ainfriend

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 ลิขิตรักนักเตะ (อันเดรส)

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 ลิขิตรักนักเตะ (อันเดรส)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 670

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 19:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 ลิขิตรักนักเตะ (อันเดรส)
แบบอักษร

ตอนที่ 7 

ชาลส์กลับมาที่บ้านก็เอาแต่ครุ่นคิดถึงเรื่องที่เขาเจอในวันนี้ ถ้าเด็กสาวคนนั้นเป็นลูกของเขาทำไมซานดร้าถึงไม่บอกเขาว่าเธอตั้งท้อง

"คิดอะไรอยู่เหรอคะ" นาตาลีเอ่ยถามสามี

"พอดีมีปัญหาเกิดขึ้นที่สโมสรนิดหน่อยน่ะ" เขาหันไปยิ้มให้กับภรรยา ชาลส์ยังไม่อยากบอกเรื่องที่เขากำลังคิดอยู่ให้กับเธอรู้ เขาอยากจะรู้เรื่องราวของเด็กสาวที่อยู่กับซานดร้ามากกว่านี้

"พ่อคะ" นาตาชาวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นพ่อในห้องทำงาน ในมือของเด็กสาวกำลังถือเอกสารตอบรับเข้าเรียนจากมหาวิทยาลัย

"ว่าไงลูกรัก" เขาหันไปยิ้มให้กับลูกสาว

"หนูมีอะไรมาอวดค่ะ" ลูกสาวของเขาชูเอกสารให้เขาดู

"ลูกพ่อเก่งจังเลย"

"หนูก็เก่งเหมือนพ่อไงคะ" นาตาชาโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อ ก่อนจะดึงผู้เป็นแม่มากอดด้วย "และหนูก็สวยเหมือนแม่ด้วย"

ชาลส์แต่งงานกับนาตาลีหลังจากที่เลิกรากับซานดร้าไปได้หลายปี หลังจากนั้นภรรยาของเขาก็คลอดลูกสาวที่น่ารักให้เขาหนึ่งคนซึ่งก็คือนาตาชา

เขายังนึกไม่ออกเลยว่าหากเดกสาวคนนั้นเป็นลูกของเขาจริง เขาจะบอกคนในครอบครัวว่ายังไง

******************************** 

แม่บ้านเดินเข้ามารายงานฟรานเชสที่ห้องนั่งเล่นว่าชาลส์มาขอพบ เขาไม่รู้สึกแปลกใจเพราะคิดว่าถ้าหากชาลส์ได้เจอกับพรีมโรสแล้วยังไงก็ต้องมาหาเขาแน่นอน

"มาหาฉันถึงที่นี่มีอะไรให้ฉันช่วยเหรอ" ฟรานเชสเอ่ยถาม

"ฉันอยากจะคุยกับเด็กสาวคนนั้น คนที่นายบอก...พรีมโรส" ชาลส์บอกจุดประสงค์ของเขาไปตามตรง

"นายเจอเธอแล้วใช่มั้ย" ฟรานเชสเอ่ยถาม

"..." ชาลส์พยักหน้า

ฟรานเชสเดินนำชาลส์ออกมาข้างนอกบ้าน วันนี้เป็นวันหยุดเขาจึงเห็นพรีมโรสยืนรดน้ำต้นไม้ และเห็นลูกสาวของเขายืนคุยอยู่กับเธอ

"สวัสดีค่ะ" พรีมโรสเอ่ยทักทายฟรานเชส

"สวัสดีจ๊ะ เฟลี่ชวนหนูไปเล่นซนที่ไหนอีกล่ะวันนี้"

"พ่อคะ หนูโตแล้วนะจะไปเล่นซนเหมือนตอนเด็กๆได้ยังไง" เฟลิเซียหันไปตอบผู้เป็นพ่อ แต่สายตาก็มองดูผู้ชายที่เดินมากับพ่อของเธอด้วย

"อ่อ...นี่ชาลส์เพื่อนของพ่อ" ฟรานเชสแนะนำเพื่อนให้สองสาวรู้จัก

"สวัสดีค่ะ" สองสาวเอ่ยทักทายชาลส์

"..." ชาลส์หันไปมองดูพรีมโรส

"หนูพรีมแม่ไม่อยู่บ้านเหรอ" ฟรานเชสเอ่ยถาม

"แม่ออกไปข้างนอกค่ะ"

"จริงสิ ถ้าแม่หนูอยู่ หนูคงจะมายื่นคุยกับฉันไม่ได้" ฟรานเชสบอก

"..." พรีมโรสยิ้มออกมา เธอไม่รู้จะพูดอะไรเพราะรู้ดีว่าที่ฟรานเชสพูดนั้นหมายความว่าอะไร "งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ"

************************ 

ฟรานเชสนั่งคุยกับชาลส์อยู่ที่สนมาหญ้าหน้าบ้าน ชาลส์ไม่อยากจะเชื่อว่าซานดร้าจะทำร้ายลูกสาวของตัวเองขนาดนั้น แต่เหตุการณ์ที่เขาเห็นเมื่อวานก็พอจะเป็นเครื่องยืนยันได้ว่าที่ฟรานเชสพูดเป็นเรื่องจรืง

"นายคิดยังไงถ้าเธอรู้ว่าฉันคือพ่อของเธอ" ชาลส์คิดไม่ออกเขาเหมือนคนเห็นแก่ตัวที่ทิ้งให้ลูกต้องทนทุกข์อยู่กับซานดร้า ส่วนเขากลับไปมีความสุขกับครอบครัวใหม่

"หนูพรีมเป็นเด็กดีนะ เธอเชื่อฟังและรักแม่ของเธอมาก ฉันเชื่อว่าเธอไม่โกรธนายหรอกถ้านายอธิบายเหตุผลให้เธอเข้าใจ" ฟรานเชสบอก

"ฉันก็หวังอย่างนั้น แต่ถ้าซานดร้าสอนให้ลูกเกลียดฉัน..." นี่คือสิ่งที่เขากังวล ซานดร้าคงจะเสียใจกับเขามากจนต้องค่อยทำร้ายลูกอยู่เสมอ

"อย่าเพิ่งคิดมากเลย นายยังไม่ได้บอกความจริงกับหนูพรีมนี่ ส่วนเรื่องที่นายจะเอาหนูพรีมไปอยู่ด้วยฉันเห็นด้วย แต่ว่าถ้าซานดร้ายังอยู่คงเป็นเรื่องยาก" ฟรานเชสรู้ดีว่าพรีมโรสรักแม่ของเธอมาก เธอไม่มีวันทิ้งแม่ของเธอไปแน่นอน

"ฉันคงจะต้องพาซานดร้าไปรักษาอาการประสาทของเธอก่อน" ชาลส์ออกความคิดเห็น

"แล้วนายจะพาไปยังไง มันคงไม่ง่ายหรอกนะเรื่องนี้ ไม่อย่างงั้นฉันก็คงจะพาไปนานแล้ว" ฟรานเชสยังมองไม่เห็นหนทาง

"...." ทั้งสองคนถอนหายใจออกมาเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

********************************* 

อันเดรสแอบมาดักรอพรีมโรสที่ร้านของเธอ เขาสืบมาแล้วว่าวันนี้แม่ของเธอออกไปทำธุระข้างนอก

"กินอะไรมาหรือยัง" มือหนาวางกล่องอาหารลงบนเคาน์เตอร์สองกล่อง

"นี่คุณ..." พรีมโรสกำลังจะเอ่ยไล่เขาแต่เขาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

"พี่ซาร่าครับ ผมเอามาฝากพี่ด้วยนะครับ" เขาไม่ฟังที่เธอจะพูด เขาหันไปบอกกับพนักงานหญิงอีกคน

"ขอบใจจ๊ะ หล่อแล้วยังใจดีอีก" ซาร่ายื่นมือไปหยิบกล่องอาหาร "พี่กับน้องพรีมยังไม่ได้กินมื้อเช้ากันเลยค่ะ"

"พี่ซาร่า จะไปบอกเขาทำไมล่ะคะ" เมื่อพูดจบท้องของเธอก็ส่งเสียงร้องออกมา

"ฉันว่าเธอเลิกทำฟอร์มแล้วก็กินได้แล้วนะ เพราะพยาธิในท้องเธอมันส่งเสียงเรียกของแล้ว" เขาอมยิ้มก่อนจะเดินออกจากร้านไป เพราะกว่าว่าแม่ของเธอจะกลับมาเจอ

"กินเถอะค่ะน้องพรีม กินเสร็จแล้วพี่จะได้รีบเอากล่องไปทิ้งทำลายหลักฐาน" ซาร่ากลัวว่าแม่ของหญิงสาวจะกลับมาเห็นและซักถาม เดี๋ยวความก็แตกกันพอดี

"..." พรีมโรสมองดูกล่องอาหารก่อนจะหยิบมาเปิดกิน

"..." อันเดรสที่แอบมองอยู่ก็ยิ้มออกมา เขาดีใจที่เธอยอมกินอาหารที่เขาเอามาให้

***************************** 

พรีมโรสนั่งรถเมล์กลับบ้าน เธอขยับตัวติดกับหน้าต่างเมื่อมีคนมานั่งลงตรงที่นั่งข้างๆเธอ แต่ในใจก็นึกอยู่ว่าที่นั่่งว่างตั้งเยอะแยะทำไมต้องเจาะจงมานั่งข้างเธอด้วย

"ไปดินเนอร์กันมั้ย" เสียงที่เธอเริ่มจะคุ้นหูดังขึ้นจากผู้ชายที่กำลังนั่งลงตรงที่นั่งข้างๆ

"..." เธอรีบหันไปมองดู เขาต้องการอะไรจากเธออีกเนี้ย "นี่คุณทำไมต้องคอยฉันด้วยเนี้ย"

"ฉันก็จะตามเธอจนกว่าเธอจะไปเดทกับนั้นแหละ" เขายอมรับออกไปตามตรง

"เชอะ ขนาดในฝันฉันยังไม่ไปเดทกับคุณเลยแล้วในชีวิตจริงฉันคงจะไปกับคุณหรอกนะ"

"นี่เธอฝันถึงฉันด้วยเหรอเนี้ยดีใจจัง"

"กวนประสาท" เธอบ่นก่อนจะหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง

"ฉันไม่ได้กวนประสาทนะ แต่ฉันเป็นห่วงเธอ เป็นผู้หญิงกลับบ้านคนเดียวตอนค่ำๆมืดๆแบบนี้มันอันตราย" เขาบอกออกมาจากใจ ซึ่งคนฟังเองก็สัมผัสได้

"..." พรีมโรสหันไปมองสบตาเขา ในชีวิตเธอมีคนเป็นห่วงเธอแค่ไม่กี่คน ขนาดแม่แท้ๆยังไม่ห่วงเธอเลย ทุกครั้งที่เธอกลับบ้านช้าแม่ของเธอก็มักจะคิดว่าเธอแอบหนีเที่ยวหรือไม่ก็ต้องไปเถลไถลที่อื่น ไม่เคยคิดถึงเรื่องความปลอดภัยของเธอเลย

"เดี๋ยวก่อนเข้าบ้านแวะซื้ออะไรง่ายๆกินรองท้องก่อนนะ" เขาเอ่ยขึ้นมา แต่เธอก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร

"ขอบคุณนะ..." เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงอ่อน

"..." อันเดรสยิ้มออกมาอย่างมีความสุข บางทีการที่มีใครสักคนให้เราดูแลมันกลับเป็นเรื่องที่มีความสุขมากกว่ามีความทุกข์เสียอีก โดยเฉพาะดูและเธอ

ความคิดเห็น