เรือนจำปา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่5 คนเดิม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 105

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 17:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5 คนเดิม
แบบอักษร

     

 

 ณ. สนามบินสุวรรณภูมิ ขาออก..  

 

 

 

เช้าวันนี้เป็นวันที่บ้านอธิวรางค์กูลตื่นเต้นกันยกใหญ่ เพราะเป็นวันที่ลูกชายคนโตของบ้าน จะเดินทางกลับมาวันนี้ หลังจากไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษตั้งหลายปี คุณรณชัช คุณรุ้งเพชรและน้องทรายเดินทางมารับคนสำคัญของครอบครัวด้วยความตื่นเต้น   

 

    " คุณแม่ขา..เครื่องบินลงตั้งนานแล้วทำไมพี่ดินยังไม่ออกมาอีกละคะ ทรายอยากเจอพี่ดินจะแย่แล้ว " 

 

    " ใจเย็นๆสิ ยัยทราย จะตื่นเต้นอะไรนักหนาเดี๋ยวพี่เขาก็ออกมา " 

 

    " แหม..คุณพ่อขาก็ทรายตื่นเต้นนี่คะ ทรายไม่ได้เจอพี่ดินตั้งหลายปี ไม่รู้จะเป็นไงบ้าง จะหล่อเหมือนในรูปที่ส่งมาให้ดูหรือเปล่า แต่ทรายดูๆแล้วคงจะยังขี้เก๊กเหมือนเดิมแน่เลย.. คุณแม่คิดเหมือนทรายหรือเปล่าคะ? " 

 

   " ให้มันน้อยๆหน่อยน้องทรายไปว่าพี่เขา พี่ดินเขาอาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้ ถึงพี่ดินจะเป็นแบบไหนในสายตาของคนอื่น แต่จริงๆแล้วพี่ดินของแม่เป็นคนดีเบบไหนก็แบบนั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง" 

 

    " ค่า..ทรายทราบค่า..ว่าพี่ชายของทรายเป็นคนดี เสียดายจังเลยนะคะคุณแม่ที่น้องต้นรักไม่ได้มารับพี่ดินด้วย อดเห็นสีหน้าของพี่ดินตอนเจอหน้าน้องต้นรักเลย อยากเห็นหน้าคนขี้เก๊ก ว่าจะตะลึงแค่ไหนตอนเจอหน้าน้อง " 

 

   " แม่ชวนแล้ว น้องบอกวันนี้มีคราสสำคัญขาดไม่ได้ เดี๋ยวตอนเย็นคงได้เจอกัน แม่ก็อยากเห็นหน้าดินตอนเจอน้องเหมือนกัน " 

 

   " พอได้แล้วสองแม่ลูกโน้น..ตาดินมาโน้น..แล้ว " 

 

///////////// 

 

ดินเดินเข็นกระเป๋าออกมาจากช่องทางของผู้โดยสารขาออก สายตาสอดส่ายมองหาคนที่จะมารับเขาด้วยความตื่นเต้น ตั้งแต่ที่เขาตัดสินใจไปเรียนต่อ 5 ปีเต็ม ที่เขาไม่ได้มาเหยียบเมีองไทยอีกเลย เหตุผลเดิมๆคือกลัวว่าถ้ากลับมาแล้วจะไม่อยากกลับไปเรียนต่ออีก และที่สำคัญเขาไม่อยากให้มีอะไรมากวนใจเขา ในขณะที่เขาเรียนอยู่ที่โน้น เลยทำให้เขาไม่รู้ว่าคนทางนี้เปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน 

 

   " พี่ดินลูก..." คุณรุ้งเพชรส่งเสียงเรียกแล้วโบกมือให้ลูกชายอย่างดีใจ  

 

   " พี่ดินขา..พวกเราอยู่ทางนี้ค่า ทางนี้ ทางนี้ " 

 

//////////   

 

   " คุณพ่อ คุณแม่ น้องทราย.. คุณพ่อคุณแม่สวัสดีครับ " 

 

   " ดินลูกแม่... ดินของแม่ดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลยลูก ผอมไปหรือเปล่าเนี่ยเรา ฮึ " คุณรุ้งเพชรโผเข้ากอดลูกชายด้วยความดืใจอย่างที่สุด 5 ปีเต็ม ที่เธอไม่ได้กอดลูกชายของเธอเลย ได้เห็นหน้าและพูดคุยกันก็ผ่านทางเครื่องมือสื่อสารเท่านั้นแต่สิ่งเหล่านั้นมันไม่ได้ช่วยให้ความคิดถึงของเธอที่มีต่อลูกชายลดน้อยลงเลย เช่นเดียวกับดินที่โผกอดแม่อย่างคิดถึงเช่นกัน 

 

   " คุณแม่สบายดีนะครับ " 

 

   " แม่สบายดีลูก...ไม่สบายก็ตรงคิดถึงพี่ดินของแม่นี่แหละ น่าตีนักเชียว ไม่ยอมกลับมาหาแม่แล้วยังห้ามไม่ให้แม่ไปหาอีก ใจร้ายมาก.." 

 

   " โอ๋ โอ๋ อย่าโกรธดินเลยครับดินมีเหตุผลของดิน " 

 

   " คุณพ่อ น้องทราย " ดินผละจากแม่แล้วโผกอดพ่อกับน้องสาวด้วยความคิดถึง " 

 

   " คุณพ่อสบายดีนะครับ "  

 

   " สบายดีลูก.ดินก็สบายดีนะ " 

 

   " ครับพ่อ " 

 

   " เป็นไงเรา ยัยทราย ขึ้เหร่เหมือนเดิมเลยนะ ได้ยินว่าไปเป็นช่างตัดเสื้อเหรอ พี่ยังคิดไม่ออกเลยว่าใครจะกล้าใส่เสื้อที่เราตัด น่าสงสารคนใส่ชะมัด " 

 

   " พี่ดินไอ้พี่บ้า..ไม่ต้องมาล้อน้องเลย.มีคนใส่ของน้องก็แล้วกัน โดยเฉพาะน้องต้นรักใส่ชุดที่น้องตัดแล้วดูดีมากเลย เนี่ยน้องกะจะตัดชุดให้พี่ดินใส่อยู่แล้วเชียว พูดแบบนี้ไม่ต้องเอา ชิ ! 

 

   " เอ้า ! สองคนนี่โตแล้วยังทะเลาะกันอีกนะ ไปกลับกันได้แล้ว " 

 

   " พี่ดินมองหาใครคะ น้องเห็นชะเง้อคอยาวเชียว เอ๊ะ ! หรือว่ามองหาน้องต้นรัก " 

 

   " จะบ้าเหรอทรายพี่จะไปมองหามันทำไม มันไม่ได้สำคัญอะไรสักหน่อย เรานี่พูดไม่คิด " 

 

   " พี่ดิน ...แล้วหนูมินตราเขาไม่มารับพี่ดินเหรอลูก... " 

 

   " ผมไม่ได้บอกมินว่าจะกลับวันนี้นะครับแม่ กลับบ้านกันเถอะครับผมอยากพักผ่อน " 

 

   " จ้าลูก.ปะกลับบ้านกัน " 

 

  ///////////// 

 

รถยนต์ของครอบครัววิ่งมาจอดในบ้านอธิวรางค์กูล ดินเปิดประตูแล้วก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบายมันรู้สึกคุ้นชินและอบอุ่นเหมือนเดิม บ้านที่เขาจากไป5ปียังเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือรอบๆบ้านมีแต่ต้นไม้เขียวชะอุ่มไปด้วยต้นไม้ดอกไม้ นา  นา ชนิด ดอกมะลิที่เขาชอบส่งกลิ่นหอมอบอวลไปหมด เขาพึ่งจะเข้าใจวันนี้เองว่าไม่มีที่ไหนสุขไจเท่าบ้านเรา มันเป็นแบบนี้นี่เอง พอถึงตัวบ้านก็เจอป้าพากับพี่คนงานอีกสองคนที่ยืนรอต้อนรับเขาอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

 

   " คุุณดิน ...." 

 

   " ป้าพา สวัสดีครับ พี่ๆ สวัสดีครับ " 

 

   " สวัสดีค่ะคุณดิน คุณดินหล่อจังเลยค่ะ " 

 

   " อ้าว อ้าว เองสองคนเคลิ้มอยู่นั่นแหละยกกระเป๋าคุณดินเข้าบ้านไปได้แล้ว ดูสิมันน่านักเชียว " 

 

   " โธ่..ป้าพา ก็คุณดินหล่อจริงๆนี่นา..มีเจ้านายหล่อๆ โครตปลื้มปริ่มเลย หล่อฝุด ฝุด " 

 

   " เออ.. ไป ยกประเป๋าไปได้แล้ว ทะลึ่ง ! " 

 

   " จ้ะป้าพา " 

 

   " ปะพี่ดินเข้าบ้านลูก...เดี๋ยวพี่ดินเข้าไปพักผ่อนก่อนนะลูก เอ..หรือว่าจะทานอะไรก่อนไหมค่ะเดี๋ยวแม่ให้ป้าพาเตรียมให้ " 

 

  " ไม่ดีกว่าครับแม่ ขอเป็นอาหารเย็นเลยทีเดียวดีกว่าครับ เอ่อ.. คุณแม่ครับแล้ว...." 

 

  " มีอะไรหรือเปล่า พี่ดิน" 

 

   " อ๋อ..เปล่า เปล่าครับคุณแม่ ไม่มีอะไร " 

 

   " จ้า ..งั้นก็ไปพักผ่อนเถอะจ้ะเดี๋ยวแม่กับพ่อจะออกไปธุระหน่อยจ้ะ ไว้เย็นๆเจอกัน "  

 

   " ครับแม่.." 

 

 //////////// 

 

   " ต้นรัก ! ต้นรัก ! ยู้ฮู..." 

 

   " เราอยู่นี่ ! ข้าวหอม " 

 

   " โหย..อยู่ตรงนี้นี่เองเราตามหาแทบแย่ " 

 

   " ตามหาเราทำไมข้าวหอม ? " 

 

   " ก้ออาจารย์ เขาจะจบคราสแล้วปะรีบเอางานไปส่งกัน เสร็จหรือยัง? " 

 

   " เราทำเสร็จตั้งนานแล้วข้าวหอม ปะ ไปส่งกัน " 

 

 ////////// 

 

   " ส่งงานหมดแล้วสบายใจเนาะตัว เราลุ้นเกือบตายกลัวไม่ทัน ขี้เกียจมาตามเก็บที่หลังอีก อาจารย์แม่งโครตเคี่ยว " 

 

   " ข้าวหอมพูดไม่เพราะอีกแล้ว " 

 

   " จ้า จ้า ขอโทษจ้า ก็มันลืมตัวนี่ เออ..ไหนตัวบอกว่าพี่ดินของตัวกลับวันนี้ไม่ใช่เหรอแล้วทำไมตัวไม่รีบกลับบ้าน ตัวไม่อยากเจอพี่ดินเหรอ..แต่..ไม่น่าใช่ 5 ปีมานี่ ไม่มีวันไหนที่ตัวจะไม่พูดถึงพี่ดินเลย แล้ว..วันนี้ทำไม ? " 

 

   " ก้อเค้าไม่รู้จะทำตัวยังไงเวลาเจอพี่ดิน อีกอย่างพี่ดินเขาเคยเกลียดเรา เรากลัว..น่ะข้าวหอม " 

 

   " ต้นรักคนเก่งหายไปไหนน้า ... ตัวจะกลัวอะไรมาถึงขนาดนี้แล้ว ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ตัวไม่ต้องกลัวหรอกอยากทำอะไรก็ทำไปเลยไม่เห็นต้องแคร์ ตัวโตแล้วนะอายุ18แล้วไม่ใช่เด็กเหมือนเมื่อก่อนเข้าใจหรือเปล่า สู้โว้ย ! " 

 

   " คิก คิก ข้าวหอมปัญญาอ่อนวะ คิก คิก " 

 

   " แหม..เก่งจริ้ง.. เวลาด่าเพื่อนเนี่ยทีกะพี่ดินกลัวเขาจนหัวหด เราจะเตือนตัวไว้นะมัวแต่กลัวระวังหมาจะคาบไปแดก " 

 

   " บ้า..ข้าวหอมพูดจาน่าเกียจ เราไม่พูดด้วยแล้ว กลับบ้านดีกว่า " 

 

  " ต้นรัก มีชายหนุ่มรูปหล่อมาหาตัวแหนะ "   

 

   " ฮึ ! ใครข้าวหอม ? " 

 

   "  โน้นไง ! "  ต้นรักมองตามนิ้วของเพื่อนที่ชี้ให้ดู ชายหนุ่มที่ยืนใช้แผ่นหลังพิงรถสปอร์ตสีแดงคันหรู แล้วแถมล่งยิ้มมาให้เขาอย่างสุดติ่งกระดิ่งแมว หาใช่ใครที่ไหนไม่ พี่เอก รุ่นพี่ที่ตามจีบเขาตั้งแต่เขาอยู่ม.1จนถึงปัจจุบัน พี่เอกเรียนจบบริหารเหมือนที่ต้นรักเรียน แล้วก็เข้าไปบริหารธุรกิจของครอบครัวตัวเอง ถึงอย่างนั้นพี่เอกก็ยังแวะเวียนมาหาเขาตลอด ต้นรักรู้ว่าพี่เอกชอบต้นรัก แต่ต้นรักก็พยายามบอกพี่เอกอยู่เสมอว่าต้นรักมีคนที่ต้นรักชอบอยู่แล้ว แต่พี่เอกก็บอกว่าขอดูแลต้นรักในแบบพี่ชายก็ได้  ต้นรักก็เลยยอมให้พี่เอกเป็นพี่ชาย 

 

   " น้องต้นรัก.." 

 

   " พี่เอกมีอะไรกับต้นรักหรือเปล่าจ้ะ แล้วทำไมไม่โทรบอกต้นรักก่อน แล้วนี่รอนานหรือเปล่าจ้ะ " 

 

   " ต้นรักทำไมถามเยอะจัง แล้วจะให้พี่ตอบคำถามไหนก่อนดีละ ? " 

 

   " ต้นรักถามเยอะเหรอจ้ะ ต้นรักขอโทษจ้ะ " 

 

   " เอ ! ทำไมวันนี้ต้นรักของพี่เหมือนคนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวน้า...มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ว่าไงข้าวหอม ! เพื่อนเราเป็นอะไรไป ? 

 

   " ไม่มีอะไรหรอกพี่เอก มันก็แค่ตื่นเต้น ! " 

 

   " ตี่นเต้นเรื่องอะไรเหรอข้าวหอม" 

 

  " คือ....โอ้ย !  "  

" ไม่มีอะไรหรอกจ้ะพี่เอก ว่าแต่พี่เอกมีธุระอะไรกับต้นรักหรือเปล่าจ้ะ? " ต้นรักใช้นิ้วบิดไปที่สีข้างของข้าวหอมในขณะที่ข้าวหอมกำลังจะอ้าปากพูดเรื่องของเขา  

 

   " พอดีวันนี้พี่ว่างก็เลยจะมารับเราสองคนไปทานข้าวที่ร้านอาหารของพี่ เราสองคนคงไม่ปฏิเสธพี่หรอกนะ ทานอาหารเสร็จพี่จะพาไปส่งบ้านทั้งสองคนเลย ' 

 

   " ข้าวหอมว่ายังไง ไปหรือเปล่า ? " 

 

   " เออ..ยังไงก็ได้เราแล้วแต่ต้นรักเลย " 

 

   " ก้อได้จ้ะ งั้นต้นรักขอโทรบอกคุณท่านก่อนนะจ้ะเดี๋ยวคุณท่านจะเป็นห่วง "  ใจจริงแล้ววันนี้ต้นรักไม่อยากไปกับพี่เอกเลยเขาอยากเจอพี่ดินแต่เพราะไม่รู้จะทำตัวยังไงตอนอยู่ต่อหน้าพี่ดิน ก็เลยยังไม่อยากกลับไปเผชิญหน้าตอนนี้ ** ขอทำใจอีกหน่อยละกันน่ะจ้ะพี่ดิน** 

 

////////// 

" ก๊อก ก๊อก พี่ดินขาตื่นได้แล้ว คุณพ่อคุณแม่รอทานข้าวอยู่ค่ะ " ดินตกใจตื่นเพราะฝีมือปลุกของแม่น้องสาวตัวดีเสียงของนางดังแสบแก้วหูยังไงก็ยังงั้นไม่เคยเปลี่ยนเลย  

" จ้า จ้า เดี๋ยวพี่ขอล้างหน้าล้างตาแป๊บนึงเดี๋ยวตามไป " 

" เร็วๆนะคะ ทรายหิวข้าวจนแสบท้องไปหมดแล้วเนี่ย... " 

" เคร เคร เดี๋ยวพี่ตามไป " ดินส่งเสียงตอบน้องสาวแล้วรีบลุกเดินเข้าไปในห้องน้ำ การนอนผิดที่ผิดเวลาทำให้เขาปรับตัวค่อนข้างยาก เดี๋ยวก็คงชิน คิดได้ดังนั้น ดินก็รีบล้างหน้าเพื่อจะลงไปทานข้าวกับครอบครัว 

 " พี่ดินมาแล้วเหรอจ้ะ นั่งลงลูก..ทานข้าวกัน วันนี้แม่ลงครัวเองเชียวนา.. แม่ทำของชอบของดินตั้งหลายอย่าง ป้าพาตักข้าวเลยจ้ะ " 

 " ค่ะ ..คุณท่าน คุณดินทานเยอะๆนะคะ คุณท่านอุตส่าห์เข้าครัวเองเลยค่ะวันนี้ " 

 

   " ครับ ป้าพา " พามองคุณดินของเธอด้วยความชื่นชม คุณดินของเธอเปลี่ยนจากเด็กน้อยแสนซนเมื่อวันวาน กลายเป็นหนุ่มใหญ่รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาสุขุมขึ้นแต่ก็ยังพูดน้อยเหมือนเดิม หน้าที่เรียบเฉยจนเดาใจได้ยาก ว่าคิดอะไรอยู่มองแล้วน่าเกรงขามอยู่ไม่น้อย คุณดินถอดแบบคุณท่านผู้ชายเหมือนก๊อปปี้กันมาเลยเชียว แต่ดูๆแล้วคุณดินน่ากลัวกว่าคุณท่านผู้ชายเพราะคุณดินประหยัดรอยยิ้มเสียเหลือเกิน เฮ้อ..น่าหนักใจแทนหนูต้นรักของเธอจัง ไม่รู้คุณดินจะเลิกรังเกียจรังงอนหนูต้นรักของเธอหรือยัง 

 

   " คุณแม่ครับ น้ำพริกเผาปลากรอบนี่ฝีมือ คุณแม่เหรอครับ อร่อยมากเลยครับ ' 

 " เอ่อ. .คือ... " คุณรุ้งเพชรรู้สึกอึดอัดกับคำถามของลูกชาย เธอมองหน้าลูกชายที่ตักน้ำพริกเผาปลากรอบเข้าปากอยู่ไม่หยุดอย่างเอร็ดอร่อย 

  " เปล่าหรอกจ้า แม่ไม่ได้ทำ น้ำพริกเผาปลากรอบนี่ หนูต้นรักทำไว้ให้พี่ดินตั้งแต่เมื่อเช้าก่อนออกไปเรียนน่ะ น้องรู้ว่าพี่ดินชอบก็เลยอยากทำให้ทาน " 

 " อ๋อ .. เหรอครับ " คนทั้งโต๊ะลุ้นกันใหญ่ว่าดินจะมีท่าทีแบบไหน แต่ก็ต้องถอนหายใจอย่างโล่งอกไปตามๆกัน ดินทำเพียงแค่ตอบรับแล้วก้มหน้าทานข้าวตามปกติ 

" เออ ..พูดถึงหนูต้นรักป่านนี้ทำไมยังไม่กลับ ปกติไม่เคยกลับบ้านเย็นขนาดนี้ หนูต้นรักโทรมาบอกคุณหรือเปล่าคุณรุ้ง ?  

 " โทรมาบอกแล้วค่ะคุณ เห็นบอกว่าเอกมารับไปทานข้าวที่ร้านอาหารของเขาหนูข้าวหอมก็ไปด้วยทานข้าวเสร็จเดี๋ยวเอกจะพามาส่งค่ะ " 

" อีตาเอก ขี้เก๊กที่เคยมาบ้านเราเหรอคะคุณแม่ ไม่รู้น้องต้นรักไปคบได้ยังไงขี้เก๊กจะตาย ปากร้ายอีกต่างหาก " 

" ยัยทรายว่าแต่คนอื่นระวังโดนคนข้างเราเข้าละ " 

  " คุณพ่อ...ไม่พูดด้วยแล้ว ! 

 " ฮึ ฮึ " 

 

///////////// 

 

หลังจากทานอาหารเสร็จดินก็ขอตัวมานั่งเล่นที่หน้าบ้าน เขาชอบความร่มรื่นของต้นไม้และกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกแก้วส่วนดอกมะลิที่เขาชอบจะส่งกลิ่นหอมตอนเช้า ดินนั่งเล่นได้สักพักก็มีรถยนต์แล่นมาจอดที่หน้าบ้านมีขายหนุ่มตัวเล็กหน้าตาน่ารักผิวขาวไว้ผมยาวประบ่าเปิดประตูรถก้าวลงมา ดินรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นแบบนี้ได้ยังไง ดินยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน รอจนกระทั่งต้นรักเดินเข้ามาในบ้าน 

 

   " พี่ดิน.. " ต้นรักหยุดชะงักแล้วเอ่ยเรียกชื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยเสียงอันแผ่วเบา ใช่ ใช่แล้วใช่พี่ดินของเขาแน่ๆ ถึงพี่ดินจะเปลี่ยนไปแค่ไหนต้นรักก็จำได้ 

 

   " พี่ดินจ๋า ..ใช่พี่ดินของต้นรักจริงๆ " ต้นรักดีใจจนเผลอตัวพุ่งเข้าไปกอดพี่ดินไว้อย่างตื่นเต้น  

 

   " ร่าน ! จังนะมึง กูไม่อยู่แค่5ปี มึงมึผู้ชายมาส่งถึงหน้าบ้าน ร่านฉิบหาย ! ดินพูดจบก็ผลักคนตัวเล็กให้ออกห่างจากตัวเองอย่างรังเกียจ 

 

   " พี่ดิน !   

 

 

 

 

มาแล้วจ้า พระเอก นายเอกของเรา ฝากทั้งสองคนไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ ความดาม่าพึ่งเริ่มต้น 

** เรือนจำปา ** 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}