เจ้าสาวอสูร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่6 ออดอ้อน

ชื่อตอน : ตอนที่6 ออดอ้อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 126

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ส.ค. 2562 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6 ออดอ้อน
แบบอักษร

พี่ธีกอดผมอยู่สักพักใหญ่ ก่อนจะคลายอ้อมกอด ใบหน้าพี่ธีดูผ่อนคลายขึ้น เเละส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ผม มือของพี่ธีเลื่อนมาลูบหัวของผมเบาๆ อย่างเอ็นดู ผมจึงได้เเต่ส่งยิ้มตอบเเกไป 

"ขอบคุณนะที่อยู่ข้างพี่ตอนนี้" 

"ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ" 

เพราะผมเองก็เคยผ่านเรื่องเเบบนี้มาก่อน ตอนที่รู้ว่าพี่สาวตัวเองเป็นเเฟนกับคนที่ตัวเองหลงรัก ถามว่าเจ็บมั้ย มันก็ทั้งเจ็บเเละมีความสุขที่อย่างน้อยพี่สาวก็โชคดี ได้คนที่นิสัยดีเป็นเเฟน ส่วนผมจะทุกข์ ก็ไม่เป็นไร ขอเเค่ได้มองอยู่ตรงนี้มันสุขใจของผมเเล้ว ตอนนี้ก็พยายามเป็นน้องรหัสที่ดีต่อไป  

"กล้าหิวมั้ย? พี่จะโทรสั่งอาหาร" 

"นิดหน่อยครับ " 

ผมก็เริ่มรู้สึกหิวๆ มาหน่อยเเล้ว ก็ตอนที่จะไปดูพี่ธีซ้อมบาสผมรีบมากเลยกินเเต่ขนมปังไปตอนเย็น นี่ก็เกือบจะสองทุ่มเเล้ว เป็นใครจะไม่หิวบ้างล่ะ  

"อยากกินอะไรมั้ย พี่จะได้สั่งให้" 

"เอิ่ม ถ้าเป็นไปได้ ผมขอกินเกี๊ยวน้ำกับผักครับ หมูเเดงไม่ต้อง" 

"กินบ่อยนะเรา" 

"ก็มันเป็นของโปรดผมตอนนี้" 

"โอเคๆ " 

พี่ธีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งอาหารจากคอนโด เพิ่งรู้เเหะว่าคอนโดหรูมีบริการส่งอาหารตอนกลางคืนด้วย พี่ธีมานั่งติวให้ก่อนนิดหนึ่ง ก่อนพี่เเกจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ผมนั่งรออยู่ที่โซฟาสักพักก็ได้ยินเสียงเคาะประตู เลยลุกเดินไปเปิดไม่ได้ส่องดูในตาเเมว เพราะคิดว่าอาหารคงมาส่งเเล้ว เเต่คิดผิดไม่น่าเปิดเลย  

"นายมาทำอะไรที่นี่" 

"คือ ..ผมมาติวหนังสือกับพี่ธีครับ" 

"ธีพานายมางั้นเหรอ" 

"เอ่อ ใช่ครับ" 

ผมตอบคำถามพี่นิดอยู่หน้าประตู พี่นิดมาในชุดนักศึกษาหน้าอกเด้งดึ๋งๆโดดเด่นมากกก ผมไม่ได้จงใจมองนะเเต่มันเกินหน้าเกินตามาเลยไง พี่นิดทำหน้าไม่พอใจผมนิดหน่อย เเต่ได้ข่าวพี่นิดทิ้งพี่ธีไปนี่น่าทำไมมาหาพี่ธีได้  

"อาหารมาส่งเหรอกล้า ....นิด?" 

พี่ธีเดินออกมาจากห้องน้ำ เเต่สภาพพี่เเกชวนให้เข้าใจผิดไปอีกเมื่อพี่เเกออกมาในสภาพถอดเสื้อโชว์ซิกเเพกเเน่นๆ กับกางเกงนักศึกษา ดูเหมือนพี่ธีจะตกใจเหมือนผมเลย เเต่พี่เเกก็กลับสู่ใบหน้าเดิม เเล้วเดินมาใช้เเขนคล้องคอ วางมือไว้ที่ไหล่ของผม เรียกสายตาไม่พอใจของพี่นิดได้เป็นอย่างดี  

"ธีค่ะ นิดมีเรื่องจะคุยด้วย" 

"ผมไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกับคุณ" 

พี่ธีตอบกลับไปอย่างสุภาพ ใช้คำที่เป็นทางการบ่งบอกถึงไม่ได้ให้ความสนิทเหมือนเช่นก่อนเเล้ว พี่นิดดูจะทำสีหน้าน่าสงสารนิดๆ ถ้าผมไม่ได้เจอกับพี่นิดมาก่อน ไม่ได้เห็นสีหน้าไม่พอใจเเบบสุดๆตอนที่เห็นผมเปิดประตูออกมา ผมคงจะเชื่อว่าพี่นิดน่าสงสารมากๆ  

"ธี นิดอธิบายได้นะคะ นิดไม่ได้นอกใจธีนะ" 

"กล้าเปิดประตูเหรอ?" 

"ครับ ผมนึกว่าเป็นคนส่งอาหาร" 

พี่ธีเมินคำพูดของพี่นิด เเละหันมาถามผมที่พี่เเกโอบไหล่ไว้อยู่ ถามว่าทำไมผมยืนนิ่งอยู่นาน บอกเลยว่าเขินอยู่ครับ ไม่กล้ากระดิกตัวเลย จนลืมไปว่าไม่ได้อยู่กับพี่ธีสองต่อสอง ผมเห็นสายตาชิงชังของพี่นิดส่งมาเเต่ผมก็เลือกที่จะหันไปตอบคำถามพี่ธี อย่างน้อยผมมองพี่ธี ก็ไม่รู้สึกกดดันเท่าสบตาพี่นิดอ่ะน่ะ 

"ธีค่ะ ทำไมถึงให้น้องเข้าไปเล่นในห้องเราได้ล่ะค่ะ" 

ผมชะงักไปนิดกับคำว่าห้องเรา ..หมายถึงพี่นิดเคยอยู่ที่นี่กับพี่ธีงั้นเหรอ ? พี่ธีหันไปมองพี่นิดก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา  

"ห้องของผม เเละผมไม่เคยให้คุณเข้ามาเลยสักครั้ง" 

พี่ธีกระชับไหล่ผมเข้าไปชิดตัวพี่เเก พร้อมส่งรอยยิ้มให้กับพี่นิด ผมว่าพี่นิดหน้าเเตกดังเพล้งเลยล่ะ เเทนที่พี่นิดจะโกรธพี่ธี พี่นิดหันมาจ้องผมเขม็งเลย ผมก็ได้เเต่ส่ายหน้า ผมไม่รู้ไม่เห็น ไม่ได้ยินเมื่อกี้เลย จริงๆ  

"ก็นิดเป็นเเฟนธีนี่น่า" 

"อดีต ...เเค่อดีต ไม่ใช่ตอนนี้" 

"ธีค่ะ นิดอธิบายได้จริงๆนะ" 

พี่นิดพยายามจะใช้มือมาจับมือพี่ธีอีกข้างที่ไม่ได้โอบไหล่ผม เเต่ผมพี่กลับยกขึ้นเอามันมากอดคอผมไว้หลวมๆ คล้ายกำลังเอาผมบังนางยักษ์ เฮ้ย! บังพี่นิดที่ทำหน้าดุมากกกก ผมโดนผู้หญิงมองจิกเป็นครั้งเเรก ผมยืนทื่อ ทั้งเขินก็เขินที่ได้สัมผัสใกล้ชิดเเผ่นหลังพี่ธี เเต่ก็กลัวสายตาพี่นิด ถ้าคุณจะเล่นสงครามประสาทกันอย่าเอาผมไปร่วมด้วยเลย  

"เข้าห้องกัันเถอะกล้า " 

"เดี๋ยวสิค่ะ ธี เดี๋ยว!" 

ปัง!  

พี่ธีปิดประตูก่อนที่พี่นิดจะพยายามเดินเข้ามา ถามว่าตอนนี้ผมรํ้สึกยังไง ประมาณมึนงงก็นั้นเเละ พี่ธีปล่อยมือจากคอของผมเเล้ว เเต่เปลี่ยนไปจับมือผมเดินมาที่โซฟา ไม่พอเสียงพี่นิดเล็ดลอดเข้ามาปนเสียงเคาะประตู ถามว่าพี่ธีทำยังไง พี่เเกจับผมนั่งลงเเล้วเปิดทีวีจอเเบบช่องหนัง พร้อมเปิดเสียงดังกลบเสียงพี่นิดไปเลย  

"ดูหนังระหว่างรอข้าวดีกว่าเนอะ" 

พี่ธีดูไม่ทุกข์ร้อนที่เห็นพี่นิดมาหา เเถมยังเฉยชากับพี่นิดเเบบไม่สนใจ เเละไม่ไว้หน้ากันเลย พี่ธีชวนผมดูหนังเห็นเป็นหนังเเอคชั่นไซไฟ ผมก็เลยหันไปดูบ้าง มันก็สนักเพลินดีจนลืมว่าเสียงเคาะประตูหายไปเเล้ว พี่ธีลุกขึ้นไปเปิดหลังจากมีการโทรจากพนักงานว่าอาหารมาส่งเเล้ว เเน่นอนว่าไม่มีวี่เเววพี่นิดเเล้วล่ะครับ  

"กล้าไปหยิบจานในครัวมาหน่อย" 

"ได้ครับ" 

ผมไปหยิบจานชามเเละช้อนจากในครัว โชคดีที่มันเป็นระเบียบมากเลยหาของง่าย หรือมันเคยถูกใช้บ้างมั้ยผมก็ไม่รู้ พี่ธีเทอาหารที่เเพ็กไว้อย่างดีออกมาใส่จาน มีเกี๊ยวน้ำของผม เเละก็มีต้มยำกุ้ง ผัดปูผงกะหรี่ กับข้าวเปล่าอีกสองจาน พี่ธีกินเยอะเหมือนกันนะ ผมกินเเค่เกี๊ยวน้ำก็อิ่มเเล้ว  

"กล้าๆ ชิมกุ้งมั้ย อร่อยนะ" 

พี่ธีทักมาให้ผมชิมกุ้งเนื้อเเน่นๆ สีขาวๆ ผมก็ตักเข้าปากบอกเลยว่าเต็มปากเต็มคำเนื้อเเน่น หวาน อร่อย ผมยิ้มให้พี่ธีนิดนึง พี่ธีเองก็ยิ้มตอบ ก่อนจะก้มลงกินข้าวจนหมดสองจาน ผมเลยอาสาล้างจานให้ พี่ธีเลยช่วยเดินถือจานเข้ามาในครัวพร้อมผม  

"พี่ธีออกไปรอข้างนอกก็ได้ครับ เดี๋ยวผมล้างเสร็จก็จะออกไป" 

"เอางั้นก็ได้ ระวังด้วยนะ" 

"ครับ" 

ผมจะบอกว่าเเค่ล้างจานมันไม่อันตรายหรอกนะครับพี่ธี ผมล้างจานจนเสร็จก็เห็นพี่ธียืืนนิ่งอยู่ตรงระเบียงที่เปิดเลื่อนออกปล่อยให้สายลมเย็นๆพัดผ่านตัว ลืมบอกอีกอย่างคือพี่ธีไม่ใส่เสื้อเเต่เเกทำตัวปกติมาก จนผมเองนี่เเละอายเเทน ท่วงท่าราวกับนายเเบบยืนทำเอ็มวีตอนเเบบ เหม่อมองท้องฟ้ามืดๆ  

"พี่ธี เอ่อ ไม่หนาวเหรอครับ" 

"เสร็จเเล้วเหรอ เดี๋ยวพี่ปิดกระจกเลื่อนให้ กล้าจะได้ไม่หนาว" 

พี่ธีเดินกลับเข้ามาในห้องก่อนเลื่อนกระจกปิด ทำให้ลมภายนอกไม่ได้เข้ามาเเล้ว เเผ่นหลังกว้างของพี่ธีมันชวนให้มองเผลอมอง เเต่เหมือนพี่ธีกลับมาทำหน้าทุกข์ใจอีกเเล้ว ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงจนมองไปเห็นผ้าพันเเผลที่มือซ้าย  

"พี่ธี " 

"ห่ะ ว่าไง" 

ผมเดินเข้ามาใกล้พี่ธีก่อนจะเลื่อนมือไปจับมือซ้ายที่มีบาดเเผลอยู่ อย่างลืมตัว เเต่ผมกลับรู้สึกอยากสัมผัสมันขึ้นมาเฉยๆ พี่ธีเองก็ไม่ได้ปัดออก ปล่อยให้ผมลูบมันเบาๆอยู่เเบบนั้น  

"พี่ธีอย่าทำร้ายตัวเองอีกนะ ผมขอ" 

ผมเงยหน้าสบตากับพี่ธี ไม่รู้ว่าผมทำหน้าตาเเบบไหนถึงเรียกรอยยิ้มอ่อนโยนของพี่ธี พี่ธีเองก็ขยับเข้ามาใกล้ผมก่อนจะกอดผมเอาไว้เบาๆ จนผมนิ่งอึ้ง รอบสองเเล้วที่วันนี้พี่ธีกอดผมอ่ะ ผมไม่อาบน้ำได้มั้ยนะ ..เเหะๆ ไม่ได้อยู่เเล้ว  

"กล้าขอบคุณที่เป็นห่วงพี่ นะครับ" 

ผมว่าผมเเพ้พี่ธีก็ตรงเสียงอ่อนโยนกับไอ้คำว่านะครับเนี่ยเเละ ใจเต้นสุดๆ จากตอนเเรกที่สัมผัสพี่ธีอย่างไม่รู้ตัวตอนนี้เนี่ย เเม่งโคตรเขินเลยรีบปล่อยมือ เเต่พี่ธีไม่ปล่อยผมจากอ้อมกอดอ่ะ จนผมเริ่มท้วง 

"พี่ธีกอดผมอีกเเล้วนะ" 

"พี่กอดไม่ได้เหรอ ให้พี่กอดนะครับ" 

"...พี่เเม่ง.." 

โคตรจะคุ้มสำหรับผมอ่ะ ผมต้องยืนให้พี่ธีกอดต่อไปด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ผิดกับพี่ธีที่ดูเหมือนจะกอดผมเฉยๆ ทำไม่ไม่ใจเต้นเหมือนผมเลยว่ะ ผมนี่เเทบทะลุออกมาเลยตอนกอดอยู่เนี่ย  

 

"หึๆ ดึกเเล้ว จะให้พี่ไปส่งที่หอมั้ย" 

 

"เอ่อ ผมกลับเองได้" 

 

"ให้พี่ไปส่งเถอะ รอเเปปนะ" 

 

พี่ธีปล่อยผมจากอ้อมกอดเเล้ว เดินไปหยิบเสื้อยืดมาสวม ผมเองก็เห็นว่าพี่ธีเดินไปหยิบกุญแจรถเเละกระเป๋าตังค์ เลยเดินไปหยิบกระเป๋าตัวเองบ้าง พี่ธีขับรถมาส่งผมที่หอพัก ระหว่างทางเราเเทบไม่ได้พูดอะไรกันเลยจนกระทั่งรถมาจอดที่ใต้หอพัก  

 

"ขอบคุณอีกครั้งนะกล้า" 

 

"ผม เอ่อ ยังไม่ได้ทำอะไรเลย" 

 

"ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วง น้องรหัสของพี่" 

 

ตอนเเรกผมก็ดีใจอ่ะนะ สักพักคุณเคยเห็นนกที่บินอยู่บนฟ้าเเล้ววิ่งชนหน้าต่างมั้ย เเบบกำลังดีเลย สสุดท้ายก็ปัง ! ผมกลับมายิ้มเเห้งๆให้ตัวเอง โถๆ ไอ้ต้นกล้าเอ่ย สุดท้ายเเกก็เป็นได้เเค่น้องรหัสของพี่เขาไง

 

"งั้นผมลานะครับ"

 

"อื้ม ฝันดีนะ "

 

"ครับ ฝันดี"

 

ผมเดินลงจากรถเบนซ์สีดำ ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องตัวเอง ด้วยความที่รู้สึกเฟลเลยเปิดประตูเดินเข้าไปช้าๆ เห็นปอมมองมาด้วยเเววตาสงสัย

 

"กล้า ทำไมมึงเป็นหมาหงอย ยังงั้นล่ะ"

 

"เปล่า กูไม่หงอย กูเฟล"

 

"ไรว่ะ กูนึกว่ามึงจะเเฮปปี้ ได้ไปคอนโดพี่ธีทั้งที"

 

"อืม เเรกๆก็ดี หลังๆกูก็มาคิดได้.."

 

"คิดได้ว่า?"

 

"เขาเห็นกูเป็นเเค่น้องรหัสว่ะ "

 

"เอาน่าๆ มึงได้เป็นน้องเขาก็ดีเท่าไหร่เเล้ว "

 

ผมก็คิดว่ามันดีนะที่ได้อยู่ใกล้คนที่เธอแอบชอบ เเต่หลังๆ ทำไมผมรู้สึกว่ายิ่งใกล้เหมือนยิ่งไกล เเบบนั้นเลย เฮ้อ ต้องกล้าเฮ้ย! มึงไปหลงรักเขาทำไมว่ะ ..

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น