Marionette_doll
facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.8 : ไม่ดิ้นปากก็ไม่แตก

ชื่อตอน : Ep.8 : ไม่ดิ้นปากก็ไม่แตก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2562 09:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.8 : ไม่ดิ้นปากก็ไม่แตก
แบบอักษร

ไม่มี ไม่มีอีกแล้ว คนเมื่อคืน ตอนนี้มีแต่เจ้านายใจโฉด ที่ไล่ฉันมาล้างห้องน้ำ ให้ตายเถอะ พอล้างเสร็จฉันต้องรีบวิ่งออกมานั่งในสวนทันที เพราะกลิ่นจากน้ำยาล้างห้องน้ำมันทำให้ฉันแทบจะเป็นลม

“คุณอยู่นี่เอง ผมหาคุณจนทั่ว ผมนึกออกแล้วนะ ผมเจอคุณที่ไหน”

“คุณที่ช่วยฉันเมื่อวาน”

“ผมเป็นแฟนหนังสือคุณ นี่ไงผมยังไปต่อคิวรับลายเซ็นจากคุณอยู่เลย” ผู้ชายตรงหน้า หยิบหนังสือที่ฉันเขียนขึ้นมาโชว์ให้ฉันดู มันทำเอาฉันอดยิ้มออกมาไม่ได้ มันเป็นเรื่องแรกของฉันที่ตีพิมพ์ มีมารอซื้อหนังสือของฉันไม่มากนัก

“ดีใจจัง มีคนชอบงานของฉัน” ไม่รู้จะดีใจ หรือเมาน้ำยาล้างห้องน้ำก่อนดี

“ตอนนี้คุณไม่เขียนแล้วหรอครับ ผมยังรอหนังสือคุณอยู่นะ” สีหน้าที่พูดด้วยรอยยิ้ม มันเหมือนเค้ากำลังบอกว่าเค้ารอหนังสือของฉันจริงๆ มันตื้นตันจนน้ำตาไหลเลย ฉันต้องเงยหน้ามองฟ้า เพื่อให้น้ำตามันกลับเข้าไป

“ดีใจจนน้ำตาไหลเลย”

“ไม่เอา ไม่ร้องสิ ผมมาบอกให้คุณดีใจ ไม่ได้อยากเห็นน้ำตาคุณ” มือใหญ่ๆพยายามจะเอื้อมมาปาดน้ำ แต่ฉันต้องเอี้ยวตัวหลบ ไม่ได้หวงตัว แต่แค่มันสั่น

“ขอโทษค่ะ ฉันแต่งนิยายอยู่นะคะ แค่ตอนนี้มันยังลงออนไลน์อยู่ ถ้ามีคนสนใจเยอะมันก็จะได้ตีพิมพ์ ไว้เข้าไปอ่านอุดหนุนฉันเยอะๆนะคะ ฉันจะได้มีตังค์กินหนม” ฉันยิ้มให้คนตรงหน้า

“คุณชื่ออะไรครับ ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย ผมณคุณ จะเรียกผมว่าคุณเฉยๆก็ได้”

“แบบนี้ฉันต้องเรียก 2 คุณ หรือคุณเดียวคะ”

คนที่ถูกถามมีสีหน้าครุ่นคิด จะให้เรียกคุณคุณ มันก็ยังไงอยู่ แต่จะให้เรียกคุณเดียว ก็ดูไม่สุภาพนะ คิดได้ไงชื่อคุณ ชื่อแปลกดีจัง

“งั้นคุณเดียวละกัน ถ้าคุณคุณมันยังไงก็ไม่รู้”

“ฉันชื่อชิค่ะ มาจากพชิรา คุณ ก็มาจาก ณคุณใช่ไหมคะ”

“อ่อออ ชื่อเดียวกับนามปากกาคุณเลย ดีเลยผมจะได้ไปหานิยายเรื่องใหม่ของคุณอ่านบ้าง”

เรานั่งคุยกันอยู่สักพัก พี่ทีก็เดินเข้ามาหาฉัน แล้วบอกคนเป็นเจ้านายเรียก ทำให้ฉันต้องบอกลาคุณณคุณ เพื่อไปหาเจ้านายเอาแต่ใจของฉันก่อน บอกเลยฉันไม่ได้อู้งานนะ แต่มันเมาน้ำยาล้างห้องน้ำจริงๆ

พอฉันเข้ามาในห้องของคนเป็นเจ้านาย ฉันก็พยายามจะอธิบายว่าที่ฉันไปนั่งในสวนเพราะอะไร แต่ดูเหมือนเค้าไม่ได้สนใจจะฟัง แล้วเรียกฉันมาทำไม เอาแต่นั่งเงียบแล้วทำงานเงียบๆ แล้วปล่อยให้ฉันนั่งเฉยๆอยู่แบบนี้

“คุณปฐพี จะให้ฉันนั่งอีกนานไหมคะ”

ไม่มีคำตอบใดออกจากปากเค้า มีเพียงสายตาดุๆ ที่ช้อนขึ้นมาเพื่อมองฉัน เหมือนกำลังจะบอกให้ฉันเงียบ ฉันก็เลยต้องเงียบ แต่จะให้อยู่อีกนานแค่ไหน

“ให้ฉันนั่งหายใจทิ้ง เสียเวลาจริงๆ” ฉันสบถออกด้วยความไม่พอใจน้อยๆ

“แล้วอยากทำอะไร”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!! แล้วพี่ทีก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับบอกว่าคุณณคุณกลับไปแล้ว แล้วจู่ๆเจ้านายที่กักตัวฉันไว้เป็นชั่วโมง ก็ยอมปล่อยตัวฉันกลับไปทำงาน แบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“ไปทำงานได้แล้วปะ”

“ค่ะ” ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ชิ คืนนี้มาหาฉันด้วย สัก 2 ทุ่ม ถ้าไม่มาจะให้ไอ้ทีไปอุ้มมา”

“สนิทถึงขั้นกับเรียกชื่อเล่นแล้วหรอคะ เฮ้ออออ!!!!!” แล้วฉันก็ถอนหายใส่เค้าเสียงดัง จนพี่ทีถึงกับต้องขำออกมา

บอกให้ต่างคนต่างอยู่ทำไมเค้าถึงทำไม่ได้นะ กำลังคุยกับคุณคุณสนุกๆเลย คุณคุณงั้นหรอ เออตลกจริงนั่นแหละ เรียกคุณณคุณแหละดีละ ฉันเดินกลับมาที่ล็อบบี้ พี่ลี่ก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง ว่าทำไมถึงโดนเรียกเข้าห้องเย็นอีกแล้ว ถ้าตอบว่าเจ้านายเรียกไปหายใจทิ้ง เค้าจะโกรธฉันไหม

“ดูสิเพลง เอาตัวเข้าแลก เค้ายังไม่เห็นค่าเลย เช้าก็ล้างห้องน้ำ บ่ายก็มีผู้ชายอีกคนมาปลอบใจ เสน่ห์แรงน่าดูเลย” ฉันจะทนอยู่ที่นี่ไม่ได้เพราะ 3 คนนี้ ทำไมถึงจ้องกัดฉันนัก

“อดทนไว้ชิ เพลงอะมันชอบนายมานาน ส่วนอีออยมันก็อ่อยพี่ทีมานาน หอยแห้งแล้ว เค้ายังไม่สนใจเลย ยังมีน่าจะมาแขวะคนอื่น” พี่ลี่ทำเหมือนพูดกับฉัน แต่พวกนั้นคงจะหน้าชากันเป็นแถบ ฉันหันไปยิ้มให้พี่ลี่ที่ช่วยฉัน

การทำงานเป็นไปอย่างปกติ จนกระทั่งคนเป็นเจ้านายเปิดประตูออกมาออกมาจากห้อง คนที่เอาแต่นั่งเฉยๆก็ขยันขึ้นมาทันที บางที่ฉันก็ไม่ชอบหน้าเก๊กๆ นั่นหรอกนะ เปลี่ยนพระเอกดีเปล่า ข้อหาขี้เก๊กเกินไป แต่จริงๆคุณณคุณก็เป็นคนดีอยู่นะ ที่สำคัญเค้าชอบงานฉัน คิกคิก

 

พอถึงเวลา 20:00น.

ถึงเวลานัดฉันก็เกิดอาการอิดออดไม่อยากไป บอกไปว่าหลับเค้าไม่รู้หรอก แต่ไม่ทันจะ 2 ทุ่ม 10 นาที เสียงประตูห้องของฉันก็ดังขึ้น โอ้ยยย ให้คนมาอุ้มฉันจริงๆงั้นหรอ ใจร้ายไปหน่อยมะ ฉันเลยแกล้งทำเป็นหลับ ฉันไม่ออกไปเปิด เค้าก็เข้ามาไม่ได้หรอก

แป๊ก!! เสียงเด้งของล็อกลูกบิดประตู ทำให้ฉันรู้ได้ว่ามีคนปลดล็อกประตูห้องของฉันเรียบร้อย

“บอกแล้วไงว่าอย่าช้า ฉันไม่ชอบการรอคอย” เค้าไม่ได้ส่งพี่ทีมา แต่เค้ามาเอง

“กำลังจะไปค่ะ เพิ่งแต่งตัวเสร็จ” อาการแถเอาตัวรอด มันแสดงออกมาเองโดยไม่ต้องคิดให้ผ่านสมองเลย

คนตัวใหญ่แบกฉันพาดบ่า แล้วอุ้มออกไปเลย โอ้ยยยยย ฉันทุบที่หลังของเค้าอย่างแรง ทั้งทุบทั้งตีให้เค้าปล่อยฉันลง เพราะอาการสั่นๆมันทำงานอีกแล้ว แต่นอกจากจะไม่ยอมปล่อยฉันลงแล้ว เค้ายังตีก้นฉันคืนด้วย โอ้ยยยยย

พอเข้ามาในห้องเค้าก็โยนฉันลงบนเตียงอย่างแรง จนร่างของฉันเด้งขึ้นมาจากเตียงเล็กน้อย แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะ

“บอกแล่าอย่ามาพยศกับฉัน”

“แต่ฉันไม่อยากให้คุณอุ้มอะ ฉันกลัวคุณ เข้าใจไหม พอคุณมาแตะมันก็สั่น เหมือนกับตัวเองรู้สึกว่าจะไม่ปลอดภัยอะ” เค้ากลับไม่ฟังที่ฉันพูดซะงั้น เดินหนีไปเฉยๆ คนอะไรแบบนี้เนี่ย!!!

“หนังสืออ่านจบรึยัง”

“จบแล้วค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะเอามาคืนนะคะ มีเรื่องไหนแนะนำอีกไหมคะ”

“เรื่องนี้” เค้าเปิดลิ้นชัก แล้วดึงหนักสือออกมาให้ฉันเล่มนึง

“สามชาติ สามภพ ป่าท้อสิบหลี่ นิยายจีนหรอคะ” นิยายเล่มนี้หน้าปกคล้ายที่เค้าอ่านเมื่อวานเลย สงสัยอันนี้จะเป็นเล่มแรก เค้าอ่านนิยายจีนกำลังภายในด้วยหรอ เป็นคนอ่านหนังสือทุกแนวเลยแฮะ

ตอนนี้ในห้องนี้เหมือนชมรมคนช่างอ่าน คือเราอยู่กันเงียบๆ อ่านหนังสือ โดยที่ตัวฉันเองก็นอนหนุนตักเค้าอยู่แบบนั้น วันนี้อาบน้ำมาแล้วด้วยแฮะ กลิ่นสบู่หอมจัง แต่พอฉันอ่านไปได้ครึ่งเล่มด้วยความรวดเร็ว กลับหลงรักตัวละครนึงขึ้นมาจับใจ เป็นตัวละครที่เป็นมหาเทพ ต้องละซึ่งตัณหา แต่ดันมีเซียนจิ้งจอกสาวมาแอบหลงรัก แม้ตัวเองจะปฏิเสธแต่ก็เผลอมีให้จิ้งจอกน้อยทีละนิด มันฟินตรงที่แม้จะเย็นชาใส่ แต่ก็ยังเป็นห่วง แม้รู้ว่ารักไม่ได้

“โอ้ย น่ารักจังเลย ชอบจัง” ฉันเผลอระบายความในใจออกมา

“ชอบใคร” เสียงเรียบๆถามขึ้น

“ตงหัวตี้จวินค่ะ มหาเทพ ที่กำลังเริ่มมีใจให้จิ้งจอกสาว” ฉันลุกขึ้นมาเพื่อคุยเรื่องนี้กับคนที่ยื่นหนังสือเรื่องนี้ ให้ฉันอ่าน

“ก็เพราะจิ้งจอกทำตัวน่ารัก เราก็หัดทำตัวให้มันน่ารักบ้าง ไม่งั้นชาตินี้ก็ไม่มีใครเค้ามารักหรอก” เสียงตอบที่ราบเรียบทำไมมันทำเอาฉันจุกแทบกระอักเลือด

“ใจร้ายอะ อ่านหนังสือไปเลยไป ไม่คุยด้วยละ แบบคุณก็คงไม่มีเหมือนกัน”

“คุยอะไรกับคุณณคุณวันนี้”

“อ่ออ เค้าบอกว่าเค้าเป็นแฟนหนังสือฉันค่ะ เค้าเอาหนังสือที่ฉันเคยเซ็นให้มาให้ดู ก็เลยคุยกันนานนิดนึง ไม่นึกเลย ว่าเค้าจะมาตามหาฉันที่นี่ เพื่อแค่เอาหนังสือมาให้ดู น่ารักจัง ดูเป็นคนอัธยาศัยดีมากเลยนะคะ ตอนเค้าบอกว่าเค้ารอหนังสือฉันอยู่ ฉันดีใจจนร้องไห้เลย คนอะไรน่ารักเป็นบ้าเลย”

พรึบ!!! คนข้างๆฉันปิดหนังสือดังพรึบ แล้วมองฉันด้วยสายตาเย็นๆอีกแล้ว อะไรอะ ฉันทำอะไรผิด ฉันก็ตอบคำถามคุณไง

“ชอบเค้ารึไง”

“เค้าก็หล่อดี พูดจาดี นิสัยก็ดี เมื่อวานก็ยังมาช่วยฉันหาแว่นอีก.....” ฉันยังพูดไม่ทันจบคนตรงหน้าก็ ประกบริมฝีปากลงมาทันทีเลย ถึงมันจะไม่ใช่จูบแรกอีกแล้วแต่มัน แต่...ทำไมมัน...เจ็บไม่ต่างจากครั้งแรกเลย

ร่างฉันถูกกดลงกับที่นอนอย่างรวดเร็ว ความเจ็บที่ริมฝีปากเริ่มจางหาย หัวใจของฉันมันเต้นรัวอีกแล้ว จะดิ้นหนีริมฝีปากนั้นยังไง ฉันพยายามหลบซ้ายทีขวาที จนคนตรงหน้าต้องล็อกหน้าฉันไว้ให้มองเค้า ฉันเลยเม้มปากเอาไว้แน่น เพื่อไม่ให้เค้าจูบอีก

“เม้มไว้แบบนี้แหละ จะได้ไม่ต้องพูดมาก นี่ถือเป็นการลงโทษ ของคนที่ตอบมากกว่าสิ่งที่ฉันถาม ดิ้นให้มันน้อยหน่อย ดิ้นจนปากแตกเลย ไหนดูซิ๊” ฉันคลายปากที่เม้มไว้ออกมาช้าๆ เพราะสายตาของคนตรงหน้ามันหาดูได้ยากจริงๆ แม้จะยังมีกลิ่นคาวเลือดอยู่ในปาก แต่ตอนนี้มันดันหายเจ็บแล้ว

อะไรกันสายตาแบบนี้ เหมือนโดนตบหัวแล้วลูบหลังเลย สายตาของเค้าตอนนี้ดาเมจแรงมาก มันทำเอาฉันแทบจะหยุดหายใจเลย ใกล้จังอยากจะหนีหายไปจากตรงนี้ ต้องทำยังไง

“อ่านหนังสือไปปะ แล้วอยู่เงียบๆ”

“แต่เมื่อกี้คุณเป็นคนถาม” ฉันแย้งออกไปเสียงอ่อยๆ แต่มันทำให้เค้ายกคิ้วสูงใส่ฉัน แล้วพยายามจะประกบปากอีกครั้ง จนฉันต้องเอามือขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้

“ถ้ายังไม่หยุด แค่มือก็เอาฉันไม่อยู่หรอกจะบอกให้” พอพูดจบเค้าก็ปล่อยฉันเป็นอิสระ จากตัวหนักๆของเค้าที่กดฉันเอาไว้เมื่อครู่

แต่เป็นฉันนะสิ ที่ตอนนี้ดันทำตัวไม่ถูก หยิบหนังสือขึ้นมานั่งอ่านต่อ แต่หัวใจที่เต้นรัวมันทำเอาฉันไม่มีสมาธิเลย

“ที่ของเธออยู่ที่ไหน” เสียงดุๆ ทำเอาฉันต้องล้มลงใส่ตักของเค้าอย่างไม่เต็มใจนัก คนประหลาด ฉันไม่รู้แล้วว่าคุณเป็นคนแบบไหน

ลืมใหญ่ๆลูบผมของฉันช้าๆ ตักนี่เป็นที่ของฉันแล้วรึยังไง จะบอกว่าขาคุณอะแข็งไปหน่อยนะ ถึงจะอุ้นดีก็เถอะ ฉันอ่านนิยายไป ก็อินไป คู่เอกเรื่องนี้พระเอกนี่ทาสเมียเลย แบบนี้ก็น่ารัก ดูแล ใส่ใจทุกความรู้สึก นี่สิผู้ชายที่ผู้หญิงต้องการ ส่วนคู่รอง พระเอกนี่เย็นชาจนทำลายความรู้สึก แต่ก็ดูแล ปกป้อง โอ้ย นิยายเรื่องนี้คุณค่าที่คูควรจริงๆ

ฮ้าวววว จบสักที กี่โมงแล้วเนี่ย ไม่ไหวแล้ว ฉันปล่อยสติให้เลื่อนลอยไปกับหนังตาที่หนักอึ้ง เลือกแบบไหนดีนะ ไม่เลือกได้ไหม

“ฉันเลือกไม่ถูกเลย ดีนะที่เค้าทำเป็น 2 คู่ ไม่งั้นฉันจะต้องเสียใจแน่ๆ ถ้าคนใดคนหนึ่งถูกทิ้ง” ฉันปิดตาลง พร้อมกับเรื่องที่คิดอยู่ในใจ

 

“เธอไม่ต้องเลือกมันหรอก เพราะมันไม่สมหวัง” ปฐพีปิดหนังสือลง แล้วจับให้แมวน้อยของเค้าได้นอนดีๆ ก่อนจะห่มผ้าให้เธออย่างเรียบร้อย แล้วเดินออกจากห้องไป มันแค่เป็นการหาเพื่อนอ่านหนังสือที่กินเวลายาวนาน ก่อนจะขับรถกลับไปนอนที่บ้านของตัวเอง

ความคิดเห็น