เด็กเนิร์ท

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รูมเมท 22

คำค้น : แสนรัก,แสนรักนายรูมเมท,รูมเมท,เด็กเนิร์ท,yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 975

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 22:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รูมเมท 22
แบบอักษร

แสนรักนายรูมเมท 22

“อาการเป็นอย่างไรบ้าง” หมอปัญน้องชายของปรมิณท์ เดินออกมาจากห้องที่นโมพักอยู่ ด้านในมีเปรมอยู่ด้วย ด้านนอกเป็นนุสรณ์และปรมิณท์

“มีอาการช็อคทางจิตใจ”

“มันคืออะไร”

“อาการที่เกิดจากเหตุการณ์ที่นโมได้ไปเจอมันกระทบจิตใจอย่างมากจนทำให้ช็อคทางจิตใจ จะมีอาการเงียบเฉย ขาดการตอบสนอง อารมณ์เฉยชาไม่แจ่มใสเหมือนเดิม อาการนี้จะเกิดในวันแรกๆ หลังจากนี้ต้องดูแลอย่างใกล้ชิด อย่าให้น้องอยู่คนเดียว ให้พูดคุยกับน้องตลอดหลีกเลียงการพูดถึงเรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น” หมอปัญอธิบายอาการและวิธีการรักษาเบื้องต้น

“แล้วเราจะรู้เรื่องในวันนี้ได้ยังไงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” นุสรณ์ทำหน้าเครียด

“รอให้น้องอาการดีขึ้นก่อนดีกว่าอาจจะยากหน่อย แต่ก็ดีกว่าถามตอนนี้แล้วทำให้อาการน้องทรุดนะครับ ผมไม่อยาก...”

“ก็ได้ๆ งั้นเราเข้าไปดูนโมได้ใช่ไหม”

“ได้ครับ เดี๋ยวผมจะจัดยาไว้ให้ พรุ่งนี้ผมเอามาให้นะครับ”

“ได้ ฉันไม่ไปส่งนะ” ปรมิณท์ พูดก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องไปด้วยความเป็นห่วง เพราะตอนที่เปรมขับรถเข้ามาถึงบ้าน ก็อุ้มนโมที่ไม่พูดไม่จา ตาลอย น่าเป็นห่วง แม้จะอยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่อยากให้อาการทรุดลง

“น้องเป็นไงบ้าง” เปรมที่นั่งกุมมือนโม ที่นอนตาลอย

“ยังไม่มีการตอบสนองอะไรครับ ผมพูดกับน้องแต่ก็ไม่ตอบอะไร”เปรมพูดน้ำตาคลอ จนคุณพ่อทั้งสองรู้สึกสงสาร

“ขอป๋าคุยกับน้องหน่อยนะ” เปรมขยับให้นุสรณ์มานั่งแทน

“นโมครับ” นโมหันหน้าไปมองนุสรณ์น้ำตาคลอหน่วย นุสรณ์ดีใจและตกใจเล็กน้อยที่ลูกคนเล็กตอบสนองกับตน

“นโมได้ยินที่ป๋าพูดใช่ไหม” นโมหลับตา ทำให้น้ำตาไหลลงข้างแก้ม นุสรณ์เห็นแบบนั้นก็ดึงนโมเข้ามากอด

“ไม่เป็นไรแล้วนะลูก ตอนนี้ปลอดภัยแล้วนโมไม่เป็นไรแล้วนะครับ” นโมพยักหน้าอยู่ในอ้อมกอดของนุสรณ์ เปรมที่ยืนอยู่ด้านหลัง เห็นนโมตอบสนองกับนุสรณ์ ตัวเองก็อยากคุยด้วยบ้าง เพราะคุยมาตั้งนาน นโมไม่เห็นตอบอะไรเขาเลย

“นโม พี่เปรมเองนะ” เปรมแตะแขนนโมเบา แต่นโมกลับสะดุ้งสุดตัวพร้อมขยับตัวหนี เปรมนิ่งค้าง เพราะไม่คิดว่านโมจะมีปฏิกิริยายอย่างนี้

“ป๋าว่าเปรมอยู่ห่างน้องสักพักนะ” เปรมมองนโมที่ตัวสั่นอยู่บนเตียงก่อนจะพยักหน้ายอมรับคำสั่ง เขาเองก็คงต้องจัดการกับผู้หญิงทั้งสองคนก่อน

“เปรม” พอออกจากห้องปรมิณท์ก็เดินตามออกมาแล้วเรียกตัวไว้

“ครับพ่อ”

“เล่าเรื่องที่แกรู้ให้พ่อฟังได้ไหม เผื่อพ่อจะช่วยอะไรแกได้บ้าง” เปรมหันมาน้ำตาคลอ ใครว่าผู้ชายแข็งแกร่งไม่ร้องไห้ เปรมนี่แหละผู้ชายที่แข็งแกร่งแต่ร้องไห้ เพราะตอนนี้หัวใจเขามันเหมือนจะพังทะลายอยู่รอมรอ เพราะคนที่อยู่ในห้องที่พึ่งออกมานั้นหละ

“รอให้ทุกคนพร้อมหน้าดีกว่าครับ เราจะได้ช่วยกันคิด” ปรมิณท์พยักหน้าก่อนจะตบไหล่ลูกชายเบาๆเพื่อให้กำลังใจ

เปรมนั่งอยู่ที่ห้องรับรองใหญ่กับปรมิณท์ เพื่อพูดคุยเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่นานนุสรณ์ก็เข้ามาพร้อมกับแทนคุณ สายหมอก และนิสร แม้นุสรณ์จะยังไม่กล้าสู้หน้าเท่าไหร่ แต่นิสรก็ไม่ได้โกรธหรืออคติกับนุสรณ์เลย

“นโมหลับแล้วหรอครับ” เปรมถามเพราะเป็นห่วงไม่อยากให้นโมอยู่คนเดี๋ยว

“อืมหลับแล้ว สร” นุสรณ์ตอบเปรมก่อนจะเรียกนิสร

“ครับ” นิสรตอบรับ

“ฉันขอโทษ”

“ผมไม่ได้โกรธคุณหรอกครับ ผมทราบดีว่าคุณนุรักลูกมาก ผมเองที่ไม่ชัดเจนเช่นกัน แต่เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ผมเองก็มีคนที่ดูแลแล้วด้วย ขอให้คุณลืมเรื่องนั้นเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นจะดีที่สุดครับ” นิสรพูดเพื่อไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้จริงๆ เพราะตอนนี้เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้มันนี้เป็นห่วงกว่า

“อืม”

“เข้าเรื่องเลยแล้วกัน ตอนเที่ยงที่ผมพานโมออกมาเพื่อกินข้าว แต่เราจะกลับมากินที่บ้าน เลยแวะซุปเปอร์ นโมไม่ขอลง ผมเลยติดเครื่องไว้ไม่ได้ดับ เพราะนโมอยู่ที่รถ แต่พอผมซื้อของเสร็จกลับมา นโมกลับไม่ได้อยู่ที่รถ” ทุกคนตั้งใจฟังเปรมเลยเล่าต่อ

“พอโทรเข้าเครื่องนโมกลับปิดเครื่อง เลยคิดว่านโมกลับบ้านก่อน ผมเลยกลับมาที่บ้านก็ไม่เจอ เลยโทรหาแทนคุณเพื่อถามว่านโมโทรหาหรือไปหาหรือเปล่า แต่มันก็บอกว่าไม่ เลยโทรเรียกพี่สรมาเพื่อให้ตามหานโม ทุกคนรวมตัวที่คอนโดผม จนมีขอความว่าสามารถติดต่อได้แล้ว ผมเลยโทรไปอีกครั้ง แต่คนที่รับสายกลับเป็นผู้หญิง เธอคนนั้นก็คือน้องเมย์ครับ ผมได้อัดเสียงไวด้วย” เปรมเปิดคลิปเสียงที่มันบันทึกจากการสนทนา

(“สวัสดี”

“เธอเป็นใคร แล้วนโมอยู่ไหน”

“อ้อ ไม่ต้องรู้หรอก พี่นโมอยู่กับน้องเมย์สบายดี”

“น้องเมย์หรอ ฉันเป็นคู่หมั้นของนโมนะ และตอนนี้นโมก็กำลังท้องอยู่ด้วย”

“ไม่มีทางหรอก พี่นโมเป็นผู้ชาย ....ไม่จริง”

“บอกมาเถอะนะว่าลูกเมียฉันอยู่ไหน ช่วยคืนลูกกับเมียฉันมาเถอะ แล้วเธอต้องการอะไรฉันจะให้เธอ”

“รักกันดีนี่ งั้นฉันต้องการชีวิตลูกกับเมียพี่ พี่จะให้ได้ไหม”

“แคท ทำไมเธอถึงอยู่ที่นั้นด้วย”

“เพราะฉันเป็นคนสั่งให้คนไปจับตัวเมียพี่มาไงล่ะ”

“ปล่อยนโมนะ”

“พี่เปรมผมปลอดภัยดีเพียะ” นุสรณ์กัดฟันกรอด

“หุบปาก”

“ถ้าพี่รักเมียพี่จริง ก็ต้องมีปัญญาหาเองสินะ เมียปากดีของพี่ก็คงต้องเป็นเมียคนอื่นด้วย เพราะหน้าตาสวยๆหุ่นดีๆแบบนี้พวกมันคงชอบ”

“ออกไปนะ อย่าเข้ามาติ๊ด”)

“คนที่ชื่อแคทคือใคร ทำไมถึงไปอยู่ที่นั้นด้วยแล้วกล้าดียังไงถึงได้ตบหน้าลูกฉัน” นุสรณ์โกรธมาก ขนาดตัวเขายังไม่กล้าตบ มันเป็นใครถึงกล้าทำแบบนี้

“ใจเย็นก่อนนุ แล้วแกเจอน้องที่ไหน”

“โกดังท่าเอ ผมให้พี่สรแกะรอยตามสัญญาณไปนะครับ แล้วเราก็เดินทางไปที่นั้นกันเลย แล้วก็ทันเห็นพวกระยำกำลังจะขืนใจนโม ผมเลยจัดการฆ่ามัน แต่กลับมาหานโม น้องก็ไม่ตอบสนองอะไรแล้วครับ” ปัง นุสรณ์ตบโต๊ะ สายตาแข็งกร้าว

“พวกมันกล้าดียังไง” เสียงที่ดังกังวานของนุสรณ์ มาพร้อมกับเสียงแก้วแตกและเสียงโวยวายจากห้องที่นโมพักอยู่ ทุกคนต่างกระวนกระวายรีบขึ้นไปหาคนที่คิดว่าหลับไปแล้ว

“นโมเป็นอะไร เป็นอะไรบอกพี่สิ” เปรมที่มาถึงก่อนใคร เห็นนโมขดตัวอยู่มุมห้อง

“อย่า ..ได้โปรด อย่าเข้ามา” เปรมดึงนโมเข้ามากอดแต่นโมกลับผลักไสแล้วโวยวายอย่างเดียว

“โทรเรียกหมอปัญเดี๋ยวนี้” ปรมิณท์ตะโกนออกไป

“ออกไป ออกไป อย่าทำอะไรฉันเลยได้โปรด” นโมโวยวายหนักขึ้น สองมือพนม ทำให้เปรมที่กอดนโมอยู่น้ำตาซึมสงสารคนรัก

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ไหนบอกว่าอีกสักพักไง” เปรมหันไปพูดกับคนเป็นพ่อด้วยน้ำตา คนเป็นพ่ออย่างปรมิณท์สงสารลูกชายจับใจ

“คุณหมอปัญกำลังมาคะ”

“ทำไมชักช้านัก” เปรมกอดนโมที่ยังคงตัวสั่นและผลักไสเปรมออก

“เปรม...เปรม ปล่อยนโมก่อน ปล่อยน้อง” หมอปัญที่เข้ามาก็เข้าไปแยกเปรมออกจากนโม เปรมยอมปล่อย แต่ยังไม่ยอมล่ะสายตาจาคนรัก

“ใจเย็นก่อนนะ ไม่มีใครทำร้ายนโมหรอกครับ ที่นี่มีแต่คนที่นโมรัก ตั้งสติ แล้วมองไปรอบๆนะ ใจเย็นๆ” นโมทำตามที่หมอปัญพูดพร้อมกับกอดตัวเอง แล้วสายตาก็หยุดลงที่เปรม น้ำตาก็ไหลออกมาพร้อมกอดตัวเองแน่นขึ้น

“ไม่นะ อย่ามอง อย่า” นโมพึมพำ ไม่มีใครได้ยินว่านโมพูดอะไร มีเพียงหมอปัญที่อยู่ใกล้ๆได้ยิน

“อะไรครับ ไม่ให้ใครมองบอกอาได้ไหม” หมอปัญพูดแล้วหันไปมองจุดสุดท้ายที่นโมมองไป

“ผมมันสกปรก อย่ามองนะ ผมไม่ใช่ของพี่อีกแล้ว ฮึก” หมอปัญลูบผมสวยอย่างอ่อนโยน

“เรื่องอะไรครับ นโมอย่าคิดไปเองเลยนะ ถามพี่เขาก่อนไหม จะได้ช่วยกันแก้ปัญหา” นโมส่ายหน้ารัวๆ

“ไม่ไม่ ผม”

“นโมฟังพี่นะ เรื่องที่เกิดขึ้น อาจไม่เป็นอย่างที่นโมคิดก็ได้นะ ไอ่เปรมเข้าไปช่วยนโมได้ทัน ยังไม่เกิดอะไรขึ้น” นโมมองแทนตาใส เพราะไม่รู้ว่าอีกคนเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เรื่องที่แทนพูด นโมเชื่อหมดใจว่าแทนไม่โกหก

“ไม่ต้องกลัวไปนะ ไอ่เปรมมันเจ็บนะที่เห็นมึงเป็นแบบนี้” นโมหันไปมองเปรมอีกครั้ง สังเกตมองหน้าอีกคนที่ตาบวมแดงเพราะร้องไห้ เหมือนเด็กๆเลย นโมคิดในใจ

“พี่เปรม” นโมเรียกทำให้เปรมที่ใจแทบสลายมีชีวิตชีวาอีกครั้ง เดินเข้าไปหาคนรักอย่างรวดเร็วแล้วรวบตัวอีกคนมากอดไว้

“พี่ไม่ยอมให้พวกมันมาทำร้ายนโมหรอกนะ พวกมันไม่มีสิทธิมาแตะของๆพี่ นโมเชื่อพี่นะ นโมยังเป็นคนของพี่ นโมไม่ได้สกปรกพี่รักนโมนะ แสนรักนายรูมเมทของพี่” นโมยิ้มรับและกอดเปรมไว้แน่น ทุกคนต่างยิ้มให้กับทั้งคู่ ทั้งดีใจ โล่งใจ และยิ่งไปกว่านั้นคืออิ่มเอมใจ ที่ทั้งคู่เข้าใจกันได้ นโมอาจไม่ได้ป่วยให้ได้รักษา แต่เพราะกลัวเกินกว่าจะยอมรับความเสียใจ

“แสนรักเหมือนกันครับ” ทั้งคู่จูบกันไม่สนใจรอบข้าง หลายคนเห็นแล้วยิ้ม มีเพียงนิสรที่เสหน้าไปทางอื่น ไม่ใช่ว่าอาลัยหรืออิจฉา แต่เพราะอะไรไม่รู้ทำให้คิดถึงอีกคนที่ถูกขังในห้องของตัวเอง

“เราออกไปข้างนอกกันเถอะครับ” สายหมอกพูดขึ้นเบาๆ เพื่อแยกตัวออกมาให้ทั้งสองคนได้คุยกันหรือทำอย่างอื่นกันไม่แน่ใจ

ทุกคนออกมาเพื่อจะคุยกันเรื่องคนที่ทำร้ายนโมแบบนี้ โดยไม่คิดถึงผลที่ตามมา นุสรณ์ลองถามเจ้าสัวพ่อของน้องเมย์ ว่าเจ้าตัวอยู่ที่ไหน พอได้ที่อยู่มาแล้ว นิสรก็จัดคนให้ไปตามหาและขอตัวไปจักการก่อน แทนและสายหมอกก็ขอตัวออกไปตามหายัยลูกครึ่งฝรั่งที่ตบหน้านโม ส่วนนุสรณ์ ปรมิณท์ และหมอปัญอยู่คุยกันเรื่องสองคนที่อยู่บนห้อง

กลับมาแล้วจ้า สงสารพี่เปรมอยู่นะ แต่ก็ต้องเป็นไปตามนั้นอ่ะเนาะ

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น