ลลิตา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 'EX' | CHAPTER 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 21:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
'EX' | CHAPTER 1
แบบอักษร

 

เธอที่รัก 1

 

เรื่องนี้เป็นตอนของพี่ลิคและพี่โบว์นะคะ จะว่าเป็นตอนพิเศษของร้ายสู่รักก็ได้ เป็นความรักอีกมุมของคนสองคนที่จากกันโดยจบไม่สวย ไม่ยาวนะคะ

 

[LIK]

 

"เจอไหม" ผมถามเพื่อนสนิทที่เป็นกัปตันสายการบินดัง ที่เธอทำงาน

 

หลังจากคืนสวาทคืนนั้นผมก็ไม่เจอเธออีกเลย แต่ก็ได้ฝากฝังให้เพื่อนคนนี้ช่วยดูแลห่างๆ

 

และตอนนี้มันบอกผมว่าเธอหายไป

 

"You so funny" ไอ้คนลูกครึ่งไทย-อาเมริกัน มันหัวเราะเยาะผมอยู่ มันชื่อไอ้'พีท'

 

"ขำเหี้ยอะไร" ผมเตะเข้าที่หน้าขาของมันแรงๆ

 

"โบว์ ลาออกไปแล้ว เมื่อเดือนก่อน" มันไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก

 

แต่ผมกำลังทรมาน

 

"แล้วจะไปอยู่ไหน ยิ่งท้องอยู่" ผมพยายามใจเย็นที่สุด

 

"โบว์เป็นคนไทย คงกลับเมืองไทยล่ะมั้ง" พีทตอบพลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

 

"เออว่ะ ทำไมไอคิดไม่ถึง" ผมดีดตัวนั่งตรง ทำไมถึงไม่คิดประเด็นนี้นะ

 

ผมตรงมาที่นี่ทันที ที่รู้ความจริงเรื่องผู้หญิงที่คิดจะมีอนาคตร่วมกันอย่าง 'จีน่า' สร้างเรื่องโกหกทั้งเพมาหลอกผม ผมอยากมีลูกมากจึงตั้งความหวังไว้เยอะ แล้วพยายามตัดใจจากแฟนเก่าที่คบกันมาหลายปีอย่าง 'โบว์' ผู้หญิงที่ผมกำลังตามหาอยู่ตอนนี้

 

ผมพยายามแล้วที่จะรักจีน่าเหมือนที่รักโบว์ แต่อะไรหลายอย่างที่ค่อนข้างไม่ลงตัวทางครอบครัวของจีน่า เพียงเพราะว่าผมคิดว่าพวกท่านกำลังปิดบังบางอย่างเกี่ยวกับสถานะที่แท้จริงของตัวเอง

 

ย้อนกลับไป~~~

 

ผมคบกับโบว์ตั้งแต่สมัยมหาลัย เธอมีความฝันอยากเป็นแอร์โฮสเตส ส่วนผมอยากมีธุระกิจเป็นของตัวเอง ละก็ค้นพบตัวตนว่าชอบทำอาหารจึงแยกเรียนด้านนี้โดยเฉพาะ

 

เรารักกันดีจนจบมหาลัย ผมก็เริ่มที่ลงทุนทำร้านอาหารเป็นของตัวเอง โบว์เองก็เรียนภาษาต่างประเทศเพิ่มขึ้น พอต่างคนต่างยุ่งเราจึงห่างกันไประยะนึง แล้วน้องชายตัวดีก็ชอบสร้างปัญหาอยู่ตลอด หม่ามี๊จึงอยากให้ผมย้ายไปอยู่ด้วยที่สเปน

 

สองปีที่ความสัมพันธ์ของเราไม่คงที่ โบว์ตระเวณหาประสบการณ์ไปเกือบทุกสายการบิน ผิดหวังบ้าง ตอบรับบ้างจนไปอยู่ตัวที่สายการบินตะวันออก

 

นั่นคือความหายนะระหว่างเรา

 

ผมเปิดร้านอาหารได้สำเร็จ โบว์ขาดการติดต่อไปหนึ่งเดือนเต็ม เพราะต้องฝึกและเตรียมพร้อมสำหรับการบริการของสายการบิน เธอทราบว่าผมอยู่ที่ไหน เพราะผมมักส่งข้อความบอกเธอเสมอ

 

มีหญิงสาวชาวไทยมาสมัครงานร้านผม มีอายุน้อยกว่าผมหกปี เธอบอกว่าต้องการที่พักอาศัย และ หาเงินส่งตัวเองเรียนซึ่งผมก็รับเข้าทำงานแต่โดยดี เพราะขาดพนักงานพอดี

 

เธอก็คือจีน่า ผมแอบเห็นหลายครั้งที่เธอมักจะส่งสายตาและแอบมองผม จะว่าอย่างงั้นก็ไม่ได้เพราะเธอเป็นกับทุกคน ทั้งพนักงานในร้าน ทั้งแขกที่มาทาน รวมไปถึงน้องชายตัวแสบของผมด้วย

 

วันที่ผมกับโบว์มีปากเสียงกันครั้งแรกคือ วันที่เธอตั้งใจมาบอกข่าวดีกับผมว่า จะได้ทำงานในไฟลต์แรก วันนั้นผมกำลังจะเข้าครัวแต่จีน่าเดินออกมาพอดี และ เธอสดุดจนเกือบล้มผมต้องรับไว้

 

แล้วโบว์ก็เดินมาเห็นพอดี แล้วประโยคที่เธอพูดทำเอาผมแทบทรุด

 

"ไอรู้ตัวว่าไม่มีเวลาให้ยู ไอว่าเราเลิกกันดีไหม" โบว์ยิ้มบางๆ แล้วมองจีน่า

 

"พูดอะไรรู้ตัวรึเปล่า" ผมถามอย่างใจเย็น

 

"รู้ค่ะ โบว์รู้ตัวว่าทำอะไร พูดอะไร โบว์ไม่มีเวลาให้ยูเลย ยูคงจะเหงา" แล้วสายตาของโบว์ก็จับจ้องจีน่าอยู่

 

"ไม่เลิก" ผมเสียงดัง พร้อมลากแขนไปยังห้องพักข้างในร้าน

 

ปัง!!!!

 

"มีคนใหม่ใช่ไหมโบว์" ผมถามนิ่งๆ กลั้นเสียงเศร้าๆไว้ ผมไม่อยากอ่อนแอเลย

 

"ไอไม่มีใคร ไอเพียงแต่อยากทำงานนี้ไปนานๆ ไออาจจะไม่ได้มาหายูบ่อยๆ ไออยากให้ยูเปิดใจรักคนอื่น"

 

"ไอทำไม่ได้ ไอรักคนอื่นไม่ได้" ผมโผเข้ากอดเธอ คิดถึงก็คิดถึง แต่ทำไมมาบอกผมแบบนี้ ผมไม่เข้าใจ

 

โบว์กอดตอบผม แล้วลูปกลุ่มผมหนา มืออีกข้างก็ตบหลังผมเบาๆ

 

"ยูควรจะเจอแม่ของลูก ที่พร้อมจะเลี้ยงเบบี๋ไปพร้อมยูนะ ลิคกี้"

 

"..." ผมเสียน้ำตาให้เธอเพียงคนเดียว

 

"เธอคนนั้นดูจะชอบยูนะ"

 

"..."

 

"ไอต้องบินติดต่อกันในช่วงนี้ ดูแลตัวเองให้ดีนะลิคกี้ ไว้ถ้าไอมีไฟล์ตมาที่นี่ไอจะแวะมาหา"

 

"ไม่เลิกได้ไหม .. โบว์" ผมจูบเข้าที่ซีกแก้มหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายที่ห่างหายไปนาน คิดถึงแทบขาดใจ

 

"เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะ" เธอยิ้มให้

 

รอยยิ้มแสนหวาน ริมฝีปากที่คอยบอกคอยเตือนเมื่อผมเดินทางผิด ดวงตาที่มักจ้องแล้วรู้สึกกระหายทุกครั้ง จมูกสวยๆที่ชอบซุกซนชนกับจมูกของผม ผมมองเพื่อจำภาพเหล่านี้ให้ขึ้นหัว ขึ้นสมอง ขึ้นใจ ว่าผมคงไม่สามารถรักใครได้เท่าเธอคนนี้

 

"I love you"

 

โบว์เดินออกไป ผมก็ทรุดนั่งลงกลางพื้นห้อง แล้วร้องปานจะขาดใจ

 

โดยทุนเดิมผมไม่ใช่คนเจ้าชู้ คบใครก็รักเพียงคนเดียว ซื่อสัตย์ตลอด แต่ชีวิตไฮสคูล์นั้น ผมกลับโดนต่อว่า ว่าทำตัวจืดชืด ไม่เที่ยวไม่ปาร์ตี้เหมือนคนอื่น ผมจึงมักจะโดนเขี่ยทิ้งอย่างไม่ใยดี

 

จากวันที่โบว์เดินจากไป ผมกลายเป็นคนเงียบขรึม พูดน้อย กินน้อย แต่ดื่มบ่อย และดื่มหนัก ผู้หญิงก็มีผ่านมือบ้าง ตามประสาชายโสด

 

แต่ใครจะรู้ ว่าคืนนั้น ผมจะพลาด

 

ผมออกไปดื่ม ดื่มเหมือนที่ดื่มทุกวัน แต่วันนั้นกลับร้านยังไงไม่รู้ตัวเลย ผมตื่นมาเพราะแสงแดดส่องเข้าห้องจากการลืมปิดม่านฝั่งตะวันออก

 

ผมงัวเงียเดินมาปิดม่าน แล้วล้มตัวลงนอนต่อ ก่อนจะพบว่าแปลกกว่าทุกวัน เปลือยกายอันนี้เข้าใจเพราะผมค่อนข้างขี้ร้อน ถึงจะอยู่ในช่วงหน้าหนาวผมก็มักจะสวมกางเกงนอนเพียงตัวเดียว

 

เตียงนอนที่เคยหลับไปคนเดียว มันไม่มีแค่ผมน่ะสิ กลับมีร่างหญิงสาวที่ตะแคงหันหลัง พร้อมร่างกายสั่นไหวเล็กน้อย และ เสียงสะอื้นเบาๆ

 

'จีน่า'

 

ก่อนที่ผมจะเอ่ยปากพูดอะไร ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดเข้ามา

 

"ลิคกี้ ไอเอาอาหารไทยมาฝะ ฝาก" โบว์เดินเข้ามาด้วยความเคยชิน แต่พอเห็นว่าไม่ได้มีผมอยู่ในห้องนี้คนเดียวก็หยุดนิ่ง ไปครู่ก่อนจะเอ่ยออกมา

 

"ขอโทษ ไอไม่รู้ ไอรอด้านนอกนะ" เธอรีบยกมือขึ้นปิดตา แล้วเดินออกจากห้องไป

 

"ไว้เราจะคุยกันทีหลังนะ" ผมบอกจีน่า แล้วรีบหาเสื้อผ้ามาใส่ รีบเดินตามโบว์ออกไปทันที

 

ผมเห็นโบว์นั่งมองออกนอกถนน ที่มีรถสัญจรไปมา เธอคงจะกลับไทยแล้วนำวัตถุดิบบางอย่างจากที่นั่นมาประกอบอาหารให้ผมทาน ซึ่งเป็นเมนูโปรดของผม 'ต้มยำกุ้ง'

 

"อ้าว มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง ต้มยำกุ้งของโปรด ไอทำมาฝาก" ว่าแล้ว ว่าโบว์ต้องเอามาให้

 

"โบว์มานานรึยัง" ผมนั่งลงเก้าอี้ตรงข้ามเธอ แล้วเอ่ยถาม

 

"รอบนี้สามวันนะ เมื่อวานไอมัวแต่ไปเที่ยวกับแพตเลยไม่ได้แวะมา" เธอพูดถึงเพื่อนซึ่งก็น่าจะเป็นแอร์ที่บินไฟลต์เดียวกัน

 

"..." ผมมองหน้าโบว์ที่ตอนนี้ สวยกว่าแต่ก่อนมาก แต่ดวงตากลับเศร้า เป็นเพราะเหนื่อยงาน หรือเป็นเพราะผมกันแน่

 

"สบายดีใช่ไหม" เธอถาม

 

"..." ผมพยักหน้า

 

เราทั้งคู่ก็อยู่ในความเงียบ สายตาจับจ้องกันและกัน จนมีอีกคนมานั่งข้างผม

 

"สวัสดีค่ะ" จีน่ายกมือไหว้ แล้วกล่าวทักทายโบว์

 

"สวัสดีจ๊ะ เป็นไงบ้าง ลิคกี้ดูแลดีรึเปล่า" โบว์ถามจีน่า แต่สายตายังไม่หักออกจากหน้าผม

 

พรึบ!!

 

จีน่ายกแขนคล้องกับท่อนแขนของผม เหมือนกำลังแสดงตัวเป็นเจ้าของ

 

"ดูแลดีมากค่ะ"

 

"ลิคกี้อยากมีลูกนะ ทำให้ได้รึเปล่า" โบว์มองที่แขน สีหน้าเสียๆไปนิดหน่อย

 

"เราปั้มกันทุกวันเลยค่ะ"

 

ผมไม่รู้ว่าตอนนี้คืออะไร ผมไม่กล้าแม้จะบอกด้วยซ้ำ ว่าผมกับจีน่าไม่ได้เป็นอะไรกัน เพียงเพราะแสงบางอย่างมันกระทบเข้าตาผมเต็มๆ

 

'แหวนเพชรที่นิ้วนางข้างซ้าย'

 

นั่นหมายความว่าโบว์มีใครแล้ว หรืออาจจะแต่งกันไปแล้วด้วยซ้ำ

 

"ขอให้โชคดีทั้งคู่นะ"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}