กางเกงในตรานายพราน

เนื้อเรื่องผมเข้มข้นนะ อาจจะมีช่วงที่ชิลบ้าง อัพตลอดครับ ขอบคุณกำลังใจรีดทุกคนนะครับที่ทำให้ผมมีวันนี้

ตอนที่ 39 กำเเพง

ชื่อตอน : ตอนที่ 39 กำเเพง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 35

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 39 กำเเพง
แบบอักษร

14ตุลาคม

ช่วงกลางคืน

ณ คฤหาสน์ผู้กล้าเเครี่

เธอได้ชวนคาโอล่า มิกะ ยูส เเละชิกกี้มาร่วมงานเลี้ยง เพราะปกติเเล้ววันนี้จะเป็นวันที่พวกเรามาร่วมฉลองงานเลี้ยงกันทุกๆปีอยู่เเล้ว พวกเราผู้กล้าทั้ง5จะคุยเรื่องราวที่ทุกข์ใจเเละสบายใจกันอย่างเต็มที่ หลังจากคุยกันได้สักพักทุกคนก็เเยกย้ายกลับเเต่เเครี่เรียกยูสมาคุยด้วยก่อน มิกะเเละชิกกี้ไม่ได้สนใจอะไร เพราะตอนอยู่ที่โลกนี้พวกเธอก็มีภาระเหมือนกัน เเต่คาโอล่ามองด้วยหางตาเหมือนจะรู้เรื่องอะไรบางอย่างเเต่เธอก็ไม่ได้สนใจเเละเดินกลับไป

 

"ยูส มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย"เเครี่จับเเขนยูสไว้ ในบรรดาผู้กล้าทั้งหมดคนที่ดูเหมือนไม่สนใจใครเลยเเละอยู่เงียบๆ เเต่เเท้จริงเเล้วเเครี่คือคนที่รักพวกพ้องทุกคนมากที่สุด ส่วนคนที่ร่าเริงอยู่เสมอๆก็คือมิกะ เเละคาโอล่าก็ทำหน้าที่เหมือนหัวหน้าครอบครัวเธอรู้ทุกอย่างเเต่เเค่ไม่อยากจะไปยุ่งด้วยเท่านั้น เเละชิ้กกี้เธอคนนี้จริงๆเเล้วเป็นคนที่เเอบโรคจิตนิดหน่อยเสมอเเต่เธอมักจะซ่อนมันไว้ ยูสกลัวชิกกี้ก็เลยไม่ค่อยได้คุยกัน

"ยูส!"

"อ..อ่อค่ะ"ในขณะที่ยูสกำลังคิดเรื่องในหัวอย่างอบอุ่น เเครี่ก็เรียกเตือนสติเธออีกครั้ง มือของเธอทั้งสองกุมมือเธอเเน่นอีกครั้งเเละน้ำตาคลอเบ้า'เอ๊ะ?อะไรหมายความว่าไรกันนะ? ทำไม..อยู่ๆร้องไห้อะ'

"เธอหน่ะตัดใจจากเซอรุสไปเถอะ พวกเรารู้เรื่องทั้งหมดเเล้วการที่พวกเราสู้กันมาตลอดระหว่างเผ่าจอมมารเเละเผ่ามนุษย์ถูกจัดฉากโดยเจ้านั้น!"

"ม..หมายความว่ายังไงค่ะ?"

"เรื่องนี้ที่จริงทุกคนในเหล่าผู้กล้ารู้กันหมดตั้งเเต่มายังโลกตั้งเเต่ทีเเรกเเล้วจึงไม่ได้หาทางจะจัดการเซอรุสจริงๆจังหรอกเเล้วก็ไม่เชื่อด้วยว่าเซอรุสหรือพวกเผ่าปีศาจจะเป็นคนเริ่มสงคราม พวกเราจึงเฝ้าจับตาดูอยู่ เเต่เพราะคาโอล่าบอกให้ทุกคนเก็บเรื่องนี้ความลับพวกเราก็เลยไม่มีใครบอกเธอ พอเวลาผ่านไปทุกคนก็เริ่มรู้ว่าเซอรุสนั้นเป็นเพียงเเค่ปีศาจธรรมดาคนนึงที่ไม่ได้ตั้งใจจะทำลายล้างโลกตั้งเเต่เเรกเเล้ว"

"ง..งั้นอย่างนี้พวกเราก็ไม่ต้องสู้กับใครเเล้ว ทุกอย่างก็ปลอดภัยดีสินะ!" ยูสดีใจเธอลุกขึ้นเเละตาเป็นประกายพรางนึกถึงเซอรุส'บ้าเอ้ยเราจะนึกถึงมันทำไม?'

"ไม่!...."เสียงที่ห้ามเเละดังมากพรางเเครี่ร้องไห้หนักมาก เธอไม่อาจกลั้นได้อีก

"ท..ทำไม?"ยูสเหงื่อตก หลังจากนั้นเเครี่ก็พูดบางอย่างออกมาจนทำให้ยูสเปลี่ยนเป็นหน้านิ่งไป ความจริงยูสเสียใจมากเเต่เธอไม่อยากเเสดงอารมณ์ออกมาในฐานะผู้กล้า เรื่องเเบบนี้เธอมักจะต้องตัดสินใจเอาเครื่องผูกมัดจิตใจออกตลอด ยูสเดินกลับบ้านไปแบบไม่พูดอะไรเเต่น้ำตาของเธอใหลออกมาในระหว่างทางกลับ ผู้กล้าคาโอล่าซึ่งเเอบมองยูสอยู่จากข้างบนหลังคาคฤหาสน์ได้ถอนหายใจออกมาเบาๆ

"ขอโทษจริงๆนะ เพราะมีเเค่เธอเท่านั้น"คาโอล่าเอามือกุมหน้าผากตนเอง จริงๆเธอก็รักยูสเหมือนน้องสาวเเท้ๆคนนึง

 

 

ณ ย่านยากูซ่าสตรีท

ชายบ้าเลือดคนนึงกำลังอัดกับพวกเเก๊งวารุยามะ เป็นเเก๊งที่คุมเขตที่13เเห่งเกียวโต ตัวเขาคนเดียวกับวัยรุ่นอีกกว่า80คนต่อสู้กับเขาเพียงคนเดียว เคนทาโร่ที่เห็นเพื่อตนเองบ้าเหมือนสัตว์ร้ายกำลังต่อยกับพวกเเก๊งที่เขาไม่อยากยุ่งมาตลอด เคนทาโร่ไม่ยอมปล่อยให้เขาไปต่อยคนเดียวเเต่เมื่อเขาพยายามจะเข้าไปช่วยก็โดนสายตาที่ไม่คิดว่าไอ้เพื่อนยากทาเคอิที่เป็นเด็กเนร์ดตั้งใจเรียนจะกลายเป็นคนที่น่ากลัวเหมือนสัตว์ร้าย เคนทาโร่ต้องชะงัก รวมถึงลูกน้องในเเก๊งของเขาก็มองไอ้หนุ่มบ้าพลังคนนี้อย่างไม่เชื่อใจพวกเขาพยายามจะเข้าไปช่วยเเต่กลับโดนต่อยเเละบางคนถึงเกือบโดนจิ้มตาบอด พวกเขาจึงทำได้เเค่มองไปเรื่อยๆ ยิ่งมองเขาก็ยิ่งสงสารเพราะเเม้ทาเคอิจะต่อยเก่งเเต่เรี่ยวเเรงเขาก็หมดลงเรื่อยๆ

"ทาเคอิ พอก่อ---"เคยทาโร่เอามือมาห้ามไว้ เด็กหนุ่มคนนั้นมองเคนทาโร่อย่างเจ็บใจเพราะเขาก็เป็นคนนึงที่ไม่อยากให้ทาเคอิที่กำลังจะหมดเเรงต้องโดนอัดเหมือนกัน

"ปัก!!! ตุบ ตับ!!!" เรี่ยวเเรงของเขาค่อยๆหมดลงเเล้วก็โดนพวกเเก๊งยามะวารุเริ่มรุมกระทืบเเละโดนอัด เเต่เจ้าหมอนั้นก็ยังเอามือมาห้าม

"ทาเคอิเเกบ้าไปแล้ว!"เคนทาโร่ตะโกนคำพูดคำเดียว เขาไม่ชอบเพื่อนที่งี่เง่าเเบบนี้เเละพาพวกทั้งหมดเดินกลับไป มีบางคนพวกลูกน้องใหม่ที่โลเลยังมองทาเคอิเเละอยากไปช่วยเเต่เขาก็เชื่อผู้นำเเก๊งใหญ่อย่างเคนทาโร่มากกว่า ทาเคอิโดนอัดท่ามกลางสายฝนที่เหมือนเย้ยหยันเขา

เเอ่งน้ำที่สะท้อนให้เห็นหน้าตาอันน่าสมเพชเเบบนี้ยิ่งทำให้เซอรุสเริ่มเจ็บใจ เขาชักจะเป็นเหมือนมนุษย์เเล้ว เเล้วถ้าเขาเรียกพลังเวทย์กลับมาไม่ได้จริงๆ เขาก็คิดจะปลิดชีพชีวิตที่น่าสมเพศซะ เขาไม่รู้ว่าอะไรทำให้เขาเป็นเเบบนี้เเต่ถึงเขาจะไปหาเหยื่อเพื่อดูดพลังเวทย์ก็ไม่ได้ทำให้พลังของเขากลับมาเลย

"ถุ้ยย!"น้ำลายของมนุษย์ที่ถูกถมใส่หน้าของเขาหลายคนเเละถูกฉี่ใส่หน้าของเขา มันช่างเป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยเพราะตอนเด็กๆเขาก็โดนเเบบนี้เมื่ออยากจะไปเล่นกับมนุษย์ 'หึ...หึๆ ทั้งๆที่เมื่อตอนเด็กๆอย่างเป็นมนุษย์ธรรมดาเเท้ๆ เเล้วทำไมตอนนี้ถึงอยากกลับไปเป็นเเบบเดิมซะหล่ะ ' ความสุขที่ไร้ซึ่งสงครามความสุขที่มีเพื่อนเหมือนมนุษย์ปกติ มีความรัก เเละได้เล่นกับเพื่อนมันเหมือนสิ่งที่เทพพระเจ้าประทานพรให้ เเต่สิ่งที่ต้องเเลกกับมันก็คงจะเป็นเวทย์มนต์รึไงน่ะ?

 

"ถ..ถ้าตอนนี้เธอยังอยู่ก็ดีสินะ" จอมมารผู้ไม่รู้ประสีประสามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันมืดมิดที่ไร้ซึ่งเเสงสว่างเขาพูดพรางนึกถึงเด็กน้อยที่เขาพยายามจะนึกถึงตอนฝันอยู่ตลอดเเต่ก็นึกไม่ออก

"ถ้าตอนนี้คุณอยู่ไหนกันนะ? อย่างน้อยฉันก็อยากจะเจอคุณก่อนที่ชีวิตนี้จะดับสูญ" ยูสมองเมฆครึ้มท่ามกลางท้องฟ้าไร้ดาว เธอยิ้มประชดให้กับชีวิตที่น่าสงสารของเธอ

 

วันต่อมา...

ตอนนี้เขาเป็นมนุษย์ปกติเเล้วเซอรุสอยากจะหยุดอยู่บ้านเพราะหน้าเขามีเเผลฟกช้ำมากมาย เเต่เขาทำไม่ได้เพราะเเม่ก็ต้องหยุดมาดูเเลเขาหลังจากที่ไอ้ตัวเเสบเคนทาโร่โทรไปบอกเเม่ของเขาเรื่องเมื่อวาน ทาเคอิต้องยอมไปเรียนเช้าวันนี้เขาจึงพบกับยูส เขาไปมองเธออย่างไม่ได้ตั้งใจเเละพวกเราสบตากันเเต่ผมสู้หน้าเธอไม่ติดเเล้ว เซอรุสหันกลับมามองพื้น

ยูสตกใจมากเธอไม่คิดว่าอยู่ๆคนที่มีพลังเวทย์มหาศาลขนาดนั้นทำไมเจ็บตัวถึงขนาดนี้ เธอก้าวไปหาเซอรุสอย่างปกติยูสไม่อยากเเสดงอาการความเป็นห่วงมาก เเต่เซอรุสก็มองพื้นเเละเดินต่อไปเรื่อยพรางเอามือล้วงกระเป๋าเอาไว้ พอยูสใกล้เซอรุสระยะ1เมตร มิกะก็วิ่งเข้ามาหาเซอรุสทันที มิกะเห็นเเววตาที่เศร้าๆของยูสตั้งเเต่เมื่อคืนวานเเล้วเธอเเกล้งทำเป็นร่าเริ่งเเละทักกเซอรุสอย่างเเรง

"ไง!!! ฮ่าๆๆๆ หน้านายไปโดนอะไรมาหน่ะว่าที่จอมมารผู้ยิ่งใหญ่" มิกะหยอกล้อตามประสา

"อ...มีเรื่องนิดหน่อย"

"ไม่เห็นต้องเครียดๆ ฉันเพื่อนนายนะ มะ!รีบไปโรงเรียนกัน" มิกะคว้าเเขนทาเคอิเเล้วเดินไปโรงเีรยน จริงๆเธอรู้สึกเห็นใจทั้ง2มากเเละมิกะก็มีใจให้เซอรุสมาตั้งเเต่เเรกเเล้ว เธอเห็นความดีที่เซอรุสสามารถฆ่ายูสได้ตั้งหลายครั้งเเต่ทำไมในตอนเเรกๆเขาไม่ทำ มิกะชอบเซอรุสมาก เเต่เมื่อเห็นยูสเริ่มออกอาการชอบเซอรุสมิกะก็เลยปล่อยเซอรุสให้ยูสไปดีกว่า เธอเลยไม่พยายามเข้าใกล้ เเต่วันนี้ทั้งวันมิกะเข้าหาเซอรุสตลอด เธอเพราะเธอก็เพิ่งรู้เรื่องที่ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน เเต่นี้ก็เพื่อตัวยูสเอง

'พวกเราในฐานะผู้กล้าไม่เคยมีใครกล้ามาจีบหรอก เเถมพวกเราก็จัดการปีศาจมากมายไม่มีเวลาเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นเลยการตัดใจจากเรื่องความรักในครั้งเเรกๆมันยากมากๆ เเล้วยิ่งเป็นยูสด้วยเเล้ว'

 

วันนั้นทั้งวันเมื่อยูสเห็นเเบบนั้นเธอจึงตั้งใจทำตัวเย็นชาตลอดมา เเละดูเหมือนเธอจะไปเข้าห้องน้ำบ่อยขึ้น

ความเหินห่างของผมเเละยูสที่เคยเจอกันมาตั้งเเต่สมัยเด็กได้เเยกออกจากกันอีกครั้ง ในขณะที่พวกของอาจารย์อาเบะได้เเอบสร้างอาวุธบางอย่างที่มันใจว่าพอจะครองโลกได้ พลังเวทย์เเปลกๆที่เกิดขึ้นหลายร้อยจุดทั่วโลกเกิดขึ้นพร้อมกัน มีเพียงเเค่คาโอล่าเเละปู่ยางิวเท่านั้นที่รับรู้ได้ ความจริงเซอรุสก็รับรู้ได้เเต่พลังเวทย์ของเขาได้สูญเสียมันไปแล้ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}