NAPPER
facebook-icon

ขอบคุณทุกท่านะครับที่มาอ่านผมถือว่าเป็นกำลังใจหมดนะครับ ขอบคุณครับ...

วันนี้เเละวันนั้น(ตอนเดียวจบ)

ชื่อตอน : วันนี้เเละวันนั้น(ตอนเดียวจบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 29

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 22:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วันนี้เเละวันนั้น(ตอนเดียวจบ)
แบบอักษร

ณ ชิงช้าที่สนามเด็กเล่นของหมู่บ้าน ในเวลาบ่าย ๆ

“พี่วา”

“หือ”

“พี่โคตรดีกับชั้นเลยว่ะ”

เด็กสาวผมสั้นประบ่า ‘ไม้’ ชายตามองหนุ่มวัยรุ่นที่นั่งดูเธออยู่

ส่วนทางด้านของ ‘วา’ หนุ่มคนที่ไม้พูดถึง และนั่งอยู่ใกล้ ๆ ก็ได้แต่นั่งมองอีกคน แล้วตั้งคำถามเพื่อตอบอีกฝ่ายอออกมา

“เหรอ ยังไง”

เขาดูรู้สึกไม่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

“จากที่พี่ทำนั่นแหละ พี่ชอบทำตัวเป็นคนดีอะ โคตรพ่อพระเลยนะรู้บ้างป่าว”

“ยังไงวะ ก็แค่อยากทำให้ดีที่สุดก่อนตาย แค่นั้นเอง”

“...”

ไม้เงียบไปสักพัก ก่อนที่จะต่อยเบา ๆ เข้าที่ต้นแขนของอีกคนทีหนึ่งให้สะดุ้งเล่น

วาสะดุ้งตามที่ไม้คิดไว้จริงๆ

“ทำอะไรของแกวะไม้ อีเถื่อน!”

“โอ๊ย! ก็พี่แม่งโคตรดราม่าเลยอะ ทำไมต้องพูดเรื่องที่พี่เป็นโรคภูมิแพ้ตัวเองด้วยวะ”

พูดไปก็ต่อยเข้าที่เดิมรัว ๆ จนอีกคนต้องตีมือให้หยุด

“ไม่ดูสภาพพี่เลย ไอ้เวร”

แล้วก็ขำคิกคักให้กับสาวผู้เป็นเพื่อนบ้านกันตั้งแต่เล็ก

“แต่เอาจริง ๆ ถ้าพี่หายไปแบบนั้น หนูคงอยู่ไม่ได้ว่ะ เสียใจแย่เลย”

“แกก็ดราม่าเหมือนกันแหละ ไม่ต้องมาพู-”

“ชั้นพูดจริง ๆ เว้ยพี่”

สีหน้้าที่จริงจังของไม้ทำให้วาตลกไม่ออก

“คือมันเหมือนพี่น้องกันเลยอะ แบบว่า ช่วยกันตั้งแต่เด็กเงี้ย”

“คิดดูละกัน ถ้าน้องเสียพี่ไป มันจะเศร้าขนาดไหนวะ”

วาเงียบ จากนั้นก็พยายามเปลี่ยนบรรยากาศโดยการขยี้ผมอีกฝ่ายจนฟู

“เป็นคนบอกเองว่าไม่ให้ดราม่า แต่ก็ดราม่าซะเอง มันน่าต่อยกลับมั้ยเนี่ย ฮึ?”

“พอแล้ว! ขี้เกียจหวีผมใหม่!”

ไม้ตะคอกกลับ ทำหน้าตาเหมือนจะกัดอีกคนให้ได้ แล้วทั้งคู่ก็ต่างเงียบกันไปสักพัก

“ไม่มีอะไรคุยแล้วเหรอวะ”

ทั้งสองคนพูดพร้อมกันพร้อมหันหน้ามา นั่นก็สร้างสีสันให้กับทั้งคู่ได้ดีเลยทีเดียว

ที่ ๆ มีแต่พวกเขาสองคน สถานที่ที่พวกเขาสองคนมาพบกันครั้งแรก มันให้ความรู้สึกย้อนวันวานที่รู้ว่าไม่มีทางจะรู้สึกแบบนั้นได้อีก พวกเขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม ทั้งชิงช้าสองตัวนั้น ทั้งต้นไทรใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาทำให้รู้สึกเย็นสบาย ทั้งแดดอ่อน ๆ ลมพัดเอื่อย ๆ และพวกเขาสองคน

แต่ก็น่าแปลก

ที่ไม่มีเด็กเล็กเด็กแดงมาเล่นเครื่องเล่นที่นี่

ทั้งที่สิ่งที่ควรจะเป็นคือการที่มีเด็ก ๆ มาเล่นเครื่องเล่นแท้ๆ

ทำไมกันนะ

ว่าแล้วทั้งคู่ก็ลุกขึ้นเดินไปที่ร้านขายไอศกรีมแท่งโบราณเจ้าเก่าเจ้าเดิมของลุงเปี๊ยะ หลังจากที่ซื้อไอศกรีมมากินแล้ว ทั้งคู่ก็เริ่มบทสนทนาใหม่อีกครั้ง

“ไม้”

“ว่า?”

“ก่อนที่พี่จะตายไป ขออย่างนึงได้ปะ”

“เอาดิพี่ ทำไมจะช่วยกันไม่ได้”

“หลังจากเราแยกทางกลับบ้าน ให้ไปขุดดินตรงต้นไทรที่สนามเด็กเล่น”

“อ่าฮะ”

“ดูแล้วกันว่ามันจะเจออะไร”

เมื่อไม้ได้ยินดังนั้น ก็หันไปทางที่มาเมื่อครู่ เหลือบเห็นต้นไทรอยู่ไม่ไกลนัก

“พี่วา... อ้าว”

วาหายไป ราวกับเมื่อกี้ไม่ได้เดินอยู่ด้วยกัน เมื่อถามลุงเปี๊ยะ ลุงแกก็บอกว่าเขาไปตั้งนานแล้ว

ทีแรกคิดว่าลุงล้อเล่น ลุงก็ส่ายหัว

นั่นทำเอาไม้ใจหายอยู่เหมือนกัน ว่าแล้วก็เดินไปที่สนามเด็กเล่นที่เดิมที่เดินมาเมื่อครู่ เผื่อว่าเขาจะไปอยู่ที่นั่น ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ แต่เธอก็ยังจะไป

ไม้เห็นที่ใต้ต้นไทรเป็นรอยดินถูกกลบ ก็คิดว่าเป็นฝีมือของเด็ก ๆ

“ดูแล้วกันว่ามันจะเจออะไร”  

คำพูดนั้นมันย้อนกลับมาหาเธอ ความอยากรู้อยากเห็นมันทำให้เธอเดินเข้าไปเรื่อยๆ จนรู้ตัวอีกทีก็กำลังขุดดินอยู่ซะแล้ว

“อะไรเนี่ย?”

เธอหยิบลูกแก้วที่มีทั้งหมด 2 ลูก ลูกหนึ่งมีสีข้างในเป็นสีเหลืองและน้ำเงินเป็นริ้ว ๆ ส่วนอีกลูกเป็นริ้วสีชมพูอ่อนอยู่ข้างใน

ไม้นั่งมองลูกแก้ว แล้วเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งอยู่ในหลุมนั้นที่เธอขุดไว้

เธอหยิบออกมาแล้วคลี่กระดาษดู

ในนั้นเขียนว่า...

พี่วาเองนะ ถ้าเจอข้อความนี้ คือพี่ตายแล้ว อ๊ะๆ ไม่ต้องเสียใจล่ะ ยังไงพี่ก็อยู่ในใจน้องตลอดแหละ ถึงพี่ไม่ค่อยมีโอกาสบอกอะไรแบบนี้ (เอ่อ ไม่เคยบอกน่าจะเป็นคำที่ดีกว่า..) แต่พี่เองก็อยากบอกไม้ว่า แม้พี่จะตายไป ไม่ว่าจะอยู่นรก สวรรค์ หรือเป็นผีเร่ร่อน พี่ก็จะบอกว่าพี่ชอบไม้นะ 

ไม่ได้ชอบแบบนั้นนะเว้ย คือพี่ชอบความเป็นตัวตนของแกที่แสดงออกมา บางทีก็น่าเกลียด บางทีก็น่ารำคาญ แต่ถ้านั่นคือตัวตนของแก พี่ก็ชอบนะเว้ย เอาเป็นว่า พี่ชอบความเป็นไม้ ใช่ ความเป็นตัวแกนั่นแหละ 

ปล. เห็นลูกแก้้วยัง พี่เก็บมันไว้ตั้งแต่เด็กเลยนะ กี่ปีแล้ววะ จำไม่ได้อะ 

ธันวา สุภาพ 

วาเองจ้า 

 

“ไม่เอาน่า อย่าล้อเล่นกันแบบนี้ดิวะ”

น้ำตาสีใสเริ่มเอ่อล้นออกมาจนแทบไหลเป็นหยด เธอพยายามกลั้นเอาไว้ แต่สุดท้ายก็ไหลออกมาอยู่ดี ไม้พยายามกลั้น พยายามฮึบเอาไว้ แต่ให้ตายยังไงก็กลั้นไว้ไม่อยู่ จึงได้แต่ปล่อยแบบนั้น

“เลิกหลอกตัวเองได้แล้วเว้ย พี่ตายแล้ว”

เขาทำท่าจริงจัง ปรากฎตัวให้เห็นทั้ง ๆ ที่เป็นแค่รูปวิญญาณ

“ไม่เอา มันไม่จริงพี่ ฮึก..”

“แกต้องเข้มแข็งดิวะ แกอยู่ได้โดยไม่มีพี่เว้ย”

“ไม่เอา!”

พูดไม่ทันไร เมื่อกะพริบตาอีกที อีกฝ่ายก็หายไปซะแล้ว

จากนั้นโลกของเธอก็มืด

มืดลงเรื่อยๆ

“เฮือก!”

“…อีกแล้วเหรอวะ”

ไม้สะดุ้งตื่น บทสนทนานี้มีแค่เธอคนเดียวที่อ้าปากพูดออกมา ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณตีสามได้

“พี่ตายไปแล้วยังจะมาหาหนูในฝันอีก”

“ไม่อยากเลย..”

“ไม่อยากเจอพี่แล้ว..”

เธอเช็ดคราบน้ำตาที่อยู่บนใบหน้าเรียว แล้วน้ำตาก็เอ่อล้นออกมาอีกครั้ง

“ทำไมพี่แม่งทำหนูคิดถึงตลอดเลยวะ”

กระดาษใบหนึ่งอยู่ที่โต๊ะ

กระดาษใบนั้นเขียนไว้ตามที่ฝันไว้ทุกๆ อย่าง

มันอยู่ข้างๆ ลูกแก้วที่เธอเจอในฝัน

ใช่

พี่วาให้เธอไว้ก่อนที่จะหลับไปตลอดกาล

 

 

จบ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}