(วีนัส ละอองดาว) / ญาตา
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แนะนำ ... ยุ่งนัก รักคุณเข้าแล้ว

ชื่อตอน : แนะนำ ... ยุ่งนัก รักคุณเข้าแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 37

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 15:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แนะนำ ... ยุ่งนัก รักคุณเข้าแล้ว
แบบอักษร

เสียงนาฬิกาดังเป็นจังหวะภายในห้องต่างผ่านต่างไม่พูดปล่อยให้เวลาเดินไป สายตาดุคมมองเรื่อนร่างสมสัดส่วนของผู้หญิงตรงหน้าพลอยกลืนน้ำลายลงคอเขาไม่เคยต้องการผู้หญิงคนไหนเท่าเธอคนนี้มาก่อน ยิ่งสะโพกกลมกลึงรับกับเอวคอดคงจับถนัดมือแต่ก่อนจะลามขึ้นไปมากกว่านั้นเสียงใสแทรกขัดจังหวะเรียกสติเสียก่อน

“คุณมีอะไรจะพูดรีบพูดเถอะค่ะ เดี๋ยวค่ำฉันกลับบ้านลำบาก” ในที่สุดอมิตาก็ถามออกมาทำลายความอึกอัด สายตาของเขาทำเธอรู้สึกแปลก ๆ จนทำให้น้ำเสียงที่เอ่ยไปสั่น ๆ

“วันอาทิตย์ทำตัวให้ว่าง ผมมีงานพิเศษให้คุณทำ” จมิทัก

“งานอะไรคะ”

“ไปเป็นคู่ควงผมในงานการกุศลวันอาทิตย์นี้”

“ฉันไม่มีชุดและไม่เคยออกงานพวกนี้มาก่อนกลัวจะทำให้คุณขายหน้าเปล่า ๆ”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น คุณแต่อยู่ใกล้ผมห้ามห่างแม้แต่ก้าวเดียว” กายหนาขยับเข้าหาตามปากพูด วงแขนแข็งแรงเอี่ยวเอวคอดเข้าใกล้แนบชิดอิงกายสองกาย สายตาคมแปลเปลี่ยนร้อนแรงตามความรู้สึก ไวเท่าความคิดริมฝีปากได้รูปชกลงลิ้มรสหวานจากริมฝีปากบางชมพูเรื่อกลืนเสียงที่จะต่อต้านลงคอ

เนิ่นนานจนกว่าคนจูบจะยอมปล่อยให้เป็นอิสระ เรี่ยวแรงทั้งหมดแทบไม่เหลือแม้จะยืนยังต้องพิงกายอีกฝ่ายไว้ เสียงหอบหายใจดังติดก่อนหยุดสม่ำเสมอ

“หวานกว่าเดิมหรือเปล่า” เสียงทุ้มกระชิบชิดริมฝีปากหวานพร้อมจูบหยอกล้อเบา ๆ แล้วกระชับวงแขนเลิกแกล้งหญิงสาวแต่ไม่ยอมปล่อยเธอเป็นอิสระ

อมิตาแทบมุดหน้ากับอกกว้างด้วยความอาย แม้นี่ไม่ใช่จูบแรกแต่ถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวเป็นใครก็ต้องอาย และต่อให้เตรียมใจไว้เธอมันก็น่าอายอยู่ดี

จอมทัพดันร่างบางออกห่างแต่อีกฝ่ายไม่ยอมยังขืนตัวเอง พอก้มลงมองเห็นพวงแก้มแดงเรื่อถึงรู้ว่าหญิงสาวกำลังอาย

“ไม่กลัวกานพลูมาเห็นเหรอไง” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเล็กพร้อมลมหายใจร้อนเป่ารดจนคนในอ้อมแขนดีดตัวออกห่าง

“หมดธุระแล้วใช่ไหมคะ จะได้กลับบ้าน” อมิตาหยิบกระเป๋าตัวเองขึ้นมาสะพายเตรียมพร้อมกลับบ้าน

“เดี๋ยวผมไปส่ง”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ดวงหน้ากระจ่างใสส่ายไปมาไม่แม้จะเงยขึ้นมองหน้าอีกฝ่ายเพราะยังอายสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

“คุณไม่เป็นแต่ผมเป็น อย่าดื้อ หรืออยากโดนเหมือนเมื่อกี้อีก แต่รอบนี้ผมไม่ทำที่นี่นะ”

“ไปส่งก็ได้ค่ะ ไม่เห็นต้องขู่เลย” อมิตาเงยหน้าพองแก้มป่องพร้อมส่งค้อนวงใหญ่ให้

“ผมไม่ได้ขู่ เอาจริงตลอด” คำพูดและสายตาจริงจังกว่าครั้งไหนยามมองไป และเป็นหญิงสาวที่ขยับเดินหนีออกจากห้องนั่งเล่น จอมทัพมองแผ่นหลังเล็กด้วยความเอ็นดูก่อนก้าวตามไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}