไปเจอเข้ากับหมู่ป่าขนาดใหญ่ซึ่งมันใหญ่กว่าตัวของเร็กซ์มาก 

 

         เร็กซ์ที่เจองาเข้าแบบนี้ก็ถึงเหงื่อตกมันจ้องเค้าเขม็งเลยดวงตาแดงกล่ำของมันพร้อมกับมีน้ำลายไหลออกจากปากของมันอีกนั้นถึงกับทำให้เร็กซ์ยิ้มแห้งๆออกมาพร้อมกับกำท่อนไม้ทั้งสองแน่นเพราะน่าเค้าวิ่งละก็มันตามไล่กวดเค้าแน่มันจะทำให้เร็กซ์เสร็จมันได้ง่ายมีหรอที่สองขามันจะวิ่งหนีสี่ขาได้ทัน 

 

         “อีอี๊ดด~ดด!!!”  

 

         เจ้าหมูป่าได้คำรามออกมาพร้อมกับพุ่งเข้าชาร์จหาเร็กซ์อย่างรวดเร็วด้วยรูปร่างของมันแบบนี้การจะเลี้ยวกระทันหันคงจะเป็นไปไม่ได้เร็กซ์ได้ทิ้งตัวหลบไปด้านข้างทำให้หลบการโจมตีของเจ้าหฒุ่ป่านั้นได้พร้อมกับลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีในทัน 

 

         “ใครมันจะไปสู้ให้โง่เหล่าฉันไม่ได้เทพเหมือนพระเอกในนิยายนะ ลาละ” 

         กว่าเจ้าหมู่ป่าจะหันตัวกลับมาได้นั้นทำให้เร็กซ์ได้วิ่งหนีไปพ้นสายตาของมันไปเรียบร้อยแล้วซึ่งนั้นทำให้เจ้าหมู่ป่ายักษ์ตัวนี้รู้สึกโมโหอย่างมากที่เหยื่อของมันหลบออกไปได้เร็กซ์ได้วิ่งมาแบบความเร็วคงที่ตัวเค้ามีความรู้และเทคนิคในการวิ่งยังไงให้ได้นานและไวจากการเป็นทหารมาก่อนนั้นทำให้เค้าหนีพ้นมาได้ 

 

         “บางทีเราก็ไม่เข้าใจหรอกนะพวกพระเอกในนิยายเนี่ยมันบ้าหรือสติไม่เต็มเต็งกันน่ะบางเรื่องน่ะ มันสมองของมนุษย์ก็มีแต่กลับไม่ใช้บุกเข้ามอนเตอร์ในทันทีเจอไม่ก็วิ่งหนีห่างจุกก้นอย่างไม่คิดอะไรอืมเรามันผ่านความเป็นความตายมาแล้วหนิฮ่าๆงี่เง่าชะมัด” 

          

         เร็กได้พูดบ่นคนเดียวออกมาโดยใบหน้าของเค้านั้นนิ่งเฉยเป็นอย่างมากพร้อมกับมองไปรอบระหว่างที่วิ่งและใช้หูฟังเสียงแล้วค่อยๆลกสปีดของตัวเองเพื่อเก็บแรงไว้สำหรับหนีหรือทำอย่างอื่นต่อ  

 

         โปรดติดตามในตอนหน้า 

 

         ไรท์: ดันมีชื่อพระเอกของนิยายอีกเรื่องของผมมาโผล่ในนี้ซะได้สงสัยจะพิมพ์คำนี้จนชิน ฮ่าๆๆ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}