ถั่วหวาน

คนเกือบลืมกันจะกลับมาสนิทกันได้ด้วยหรอ? ผมไม่เข้าใจการเป็นเด็กดีเท่าไหร่นัก...เพราะอะไรหนะหรอ เพราะผมไม่ได้เป็นเด็กดียังไงหละ เรื่องนี้อัพช้าเล็กน้อยนะคะะ~

CH32 : เปปเปอร์...อย่าทำแบบนี้ กูเจ็บ

ชื่อตอน : CH32 : เปปเปอร์...อย่าทำแบบนี้ กูเจ็บ

คำค้น : แล้วใครบอกว่าผมเป็นเด็กดี เปอร์เด เปปเปอร์ เดนิม SINS IN HEAVEN ถั่วหวาน YAOI 18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 847

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CH32 : เปปเปอร์...อย่าทำแบบนี้ กูเจ็บ
แบบอักษร

CH32 

เปปเปอร์...อย่าทำแบบนี้ กูเจ็บ 

 

“ทำไมต้องไปพูดแรงขนาดนั้นใส่เพื่อนด้วย คินรู้หรอที่ผ่านมาเดนิมเจออะไรบ้าง”

“กูไม่รู้ กูรู้แค่ไอ้เปอร์แม่งก็ไม่ได้สบายดีปะวะ”

“แล้วฝั่งนี้ดูสบายดีรึไง วันหลังใช้สมองก่อนแรงได้รึเปล่า”คนตัวสูงลนลานเกาะขอบเตียงผู้ป่วยห้องฉุกเฉิน ระหว่างทางที่ผ่านมาเขาโดนคีตาสวยยับเรื่องที่ไปด่าเพื่อนตัวเองแล้วก็บีบคั้นอารมณ์เดนิมมันแบบนั้น แต่แหม...ใครจะไปรู้กันวะ เห็นหายไปเกือบเดือน เขาผิดเองที่ใช้อารมณ์มากเกินไป

“…”ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะ ดวงตาปิดสนิทพร้อมๆกับสายน้ำเกลือที่ถูกเจาะผ่านหลังมือขาวซีด เดนิมก็แค่พักผ่อนน้อย ทานอาหารไม่เป็นเวลา ไม่ยอมดูแลตัวเองแล้วก็เครียด ทั้งหมดมันทำให้ความดันตก เขาก็เลยวูบ และมาอยู่ในสภาพอย่างที่เห็น

“นานแล้วทำไมมันไม่ตื่นวะ”อคินหันมาถามคีตา

“ไม่รู้ ถ้ารู้ว่าตื่นมาต้องเจอกับคิน คีก็ไม่ตื่นนะ”

“โห่คี กูขอโทษ”

 

ตึกๆๆ ปึ่ก ตึกกๆๆ 

“อยู่ไหน! ไหน เดนิมอยู่ไหน!!”เสียงฝีเท้าและแรงก้าวเดินมีมากซะจนพยาบาลในห้องผู้ป่วยฉุกเฉินอยากจะเชิญออก

“เบาๆ ไม่ต้องเสียงดังเลย”คีตาดุน้องทันทีที่มาถึง

“ทำไมมันเป็นแบบนี้อะพี่ ใครทำมัน!”คนตัวสูงเกือบๆสองเมตรถามออกมาหน้าตาตื่น เขาไม่ชอบที่เห็นอีกคนอยู่ในสภาพนี้ และเมื่อยิ่งสังเกตดีๆ ช่วงเวลาที่คนตรงหน้าหายไปมันเอาความสดใสของเดนิมออกไปด้วย

“ยังจะถามหรอเปอร์”คีตาลากอีกคนออกมาคุยเมื่อเห็นว่าเจ้าหน้าที่ในโรงบาลเริ่มมอง

“เดี๋ยวดิพี่ ผมยังไม่ได้เข้าไปดูมันเลยขอผมดูมันก่อน”

“เอาจริงๆนะ พอได้รึยัง เห็นแล้วใช่มั๊ยว่าผลมันออกมาเป็นยังไง”เปปเปอร์เลียริมฝีปากตัวเองแรงๆ เขาพยักหน้าช้าๆเหมือนกำลังโดนดุ น้องมันยอมสงบลงมานิดหน่อย

“มันพักผ่อนน้อย ทานอาหารไม่ตรงเวลาแล้วก็เครียด”

“เดนิมวูบแต่ไม่ต้องนอนค้าง นั่นถือว่าเป็นเรื่องที่ดี”คีตายังคงพูดออกมาเรื่อยๆ

“แล้วไม่ถามหรอว่ารู้ได้ยังไง”ประโยคนี้ทำเอาคนฟังถึงกับขมวดคิ้ว

“หมอไง”

“...”คีตาชี้ไปยังคนที่นั่งรออยู่หน้าบริเวณห้องER

“…ไอ้สัด พี่บิ๊ก” เปปเปอร์มองเพื่อนของเดนิมที่สูงเกือบๆจะเท่าเขาไม่วางตา

“แม่งอยู่ด้วยกันหรอ ทำไมเหี้ยนั่นมาได้อะ แล้วทำไมมันมาก่อนผม?”ท่าทีลนลานแสดงออกอย่างชัดเจนว่าสามอาทิตย์มานี่เขาไม่ด้รู้สึกน้อยลงเลย

“เป็นรูมเมทกัน ก็ต้องมาดูแลกัน ไม่เห็นจะแปลก”ตาเรียวเบิกกว้างขึ้น เขาลืมตัวจนจับไหล่คีตาแล้วบีบแน่น

“อยู่ด้วยกัน? มันกับเดนิมอยู่ด้วยกัน ได้ไงวะ!”สองเท้าเตรียมจะเดินไปยังคนที่นั่งรออยู่ด้านหน้า เขาเหลืออีกแค่ไม่ถึงสิบก้าวก็ถึงตัวของรุ่นพี่ตัวโต แม่งต้องเคลีย ไอ้พี่นี่มีเคลียกับเขา

“ไม่แปลก เพราะเปอร์ก็เป็นแฟนมุกหนิ”แน่นอนว่ามันทำให้เด็กยักษ์หันกลับมามองคีตาได้ไม่ยาก

“พี่ก็รู้ว่ามันแค่ไม่ถึงอาทิตย์”ความฉุนเกิดขึ้นอีกรอบ เปปเปอร์เริ่มจะกัดกรามตัวเองเมื่อพูดถึงสิ่งนี้

“ไม่ถึงอาทิตย์แต่ผลที่ออกมามันเป็นยังไงหละ”

“…”ในเมื่อเถียงไม่ได้ เขาก็จะไม่เถียง เปปเปอร์คบกับมุกจริงคืนนั้นเขาพูดออกไปจริงๆ แต่มันก็ไม่ถึงอาทิตย์ที่เขาทนฝืนตัวเอง ฝืนความรู้สึกตัวเอง มันไม่ได้ว่ะ ในหัวแม่งยังมีแต่คนที่นอนเป็นผักในห้องสีขาวนั่น...รู้ตัวอีกที เดนิมก็หายไปจากชีวิตเขาแล้ว ช่วงเวลาสามทิตย์นี่มันนรกดีๆเลย เขาเจอมันครั้งแรกในรอบเกือบเดือนที่โรงพยาบาล แต่ที่น่าตกใจกว่าคือรู้ว่าพี่มันย้ายไปเป็นรูมเมทไอ้บิ๊ก

“แล้วทีนี้จะทำยังไง ในเมื่ออีกคนเขาอยากตัดแล้ว”

“พี่รู้ได้ไงว่าเดมันอยากตัดผม”การแก้ปัญหาแบบเด็กๆโดยการประชด หรือใช้ความคิดชั่วขณะแม่งมีแต่ผลเสีย

“แล้วที่เดนิมหายไปเป็นอาทิตย์ๆ เขาอยากคืนดีรึเปล่าหละ”

“…”

“อย่าลืมว่าเดนิมมันไม่รู้อะไรเลย เราจะมาๆไปๆ คิดเองคนเดียวไม่ได้นะเปอร์”

“อย่าไปฟังคินมาก พี่ไม่ได้เข้าข้างใครทั้งเราหรือว่าเดนิม แต่ก็อย่างที่เห็น...สภาพเดนิมตอนนี้แย่กว่าเรามาก”

“…”

“จริงๆ...พี่ก็อยากให้เรายอมรับในสิ่งที่เลือกนะ”

“พี่คี...ไม่เอางี้ดิ นี่ไงผมมาแล้วไง ก็จะมาจบปัญหา”

“นั่นมันปัญหาของเปอร์ ตอนนี้ช่วยทำตัวโตขึ้น...แล้วก็สนใจความรู้สึกคนที่นอนอยู่ในนั้นหน่อยเถอะ ขอหละ”คีตาส่ายหน้าไปมาก่อนจะเดินออกมาหาอคิน สองคนนั้นคงคุยกันเรื่องค่ารักษาหรือไม่ก็ยาเปอร์ไม่ได้สนใจ

“…”ทำตัวให้โต? ที่ผ่านมาเขาก็เจ็บไง ทำไม เขาทำผิดตรงไหน ตรงที่ใจร้ายใส่โดยการมีแฟนงั้นหรอ...แต่เขาก็เลิกไปแล้ว เขารู้สึกกับเดนิมมากกว่านั้น แล้วที่เดนิมใจร้ายกลับหละ เดนิมหายไปจากเขาเลยนะ

“เห้ออออ”คนตัวสูงคว้าบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบในมือก่อนเดินมายังที่ลับตาผู้คน ควันสีขาวลอยฟุ้งในอากาศ น่าแปลกที่มันไม่ได้หอบเอาความกังวลออกไปด้วย

“…”หรือว่าที่ทำอยู่ก็คือเขาเป็นเด็ก? เขาแค่อยากลองให้เดนิมมันเข้าใจความรู้สึกของเขาสักครั้ง รู้ว่าที่ผ่านมาเขาเป็นยังไงหรือว่ารู้สึกอะไร...แต่ก็กลายเป็นเขาเลือกที่จะทำให้เดนิมมันรู้สึกมากกว่าที่จะพูดกันดีๆ สุดท้ายแล้ว...ผลลัพท์แม่งโคตรเหี้ย

“…”บุหรี่ถูกทิ้งลงยังพื้นก่อนจะใช้เท้าขยี้เพื่อดับ แรงหายใจยังคงติดขัดไปมาเพราะความหงุดหงิด เขาว่าเขามีวิธีที่จะคุยกับเดนิมได้ตรงๆ

.

.

“น้องมันมาเยี่ยมมึงด้วยนะ แค่มึงตื่นไม่ทัน”อคินพูดพร้อมกับมองกระจกส่องด้านหลังไปด้วย เขาเห็นว่าเดนิมแทบไม่สนใจกับสิ่งที่เขาพูด ในมือยังคงจิบเกลือแร่ที่ไอ้บิ๊กมันหามาให้อยู่

“น้องมันอยากคุย อยากจะเคลีย มึงน่าจะ...”

“ขอกูอยู่เงียบๆนะคิน แค่นี้กูก็เหนื่อยพอแล้ว”เดนิมพูดเอาไว้แค่นั้นก่อนจะมองสิ่งรอบๆข้างทาง อคินเลือกที่จะมาส่งเดนิมกับบิ๊กที่หอ ทั้งสองคนเดินขึ้นห้องพร้อมกันจนกระทั่งลับสายตาไป

“แล้วมันจะดีกันยังไงวะ”อคินบ่นออกมา เขานั่นแหละตัวการเลย แต่ถ้าเขาไม่ระเบิดอารมณ์ไปคิดหรอว่าน้องมันจะได้เจอไอ้เดหนะ เขาเองก็มีประโยชน์นะ

.

.

ปึ่ก... 

“ตรงนี้ว่างใช่ปะ”ชามก๋วยเตี๋ยวถูกวางลงตรงหน้าพร้อมกับร่างใหญ่ๆที่คุ้นเคย สามอาทิตย์ที่ไม่ได้เจอกันตรงๆ วันแรกของการเปิดเทอมไม่ควรเป็นแบบนี้ เดนิมลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าคนด้านหน้าคือใคร เขายังไม่อยากมองหน้า สบตา หรือว่ารับรู้อะไรถึงคนตรงหน้าทั้งนั้น วินาทีแรกเดนิมใจหาย ใจมันร่วงลงมาที่ตาตุ่มเมื่อเจออีกคนต่อหน้า

“…”อาหารที่กินไปได้สองสามคำถูกเททิ้งลงยังถาด มือขาวเก็บจานแล้วเดินออกไปด้านนอก เชื่อเถอะเขารู้สึกจุกที่ทำแบบนี้

.

.

“ไอติมปะ”ที่พักอ่านหนังสือหน้าลานคณะของเด็กนิติกลายเป็นว่ามีเด็กวิศวะมานั่งโด่เด่อยู่คนเดียว มือใหญ่ยื่นไอติมมาตรงหน้า ไอติมที่ถูกกัดไปแล้วหนึ่งคำ

“…”

“เดี๋ยวดิ ส้มกูก็มีนะ”ถุงส้มถูกวางเอาไว้ตรงหน้าอีกเช่นกัน หนังสือเล่มหนาถูกปิดลงแรงๆ เดนิมจ้องตาอีกคนแล้วถอนหายใจออกมา เขาไม่อยากจะยุ่งกับคนที่มีแฟนแล้วหรอก

“เดนิมม คุยกันดีๆก่อนไม่ได้หรอครับ”เปปเปอร์รีบย้ายมานั่งเก้าอี้ฝั่งเดียวกัน

“ออกไป กูร้อน”การขยับตัวมาใกล้ทำให้เขาอยากจะหนีให้พ้นๆ วันแรก วันที่สอง วันที่สามจนลามมาจะเป็นอาทิตย์เขาเจอน้องมันมาวุ่นวายแบบนี้ทุกวัน ยอมรับเลยว่าวันแรก...เขารีบกลับห้องมาเพราะคิดว่าขืนอยู่ต่อคงได้มีน้ำตาออกมาแน่ๆ...

“ร้อนหรอ ไปคุยในรถกูก็ได้ นะ..ไปนะ”แล้วก็เป็นอีกวันที่ถุงส้มและไอศกรีมโดนเมิน

.

.

ทำแบบนี้เพื่ออะไร น้องมันไม่เห็นสภาพเขาจริงๆหรอวะ เขาบอกว่าอยากตัดเพราะอีกคนเองก็บอกว่าเลือกแล้ว ตอนที่เขาอยากให้กลับ...น้องมันไม่ได้ต้องการจะกลับ จนถึงตอนนี้...เขาก็ยังอยากจะให้มันกลับมา แต่ในสถานะอะไร...มือที่สามหรอ เขาไม่ได้หน้าด้านแบบนั้น เขาไม่อยากตื่นขึ้นมาแล้วต้องไม่มีมันอีก หรือไปรับรู้ว่ามันกลายไปเป็นของๆใครอีก ใจเขามันยังไม่เข้มแข็งพอ

.

.

.

“…”ปลายเท้าเขย่งสุดแรงเพื่อให้ได้เอื้อมหยิบหนังสือชั้นบนสุด เดนิมใช้ปลายนิ้วพยายามเขี่ยหนังสือกองโตลงมาอยู่เกือบๆสามนาที

“ไว้สูงกันจังวะ”เสียงบ่นอุบอิบลอยกระทบเข้ากับหูใครบางคนที่อยู่ล็อคถัดไป เปปเปอร์...เขามาเพราะอคินบอกว่าพี่มันอยู่ห้องสมุด มาอ่านหนังสือ

“วันนี้จะได้รึเปล่า”เดนิมพยายามไม่สนใจเสียงรอบข้าง รู้แล้วหละว่าน้องมันเดินมาด้านหลัง เขาตัดสินใจกระโดดเพื่อกระชากหนังสือเล่มนั้นลงมา

“เหี้ย!”กองหนังสืออีกประมาณห้าเล่มมันดันหล่นลงมาด้วยนี่ดิ แตกแน่ หัวเขาเนี่ย แน่นอนว่ามัน...

 

ตุ้บบ... 

“เกือบไปแล้วมึง ระวังตัวดิวะ”เปปเปอร์คว้าตัวอีกคนออกมา เขาใช้มืออีกข้างยันหนังสือและจับมันเก็บเข้าที่เดิมไว้ ทั้งคู่เผชิญหน้ากันก่อนจะมีแรงขืนหน่อยๆจากคนโตกว่า

“ขอบใจ แต่ปล่อยกูเหอะ”หนังสือเล่มที่เขาต้องการ เดนิมเหลือบมองมันอีกครั้ง

“อยากให้กูหยิบเล่มไหนให้”น้องมันกวนตีนโดยการเก็บหนังสือทั้งหมดไว้ที่เดิม ด้านบนสุด...ตรงที่เขาหยิบแม่งไม่ถึงไง

“…”

“เร็วเล่มไหน ไม่บอกก็ไม่ปล่อยนะครับ”คำลงท้ายนี่...เดนิมใจหายวาบเพราะเขาเผลอความรู้สึกไปกับมัน น้องมันมีแฟนแล้ว น้องมันมีแฟนแล้ว...

“เล่มสีแดง หนาๆ”เปอร์พยักหน้าก่อนจะเอื้อมหยิบลงมา

“…”

“…”

“…”ทำไมมันนานนักวะ แรงเบียดเริ่มมีมากขึ้น เปปเปอร์ก้าวเข้ามาชิดชั้นหนังสือมากขึ้นนั่นเท่ากับว่าเดนิมก็ถูกเบียดให้ด้านหลังของเขาติดกับชั้นหนังสือ...เขาออกไม่ได้ น้องมันล็อคเอวเขาไว้อยู่

“เกือบได้ละ แปปนะ”

“…”กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยดันลอยมาเตะจมูก แขนที่จับ แรงที่สัมผัสมา ทุกอย่างมันเท่าๆเดิมเหมือนตอนที่เขากับมันยังอยู่ด้วยกัน

“…”เขาอยากให้มันเป็นแบบนี้อีกหน่อย แต่ใจของเขามันก็เจ็บเกินไปที่จะรับความรู้สึกแบบนี้

.

.

.

ไม่ได้กอดกันแบบนี้นานแล้วนะ”เดนิมกัดปากตัวเองแน่นเมื่อได้ยิน 

“ตัวมึงเล็กลงรึเปล่า กูไม่ชอบเลย”ความร้อนที่ตาเพิ่มขึ้น เขาต้องเข้มแข็งกว่านี้ เขาต้องไหว

“…”ปลายคางของคนตัวสูงถูกเกยไว้ที่หัวของเดนิม เขาพยายามหลับตา...เพื่อไม่ให้รู้สึก หัวใจของเขาเต้นเร็วมาก มากซะจนกลัวว่าเปปเปอร์จะได้ยิน

“…”อย่าทำแบบนี้ แค่นี้เขาก็หนีคนตรงหน้าไม่พ้นแล้ว อย่าทำอะไรไปมากกว่านี้เลยเปอร์ ใจกูมันรับไม่ไหว อย่าทำให้สามอาทิตย์ของกูมันพังลงง่ายๆเพราะการกระทำแบบนี้

“…”

.

.

.

.

..

คิดถึงมึงมากนะอ้วน

 

 

****** 

โคตรรู้สึกดีเวลาสัมผัส...แต่ไม่ได้เป็นอะไรกัน กอดในตอนนี้ของเปอร์กับเดนิมก็คงจะประมาณนั้นหละมั๊ง 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น