Bannkob
facebook-icon

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งให้กันนะคะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 5 75%

คำค้น : น่ารัก, แสนซน, โรแมนติก, โคแก่, หญ้าอ่อน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 747

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 21:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 75%
แบบอักษร

 

แสนรักรับคำแล้วก็ได้แต่เดินหน้าจ๋อยจากไป แต่ในใจนั้นหมายหัวศรุตไปแล้วเรียบร้อยเรื่องที่เขาทำให้หล่อนต้องโดนดุในวันนี้ ฝ่ายศรุตก็ได้แต่มองหล่อนเดินจากไปด้วยรอยยิ้มมุมปาก แต่พอหันมาหาสินธรก็เห็นว่าอีกฝ่ายมองมาพอดี จึงปรับสีหน้าเป็นเรียบเฉยตามเดิม แต่สินธรทันเห็นรอยยิ้มนั้นอยู่ดี จึงคิดว่าชายหนุ่มคงเกิดความรู้สึกเอ็นดูแสนรักอยู่เหมือนกัน 

“ผมขอโทษแทนเจ้าแสนรักด้วยนะคุณศรุต เจ้าแสนรักยังเด็ก ถึงจะอายุยี่สิบเอ็ดแล้ว แต่ก็ยังมีความเป็นเด็กอยู่ บางครั้งก็ซนไปบ้างคิดน้อยไปบ้าง อย่าถือสาเลยนะ” 

“ผมไม่ถือ” 

ศรุตยืนยันให้สินธรสบายใจ สินธรจึงได้ทีพูดเรื่องหลานสาวคนนี้ให้ฟัง 

“แสนรักเป็นเด็กดี มีน้ำใจ เข้มแข็ง แล้วก็อดทน ถ้าเทียบกับหลานอีกสองคนแล้ว ผมพูดได้เต็มปากเลยถ้าจะต้องฝากผีฝากไข้ในยามแก่ ก็คงมีแต่แสนรักนี่แหละที่พึ่งพาได้มากที่สุด ถึงแม้เจ้าตัวจะคิดว่าตัวเองไม่ค่อยได้เรื่องก็เถอะ” 

แต่ศรุตกลับไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ 

“ผมกลับคิดว่า บางครั้งคนที่ถูกมองว่าไม่ได้เรื่อง ก็ยังได้เรื่องอย่างที่ใครไม่คาดคิด ตัวอย่างก็อย่างที่แสนรักวิ่งตามคนร้ายไป เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่ใจกล้ามาก ถึงจะดูเหมือนทำอะไรไม่ยั้งคิด แต่ก็ถือว่าเป็นคนที่รักในความถูกต้องและไม่ยอมให้อะไรที่ไม่ถูกต้องผ่านไปได้ เป็นคนที่ซื่อสัตย์ต่อความคิดดีครับ” 

“คุณเห็นเป็นอย่างนั้นเหรอ” 

ศรุตพยักหน้ารับ สินธรจึงสบโอกาสที่ศรุตมองแสนรักในแง่ดี โยนหินถามทางถามเสียเลย 

“หลายปีก่อนหน้านี้ ผมเคยคุยกับคุณมงคล ก็ตามประสาคนแก่วัยไม้ใกล้ฝั่ง ย่อมต้องอยากเห็นหน้าเหลนเป็นธรรมดา ผมเคยบอกกับคุณมงคลว่าถ้าอนาคตหลานของพวกเรายังไม่มีใคร ก็อยากให้พวกเราได้เกี่ยวดองกัน แต่ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับหลานๆ ว่าจะรักใคร่ชอบพอกันหรือเปล่า ไม่มีการบังคับคลุมถุงชน เป็นการพูดเปรยกันไว้แบบปากเปล่า ซึ่งคุณมงคลก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้” 

“แปลว่าคุณสินธรอยากได้ผมเป็นหลานเขย?” เขาถามตรงประเด็น ไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา  

“ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณจะว่ายังไง” 

“ผมไม่ว่ายังไง แค่คิดว่ามันแปลกมากกว่า ในเมื่อผมเคยเจอกับภวิตา หลานสาวอีกคนของคุณมาก่อน แต่ทำไมคุณถึงไม่เคยพูดเรื่องทาบทามหมั้นหมายนี้เลย แต่พอผมได้เจอกับแสนรัก คุณกลับพูดเรื่องนี้ขึ้นมา” 

“เพราะผมเพิ่งคิดได้ว่า บางที...คุณกับแสนรัก อาจจะมีโชคชะตาเดียวกันก็เป็นไปได้” 

“คุณหมายความว่ายังไง”  

“เอาเป็นว่าตอนนี้ถ้าคุณยังไม่สนใจแสนรัก ก็อย่าเพิ่งสนใจเหตุผลนี้เลย แต่ถ้าคุณสนใจแสนรักเมื่อไหร่ ผมถึงจะบอกเหตุผลที่ว่านี้ให้คุณรู้” 

สินธรตัดบทไม่ยอมบอกก่อนจะขอตัวไปพักผ่อนตามประสาคนแก่ เพราะคิดว่าคนอย่างศรุตคงไม่คิดจะชอบพอหลานสาวง่ายๆ นอกจากมีอะไรที่น่าสนใจจริงๆ ดังนั้นการโยนหมากให้อยากรู้ อาจจะดีกว่านำเสนอใส่พานไปตรงๆ  

แม้จะยังไม่เข้าใจแต่ศรุตก็ไม่คิดจะถามต่อ เขาจึงกลับไปที่บ้านพักเช่นเดียวกัน เพราะข้างนอกอากาศค่อนข้างร้อน เขาอยู่ในบ้านพักจนกระทั่งถึงช่วงเย็นที่พระอาทิตย์ใกล้จะตก แล้วจึงออกมาเดินเล่นรับลมทะเลอีกครั้งหนึ่ง ในใจรู้สึกว่าตนเองใช้ชีวิตไร้สาระมากเมื่ออยู่บนเกาะแห่งนี้  

ทั้งที่ปกติเขาจะหายใจเข้าออกเป็นงาน แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่กลับรู้สึกมันว่างเปล่า จนเขาเริ่มเบื่อและอยากกลับบ้าน ถ้าไม่ติดว่าเพิ่งมาได้แค่วันเดียว ขืนกลับไปก็ต้องไปนั่งทำหน้าเมื่อยกับผู้เป็นปู่อีก ก็คงมีแต่จะต้องอดทนทำตามสัญญาที่ตกลงกันไว้ให้สำเร็จ ปู่จะได้ไม่ต้องขยันถามหาเรื่องหลานสะใภ้อีก  

ทว่า ระหว่างที่เขากำลังเดินเล่นนั้นเองก็เห็นหลังแสนรักไวๆ เขาคิดจะเรียกหล่อน เพื่อจะได้ชำระความกันเรื่องโกหก แต่หล่อนไม่เห็นเขาและเหมือนจะรีบอยู่ ทำให้เขาต้องแอบตามไปห่างๆ เพราะสงสัยว่าหล่อนจะรีบไปไหนกันแน่  

ฝ่ายแสนรักที่ไม่รู้ว่าถูกศรุตตามมาก็เดินกึ่งกระโดดทำตัวรื่นเริงสุดๆ เพราะเป้าหมายที่เจ้าตัวกำลังไปคือห้องครัวนอกของรีสอร์ต อันเป็นแหล่งสุมหัวของเหล่าพนักงานห้องอาหารและพนักงานอื่นๆ รวมถึงเป็นครัวที่พนักงานจะทำอาหารกินกันด้วย  

หล่อนชอบมาขลุกอยู่กับพวกแม่บ้าน แม่ครัว และพวกพนักงาน เนื่องจากแต่ไหนแต่ไรเจ้าตัวโดนพิมพ์นรีผู้เป็นแม่เลี้ยงสั่งไม่ให้ร่วมโต๊ะอาหารด้วย ไม่ว่าจะอยู่ที่บ้านหรืออยู่ที่นี่ เพราะแม่เลี้ยงไม่ชอบแสนรักและเคยพูดไว้หลังจากที่พ่อจากไปว่า  

‘ต่างคนต่างอยู่ ทางที่ดีก็ช่วยอยู่ให้เหมือนไม่มีตัวตนในบ้านเลยจะดีที่สุด’ 

สินธรเองแม้จะไม่ชอบใจที่แม่เลี้ยงต้องการเช่นนี้ แต่เพราะลูกชายของตนทำผิดที่มีผู้หญิงอื่นจนเกิดแสนรักขึ้นมา จึงพูดอะไรได้ไม่เต็มปาก จะโอ๋แสนรักหรือเข้าข้างให้ท้ายก็ไม่ได้ จึงได้แต่บอกให้หล่อนยอมๆ ไป เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า แล้วก็เพื่อให้บ้านสงบสุข แล้วก็เพราะแบบนี้แหละ สินธรจึงให้แสนรักไปอยู่โรงเรียนประจำ เพื่อจะได้ไม่ต้องเจอหน้าแม่เลี้ยงบ่อยๆ  

“ป้าเพี้ยนจ๋า เย็นนี้มีอะไรกินบ้าง แสนรักฮิ้วหิว” 

“มี เอ่อ...” แม่บ้านกำลังจะตอบ แต่พอเห็นคนที่เดินตามหลังแสนรักมาก็ชะงัก “คุณแสนรักพาแขกเข้ามาทำไมคะ!” 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น