นายเงียบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 เรื่องของรติพงษ์

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 เรื่องของรติพงษ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 36

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 เรื่องของรติพงษ์
แบบอักษร

ในห้องพักของนิว หลังจากที่หมอปาล์มและแม่ดาวออกไปคุยกันเป็นการส่วนตัวภายนอก เบียร์และนิวก็ได้เริ่มทำการเก็บกวาดห้องที่รกรุงรัง 

นิวเริ่มเก็บของที่กระจัดกระจายจากฝีมือของเขาก่อนหน้านี้ นำมาไว้ที่เดิม โดยที่เบียร์ช่วยกวาดพื้นห้อง ก่อนจะนำถังน้ำไปรองน้ำในห้องน้ำ เตรียมตัวถูห้อง 

เบียร์กลับเข้าไปในห้องของนิว ที่ตอนนี้ข้าวของที่กระจัดกระจายกลับเข้าที่ที่ควรจะอยู่ของมันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เด็กหนุ่มวัย 17 ยืนยิ้มหวานทำหน้าอย่างภาคภูมิใจ ทำให้เบียร์อดยิ้มหวานกับความไร้เดียงสาราวกับเด็กน้อยของเขาไม่ได้ 

"พี่เบียร์ เป็นไงบ้างครับ ผมเก็บกวาดด้วยตัวเองหมดเลย ผมเก่งไหมครับ อิอิอิ"นิวพูดขึ้นเสียงใส แววตาเป็นประกาย ทำให้เบียร์รู้สึกหวั่นไหวกับความน่ารักไร้เดียงสาของนิวไม่ไหว เขาเอื้อมมือไปลูบหัวนิวเบาๆ ในขณะที่นิว ยิ้มกว้างมากขึ้น ใบหน้าของนิวดูมีชีวิตชีวากว่าที่ผ่านๆมามาก 

"เก่งมากๆ น้องรักของพี่ พี่ดีใจนะที่น้องของพี่อย่างน้อยยังพอพึ่งพาตัวเองได้" 

นิวหัวเราะร่วน ใบหน้าถูกย้อมด้วยสีแดง หลังจากได้รับคำชม เบียร์หวั่นไหวกับท่าทางของเขาอีกครั้ง รอยยิ้มแบบนี้แหละที่ทำให้เขาแอบชอบเด็กคนนี้มาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ เขาเอื้อมมือไปลูบหัวนิวอีกครั้ง โน้มใบหน้าไปทางนิว มากขึ้น มากขึ้น 

"อุ๊ย พี่เบียร์ ผมนึกว่าพี่เบียร์โตแล้ว พี่เบียร์จะไม่ทำแบบนี้กับผมแล้วนะ" 

นิวเอามือจับแก้มที่เต็มไปด้วยเม็ดเลือดฝาดของเขา พลางลูบไปมา หลังจากที่เบียร์เอาริมฝีปากของเขาประทับลงไป 

"ทำไมล่ะ ตอนเด็กเรายังชอบให้พี่ทำก่อนนอน หรือตอนพี่ชมเลยไม่ใช่เหรอ นี่แน่ะ พอโตขึ้นเดี๋ยวนี้หวงตัวเหรอเรา ฮึฮึฮึ" 

"โอ๊ย พี่เบียร์ หยุดเถอะก๊าบ มันจั๊กกะจี้ 555555555555+++" นิวหัวเราะพลางดิ้นพราดไปมา เมื่อเบียร์เอานิ้วไปจิ้มเอวของเขาหลายๆครั้ง เสียงหัวเราะของนิว รวมถึงความคิดของเขา ทำให้เบียร์รู้สึกสลด พลางคิดอยู่ในใจ 

"บางครั้งพี่เองก็อิจฉาแกนะ ที่แกอยู่ในโลกของความฝันที่สวยงาม ในจินตนาการที่แกสร้างขึ้น ไม่ต้องมารับรู้โลกของความเป็นจริงที่โหดร้าย" 

 

"แกมันเป็นแค่ลูกที่ฉันตั้งใจให้เกิดมา เพื่อจับพ่อแกให้มาอยู่กับฉัน แต่ในเมื่อมันทิ้งฉันไปแล้ว แกมันก็แค่ภาระที่ขัดขวางความเจริญของฉันก็แค่นั้นเอง" เสียงผู้เป็นแม่ตัดพ้อลูกในใส้ของเธอ หลังจากที่พ่อของเขา ทิ้งเขาไปตั้งแต่เพิ่งจำความได้ เพราะเอือมกับพฤติกรรมล่าแต้มผู้ชายของเธอ 

เด็กชายวัยห้าขวบได้แค่นั่งกอดเข่าร้องไห้ น้อยใจในโชคชะตาของตัวเองที่เขาเป็นลูกที่เกิดมาจากความใจง่ายของแม่เขา ตลอดระยะเวลาห้าปี เขาถูกแม่เขาเลี้ยงทิ้งๆขว้างๆตามมี ตามเกิด ไม่เคยได้รับอ้อมกอด ความอบอุ่นใดๆ 

"เบียร์ แกมานั่งร้องไห้ขี้แย อะไรอยู่ตรงนี้ เป็นลูกผู้ชายซะเปล่า เสียชาติเกิดหมด แบร่" เด็กชายวัยเจ็ดขวบ ปลอบใจเบียร์ที่กำลังร้องไห้จนตาบวมช้ำ พลางแลบลิ้นทำหน้าตาตลก หวังให้เขาหัวเราะ 

"พี่น็อต ผมเกิดมาทำไมวะ พอผมเกิดมาพ่อก็ทิ้งผม แม่ก็ทำเหมือนผมเป็นภาระ ผมเกิดมาไม่มีใครต้องการผมเลย ผมละอิจฉาพี่น็อตจริงๆ ที่ลุงนายกับป้ารัตน์ ดูแลเอาใจใส่ ยิ่งพี่กำลังจะมีน้อง ผมคงเป็นแค่....." เบียร์อึกอักกับประโยคท้าย ก่อนที่จะก้มหน้าลงมองพื้น สีหน้าสลด 

น็อตตบบ่าเบียร์เบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าถอนหายใจ แล้วพูดกับน้องชายเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน 

"แกจะคิดอะไรมากวะ น้ารุ่งจะรักแกหรือเปล่าฉันไม่สนใจหรอก อย่างน้อยแกยังมีฉัน มีพ่อแม่ฉันนะเว้ย ที่่ีรักแก ยังไงเราก็เป็นญาติกันไหมวะ" 

"พูดดีนี่ตาน็อต เบียร์อย่าไปคิดอะไรมากเลยนะ น้องสาวของป้ามันเป็นคนขี้เบื่อมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ป้าเชื่อว่าลึกๆแล้วน้ารุ่งก็รักเบียร์นะ เพราะยังไงเบียร์ก็เป็นลูกชายคนเดียว รุ่งอาจจะแค่แสดงความรักไม่เป็นก็ได้" รัตนา หญิงสาวท้องโตพูดขึ้นพลางยกตระกร้าผ้ามาเตรียมนำผ้าไปซัก 

"คุณผู้หญิงคะ ให้ดาวทำเถอะค่ะ คุณผู้หญิงท้องโตใกล้คลอดแบบนี้ ยังจะมายกของหนักอีก มันไม่ดีกับคุณหนูในท้องนะคะ" แม่ดาวห้ามปราม พลางแย่งตระกร้าผ้าออกมาจากมือรัตนา 

"ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ แม่ดาว ฉันเองก็อยากจะขยับตัวไปไหนต่อไหนมากกว่าอยู่เฉยๆ ลูกคนที่สองจะได้คลอดออกมาง่าย" 

แต่แล้ว ใบหน้าของเด็กชายทั้งสองก็อยู่ในอาการหวาดกลัวสุดขีด 

"คุณแม่/ป้ารัตนา" น็อตและเบียร์อุทานออกมาพร้อมกัน น้ำเสียงตกใจสุดขีด แม่ดาวเริ่มเห็นสิ่งผิดปกติเช่นกัน 

"คุณผู้หญิงคะ" แม่ดาวใบหน้าซีดเผือด นิ้วชี้ไปที่พื้น 

โครมมมมมมม 

ตระกร้าผ้าออกจากมือรัตนา พร้อมกับเลือดแดงทีไหลตามง่ามขา หยดลงพื้น รัตนาเอามือกุมท้องก่อนจะทรุดตัวลง 

"ตามคนขับรถเร็วๆ คุณผู้หญิงจะคลอดแล้ว" 

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง จากบ่ายเป็นเย็น จากเย็นเป็นค่ำ จากค่ำเป็นดึก จนกระทั่งข้ามคืนสู่วันใหม่ 

"กำหนดคลอดมันอีกตั้งสองอาทิตย์นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น" หมอนายพูดขึ้น สีหน้าอยู่ในอาการวิตกสุดขีด 

"คุณพ่อ คุณแม่เข้าไปในนั้นหลายชั่วโมงแล้ว คุณแม่กับน้องจะปลอดภัยไหมครับ" น็อตถามขึ้น น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ไม่ต่างจากเบียร์ ที่ยืนอยู่ไม่ไกล 

"คุณหนูคะ คุณผู้หญิงกับคุณหนูในท้องถึงมือหมอแล้ว นมเชื่อค่ะว่าจะปลอดภัยทั้งสองคน" 

อุแว้ อุแว้ อุแว้ 

เสียงเด็กทารกร้องขึ้น สีหน้าวิตกกังวลของคนทั้งหมด เปลี่ยนเป็นสีหน้าแห่งความดีใจ คุณหมอเปิดประตูห้องฉุกเฉินออกมา พร้อมกับพยาบาลที่อุ้มทารกห่อด้วยผ้าขาว เดินตามหลัง 

"เด็กผู้ชาย สุขภาพแข็งแรงครับ" คุณหมอพูดขึ้น ก่อนที่พยาบาลจะอุ้มทารกในมือผลัดให้หมอนาย แม่ดาว น็อต และเบียร์ดู 

"ดูซิเบียร์ น้องยิ้มให้พี่ด้วย" น็อตพูดขึ้น 

"ใครบอก น้องยิ้มให้ผมต่างหาก" ทารกน้อยร้องอ้อเแอ้ เบียร์ยื่นนิ้วเข้าไปหา ทารกยื่นมือมาจับนิ้วของเบียร์ไว้ พลางส่งยิ้ม 

หากแต่เวลาแห่งความสุข มักสั้นเสมอ เมื่อพยาบาลอีกคน เปิดประตูออกมาสีหน้าตื่นตระหนก 

"คุณหมอ แย่แล้วค่ะ ชีพจรของคุณรัตนา"  

คุณหมอ และพยาบาลต่างรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องพร้อมทารกน้อย และรัตนาก็ไม่ได้กลับออกมาจากห้องนั้นอีกเลย 

 

หลังจากการสูญเสียของรัตนา หมอนายจึงตัดสินใจขายบ้านที่กรุงเทพ มาซื้อที่ดินบริเวณเชิงเขาที่เงียบสงบ ไม่ไกลจากตัวเมืองของจังหวัดแห่งหนึ่ง 

"คุณหมอนายคะ ทำไมเราถึงต้องทิ้งความสบายทุกสิ่งทุกอย่างในเมืองหลวง มาอยู่บ้านนอก ห่างไกลความเจริญแบบนี้ด้วยคะ" รุ่งถามพลางทำสีหน้าเหยียดหยาม 

"ทำไมล่ะ คุณรุ่งสถานที่ที่สงบแบบนี้นี่แหละ ที่เหมาะสำหรับการฟื้นฟูผู้ป่วยของผม แต่ถ้าคุณไม่ชอบ ผมจะหย่า พร้อมกับให้เงินก้อนหนึ่ง แลกกับอิสระของคุณ เอาไหมล่ะ" รุ่งสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ ก่อนที่จะตกลงที่อยู่ที่นี่อย่างฝืนใจสุดๆ 

 

"เจ้าสัตว์ประหลาด แกตายซะเถอะ ปิ๊ว" นิวในวัยสิบเอ็ดในชุดสไปเดอร์แมน ทำท่าปล่อยใย ใส่เบียร์ในวัยสิบหก เบียร์ลงไปชักดิ้นชักงอ ทั้งสองหัวเราะล้วนอย่างสนุกสนาน 

"ทั้งสองคนเล่นกันเบาๆหน่อย พี่อ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง" น็อตในวัยสิบแปด ใส่แว่นหนา ทำหน้าบูด ราวกับถูกขัดขวางการกระทำการณ์ใหญ่ 

"ขอโทษครับ ว่าที่คุณหมอใหญ่ ผมจะไม่ส่งเสียงดังอีกแล้วครับ" นิวตอบพี่ชายตัวเองสีหน้าและน้ำเสียงทะเล้นสุดๆ 

"เปลี่ยนมาเล่นเกมส์จ้องตากันดีกว่าไหม จะได้ไม่รบกวนพี่น็อตเขา" เบียร์ชักชวนนิว นิวพยักหน้าตอบทันควัน 

ทั้งสองนั่งจ้องตากัน พลางทำท่าตลก พลางจั๊กจี้ เพื่อให้อีกฝ่ายกระพริบตา ทั้งคู่ต่างผลัดกันจี้อีกฝ่ายอย่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งนิวหงายหลังลงบนเตียง เบียร์เสียการทรงตัว จนกระทั่งตัวของเขาคร่อมอยู่ด้านบนของนิว ตาทั้งสองต่างประสานกันและทั้งคู่ต่างชะงักค้างอยู่ที่ท่านั้น 

"นิวครับ พี่รักเรานะ เราละรักพี่ไหม" 

"ผมก็รักพี่เบียร์ครับ ก็เราเป็นพี่น้องกันนี่นา เป็นพี่น้องกันนี่นา เป็นพี่น้องกันนี่นา" 

คำพูดสุดท้ายสะท้อนก้องอยู่ในหูของเบียร์ ความสับสนในใจเกิดขึ้น เขากลับคิดกับน้องชายคนนี้มากกว่านั้นไปซะแล้ว 

 

หลังจากที่หมอนายและน็อตเสียไป สันดานด้านมืดของแม่เขา ทั้งความทะเยอทะยาน ความโลภ ความอยากครอบครองทุกสิ่งกลับปรากฏเด่นชัดมากขึ้น นิวถูกแม่ของเขาทำร้ายทุกวัน จนสภาพจิตใจของเขาแหบกสลาย เขาไม่รับรู้ความเป็นจริงอะไรอีกต่อไปแล้ว 

ร่างที่นอนอยู่ข้างๆตัวเขา กลับกลายเป็นเพียงกายหยาบ สายตาแข็งกระด้าง เลื่อนลอย ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ตามตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจากการถูกตบตี แต่นอกจากนี้เบียร์ยังสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง 

นอกจากรอยฟกช้ำที่มีอยู่ทั่วทั้งตัวแล้ว ที่แขนของนิวยังปรากฏรูเล็กๆเหมือนมีอะไรบางอย่างเจาะเข้าไป นอกจากนี้ยังมีรอยไหม้ราวกับไฟฟ้าช็อต อยู่บริิเวณหน้าท้อง 

สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เบียร์รู้สึกไม่ชอบมาพากล ด้วยนิสัยของแม่ที่เขารู้จักดี เขาเริ่มอ่านเกมส์อะไรบางอย่างออก 

เบียร์หรืิอหมวดเบียร์ในปัจจุบันมองนิวที่กำลังก้มหน้าก้มตาวาดรูป ขีดเขียนอะไรบางอย่าง พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะออกมาเหมือนเด็กวัยไม่เดียงสา ทั้งทั้งที่อายุสิบเจ็ด เขาได้แต่ลูบหัวนิวเบาๆ ด้วยแววตามุ่งมั่น  

----------------------------------- 

ตอนนี้้เป็นเรื่องของเบียร์ และเป็นการเฉลยอาชีพไปด้วย บางทีอาการป่วยของตัวเอกเรา อาจมีเงื่อนงำอะไรบางอย่าง ตอนหน้าจะเป็นเรื่องราวของหมอปาล์มกับนิวแล้ว มีอะไรคอมเมนท์มาได้นะครับ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}