จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มุกดาราและวิชามีดข้ามมิติ

ชื่อตอน : มุกดาราและวิชามีดข้ามมิติ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 30

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 20:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มุกดาราและวิชามีดข้ามมิติ
แบบอักษร

ตกลงจะให้ใครเป็นตัวเอกกันนี่..ไรท์ทำไมหลงเสน่ห์มุกดาราขนาดนี้ก็ไม่ทราบ

แคว้นจันทรา...

การเดินทางมาถึงด้วยเวลาไม่นานนัก..เพราะพลันที่ออกจากอาณาเขตแคว้นสนธยาได้..วิชาอากาศมนตราที่ฝึกฝนมาก็สำแดงผล..สามารถย่นย่อระยะทางได้อย่างปาฏิหาริย์..

นี่เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้แม่ทัพแมวหลวงมาถึงแคว้นสนธยาเพื่อช่วยวางแผนต่อสู้ได้อย่างรวดเร็วเพียงแค่เวลาหนึ่งคืนเท่านั้น..

อากาศมนตรามีหลากหลายแขนงวิชา..สำหรับการย่นย่อระยะทาง..บางคนอาจจะทำได้บางคนอาจจะทำไม่ได้..บางคนทำไม่ได้ในระยะแรก..แต่อาจจะทำได้ในระยะเวลาต่อมา..บางคนมีพลังฝีมือสูงกว่า..แต่ก็ทำเช่นนี้สู้คนที่มีพลังฝีมือด้อยกว่าไม่ได้..ทุกประการเป็นไปได้เสมอสำหรับวิชาอากาศมนตราที่เหมือนเป็นความไม่แน่นอนประการหนึ่ง..

ศศินากลับทำได้ดียิ่ง..นางจึงได้รับมอบหมายให้เป็นคนไปรับแม่ทัพแมวหลวงด้วยตัวเอง..

และครั้งนี้..นางก็เป็นสารถีขับขี่รถม้าคู่แพคเกจ..และกำหนดวิชาอากาศมนตราที่ได้ฝึกฝน..ย่นย่อระยะทางนำพาเอารถม้าเดินทางอย่างรวดเร็ว..

ชั่วระยะไม่เกินครึ่งวัน..ก็ถึงเมืองหลวงแห่งนครจันทราแล้ว..

มุกดารามองซ้ายขวาเมื่อรถม้าถึงนครจันทรา..บรรยากาศช่างน่าตื่นตาตื่นใจผิดแผกไปจากบ้านเกิดนางที่แคว้นมิลินทระมากมายนัก..

ขณะชะโงกชะเง้อดูโน่นนี่นั่น..ร่างก็โดนรวบ..จมูกคลอเคลียข้างซอกคอและข้างแก้ม..มุกดารายิ้มแย้ม..พูดขึ้นว่า.

“..ท่านพี่อจินไตย..ท่านอย่าลืมนะว่าท่านเป็นภรรยาคนหนึ่งของท่านพี่ริต้า..”

“..เป็นภรรยาริต้าแล้วยังไง..ข้าก็เป็นสามีท่านด้วย..”

อจินไตยสูดกลิ่นหอมจรุงใจ..มุกดาราช่างหอมหวนนัก..ถึงจะไม่ได้ประทินโฉมด้วยเครื่องหอม.นางก็หอมด้วยวัยสาวของนางอยู่แล้ว..

ยอมรับว่า..เมื่อคืน..หลังประกอบพิธีแต่งงาน..จินดาพิสุทธิ์ก็ว่าจะไปนอนสนทนากับนายแม่..ทิ้งให้สองเจ้าหญิงมีความสุขกันอย่างเต็มที่โดยที่นางไม่ได้ยุ่งเกี่ยว..

และอจินไตยก็มีความสุขกับมุกดาราจนสมอยาก..

นางซุกหน้าลากไล้ไปกับหน้าท้องที่มีมัดกล้ามเป็นซิกแพคน้อย ๆ ของมุกดาราแทบจะทั้งคืน..

มุกน้อย..ท่านช่างน่ารัก..

เสียงกระแอมดังขึ้น..อจินไตยผละออก..ยิ้มให้สามี..

“..ริต้า..ขอโทษ..ฉันคิดว่าเธอหึงฉันใช่ไหม..”

“..ผัวจะหึงเมียตัวเองกับเมียอีกคนไปทำไม..”จินดาพิสุทธิ์ยิ้มแย้ม..

“..ก็นะ..แต่บอกตรง ๆ เอ่อ..ไม่มีเธอ..ก็คงไม่เป็นไรแล้วนะ..”

จินดาพิสุทธิ์อุทานออกมา..

“..คิดแบบนี้จริง ๆ อะ..”

อจินไตยหัวเราะ..ซบหน้ากับไหล่ของสามี..

“..ริต้า..ฉันมีความสุขมากเมื่ออยู่กับเธอ..แม้จะมีมุกดารา..แต่ความรักและความรู้สึกกับเธอ..ไม่เคยลดลงไปเลย..เพียงแต่ช่วงนี้รู้สึกประทับใจมุกดาราเป็นพิเศษเพราะชื่นชมความสดใสแต่เก่งกาจของนาง..”

มุกดารายิ้มเมื่อเห็นท่านพี่ทั้งสองซบกัน..นางเองก็ชอบมองท่านพี่ทั้งสองมีความรักต่อกันอยู่แล้ว..

เสียงระบายลมหายใจ..

แม่ทัพแมวหลวงเหมือนหลับจากการเดินทาง..เพราะว่านางหลับ..อจินไตยจึงกล้าแสดงความรักต่อมุกดาราออกมา..ไม่งั้นคงจะต้องเกรงใจนายแม่แล้ว..

และเวลานี้นางกำลังตื่น..

เพราะนางตื่น..เจ้าหญิงทั้งสามจึงต้องสงวนท่าทีบ้าง..ไม่แสดงความรักต่อกันจนเกินงาม..

แต่เหมือนนายแม่จะไม่ใส่ใจเรื่องเหล่านี้..จะเป็นเพราะไม่ทราบจริงหรือแกล้งไม่ทราบก็สุดจะคาดเดา..

“..อีกไม่ช้าคงถึงวังจันทราแล้วสินะ..”

จินดาพิสุทธิ์แย้มยิ้ม..

“..นายแม่..ท่านคงคิดถึงท่านแม่ใช่ไหม..”

“..ริต้า..อย่าทำตัวเกินวัย..”

จินดาพิสุทธิ์อดหัวเราะไม่ได้

“.จะมากจะน้อย..นายแม่ต้องพูดกับท่านแม่เรื่องแต่งงานอย่างเร่งด่วนด้วย..”

“..ใจร้อนไปได้..”

แต่ก็รู้สึกประหลาดกับสภาพแวดล้อมของแคว้นจันทราในวันนี้..

“..ริต้า..”แม่ทัพแมวหลวงถาม.. “..ลูกรู้สึกว่า..วันนี้มันแปลก ๆ ไปไหม..”

“..แปลก..”จินดาพิสุทธิ์ขมวดคิ้ว.. “..ไม่เห็นมีอะไรนี่..”

แต่แล้วก็มองไปด้านนอกรถ..

แล้วก็รู้สึกแปลกไปจริง ๆ ..

“..ใช่..”จินดาพิสุทธิ์พูด.. “..มีคนแต่งกายเหมือนไม่ใช่ชาวแคว้นจันทรามากมายหลายคนเดินขวักไขว่ในเมือง.”

แม่ทัพแมวหลวงหลับตา..

“..ดูเหมือนเป็นพวก..แคว้นอุตระ..”

“..หือ..”จินดาพิสุทธิ์ตื่นตัวขึ้น..

“..ช่วงที่แคว้นมิลินทระจัดการประลองสายรัดเอวแห่งธาตุทั้งสี่..พวกอุตระก็แฝงตัวในเมืองประมาณนี้..แน่นอนว่าจะแต่งกายหลากหลายรูปแบบ..ไม่ใช่ให้เห็นว่าเป็นชาวแคว้นอุตระ..เพียงแต่พวกนั้นมีกลิ่นอายประการหนึ่งที่เราจับสังเกตได้..นี่ก็เช่นกัน..การแฝงตัวย่อมมีเหตุผลบางอย่างแน่นอน..”

พลางร้องว่า..

“..เราต้องรีบเข้าวังจันทราพบราชินีโสมมวดีโดยด่วน..แพคเกจ..ศศินา..เร่งม้า..”

....

ในที่สุด..

รถม้าก็ถึงวังจันทรา..จินดาพิสุทธิ์รู้สึกถึงความเป็นบ้าน..แม้ที่นี่จะไม่ใช่บ้านเกิด..แต่ก็ยึดถือเป็นบ้านของตนเองมาตั้งแต่ก้าวย่างเข้ามาในภพแห่งห้าแคว้นนี้แล้ว..

แม่ทัพแมวหลวงนำพาเอาจินดาพิสุทธิ์และภรรยาทั้งสองเข้าไปในวัง..ทหารรักษาวังทำความเคารพ..ไม่ช้า..ก็ถึงห้องที่ราชินีโสมมวดีพักอยู่..

ช่วงบ่ายอย่างนี้..ห้องจันทร์ชมพูแห่งวังจันทรา..เป็นห้องที่ราชินีโสมมวดีชื่นชอบจะมาพักผ่อน..ทำงานหรือบางทีก็ใช้เวลาส่วนตัวนิ่ง ๆ เงียบ ๆ ไปตามเรื่องราว...

เมื่อทั้งหมดเข้ามาในห้อง..ราชินีจันทราโสมมวดีก็ยิ้มแย้มสดใส..ผวาเข้ามากอดแม่ทัพแมวหลวง..หอมแก้มทั้งคู่..ก่อนจะหันมาทางจินดาพิสุทธิ์..

“..ฟังว่า..เจ้าไปแคว้นมิลินทระ..ได้ภรรยามาอีกคน..”

จินดาพิสุทธิ์ย่อคารวะ..ดึงมือมุกดาราเข้ามา..

“..ท่านแม่..นี่คือมุกดารา..ภรรยาอีกคนของลูกกับอจินไตย..”

ราชินีจันทราหัวเราะ..

“..นึกถึงครั้งที่กัษษากร..แม่นางคิตตี้..และแพคเกจอยู่ด้วยกันสามคน..ข้าไม่คิดว่า..น้องสาวของคิตตี้..จะเจริญรอยตาม..”

พลางผละจากแม่ทัพแมวหลวง..พิจารณาและจับมือมุกดารา..ก่อนจะยิ้ม..พูดขึ้นว่า..

“..เจ้าหญิงมุกดาราแห่งมิลินทระ..จับมือเจ้า..ดูลักษณะรูปร่างเจ้า..สมควรจะเป็นคนที่ฝึกฝนด้านการต่อสู้มาอย่างเชี่ยวชาญ..ท่านมีความละม้ายคล้ายกัษษากรลูกข้ายิ่งนัก..”

มุกดารายิ้มเก้อเขิน..ราชินีจันทราโสมมวดียิ้มพลางพูดขึ้นว่า..

“..ทางมิลินทระยกให้เจ้าหญิงมุกดาราเป็นคนของแคว้นจันทราแล้ว..ข้าก็จะรับและรักราวกับเป็นลูกข้าอีกคน..สำหรับเรื่องแต่งงาน..พรุ่งนี้จะจัดการแต่งให้สมเกียรติ..เพียงแต่..พิธีเฉลิมฉลอง...อาจจะต้องทอดระยะเวลาออกไปสักช่วงหนึ่ง..หวังว่า..เจ้าคงไม่ได้ว่ากระไร..”

มุกดาราย่อตัวลง..กล่าวว่า..

“..ท่านแม่จะทำประการใด..ลูกยินดีทั้งสิ้น..”

“..ประเสริฐ..จินดาพิสุทธิ์..อจินไตย..ช่างได้ภรรยาที่ประเสริฐนัก..ข้าจะหาโอกาสไปเยี่ยมเจ้าแคว้นและบิดาของเจ้าสักวันหนึ่ง..”

แม่ทัพแมวหลวงปล่อยให้ราชินีจันทราได้ต้อนรับทักทายลูกสะใภ้คนใหม่ระยะเวลาหนึ่ง..ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

“..โสมมวดี..ระหว่างทางที่เข้ามาในแคว้น..ข้าสังเกตเห็นคนของแคว้นอุตระแฝงตัวเข้ามาในแคว้นจันทราเรามากมายอย่างผิดสังเกต..ระหว่างนี้..ทางอุตระมีการส่งข่าวประการใดบ้างหรือไม่..”

ราชินีจันทรายิ้มพลางพูดขึ้นว่า..

“..ในความเป็นทางการ..ยังไม่มีการติดต่อใด..แต่สำหรับหน่วยงานลับของแคว้นอุตระที่แฝงตัวเข้ามา..ท่านที่ปรึกษานกคุ้ม..ส่งคนตามติดประกบอยู่..เรื่องเหล่านี้..ท่านเพิ่งเข้าเมืองมายังทราบ..ข้าจะไม่ทราบได้อย่างไร..”

แม่ทัพแมวหลวงพยักหน้า..

“..ข้ายังไม่ทราบว่าพวกมันมีแผนประการใด..เพราะเวลานี้..เราทราบแล้วว่า..พิรุณเลือด..ผู้บงการชุดม่วง..นำกำลังทหารปีศาจจากแคว้นสนธยาเข้าไปหลบซ่อนตัวในแคว้นอุตระ...การร่วมมือกันของเหล่าปีศาจกับแคว้นอุตระ..ทำให้อดระแวงไม่ได้..”

“..ท่านเจ้าสำนักมีความคิดอ่านประการใดต่อไป..”

“...เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่..ส่งผลถึงความมั่นคงของห้าแคว้น..หากท่านสามารถใช้กลยุทธทางการทูต..ทำให้อีกสามแคว้นลงฉันทานุมัติ..นำกำลังทหารร่วมบุกขึ้นเขามัชฌิมา..เทือกเขาปัญจา..แหล่งเดียวที่พวกมันสามารถกบดานได้..ก็สมควรจะจัดการเรื่องเหล่านี้ได้เต็มที่..”

ราชินีจันทราครางอือม์..

“..การใช้วิธีทางการทูตเพื่อจัดการเรื่องนี้..ถือเป็นเรื่องเสี่ยงสำหรับแคว้นเราพอสมควร..เพราะเราต้องมีหลักฐานที่ชัดเจนว่า..พิรุณเลือดกับผู้บงการชุดม่วง..นำกำลังกบดานที่เขามัชฌิมาจริงอย่างที่ท่านพูด..มิเช่นนั้น..ก็จะกลายเป็นแคว้นเรามีอคติกับแคว้นอุตระไปเปล่า ๆ ..”

แม่ทัพแมวหลวงพยักหน้า..

“..นี่จึงต้องหารือท่าน..ว่าควรจะทำอย่างไรดี..”

ขณะนั้น..มุกดาราเหมือนตื่นตัวขึ้น..

นับตั้งแต่นางฝึกวิชาอากาศมนตรา..นางก็เปลี่ยนไปในหลายเรื่อง..มองแล้ว..นางน่าจะได้รับการพัฒนาจากวิชาอากาศมนตรามากที่สุด..

นางดึงมีดสั้นออกมาจากรองเท้า..ตวัดขว้างดังขวับ..

ม่านชมพูในห้องกระเพื่อมไหว..

มีดปักที่ผนังกำแพง..

จินดาพิสุทธิ์อุทานเบา ๆ ..

“..มีคนร้าย..”

ใครบังอาจลอบเข้ามาในห้องจันทร์ชมพูแห่งนี้..ช่างบังอาจนัก..

แม่ทัพแมวหลวงยังคงนิ่งสงบ..

เงาดั่งภูตพรายขยับร่างไหวราวกับปีศาจ..

ที่แท้..มีคนที่เก่งในเรื่องการแฝงกายเข้ากับสภาพแวดล้อม..ดักฟังข่าวคราวการตัดสินใจของราชินีจันทราและแม่ทัพแมวหลวงอยู่..

จินดาพิสุทธิ์เม้มปาก..

“..ทำตัวยังกะนินจา..”

โลกแห่งเทพอสูรไหนเลยจะมีคำกล่าวว่านินจา..นอกจากแม่ทัพแมวหลวงแล้ว..ทุกคนก็งงงันวูบ..

มุกดาราดึงมีดออกจากรองเท้าอีกเล่มหนึ่ง..ทะยานร่างไล่ล่าร่างที่เคลื่อนไหวราวกับภูตพรายนั้น..

วิชามีดเจ็ดสนธยาที่แม่ทัพแมวหลวงสอนให้นาง..พอดีได้ใช้ในครานี้..

แต่ความเร็วของร่างลึกลับที่พรางตัวได้นั้นเหลือเชื่อ..ความเร็วสุดที่จะประมาณ..

มุกดาราใช้เพลงมีดเจ็ดสนธยาเข้าฟาดฟันจ้วงแทง..ยังไม่อาจจะทำอันใดได้..

ร่างลึกลับไม่คิดต่อสู้..แต่ประหลาด..ไม่อาจจะหลุดจากการพัวพันของมุกดาราได้แม้แต่น้อย..

มุกดาราอาจจะยังทำอันตรายไม่ได้..แต่การไล่ล่าตามติด..นางยังไม่แพ้ใคร..

ร่างประหลาดพยายามจะหนีไปทางประตู..แต่ก็เหมือนมีบางอย่างทำให้หนีออกไปไม่ได้..จะออกไปทางหน้าต่างก็ไปไม่ได้เช่นกัน..

นั่นเพราะพลังแห่งวาโยธาตุของจินดาพิสุทธิ์สร้างเกราะลมขวางไว้..

ไม่มีทางเลือก..หากจะหนีด้วยตนเองไม่ได้..ต้องใช้แผน..

ไม่มีทางใดดีไปกว่าจับตัวประกัน..

จะจับราชินีจันทราเป็นตัวประกัน..ย่อมกระทำได้ยากยิ่ง..นางแม้จะเป็นราชินี..แต่ก็เป็นนักรบหญิงเลื่องชื่อมาก่อนที่จะครองแคว้นจันทรา..

จะจับแม่ทัพแมวหลวง..นี่หาที่ตายชัด ๆ ..

จินดาพิสุทธิ์เล่า..ใครจะกล้าประมือด้วย..

มีเพียงคนเดียวที่สามารถจะกระทำได้..นั่นคือ..เจ้าหญิงอจินไตยที่จนบัดนี้..ยังไม่ได้พูดอันใดออกมา..

และนางก็เหมือนจะไม่รับทราบเรื่องราวทั้งหลายทั้งมวลในห้องนี้..

ร่างลึกลับพุ่งปราด..มือหนึ่งรัดคออจินไตย..อีกมือ..จ่อมีดสั้นที่มุกดาราขว้างใส่เมื่อสักครู่กับลำคอของเจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยา..

ร่างลึกลับครั้นสยบอจินไตยได้..ก็นิ่ง..ทำให้ทุกคนเห็นชัดเจนว่าเจ้าของร่างเป็นอย่างไร..

ชายร่างเล็ก..ปราดเปรียว..สวมชุดที่แปรเปลี่ยนสีสันได้ตลอดเวลา..

“.ภูตสีสัน..”เสียงอจินไตยกล่าวอย่างชืดชา.. “..ท่านทำงานให้ใคร..”

นางแม้จะวางตัวไม่ยุ่งเกี่ยวกับสิ่งใด..และเป็นตัวประกันอยู่..แต่กลับระบุได้ชัดว่าอีกฝ่ายคือภูตสีสัน..

ทุกคนต่างก็คิดแล้วว่า..คนผู้นี้คือภูตสีสัน..เพราะมีแต่ภูตสีสัน..จึงกล้ากระทำการเช่นนี้ได้..

ชุดของภูตสีสันกลายเป็นสีขาวอมเขียวเฉกเช่นชุดของอจินไตย..

คนที่มีชุดที่ประหลาด..สามารถแปรเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อม..จึงเหมาะกับการแอบแฝงพรางตัว..กระทำการต่าง ๆ ..เพียงแต่..เขาไม่ใช่คนของแคว้นไหนเป็นพิเศษ..เป็นผู้รับจ้างอิสระ..ผู้ใดมีเงินทองก็สามารถจ้างให้กระทำการได้ทั้งสิ้น..

ภูตสีสันหัวเราะ.

“..เจ้าหญิงอจินไตย..ท่านไม่ควรถามเช่นนี้..”

พลางกวาดสายตาไปรอบบริเวณ..

“..ขอเพียงให้ข้าออกไปอย่างปลอดภัย..จะไม่ทำร้ายเจ้าหญิงอจินไตยแม้แต่น้อยนิด..”

แต่แล้วเขาก็รู้สึกเหมือนมีมือมากุมข้อมือเขา..

มืออันใดกัน..

ไม่มีมืออันใดทั้งสิ้น..แต่มันเหมือนมีมือชัด ๆ ..

ภูตสีสันมือที่ถือมีดสั่นระริก..

“..นี่..นี่มันอะไร..”

แม้แต่เจ้าหญิงมุกดาราก็เก็บมีดสั้นที่ซอกรองเท้าเช่นเดิม..

มีดที่จ่อคอเจ้าหญิงอจินไตยกลับถูกมือที่มองไม่เห็น..จับข้อมือของภูตสีสันเบนออก..และเตรียมจ่อเข้าที่ลำคอของภูตสีสันเอง..

แม้แต่มือที่รัดคออจินไตย..ก็ถูกมือที่มองไม่เห็น..คร่ากุม..และดึงออกทีละน้อย.

อจินไตยเดินออกมา..และหันหน้าเข้าเผชิญกับภูตสีสัน..

“..ผู้ใดว่าจ้างท่าน..”

ภูตสีสันไม่เคยคิดว่าจะเจอเรื่องเช่นนี้..

มือทั้งสองข้างเหมือนถูกคร่ากุมด้วยมือประหลาด..แต่ก็มองไม่เห็นมือนั้น..

อจินไตยพูดเสียงเรียบ..

“..ข้าจะถามท่านอีกครั้ง.ผู้ใดว่าจ้างท่าน..”

คมมีดจ่อเข้าที่คอของเขา..

ภูตสีสันร่ำร้องคำราม..เพราะเขาไม่อาจจะไปไหนได้อีก..

มือถูกคร่ากุม..จากบางอย่างที่มองไม่เห็น.และกำลังมหาศาล..ยากจะต่อต้านแข็งขืน..

แถมยังไม่อาจจะหนีไปที่ใดได้อีกด้วย..

“..เจ้าหญิงอจินไตย..นี่มันปีศาจอันใด..”ภูตสีสันร่ำร้อง..

แม่ทัพแมวหลวงโบกมือ..

“..อจินไตย..ไม่ต้องถามแล้ว..ข้าพอจะทราบว่า..ใครว่าจ้างภูตสีสัน..”

นางหรี่ตาเล็กน้อย..

“..เป็นเขานั่นเอง..”

ระหว่างนั้น..บรรยากาศในห้องจันทร์ชมพูกลับประหลาดพิสดาร..

ม่านมิติกระเพื่อมไหว..มีดห้าหกเล่มพุ่งจู่โจมใส่คนในห้อง..

นี่เป็นมีดบินข้ามมิติอีกแล้ว..

เสียงขวับ..มีดเล่มหนึ่งถูกซัดขว้างพุ่งสวนไปยังม่านมิตินั้น..เป็นมีดของมุกดารานั่นเอง..

นางสามารถยิงธนูข้ามมิติ..ก็สามารถขว้างมีดบินข้ามมิติเช่นกัน..

มีดห้าหกเล่มที่ซัดขว้างข้ามมิติมา..แยกย้ายจู่โจมใส่คนในห้อง..

ราชินีจันทราโสมมวดีแค่นเสียง..การลอบทำร้ายเยี่ยงนี้..หาได้อยู่ในสายตา..เพียงตวัดมือวูบ..มีดก็ถูกคว้าไว้ได้..

แม่ทัพแมวหลวงเพียงดีดนิ้ว..มีดก็ถูกพลังนิ้วพิสดาร..กระแทกเบี่ยงออก..

จินดาพิสุทธิ์กันมีดไว้ด้วยท่อนแขน..และแขนนางมีลมห่อหุ้มเป็นเครื่องป้องกัน..

อจินไตยเองก็ถูกมีดจู่โจมใส่..แต่เพียงโบกมือ..มีดก็ปลิวไปอีกทางด้วยพลังแห่งวาโยธาตุ

มุกดาราแม้จะขว้างมีดสวนทิศไปได้มีดหนึ่ง..แต่มีดที่จู่โจมนาง..ก็พลาดเป้า..เพราะนางพลิกกายหลบเลี่ยงได้..

มีดอีกเล่มหนึ่ง..พุ่งเข้าหาภูตสีสัน..ซึ่งเขาก็อุทานออกมา..ไม่มีฝีมือพอจะทำอย่างไรกับมีดนี้..

แต่มีดที่แม่ทัพแมวหลวงดีดนิ้วกระแทกออก..กลับปลิวมากระแทกมีดที่พุ่งหาเขาได้ทันท่วงที..

มุกดาราพุ่งตรงไปยังผนัง..คว้าธนูและคันศรที่ติดประดับผนัง..น้าวยิงไปจนหมดลูก..

ธนูข้ามมิติไปสู่ฝั่งตรงข้ามแล้ว..

เลือดกระจาย..

ม่านมิติเลือนหาย..

ภูตสีสันรอดตายหวุดหวิด..เหงื่อซึมออกมา..

แม่ทัพแมวหลวงพูดขึ้นว่า..

“..มีดสังหารเทพอันร้ายกาจ..”

อจินไตยอดพูดไม่ได้..

“.มุกดารา..ท่านสามารถยิงธนูตอบกลับได้หรือไม่..”

มุกดาราส่ายหน้า..

“..การยิงเกาฑัณฑ์ข้ามมิติสภาวะอาจจะกำหนดความแม่นยำอันใดไม่ได้..หากไม่มีใครที่เป็นสื่อนำช่วยเหลือ..ข้าได้แต่ยิงส่ง ๆ ไปอาศัยผลของความบังเอิญ..แต่ที่คน ๆ นั้นวางเป้าหมายได้..เพราะทำผ่านการรับรู้ของภูตสีสัน..แต่นี่ก็บ่งบอกได้ว่า..ใครเป็นคนว่าจ้างเขา..”

อจินไตยแค่นเสียง..

มีดที่ภูตสีสันกำแน่น..ใกล้ลำคอของเขามากขึ้น..ทำให้เหงื่อกาฬทะลัก..

“..ตกลง..ท่านมาสืบข่าวใช่ไหม..”

ภูตสีสันไม่ตอบคำ..แต่ไม่อาจจะต้านทานมือที่มองไม่เห็นที่กุมมือที่จับมีดเขาได้แล้ว..

“..ได้..โปรด..องค์หญิงอจินไตย..ได้โปรด..”

แม่ทัพแมวหลวงโบกมือ..

“..ช่างมันเถอะอจินไตย..ข้าพอจะรู้แผนของเขา..”

แม่ทัพแมวหลวงพูดขึ้นว่า..

“..หากการยิงธนูข้ามมิติ..มีคุณสมบัติเฉกเช่นการขว้างมีดบินสังหารเทพข้ามมิติ..ขอเพียงภูตสีสันแฝงกายไม่ให้ใครทราบว่าอยู่ที่ไหน..แต่อาศัยการรับรู้ของเขา..เป็นสื่อให้ขว้างมีดสังหารข้ามมิติได้..นี่ก็เฉกเช่นที่เขาจะมีแต้มต่ออยู่หนึ่งแต้ม..นั่นคือ..จะขว้างมีดบินข้ามมิติ..สังหารใครก็ได้ในห้องนี้..ซึ่งข้าคิดว่า..เป้าหมายแรกที่เขาจะสังหาร..คือโสมมวดี..”

ราชินีจันทราแย้มสรวล..

“..เพราะข้าคือเจ้าแห่งแคว้นจันทราน่ะหรือ..”

“..หากสังหารเจ้าแคว้นได้..ขอถามว่า..การรวบรวมความเห็นของทุกแคว้น..และลงมติส่งกำลังทหารบุกแคว้นอุตระจะทำได้หรือ..”แม่ทัพแมวหลวงนิ่งคิด.. “..อย่าว่าแต่..การที่ภูตสีสันแฝงตัวเข้ามา..ยังเป็นสื่อให้คนบงการชุดม่วงได้รับรู้อีกว่าเรื่องราวในห้องนี้จะลงมติมีความคิดอ่านกันอย่างไร..”

อจินไตยตาลุกวาว..นางบทจะน่ากลัวก็น่ากลัวยิ่งนัก..

มีดในมือของภูตสีสันสั่นระริก..

“..พวกท่านมีกันกี่คน..”อจินไตยถาม..

“..องค์หญิงข้า..”ภูตสีสันรู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็น..ซึ่งคลายการคุกคามไปเมื่อสักครู่..กลับคุกคามมากขึ้น..

“..มีกันกี่คน..”

“..พวกข้า..มีกัน..สี่คน..”

“..คน ๆ นั้นว่าจ้างท่านกับพวกของท่าน..แฝงไปยังแคว้นต่าง ๆ ใช่หรือไม่..”

“..องค์หญิง..ข้า..”ภูตสีสันมือสั่นระริก..

อจินไตยแค่นเสียง..

“..ท่านคงจะคิดว่าข้าจะไม่ทำอันใดใช่ไหม..มือของท่านถูกวาโยธาตุที่ข้าบังคับให้เหมือนมือคร่ากุมไว้..กำลังของวาโยธาตุมหาศาลเกินกว่าที่ท่านจะต้านทาน..ลองดูซิว่า..ท่านจะต้านทานได้กี่มากน้อย..”

ภูตสีสันร้องลั่น..

“..ยอมแล้ว..ยอมแล้ว..”

เขาทรุดลง..พูดขึ้นว่า..

“..ศิษย์ร่วมสำนักทั้งสามถูกแฝงตัวเข้าไปในวังของแคว้นต่าง ๆ ..เพื่อเป็นสื่อให้กับเขา..หากมีอันใดผิดพลาด..เขาจะสามารถขว้างมีดข้ามมิติ..สังหารทุกคนที่อยู่ในการรับรู้ของศิษย์ร่วมสำนักพรายฟ้าได้ทุกคน..”

ภูตสีสันเป็นศิษย์สำนักพรายฟ้า..ซึ่งวิชาของสำนักนี้..เด่นในเรื่องการแฝงตัวพรางตาหากจะว่าไป..ก็เท่ากับนินจาของญี่ปุ่นนั่นแหละ..

เหมือนมุกดาราจะมือสั่นระริก..รีบถลันเข้ามา..ใช้สันมือฟันต้นคอของภูตสีสันจนหมดสติล้มลง..

อจินไตยขมวดคิ้ว..เมื่อมุกดาราร่ำร้อง..

“..ท่านลุง..ท่านพ่อของข้า..กำลังอยู่ในอันตราย..”

“..มุกน้อย..ท่านวางใจ..เขาคงยังไม่ทำอันใดแน่นอน..เพราะหากคิดจะจัดการเจ้าแคว้นต่าง ๆ ..สมควรจะเริ่มจากท่านแม่ก่อน..”จินดาพิสุทธิ์นิ่งคิด.. “..แต่นี่ยังไม่ได้จัดการอย่างไรกับท่านแม่..แปลว่า..เขาต้องการจะใช้สิ่งนี้เป็นไม้ตายสุดท้ายเพื่อพลิกสถานการณ์..”

แม่ทัพแมวหลวงพยักหน้า..ก่อนจะถามขึ้นว่า..

“..มุกดารา..วิชายิงเกาฑัณฑ์ข้ามมิติสภาวะของท่านร้ายกาจนัก..หากเราจะทำเลียนวิธีเดียวกับเขาคนนั้น.จะทำได้หรือไม่..”

“..นายแม่..การจะยิงเกาฑัณฑ์ข้ามมิติ..หากไม่มีสื่ออยู่ในบริเวณนั้น..จะกำหนดเป้าหมายไม่ได้..ทำอย่างไม่รู้เหนือใต้..สื่อคือผู้ที่เรากำหนดไว้ให้เป็นที่หมายในการติดตาม..อย่างเช่นตอนที่ท่านพี่ทั้งสองบุกวังสนธยาในคราแรก..ข้าก็ใช้ท่านพี่ทั้งสองเป็นสื่อ..ทำให้มองเห็นสภาพแวดล้อมที่ท่านพี่ทั้งสองเผชิญหน้าได้ตลอด..จนสามารถยิงธนูขัดขวางวิชามีดบินได้..ส่วนอีกครั้ง..ที่ข้าใช้ธนูเพลิงเผาป่าแดง..นั่นเพราะข้าใช้ท่านพี่อจินไตยเป็นสื่อ..นางเพียงแต่มองท้องฟ้าตำแหน่งที่คาดว่าจะเป็นป่าด้านติดกับทางที่จะไปวังสนธยา..ข้าก็สามารถยิงธนูไปที่นั่น..ซึ่งการยิงธนูเพลิงเผาป่าไม่ต้องการความแม่นยำอันใด..ยิงสะเปะสะปะไปสิบกว่าดอก.ก็ใช้ได้แล้ว..”

แม่ทัพแมวหลวงนิ่งคิด..

“..การจะกำหนดสื่อ..ทำได้อย่างไร..”

“..ขึ้นกับการกำหนดตั้งแต่แรก..โดยวิธีเคลื่อนจิตไปจับกับสื่อนั้น ๆ ..อย่างเช่น..กรณีนี้..หากข้ากำหนดให้นายแม่เป็นสื่อ..นายแม่จะไปที่ใด..ข้าจะสามารถใช้ธนูข้ามมิติ..จัดการกับเป้าหมายในบริเวณที่นายแม่รับรู้ได้ทั้งสิ้น..แต่สมมติว่าข้าไม่ได้กำหนดให้ท่านพี่อจินไตยเป็นสื่อ..ก็จะยิงธนูข้ามมิติไปทำอย่างไรกับเป้าหมายที่บริเวณที่ท่านพี่อจินไตยอยู่ไม่ได้เลย..และการกำหนดสื่อ..ยังต้องอาศัยความเป็นอันหนึ่งอันเดียว..ความสัมพันธ์..ความไว้วางใจ..ดังนั้น..ข้ากับเขาจะไม่อาจจะวางสื่อกับบุคคลที่เป็นศัตรูกันได้..”

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..

“.มิน่า..เจ้าคนบงการชุดม่วงคนนั้น..แม้จะมีความสามารถขว้างมีดข้ามมิติ..แต่มันก็ไม่ได้ทำร้ายเราพร่ำเพรื่อ..เพราะขาดสื่อนั่นเอง....”

“..หาไม่..เราอยู่ไม่เป็นสุข..ต้องระวังการโจมตีข้ามมิติจากมันตลอดเวลา..”

มุกดาราพูดจบ..ก็มองไปที่ภูตสีสันที่หมดสติ..

“.ข้าทำให้มันหมดสติ..เพื่อจะได้พูดคุยกันได้เต็มที่..ไม่ต้องพะวงว่ามันจะเป็นสื่อให้คน ๆ นั้น..”

ราชินีจันทราพยักหน้า..สั่นกระดิ่งเพื่อเรียกทหารองครักษ์..

“..ข้านึกวิธีทางการทูตสำหรับกรณีเช่นนี้ได้แล้ว..เราจะใช้สิ่งที่มันมี..เป็นไม้เด็ดเพื่อคืนสนองพวกมัน..”

ทหารองครักษ์เข้ามาคุกเข่าฟังคำสั่ง..นางยิ้มพลางมีบัญชาที่เข้มแข็งยิ่งกว่าบุรุษ..

“..เรียกสององครักษ์วาหุสินธุ..สองนางกำนัลปักษามีนา..และสองปีศาจแห่งอนันตกาลเข้าพบข้าเพื่อฟังบัญชา..ติดตามที่ปรึกษากองทัพท่านผู้เฒ่านกคุ้มมาหาข้าด้วย..”

......

เวลานี้..เจ้าหญิงทั้งสอง..คือทั้งอจินไตยและมุกดารา..เต็มไปด้วยความกังวล..

อจินไตยกังวลเพราะยังไม่สามารถปลดปล่อยท่านพ่อของนางและท่านลุงจากการคร่ากุมของผู้บงการชุดม่วงกับพิรุณเลือด..ส่วนมุกดารา..นางกังวลเกี่ยวกับคนของสำนักพรายฟ้าที่แฝงตัวเข้าไปในวังเพื่อเป็นสื่อให้ผู้บงการชุดม่วง

ในวังมิลินทระของนาง..หากท่านลุงกับท่านพ่อไม่ทันระวัง..อาจจะตกเป็นเป้ามีดบินสังหารเทพของผู้บงการชุดม่วงได้ตลอดเวลา..สำนักพรายฟ้าควรจะมีคนที่มีความสามารถเช่นเดียวกับภูตสีสันแฝงตัวเข้าไปเป็นสื่อแล้ว..

การคงอยู่ของภูตสีสัน..ยอมรับว่า..ไม่อาจจะจับตำแหน่งได้โดยง่าย..มุกดาราที่จับได้..เป็นเพราะนางมีความไวของประสาทสัมผัสที่พัฒนาขึ้นจากวิชาอากาศมนตรานั่นเอง..

ความกังวลทำให้นางไม่ร่าเริงเช่นเคย..แม้ว่า..วันรุ่งขึ้น..จะเป็นพิธีแต่งงานของนางกับจินดาพิสุทธิ์แล้ว..

อจินไตยจับกุมมือนาง..พูดขึ้นว่า..

“..มุกน้อย..ท่านสมควรผ่อนคลาย..การคาดการของท่านแม่กับนายแม่ไม่ใช่ธรรมดา..ท่านควรจะวางใจ..”

“..ท่านพี่..ข้าไม่อาจจะคลายความกังวลลงได้..พิธีแต่งงานพรุ่งนี้..แม้ว่าเป็นสิ่งที่ข้าฝันมาตลอด..แต่หากจะให้แต่งงานในสถานการณ์เช่นนี้..ข้าคงทำใจได้ยาก..”

ทั้งสองสนทนากันในห้องนอนส่วนตัวของจินดาพิสุทธิ์..ซึ่งเวลานี้เจ้าของห้องยังไม่เข้าห้องมาแต่อย่างใด..เหมือนกับต้องไปคุยกับนายแม่ถึงเรื่องราวบางเรื่องเสียก่อน..

อจินไตยถอนหายใจ..

“..เรื่องราวช่างวุ่นวายนัก..ข้าแม้จะเชื่อมั่น..แต่พอนึกถึงท่านพ่อกับท่านลุง..ก็ยังนอนไม่หลับ..”

มุกดาราทอดถอนใจ..

“..ท่านพี่..ท่านสมควรจะร้อนใจมากกว่าข้าเสียอีก..”

“..เราต่างก็มีข้อกังวล..มีแต่พวกเราที่จะปลอบโยน..และให้กำลังใจกันและกันได้..ริต้าแม้จะไม่มีเรื่องราวใดให้วิตก..แต่ข้าก็ทราบว่านางก็กังวลเรื่องของเราเช่นกัน..”

พลางกอดประคองมุกน้อย..เชยคางมุกน้อยของนางขึ้น..

มุกดาราสบตากับท่านพี่อจินไตยของนาง..

ก่อนจะหลับตาให้ริมฝีปากที่หวานชื่นของเจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาจรดที่ริมฝีปากตัวเอง..

มุกดาราพึมพำออกมา..

“..ท่านพี่..”

ทรวงอกคู่งามถูกทรวงอกอีกคู่เบียดชิด..

หน้าของมุกดาราร้อนผ่าว..

รอยแยกที่กลางกายถูกลูบคลำ..บีบ..เสียดสี..

ทะนุถนอม..นุ่มนวล..ในแบบที่มุกดาราชื่นชอบ..ท่านพี่ริต้ากับท่านพี่อจินไตยทะนุถนอมมุกน้อยเสมอ..

ประตูห้องเปิดออก..จินดาพิสุทธิ์ก้าวเข้ามา..ก่อนจะยิ้มรับกับเสียงครวญครางอย่างเป็นสุขของภรรยาทั้งสอง

นางถอยหลัง..ปิดประตูแผ่วเบา..ยิ้มก่อนจะพูดกับตัวเอง..

“..อีกสักชั่วยามค่อยเข้ามาใหม่..ท่านมีความสุขกันไปสองคนก่อนนะ..อจินไตย..มุกดารา..”

.........

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}