Badberry

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.8 - กรรมตามทัน

ชื่อตอน : Ep.8 - กรรมตามทัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 280

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 07:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.8 - กรรมตามทัน
แบบอักษร

 

“เฮ้ย..อะไรวะ?!”

เทมส์ร้องอย่างตกใจเมื่อมาถึงรถหรูคันใหญ่ แต่ไม่สามารถเคลื่อนย้ายรถได้เพราะล้อแมกซ์ราคาแพงโดนล็อคอยู่ด้วยอุปกรณ์ของ สน. ย่านนั้น

“นาย..รู้ใช่มั้ย?!” ดวงตาเฉียบคมจ้องไปที่ร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ไนล์หันมายิ้มแหยๆ อย่างคนสำนึกผิดให้เทมส์

“คงต้องจอดรถทิ้งไว้นี่..นายไหวมั้ยหน้าซีดขนาดนี้” เทมส์พยุงแขนบางไว้ด้วยความเป็นห่วง

“อู๊ยย..วะ..ไหว” เขาพยักหน้ารับแต่ร่างบางกลับทรุดลงกับพื้น ใบหน้าหวานขาวซีดเหงื่อเม็ดน้อยใหญ่ผุดขึ้นเต็มใบหน้าทั้งที่อากาศเย็น

“ไนล์!”

ฝ่ามือใหญ่รีบคว้าร่างบางไว้ด้วยความตกใจ เขามองไปรอบๆ บริเวณที่เริ่มมืดสนิท ลมก็พัดแรง เพียงไม่นานตลาดนัดที่คึกคักก็เงียบลงสนิท

“ผะ..ผมปวดท้อง” ร่างบางกุมท้องตัวเองแน่น

“อดทนไว้ก่อนนะ” เทมส์ดึงบ่าบางเข้ามากอดไว้แน่นก่อนล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์มือถือเพื่อกดเรียกรถพยาบาล

“พะ..พี่จะทำอะไร?”

“โทรตามรถพยาบาลให้นายไง”

“มะ..ไม่นะ ไม่ไปโรงพยาบาล”

“แต่นายไม่ไหวแล้วนะ”

“ไม่ไปนะพี่ ผมไม่ไป!” มือเรียวกำแขนเสื้อเชิ้ตของคนตัวสูงแน่นจนยับ

“ฮึ้ยย!!” ชายหนุ่มร้องออกมาอย่างขัดใจ ก่อนเปลี่ยนเบอร์ที่จะโทรออก

“ฮัลโหล! ไอ้ชินมึงอยู่ไหน เออ..รีบวนรถกลับมารับกูด้วย กูอยู่ที่xxx เร็วนะมึง” เทมส์กำชับปลายสายอย่างรีบร้อน

“โอยย..!!”

“ไนล์ เป็นไงบ้าง” ร่างสูงใหญ่เข้าไปประคอร่างบางไว้เขามองไปรอบๆ ที่ว่างเปล่าและมืดสนิท ลมก็พัดแรงจนละอองฝนมากระทบผิวขาวซีด

“โอ๊ยย..ปวดท้อง!”

“แม่งเอ๊ย! ที่หลบฝนก็ไม่มี” เทมส์หัวเสียเขาค่อยๆ พยุงร่างบางเดินฝ่าสายลมไปช้าๆ น้ำฝนเย็นฉ่ำก็้เริ่มโปรยปรายลงมาเบาๆ

ฟุ่บบ!!

“ไนล์!”

เทมส์กอดร่างบางที่ทรุดลงกับพื้นอีกครั้ง “ขึ้นหลังพี่” เทมส์ย่อตัวหันหลังให้ร่างบางที่ทรุดอยู่บนพื้น

“อะ..อะไรนะ..ไม่เอา” ร่างบางส่ายหน้าไปมานั่งกุมท้องด้วยความปวด

“ไนล์อย่าดื้อ!” เทมส์ตวาดเสียงลั่นจนหนึ่งนทีสะดุ้ง ดวงตาคมจ้องใบหน้าหวานอย่างออกคำสั่งจนเขาต้องพยุงตัวใช้สองแขนโอบรอบคอคนข้างหน้าไว้

“จับดีๆ” ชายหนุ่มหันหน้าไปบอกคนที่เกาะอยู่ด้านหลัง สองแขนแกร่งกำลังจะเกี่ยวเข้าใต้ข้อพับที่หัวเข่า เสียงร้องห้ามก็ดังขึ้นทันที

“ดะ..เดี๋ยว!”

เทมส์ชะงักหันไปมองคนข้างหลังว่าเกิดอะไรขึ้น ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถามอะไรใบหน้าหวานก็แดงขึ้น ไนล์โก่งคออย่างยั้งไม่อยู่

“อุ๊บบ!”

“ไนล์! นายเป็นอะไร?”

อ้วกกก...แหวะ! ไนล์โก่งคออาเจียนใส่แผ่นหลังแกร่งจนเลอะเทอะ

“ผะ..ผมขอโทษ อุ๊บ!”

“ไม่เป็นไรอาเจียนออกมา นายจะได้ดีขึ้น”

เทมส์วางร่างบางที่ดันแผ่นหลังเขาออกลงกับพื้น ไนล์พยายามเบือนตัวหลบไม่ให้อาเจียนรดใส่ร่างสูงใหญ่ที่ประคองเขาไว้อย่างไม่รังเกียจ เขาลูบแผ่นหลังให้ชายหนุ่มเบาๆ

อ้วกกก...แหวะ!

“อดทนไว้นะ” ร่างสูงใหญ่ประคองไนล์ที่นั่งอาเจียนอยู่ข้างทาง ฝนก็เริ่มตกหนาเม็ดขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนแถวนี้ก็หายไปกันหมดแม้แต่รถสักคันก็ไม่มีผ่านมาเหลือแต่เพียงความมืดและเงียบสนิท

“ปะ..ปวดท้อง”

ถึงจะอาเจียนออกมาแล้ว ไนล์ก็ยังอาการไม่ดีขึ้น ฝนก็ตกจนร่างบางเริ่มเปียกปอนไปหมด ชายหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกคลุมศีรษะไนล์ไว้เหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาวเปียกชุ่มแนบเนื้อโชว์กล้ามเนื้อแข็งแรงให้คนอิจฉา

ฮึ่บ!

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่แบกร่างบางที่อาเจียนจนหมดแรงขึ้นหลังอย่างง่ายดาย เขาล็อคต้นขาเรียวไว้แน่นแบกใส่หลังพาเดินไปหาที่หลบฝนเพื่อรอเพื่อนมารับ

“อืออ..อิน..อิน..” เสียงครางแผ่วเบาเรียกชื่อใครบางคนที่เขาไม่รู้จักทำเทมส์หยุดชะงักไปชั่วครู่ก่อนสองขายาวจะรีบก้าวต่ออย่างรวดเร็ว

“อิน..ใครวะ?”

.

(NILE & INTOUCH)

 

มัธยม 4/1

 

“กรี๊ดดด..อาจารย์ค่ะ หนึ่งนทีอาเจียนค่ะ”

 

เสียงนักเรียนหญิงภายในห้องเรียนของโรงเรียนเอกชนที่ค่าเทอมแพงระยิบร้องโวยวายขึ้น ทุกคนขยับตัวออกห่างจากหนึ่งนทีอย่างรังเกียจเป็นวงกว้างมีแต่แพรพิมพ์ที่อยู่ใกล้เขาที่สุด

“นะ..ไนล์ เธอเป็นยังไงบ้าง” แพรพิมพ์ถามถึงอาการของเด็กหนุ่ม เขารู้สึกดีใจอย่างน้อยในบรรดาเพื่อนๆ ที่รังเกียจเขายังทีเด็กสาวคนหนึ่งที่ถามถึง

“ถอยไป” อินทัชที่เพิ่งกลับมาเข้าห้องเดินแหวกกลุ่มเพื่อนที่รุมล้อมหนึ่งนทีเข้าไปนั่งข้างเขา จับบ่าถามอาการอย่างไม่รังเกียจ

“อิน มันสกปรกนะ” แพรพิมพ์ร้องบอกอย่างรังเกียจ

“ถ้าเธอรังเกียจก็หลบไป ไอ้ไนล์มันเพื่อนชั้นเลอะแค่นี้ชั้นล้างได้” สายตาคมมองแพรพิมพ์อย่างไม่พอใจ

“ไอ้ไนล์ลุกไหวมั้ย?” อินทัชประคองร่างบางลุกขึ้น

“อืออ..กูไม่เป็นไร” หนึ่งนทีหน้าซีดกอดคอเพื่อนเอาไว้

“อาจารย์ครับ ผมขอพาหนึ่งนทีไปห้องพยาบาลก่อนนะครับ” อินทัชหันไปพูดเสียงดังกับอาจารย์

“จ่ะ..จ๊ะ ครูฝากเธอดูแลเพื่อนด้วยนะ”

“ครับ”

“ไอ้อิน ไอ้ไนล์ มากูช่วย” ธันวาแหวกกลุ่มเพื่อนเข้ามาช่วยพยุงหนึ่งนทีอย่างไม่รังเกียจ

“กูบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่ากินอะไรมั่วซั่วเป็นยังไงละมึง” อินทัชต่อว่าเพื่อนที่แทบจะไม่มีแรงยืนอยู่แล้ว

.

ห้องพยาบาล :

 

“ครูให้หนึ่งนทีทานยาแล้ว นอนพักอีกซักหน่อยก็ดีขึ้น พวกเธอไปเข้าห้องเรียนเถอะ เดี๋ยวครูมีชั่วโมงสอนต่อด้วย”

อาจารย์หนุ่มประจำห้องพยาบาลบอกกับนักเรียนที่มาเฝ้าเพื่อน หลังจากเขาเปลี่ยนชุดใหม่ให้หนึ่งนทีและให้เขาทานยาเรียบร้อยแล้ว

“ไอ้ธัน มึงกลับห้องไปก่อนกูจะอยู่เฝ้าไอ้ไนล์เอง นะครับอาจารย์” อินทัชเอ่ยขอกับอาจารย์

“เอาสิ งั้นครูฝากเธอดูเพื่อนด้วยก็แล้วกันนะ”

“ครับ”

“ส่วนเธอไปเข้าเรียนได้แล้ว” อาจารย์หนุ่มบอกกับธันวาก่อนหันหยิบอุปกรณ์การสอนเดินออกจากห้องพยาบาลไปพร้อมกัน

“อืมม..อิน ขอโทษนะ” หนึ่งนทีที่นอนอยู่บนเตียงพูดเสียงค่อย

“ไม่เป็นไรมึงนอนพักเถอะ หลังเลิกเรียนไอ้ธันจะเอากระเป๋ามาให้” อินทัชขยี้กลุ่มผมดำจนยุ่ง

“ขอบใจนะ”

ใบหน้าหวานส่งยิ้มให้เพื่อนก่อนค่อยๆ หลับตาลงเพราะฤทธิ์ยา อินทัชที่ไม่รู้จะทำอะไรระหว่างรอหนึ่งนที เขาขยับตัวขึ้นไปนอนบนเตียงเดียวกับเพื่อน ใบหน้าหล่อหนุนหมอนใบใหญ่ใบเดียวกัน เขาจ้องใบหน้าหวานที่หลับอย่างไม่รู้สึกตัวจนเพลิน ก่อนที่แขนเรียวจะโอบเข้าที่เอวบางของคนข้างๆ เอาไว้

“อืมม..”

ใบหน้าหวานพลิกตัวค่อยๆ ขยับซุกเข้ากับอกอุ่นของเพื่อนที่ไม่นานนักอินทัชก็หลับตามร่างบางไป

.

ปิ๊น! ปิ๊น!

“ไอ้เทมส์..ทางนี้โว้ย!”

เสียงบีบแตรของรถคันใหญ่กดเรียกชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังแบกร่างบางที่ไม่ได้สติไว้บนหลัง ทั้งคู่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนที่ตกลงมาอย่างหนักถึงแม้ที่ร่างบางจะมีเสื้อเชิ้ตตัวบางคลุมศีรษะไว้ก็ตามแต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร ธารารีบพาหนึ่งนทีวิ่งไปรถทันที

“ทำไมมึงไม่หาที่หลบฝนก่อนวะ” ชัยชนะ หรือ ชิน ถามเพื่อนที่เปียกปอนไปทั้งตัว

“แล้วแถวนี้มันมีที่ให้หลบมั้ยวะ”

“เออ..จริงวะ แถวนี้แม่งมีแต่ป่าบอน” ชินมองไปรอบบริเวณตามที่เพื่อนบอก ย่านที่เคยคึกคักกลับมืดและเงียบสนิททันทีที่ฝนเทลงมา

“มึงแบกใครมาวะ เอ๊ะ! ไอ้เด็กนี่มันหน้าคุ้นๆ วะ”

“มึงไม่ต้องถามเยอะ รีบขับรถไปคอนโดกูและโทรตามไอ้หมอบีมให้ด้วย” เทมส์ที่นั่งเบาะหลังออกคำสั่งกับเพื่อน

“อาการแบบนี้กูว่าพาไปโรงพยาบาลเถอะ”

“ทำตามที่กูบอก” เทมส์พูดเสียงแข็ง

“เออๆ”

ชินรับคำอย่างขัดไม่ได้ เขาออกรถพร้อมกับโทรหาเพื่อนที่เป็นหมอ สายตายังสอดส่องแอบมองเพื่อนผ่านกระจกมองหลัง ชายหนุ่มที่ไม่เคยทำอะไรให้ใครกลับตั้งอกตั้งใจดูแลคนที่เพิ่งรู้จักอย่างเต็มที่

เทมส์ถือวิสาสะเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าหลังรถของชิน หยิบผ้าขนหนูผืนแห้งมาเช็ดใบหน้าหวานอย่างแผ่วเบาก่อนมาห่มร่างบางไว้ สองแขนแกร่งกอดร่างบางไว้แนบอกเพื่อให้ความอบอุ่นจนถึงคอนโด

.

Condo :

 

“ไอ้หมอเป็นไงบ้างวะ?” เทมส์ลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่ปรี่เข้าหา เมื่อคุณหมอเพื่อนสนิทออกมาจากห้องนอนที่หนึ่งนทีนอนอยู่ข้างใน

“ใจเย็นไอ้เทมส์ แค่อาหารเป็นพิษเฉียบพลัน กูฉีดยาฆ่าเชื้อให้แล้วเดี๋ยวก็ดีขึ้น แต่น้องเขาตากฝนมากูก็เลยฉีดยาแก้หวัดให้อีก กว่าจะตื่นก็คงพรุ่งนี้เช้า”

หมอบีม เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มของเทมส์ คุณหมอหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งพอๆ กับเทมส์แต่บอบบางกว่า ใบหน้าหล่อสำอางขวัญใจพยาบาลทั้งตึก แต่อยู่กลุ่มเดียวกับเทมส์ได้แสดงว่าต้องมีอะไรไม่ธรรมดาแน่ๆ

“แล้วไอ้เด็กนี่ใครวะ กูว่าหน้ามันคุ้นๆ นะ” ชินพยายามนึกแต่ก็นึกไม่ออก

“ว่าที่เมียกู..มึงก็เคยเจอแล้วไงไอ้ชิน”

“เชร้ดด..ไอ้เทมส์ มึงเปลี่ยนรสนิยมตั้งแต่เมื่อไหร่วะ” หมอบีมรีบทิ้งตัวลงข้างชายหนุ่มด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“กูไม่รู้ว่ะ รู้แต่มันเป็นผู้ชายคนแรกที่มีเสน่ห์ดึงดูดกูขนาดนี้..เอ่อ..พวกมึงเชื่อเรื่องรักแรกพบป่ะวะ”

“ฮ่าๆๆๆ หน้าอย่างมึงนี่รักคนอื่นเป็นด้วยหรือวะ” เพื่อนๆ หัวเราะใส่ชายหนุ่ม พวกเขาคบกันมานานจนรู้นิสัยของเพื่อนแต่ละคนดีจนถึงไส้ถึงพุง คนอย่างเทมส์ไม่เคยรักใครจริงสักครั้ง

“สัส! พวกมึงเงียบปากไปเลยนะ” เทมส์ยกเท้าขึ้นถีบหมอบีม จนคุณหมอรูปหล่อต้องรีบวิ่งไปหลบหลังชิน

“แล้วน้องเขาเป็นใครวะ หน้าโคตรหวานเลยตัวก็ข๊าววขาว” ชินทำหน้าหื่นเมื่อพูดถึงร่างบางที่นอนหลับอยู่

“ไอ้ชิน! มึง!”

“ยะ..อย่า กูล้อเล่น”

ชินรีบยกมือปิดหน้าไว้ เมื่อเทมส์ง้างหมัดจะชกใส่เขา

“อย่าแม้แต่จะคิดนะมึง” ชายหนุ่มชี้หน้าเพื่อนอย่างเอาเรื่อง

“คนนี้ท่าทางแม่งเอาจริงวะ สงสารสาวๆ ที่มาหลงรักมันชะมัด” หมอบีมแอบกระซิบคุยกับชิน

“เฮ้ย..พวกมึงได้กลิ่นอะไรเหม็นๆ ป่ะวะ?” ชินทำจมูกฟุดฟิดไปมา

“เออ..จริงด้วยว่ะ” หมอบีมทำจมูกฟุดฟิดตามชินก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่

“ไอ้เทมส์มึงไปทำอะไรมา ทำไมตัวมึงเหม็นแบบนี้วะ?”

“สงสัยเหม็นอ้วกไอ้ไนล์ว่ะ” เทมส์ยกแขนตัวเองขึ้นมาดม

“อี๋~ มึงรีบไปอาบน้ำเลยเดี๋ยวพวกกูขอกลับก่อน” คุณหมอรูปหล่อแกล้งทำท่ารังเกียจเพื่อน

“เออๆ ขอบใจพวกมึงมากนะ”

“ไม่เป็นไร มึงก็พักผ่อนซ่ะด้วยล่ะ”

ธาราบอกลาเพื่อนๆ ที่มาช่วยก่อนตัวเองจะเข้าไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายจนเรียบร้อย

.

“อืมม..”

ร่างบางส่งเสียงครางออกมาเมื่อรู้สึกถึงความยวบของที่นอนข้างตัวเองเมื่อเทมส์ทิ้งตัวลงนอนข้างๆ นิ้วเรียวสวยลูบไล้ไปตามใบหน้าหวานที่นอนหลับสนิทอย่างหลงใหล

“นายเป็นหนี้ฉันอีกครั้งแล้วนะ” เทมส์ลูบกลุ่มผมดำเบาๆ อย่างทะนุถนอม

“อืมม..อิน อย่าสิ” หนึ่งนทีปัดมือใหญ่ออกอย่างรำคาญ

“อิน ชื่อนี้อีกแล้ว ใครนะหรือจะเป็นชื่อผู้หญิงคนนั้น” อยู่ๆ ชายหนุ่มก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเฉยๆ

ร่างสูงใหญ่สอดตัวเข้าใต้ผ้านวมผืนเดียวกับไนล์ที่นอนหลับสนิท สองแขนแกร่งดึงร่างบางมากอดจนแผ่นหลังแนบกับอกแกร่งของตัวเอง เขากอดคนในอ้อมแขนไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายตัวไปอีก ไม่นานนักชายหนุ่มก็หลับตามไปด้วยความเพลีย

.

“อืมมม...หนัก”

หนึ่งนทีพลิกตัวตื่นขึ้นมาตอนใกล้เช้า เขารู้สึกถึงน้ำหนักของคนที่กอดเขาจากทางด้านหลังที่ทิ้งมาทั้งตัว ร่างบางค่อยๆ ทบทวนถึงเรื่องที่ผ่านไปเมื่อตอนหัวค่ำ ใบหน้าหวานแดงก่ำขึ้นด้วยความอายปะปนกับความรู้สึกผิดที่แกล้งชายหนุ่มจนตัวเองต้องปวดท้องหนักขนาดนี้

เขานอนมองใบหน้าหล่อด้วยความสับสนกับเสียงหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติ สองแขนเรียวกอดตอบร่างสูงใหญ่อย่างไม่รังเกียจ ก่อนรีบผละออกมาด้วยความรู้สึกที่แปลกไป

“กูเป็นอะไรไปวะเนี่ย?!” ชายหนุ่มพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านออก เขามองหน้าเทมส์ที่ยังหลับสนิทด้วยความเพลียครู่หนึ่งก่อนร่างบางจะลุกขึ้นออกจากห้องนอนไป

.

“อืมม..ไนล์ ไนล์”

“ไนล์!!”

ธาราสะดุ้งลุกขึ้นนั่งเมื่อฝ่ามือใหญ่ควานหาคนที่นอนอยู่ข้างๆ ไม่พบ เขาลูบไปบนที่นอนเย็นเฉียบด้วยความเสียใจ

“นายหนีฉันไปอีกแล้วนะ”

 

—————

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น