pigfly

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter LXXVI ก่อนบินไปไทย

ชื่อตอน : Chapter LXXVI ก่อนบินไปไทย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 480

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter LXXVI ก่อนบินไปไทย
แบบอักษร

 

 

 

หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน..

               คำ ๆ นี้ใช้ได้เสมอกับเจ้าลูกหมูอ้วนที่จบมื้อเย็นก็มานอนหลับปุ๋ยที่โซฟา ผมที่ไล่เพื่อนกลับบ้านกลับช่องของตัวเองหมดแล้วรวมถึงไล่เจ้ามักเน่ยักษ์ที่แวะเวียนมาเล่นกับเจ้าไมโล

               “ไมโลไม่แกล้งพี่แบม” ผมเอ่ยเตือนเจ้าลูกหมาวัยแปดเดือนที่นับวันก็ยิ่งตัวใหญ่มากขึ้นเรื่อยแถมขนของมันก็ยาวจนบดบังลูกตาสีดำกลมจนมองไม่เห็น ไมโลที่โดนผมดุรีบชักขาหน้าของมันออกห่างจากคนหลับ มันวิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาผมพลางแล่บลิ้นหอมแฮ่ก..

               “ไอ้อ้วนวิ่งแค่นี้เหนื่อยแล้วเหรอ?”

               มันแล่บลิ้นหอบแฮ่กไม่หยุด ผมก้มลงไปอุ้มเจ้าลูกหมาขึ้นมาแล้วพามันไปนอนในที่ของมันที่อยู่ตรงมุมห้องใกล้กับห้องนอนของผม ระหว่างที่ผมวางไมโลลงบนเบาะนอนของมันตากลมที่หลบซ่อนอยู่ใต้ขนยาวก็จ้องมองราวกับถามว่าทำไมคืนนี้มันถึงไม่สามารถเข้าไปนอนในห้องนอนกับผมได้เหมือนกับทุก ๆ วัน

               “วันนี้นอนข้างนอกน่ะ”

               “โฮ่ง..”

               “วันนี้อยากนอนกับพี่แบมไมโลเข้าใจป๊าน่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้พาไปวิ่งเล่นสามสิบนาที” ผมยื่นขอเสนอ

               “โฮ่ง ๆ” ไมโลไม่พอใจกับการเดินเล่นแค่สามสิบนาทีมันทำหน้าไม่ยอมพร้อมกับเห่าต่อรอง

               “หนึ่งชั่วโมง”

               “โฮ่ง ๆ”

               “สองชั่วโมงมันเยอะไป ชั่วโมงเดียวไม่ได้หรือไง?”

               ไมโลเมินหน้านี้เพื่อเป็นการยืนยันคำเดิมว่าจะเดินเล่นสองชั่วโมงห้ามลดไปมากกว่านี้ ถ้าขืนยังต่อรองต่อมันพร้อมจะวิ่งเข้าไปป่วนในห้องนอนคืนนี้

               “สองก็สองเจ้าหมาบ้า” ผมผลักหัวไมโลแกมหมั่นไส้ มันรีบหันขวับมามองผมพร้อมกับปรับหน้ายับยุ่งของมันมายิ้มอารมณ์ดี เมื่อตกลงกันเรียบร้อยผมก็เดินกลับมาหาแบมแบมที่นอนหลับสนิทอยู๋บนโซฟา

               “ขนาดหลับแล้วยังจะทำหน้าดื้อได้อีก” ผมจับแก้มใสเบามือลากนิ้วไปตามสันกรามที่เป็นจุดเด่นบนใบหน้าที่แบมแบมชื่นชอบมากที่สุดต่างกับผมที่ชอบ...

               จุ๊บ..

               ผมกดจูบเบา ๆ ที่ปากอิ่มสีแดงสดเมื่อผละออกมาจากวงหน้าสวยผมก็ช้อนตัวคนหลับขึ้นมาแนบอกแล้วพาเข้าไปนอนในห้องนอน ไม่ทันจะได้วางคนในอ้อมกอดนอนบนเตียงดี ๆ คนที่หลับสนิทก็ปรือตาตื่นขึ้นมา

               “กี่โมงแล้วครับ?” แบมแบมถามเสียงัวเงีย ผมวางเจ้าตัวลงบนเตียงแล้วทิ้งลงนั่งลงข้าง ๆ

               “จะเที่ยงคืนแล้วครับ”

               “ดึกขนาดนั้นเชียวแบมต้องรีบกลับไปจัดกระเป๋าที่บ้านแล้วพรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแต่เช้าด้วย” แบมแบมว่าเสียงรนพยายามคลานลงจากเตียง ผมยึดไหล่ของน้องไว้แล้วพากลับมานั่งที่เดิม

               “ไปเช้ากลับดึกไม่ได้ค้างไม่ใช่หรือไงจะจัดกระเป๋าทำไม” ผมถามอย่างสงสัยในเมื่อตารางงานของแบมในวันพรุ่งนี้คือบินไปไทยแต่เช้าและบินกลับช่วงดึกแล้วจะจัดกระเป๋าไปทำไมกัน

               “แต่แบมต้องเตรียมอะไรไปด้วยนิครับ”

               “แต่มันดึกแล้วเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยกลับไปจัดตอนเช้า”

               “แต่ว่า..”

               “ไม่มีแต่ครับนอนได้แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปช่วยจัดกระเป๋าที่บ้าน” ผมผลักแบมแบมลงไปนอน ดวงตากลมฉายแววความกังวล ผมโน้มตัวลงไปจูบเบา ๆ ที่หน้าผากเล็กพร้อมกับดึงผ้าห่มมาห่มร่างบางที่นอนนิ่ง

               “เดี๋ยวพี่ปลุกแต่เช้า”

               “ครับ” แบมแบมรับคำสั้น ๆ ก่อนจะหลับลงไปอีกครั้งพร้อมกับความลังเลกลัวจะกลับไปจัดกระเป๋าที่บ้านในตอนเช้าไม่ทัน ผมกดนิ้วชี้ลงไปที่หว่างคิ้วที่ขมวดมุ่นทั้งที่หลับลึกค่อย ๆ กดคลายความตึงเครียดนั้นจนหัวคิ้วที่ขมวดเป็นปมแทบชนกันคลายออกในที่สุด

 

#คู่ชิปกัซ 

 

               “แบมไปก่อนนะครับพี่มาร์คแล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ” แบมแบมเอ่ยลาผมที่หน้าประตูห้องของเจ้าตัว ผมที่อุ้มไมโลอยู่จึงยิ้มตอบกลับไป

               “รีบกลับมานะครับพี่มาร์คคิดถึง” ผมขยับเข้าไปหาแบมแบมที่ยิ้มหวาน

               “ฝากดูแลเด็ก ๆ ด้วยนะครับพี่มาร์คแล้วแบมจะรีบกลับมา”

               เด็ก ๆ ที่แบมแบมพูดถึงก็คือลูกแมวทั้งสี่ตัวที่แบมแบมเลี้ยงไว้และคราวนี้แบมแบมก็ไม่ได้เอาไปฝากไว้ที่โรงแรมแมวเหมือนอย่างทุกทีเวลาที่บินไปทำงานต่างประเทศเพราะว่าผมขันอาสาว่าจะดูแลให้โดยหิ้วเจ้าลูกหมาตัวอ้วนมาช่วยดูแลอีกแรง

               “อย่ารังแกลูก ๆ ของพี่แบมน่ะหมาอ้วน” แบมแบมยื่นนิ้วมาจิ้มพุงเจ้าไมโลที่แล่บลิ้นทำหน้าซื่อก่อนจะหันมายิ้มหวานกับผมที่ขยับไปยืนใกล้ ๆ

               “ขี้โชว์” ผมเปลี่ยนมาอุ้มไมโลด้วยแขนข้างเดียวส่วนมืออีกข้างก็ยื่นออกไปจับเสื้อนอกตัวโคร่งที่ใส่คลุมปิดเสื้อยืดคอวีแสนกว้างที่มีแว่นกันแดดแบรนด์หรูเสียบไว้ทำให้คอเสื้อลึกลงจนเห็นแผงอกขาวเนียน

               “เขาเรียกว่าคืนกำไรให้กับแฟนคลับ”

               “แล้วเมื่อไหร่จะคืนกำไรให้กับแฟนครับบ้างละรอนานแล้วน่ะ..” ผมถามกลับทันควันคนยิ้มหวานชะงักงันพลันหน้าแดง

               “พี่เมเนฯ ส่งข้อความเร่งให้แบมลงไปขึ้นรถแล้วแบมไปก่อนนะครับ”

               คนเขินว่าเสียงสั่นเตรียมพร้อมจะหนีลงไปขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าตึก ผมใช้มือข้างเดิมจับไปที่ข้อมือเรียวพร้อมกับดึงคนตัวบางเข้ามากดจูบเพื่อชดเชยเวลาหนึ่งวันที่เราจะไม่ได้เจอหน้ากัน โดยไม่สนสายตาบ่องแบ๊วของเจ้าหมาอ้วนที่อุ้มแม้แต่น้อย

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}