Chaiywalee

ขอบคุณมากมายสำหรับแรงสนับสนุนค่ะ😘😘

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ปาก!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2560 21:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ปาก!
แบบอักษร

             

                ปิยะธารินทร์ทันได้มาเห็นคู่หมั้นหนุ่ม กับหญิงสาวสวยชุดสีแดงเพลิงยืนคุยกันอยู่นานสองนาน ก่อนที่ผู้หญิงชุดแดงจะเดินจากไปก่อน หญิงสาวไม่เคยหวาดหวั่นแบบนี้มาก่อนเลยก็ว่าได้ หลายครั้งหลายหนที่ภูมินทร์มีผู้หญิงเข้ามาพัวพัน หล่อนไม่เคยคิดไม่ไว้ใจเขาเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนที่ผ่านๆ มา

                ว่ายังไงคะพี่ภูมิ ผู้หญิงชุดแดงคนเมื่อกี้เป็นใคร ทำไมหนูไม่เคยเห็นหน้าเธอมาก่อนเลย?” หญิงสาวแทนตัวเองว่าหนูตั้งแต่ที่ทั้งคู่เริ่มคบหาดูใจกัน เพราะภูมินทร์อายุมากกว่าเธอถึงหกปี และฝ่ายชายเคยบอกว่าเรียกตัวเองว่าหนูดูน่ารักดีและหล่อนก็เรียกติดปากมาตลอดระยะเวลาสองปีที่คบกัน ตั้งแต่หล่อนยังไม่จบชั้นมัธยมเลยด้วยซ้ำ อีกฝ่ายยังไม่ตอบคำถามอะไรทั้งนั้น

                “ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าพี่ไม่อยากตอบหนูก็จะไม่เซ้าซี้พี่อีกต่อไปหญิงสาวทำท่าจะผละจากไป หากแต่คนที่ไม่ยอมตอบอะไรเมื่อครู่กลับรีบวิ่งมาดักหน้าคู่หมั้นสาวเอาไว้

                พี่บอกก็ได้ แต่หนูต้องสัญญากับพี่ก่อนนะว่าจะไม่โกรธน่ะ

                หนูสัญญาค่ะหญิงสาวรีบบอกออกไปทันที

                ผู้หญิงชุดแดงเมื่อกี้ชื่อ ไอย-ไอยรดา เป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย และพี่เคยตามจีบเธอตอนพี่อยู่ปีสี่ แต่จีบไม่ทันติดพี่ก็เรียนจบซะก่อน ก็เลยไม่ได้เจอกันอีกเลย สุดท้ายได้ยินว่าเธอไปเรียนต่อปริญญาโทที่อเมริกา นี่ก็พึ่งกลับมาถึงเมืองไทยเมื่อวานนี่เองเขาบอกคู่หมั้นสาวตามจริง

                สรุปคือ...เธอเป็นแฟนเก่าพี่งั้นเหรอคะ?” หญิงสาวถามคู่หมั้นหนุ่มต่อ

                แค่ตามจีบตามประสารุ่นพี่รุ่นน้องน่ะ ยังไม่เคยคบจริงจัง ยังเรียกแฟนไม่ได้หรอกนะ อีกอย่างพี่ก็มีคู่หมั้นที่สุดแสนจะน่ารักอยู่แล้วทั้งคนนี่นาชายหนุ่มบอกคู่หมั้นสาวอย่างรักใคร่

                แล้ว...เธอมาร่วมงานวันเกิดพี่ได้ยังไงคะ?” ถามต่อออีก

                ตอนแรกพี่ก็งงอยู่เหมือนกัน เพราะจำเธอไม่ได้เลยสักนิด แต่เธอบอกว่าเห็นข่าวในอินเตอร์เน็ตหรือไม่ก็ข่าวสังคมน่ะ ก็เลยแวะมาอวยพร คงเพราะไปเรียนเมืองนอกมานาน ก็เลยเบื่อๆ เซ็งๆ ล่ะมั้ง?” เขาบอก

                เธอสวยดีนะคะ?” คู่หมั้นสาวว่าพลางสังเกตสีหน้าของคนตรงข้ามนิ่ง

                นี่...อย่าบอกนะว่าหนูหึงพี่น่ะ?” เขาเย้าคู่หมั้นสาวเล่นเสียอีก

                ก็มันน่าหึงไหมล่ะคะ เธอสวยหยาดเยิ้มซะขนาดนั้น หนูเองยังแอบอิจฉาในความสวยของเธอเลย แล้วพี่เป็นผู้ชายแท้ๆ มีหรือคะจะไม่คิดวอกแวกน่ะหญิงสาวว่า

                นี่...อย่าบอกนะว่าหนูคิดจะเบี่ยงเบนไปชอบผู้หญิงด้วยกันน่ะชายหนุ่มทำท่าตกใจ

                พี่ภูมิ...ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเฉไฉหน่อยเลยค่ะหญิงสาวบอกอย่างรู้ทัน

                ไม่เอาน่า อย่าคิดอะไรที่มันจะทำให้เราไม่สบายใจเลยนะ พี่รักหนูเพราะหนูเป็นคนที่ทำให้พี่สบายใจทุกครั้งที่อยู่ด้วย อีกอย่างเราก็หมั้นกันแล้วด้วย อีกไม่นานก็จะแต่งงานกันแล้ว อย่าเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาทำให้เราหมดความไว้ใจต่อกันเลยนะครับเขาบอกกับคู่หมั้นสาวจริงจังหนักแน่น อีกฝ่ายจึงพยักหน้าให้อย่างไม่มีอะไรติดใจ หรือเพียงเพื่อจะให้อีกฝ่ายสบายใจเท่านั้นกระมัง

                ก็ได้ค่ะ หนูเชื่อใจพี่ค่ะหญิงสาวตอบอย่างว่าง่าย

                ต้องอย่างนี้สิครับ ว่าที่ภรรยาของพี่ต้องหนักแน่นและน่ารักแบบนี้เท่านั้น

                เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของพี่ตะหากล่ะ จะยอมให้วันหนึ่งก็แล้วกัน หญิงสาวคิด ก่อนเดินควงแขนชายหนุ่มไปสมทบกับเพื่อนๆ ในงานเลี้ยงต่อ

               

                เช้าวันใหม่ที่โต๊ะอาหาร ทุกคนต่างให้ความสนอกสนใจระคนสงสัยกันยกใหญ่กับท่าทีแปลกๆ และมีพิรุธของปัฐวี ทำเอาเจ้าตัวต้องรีบยกหนังสือพิมพ์ขึ้นอ่านอย่างหัวเสีย แต่ไม่รู้จะพูดอะไรดี

                ตาปัฐ! นี่เราคิดจะเอาหนังสือพิมพ์ปิดบังใบหน้าไปอีกนานไหม ห๊า!คุณหญิงปรางทิพย์มารดา ถามบุตรชายออกไปอย่างอดไม่ได้ ที่เห็นบุตรชายเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานมื้อเช้า แถมยังยกหนังสือพิมพ์ขึ้นมาจงใจปิดหน้าปิดตานั่นอีก

                เปล่าปิดสักหน่อยนี่ครับคุณแม่หากแต่คนทที่รีบปฏิเสธ ก็ยังไม่ยอมลดหนังสือพิมพ์ลงสักที

                ไม่ปิด...ก็เอาหนังสือพิมพ์ลงได้แล้วมารดาออกคำสั่ง นั่นแหละเขาจึงยอมวางหนังสือพิมพ์ลงได้

                นั่นปากเราไปโดนอะไรมา บวมเป่งเชียว?” มารดาถามออกไปทันทีที่เห็นปากบุตรชายชัดๆ

                เอ่อ...เมื่อคืนคงจะโดนแมลงอะไรสักอย่างต่อยเอาน่ะครับ พอดีอยู่ในงานเลี้ยงแล้วรู้สึกเบื่อๆ ผมก็เลยไปนั่งเล่นในสวนด้านข้างของโรงแรมแทนน่ะครับคุณแม่เขาอธิบายกับมารดา อีกฝ่ายก็ไม่แสดงอาการผิดปกติหรือว่าไม่เชื่อแต่อย่างใด

                แล้วเมื่อคืนงานเลี้ยงเป็นยังไงบ้างล่ะ?”

                ก็ไม่รู้สิครับ พอโดน เอ่อ...แมลงต่อย ผมก็กลับบ้านเลย อีกอย่างแม่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบไปงานเลี้ยงพวกนี้ ถ้ายัยปิงปองไม่คะยั้นคะยอผมก็คงไม่ไป อีกอย่างคงจะไม่โชคร้ายจนปากบวมเป่งแบบนี้ด้วยเขาบอกมารดาอีกอย่าง หากแต่ความคิดกลับหวนนึกไปถึงรสสัมผัสแรกที่เขาบังคับเอากับคนปากเก่งอย่างแม่ปีศาจชุดแดงเมื่อคืน ถ้าไม่เพราะคำคะยั้นคะยอของน้องสาว เขาก็คงไม่มีความรู้สึกเคลิบเคลิ้มได้แบบนั้นเหมือนกัน เอาเข้าจริงๆ แล้ว เขาก็เลยไม่รู้เหมือนกัน ว่าที่ไปงานลี้ยงเมื่อคืน มันเป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่

                ก็น้องเขาอุตส่าห์หวังดี อยากจะหาแฟนให้พี่ชายน่ะสิ เห็นบอกว่าเพื่อนๆยัยปิงปองสวยๆ รวยๆ ลูกผู้ลากมากดีกันทั้งนั้น ไม่ถูกตาต้องใจใครบ้างเลยรึไง ฮึตาปัฐ?” มารดาถามอย่างอย่างรู้จริงๆ เพราะไม่เคยเห็นว่าลูกชายจะชายตามองสาวๆ คนไหน หรือทำตัวให้ตกเป็นข่าวกับใครเลยสักครั้ง นึกหวั่นอยู่เหมือนกัน ว่าบุตรชายจะเป็นพวกนิยมไม้ป่าเดียวกันไปซะอีก คงรับไม่ได้แน่นอนถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ

                มีแต่พวกเด็กๆ ผมคงแก่เกินไปสำหรับพวกเธอมั้งครับคุณแม่?”

                เออ...เรานี่ก็แปลก มีแต่คนเขาชอบกินเด็กกัน แต่เราดันไม่ชอบซะอย่างนั้น

                อายุห่างกันมากๆ ก็ใช่ว่าจะดีนะครับคุณแม่ เห็นเลิกรากันไปก็หลายต่อหลายรายแล้วเขาบอกกับมารดาจริงจัง

                แต่มันคงไม่ใช่คู่ของน้องหรอกนะคะพี่ปัฐเสียงใสของน้องสาวแทรกกลางเข้ามา ทั้งคู่จึงหันไปมองผู้มาใหม่ตามๆ กัน

                เมื่อคืนกลับกี่ทุ่มล่ะลูก วันนี้ถึงตื่นผิดเวลาเอาแบบนี้?” มารดาหันไปถามบุตรสาวคนเล็กทันทีที่หญิงสาวมานั่งลงข้างๆ

                ก็เกือบๆ จะตีสองน่ะค่ะคุณแม่ กว่าจะส่งเพื่อนๆ กลับกันได้หมด ไม่เหมือนใครบางคนหรอกค่ะ หนีกลับบ้านเอาดื้อๆ ไม่บอกไม่กล่าวน้องสักคำเลย นี่เพื่อนๆ บ่นอุบเลยนะคะ ว่ายังไม่ได้แนะนำพี่ชายให้รู้จักเลย จู่ๆ ก็หายตัวไปซะนี่น้องสาวรีบหันมาต่อว่าพี่ชายเต็มที่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะออกมาแทน เมื่อเห็นความผิดปกติของปากพี่ชายชัดๆ

                เอ๊ะนั่น! ปากพี่ปัฐไปโดนอะไรต่อยมาคะ น่าตลกชะมัดเลยน้องสาวได้แต่หัวเราะขบขัน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าตั้งท่าจะต่อว่าพี่ชายเต็มที่

                ไม่ต้องมาขำเลย เพราะเราคนเดียวนั่นแหละยับปิงปอง ปากพี่ถึงได้เป็นแบบนี้น่ะพี่ชายจึงได้ทีต่อว่าน้องสาวกลับคืนบ้าง

                ใครกัดปากเข้าให้หรือคะ เห็นเหมือนเป็นรอยฟันเลย นั่นน่ะเล่นเอาพี่ชายสะดุ้งสุดตัวยกมือใหญ่ขึ้นมาปิดปากทันที

                จะรอยฟันใครล่ะ นอกจากฟันพี่เอง คือโดนแมลงอะไรต่อยเข้าให้ก็ไม่รู้ ก็เลยรีบกัดเอาพิษออกน่ะรีบอธิบายให้น้องสาวฟังรัวเร็ว

                อ้อ...แล้วพี่ปัฐไปอยู่ตรงไหนมาล่ะคะ ถึงได้โดนแมลงต่อยเอาได้น่ะ?” น้องสาวถามอย่างสงสัยจริงๆ

                ในสวนของโรงแรมน่ะสิ ในงานน่าเบื่อจะตาย

                มิน่าล่ะ น้องถึงหาตัวพี่ปัฐไม่เจอน่ะหญิงสาวบอกอย่างเห็นใจอยู่หรอกนะ หากแต่ก็อดขำปากเจ่อของพี่ชายไม่ได้

                เอาล่ะๆ อย่ามัวแต่ขำพี่เราหน่อยเลย รีบๆ ทานเข้า มีเรียนเช้าไม่ใช่หรือไงจ๊ะ?” มารดารีบเตือนบุตรสาวคนเล็ก ที่ตอนนี้เอาแต่หัวเราะพี่ชายคิกคัก

                อ้อ...เจ้าค่ะคุณแม่ เดี๋ยวพี่ภูมิก็มารับค่ะ

                ตาภูมินี่ก็ดีเหมือนกันนะ นอนดึกดื่นแค่ไหนก็ยังขับรถมารับเราไปส่งที่มหาวิทยาลัยได้มารดาบอกอย่างภูมิอกภูมิใจในตัวว่าที่ลูกเขยนักหนา

                ก็คิดจะเป็นว่าที่ลูกเขยของคุณหญิงปรางทิพย์ ก็ต้องเอาใจใส่ดูแลลูกสาวของคณหญิงให้ดีที่สุดด้วยสิคะบุตรสาวว่าออกมาอย่างไม่จริงจังนัก

                ให้มันดีไปตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน แม่จะคอยจับตาดูมารดาเย้าบุตรสาวกลับมาบ้าง

                หนูรับรองแทนพี่ภูมิได้เลยนะคะคุณแม่บุตรสาวดูจะมั่นใจในตัวคู่หมั้นหนุ่มซะเต็มประดา

                “ยัยปิงปอง พี่ว่า...” ปัฐวีทำท่าเหมือนจะเตือนน้องสาวบางอย่างเกี่ยวกับคู่หมั้นหนุ่ม แต่แล้วก็เงียบไปซะเฉยๆ

                “พี่ปัฐจะว่าอะไรเหรอคะ?”

                “ปะ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากจะฝากขอโทษนายภูมิ ที่พี่หนีกลับบ้านก่อนเท่านั้นเองแหละ” เขาจึงยกข้ออ้างอื่นขึ้นมาบอกกับน้องสาวแทน

                “ตาภูมิเขาคงไม่คิดเล็กคิดน้อยหรอกน่าลูก” มารดาว่าออกมาอีก อย่างรู้จักว่าที่ลูกเขยเป็นอย่างดี หากกลับเป็นเขาเอง ที่ชักจะไม่ยอมเห็นด้วยง่ายๆ กับน้องสาวและมารดาซะแล้ว สืบเนื่องมาจากพฤติกรรมของว่าที่น้องเขยกับแม่สาวชุดแดงเมื่อคืนนั่นล่ะ ที่ทำให้เขาต้องคิดใหม่และคอยสังเกตการณ์ต่อไป

********************************************************************

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น