พริกไทย

ขอบคุณทุกคนที่่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ อ่านฟรีไม่ติดเหรียญแน่นอนงับ ขอแค่กดไลค์หรือคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ก็พอ แค่นี้ก็ดีใจแย้วว ^^

ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 70

ชื่อตอน : ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 70

คำค้น : ดอกไม้ของซาตาน,มินนี่,ราล์ฟ,พระเอกเลว,นางเอกน่าสงสาร,อีโรติก,ดราม่า,อ่านฟรี,ไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.9k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 09:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 70
แบบอักษร

เช้าวันต่อมา 

มินนี่ขยับเปลือกตาไปมาเมื่อสัมผัสถึงแสงแดดที่กำลังแยงตา หญิงสาวรู้สึกปวดที่หัวอย่างหนัก คงเป็นเพราะเมื่อวานเธอดื่มเข้าไปเยอะนั่นเอง 'ไม่น่าเลยมินนี่เอ๊ย...ไม่รู้จักเข็ดหลาบ' เธอได้แต่คิดในใจก่อนจะค่อยๆลืมตา 

"ตายแล้ว..." หญิงสาวอุทานเสียงเบาเมื่อเห็นว่าใต้ร่างเธอนั้นคือชายหนุ่มผู้ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของเธอ มินนี่จึงรีบขยับตัวออกจากเขาอย่างช้าๆและเบาที่สุดเนื่องจากกลัวเขาจะตื่น พร้อมกับประมวลความคิดเรื่องเมื่อคืน แม้จะจำได้เพียงลางๆแต่เธอก็พอเดาเหตุการณ์ได้ 

คนตัวเล็กหยิบชุดนอนที่อยู่ปลายเตียงมาใส่เพื่อปกปิดร่างกาย ดวงตาคู่สวยไล่มองตั้งแต่มือทั้งสองข้างที่ถูกมัดไว้กับเตียง ก่อนจะหน้าร้อนผ่าวเมื่อสายตาไปปะทะกับท่อนล่างของเขา มือบางจึงรีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัวของเขาไว้อย่างลวกๆ 

"อื้มม..." ดูเหมือนว่าชายหนุ่มกำลังจะตื่น เธอจึงรีบหันหลังเตรียมพร้อมจะเดินหนีทันที 

"มินนี่..." เสียงแหบพร่าเรียกเธอ 

"..." เธอหยุดเดินแต่ยังไม่ยอมหันกลับมาหาเขา 

"ที่รักครับ พี่..." 

"คุณไม่มีสิทธิ์เรียกฉันแบบนี้ค่ะ ไม่มีสิทธิ์..." 

"พี่รู้ว่าพี่ทำผิด ผิดมาก ผิดจนไม่น่าให้อภัย" 

"..." เธอยังคงเงียบและกำลังรอดูว่าชายหนุ่มจะมาไม้ไหนอีก 

"พี่ไม่ขอแก้ตัวอะไรทั้งนั้น ขอแค่มินนี่ยอมให้พี่ได้ขอโทษ ให้พี่ได้แก้ตัวอีกครั้งได้มั้ยครับ" 

"หึ! ไม่รังเกียจฉันแล้วหรอคะ? ฉันมันคนไม่ดีนะ เพราะฉันมันร่าน กินทั้งพี่ทั้งน้อง!!!" ความอดทนหมดลง เธอหันกลับมาพูดใส่หน้าเขาทันที เมื่อได้ฟังข้อแก้ตัวของเขา 

"มินนี่ครับ อย่าพูดแบบนั้น" ชายหนุ่มนิ่งงันเมื่อเห็นสายตาเจ็บปวดของคนที่เขารักมองกลับมา 

"เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้พูด เพราะคนที่พูดคือคุณต่างหาก คำพูดพวกนี้ไงคะที่คุณกรอกหูฉันมาตลอดตั้งแต่คืนวันแต่งงาน!" 

"พี่ขอโทษ..." 

"เลิกพูดคำว่าขอโทษซักที! คุณรู้มั้ยว่าคุณเป็นคนใช้คำนี้เปลืองที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา อีกอย่างอย่าพูดมันออกมาเลยเพราะคนอย่างคุณไม่เคยเข้าใจความหมายของมันด้วยซ้ำ ก็แค่พูดไปงั้นๆเอง ก็แค่พูดเพราะอยากให้เรื่องมันจบๆไปเท่านั้นเอง ฉันพูดถูกมั้ยคะ?" 

"..." ชายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว 

"เชื่อฉันเถอะ คุณไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นกว่านี้ได้หรอก" เธอแค่นยิ้มอย่างนึกสมเพชตัวเองเมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอหวังจากเขา วันนี้เธอเชื่อแล้วกับคำพูดที่ว่า 'หวังมาก..ก็ผิดหวังมาก' เธอเข้าใจแล้วว่ามันเป็นยังไง 

"ไม่จริงค่ะ พี่เปลี่ยนแปลงได้ พี่ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้มินนี่มีความสุข" 

"ความสุข? คุณรู้มั้ย...ความสุขของฉันคืออะไร" 

"..." 

"ความสุขของฉันคือลูก ความสบายของลูก ความสำเร็จของลูก อ้อ...ยังมีเพื่อนๆของฉัน แนตตี้ มิค พี่ไรอัน ทุกคนคือความสุขของฉัน แล้วคุณล่ะ? อยู่ตรงไหน? คุณไม่มีความหมายอะไรในชีวิตฉันอีกแล้ว" 

"ไม่เอาแบบนี้..." 

"อยากให้ฉันมีความสุขมั้ย?" เธอไม่สนว่าชายหนุ่มจะมีทีท่าโอดครวญยังไง 

"อะไรที่เป็นความสุขของมินนี่ พี่ยินดีทำทุกอย่างครับ" 

"ปล่อยฉันไป ฉันจะหย่า..." 

"ไม่เอา!!!" 

"ไหนว่ายอมทำทุกอย่าง" 

"ก็ทุกอย่าง...แต่ไม่ใช่แบบนี้" 

"หึ!! สุดท้ายก็ไม่พ้นที่จะเห็นแก่ตัวเองสินะ" 

"มินนี่จะโกรธจะเกลียดพี่ยังไงก็ได้ แต่พี่ไม่หย่าแน่นอน" 

"ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันเกลียดแน่" เธอจ้องตาเขากลับมาโดยไม่มีทีท่ากลัวเกรงเหมือนเมื่อก่อนเลยสักนิด จนเขาสามารถรับรู้ได้เลยว่าคนตรงหน้านี้ไม่ใช่มินนี่คนเก่าของแขาอีกต่อไป 

. 

. 

. 

Rrrrr. Rrrrr. 

เสียงโทรศัพท์ของหญิงสาวดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขาทั้งคู่ ร่างบางจึงเดินไปยังกระเป๋าสะพายก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ 

"ว่าไงมิค..." 

(นี่ยัยเตี้ย วันนี้ว่างมั้ย ไปหาอะไรอร่อยๆกินกัน) 

"วันนี้น่ะหรอ..." เธอพูดพลางใช้ความคิดไปด้วยว่าเธอจะต้องทำอะไรมั้ย 

(ไปเถอะน่า แม่สาวนักเต้น!!!) 

"เอ๊ะ!! นี่อยู่กันกี่คนเนี่ย?" มินนี่เอ่ยถามเพราะเสียงที่พูดสักครู่กลายเป็นเสียงของไรอัน 

(อ่อ ตอนนี้หนุ่มๆทั้งสองกำลังจะพังห้องฉันน่ะมินนี่ ออกมาสิ จะได้ไปเที่ยวกัน โอ๊ย!!! อะไรล่ะไรอัน นายก็ไปด้วยนี่ไง เรื่องเมื่อคืนมันเหตุฉุกเฉินเข้าใจป่ะ) เสียงแนตตี้กับไรอันกำลังถกเถียงกันทำเอามินนี่หลุดขำออกมา 

"โอเคๆๆๆ เดี๋ยวฉันออกไป" 

(ตามนั้น รีบมาๆๆๆ ฉันรับมือกับลิงสองตัวไม่ไหวแล้ววววว) แล้วกลุ่มเพื่อนๆของเธอก็วางสายไป หญิงสาวอมยิ้มเบาๆ อย่างน้อยเธอยังมีเพื่อนที่ดีคอยดูแลเธอเสมอ 

"จะไปไหนหรอคะ?" ราล์ฟถามขึ้นเมื่อเห็นเธอทำท่าจะเดินเข้าห้องน้ำไป 

"ยุ่ง!" หญิงสาวสะบัดเสียงใส่ด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัวทันที 

 

หลังจากที่แต่งตัวเสร็จแล้วมินนี่ก็เดินออกมาพร้อมกับนั่งลงที่หน้ากระจกและแต่งหน้าเบาๆเพื่อไม่ให้ดูโทรมจนเกินไป ช่วงนี้เธอไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองนัก เพราะเรื่องราวมากมายขยันวิ่งมาหาเธอไม่ได้หยุดหย่อน 

เธอไม่ใช่ผู้หญิงแต่งหน้าจัด เธอแค่เติมตรงนั้นแต้มตรงนี้นิดหน่อยก็เสร็จแล้ว ทุกการกระทำของเธออยู่ในสายตาของชายหนุ่มที่ยังถูกมัดอยู่บนเตียง เขามองเธออย่างเพลิดเพลิน นานแค่ไหนแล้วที่สายตาของเขาไม่สามารถหันไปมองใครได้อีกนอกจากเธอ 

"ที่รักครับ เอ่อ..." เขาเรียกเธอ แต่เมื่อเธอมองผ่านกระจกกลับมา จู่ๆเขาก็เกิดพูดอะไรไม่ออกมาซะอย่างงั้น ให้ตายสิวะ!! นี่ขนาดแค่มองเขายังหวั่นๆเลย มินนี่ในโหมดนี้ทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้องจริงๆ 

"เรียกแล้วไม่พูด ประสาท!!!" 

"มินนี่จะไปไหนครับ ให้พี่ไปส่งมั้ย จะได้ไม่เหนื่อยไงคะ" 

"ฉันขับรถเป็น ไม่ได้เป็นง่อยถึงขนาดที่ต้องมีคนไปรับจากที่อื่นมาคั่วในห้องเหมือนคนบางคน" เธอจิกเบาๆ 

"เรื่องเจส...คืนนั้นมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนะครับ หลังจากที่มินนี่ออกไปพี่ก็ไล่เธอกลับไปเหมือนกันครับ พี่ก็แค่อยากให้มินนี่รู้สึกเหมือนที่พี่รู้สึกบ้าง" ท้ายประโยคชายหนุ่มลดเสียงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ 

"อ้อ!! หรอคะ!!!" 

"จริงๆนะครับ" 

"เรื่องของคุณค่ะ อยากจะทำอะไรกับใครก็เชิญเลย ฉันไม่ว่า เอาที่คุณสบายใจเลย" เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายและเดินไปที่ประตูทันที 

"เดี๋ยวก่อน" 

"มีอะไรอีก คุณทำตัวน่ารำคาญมากเลยรู้มั้ย" เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย 

"มินนี่ช่วยมาปลดเน็กไทด์ให้พี่ก่อนได้มั้ยคะ" ชายหนุ่มบอกพร้อมกับทำตาละห้อย 

"ไม่ค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปบอกป้ามาเรียให้ก็แล้วกัน ฉันรีบ" 

"แต่ว่า..." 

"แต่อะไร?" 

"พี่อายนี่คะ คนอื่นจะมองพี่ยังไงถ้ามาเจอพี่ในสภาพนี้" 

"เรื่องของคุณสิคะ คุณเป็นคนอายนี่ ไม่ใช่ฉัน" เธอเปิดประตูออกไปทันที 

"ใจร้าย!!! ถึงพี่จะทำให้มินนี่โกรธ แต่มินนี่ไม่น่าทำกับพี่ขนาดนี้เลย แค่แก้มัดให้นิดเดียวเอง" ราล์ฟตะโกนออกไป 

"ว่าฉันใจร้าย ช่วยดูที่ตัวเองบ้างว่าทำเลวอะไรไว้กับฉันบ้าง ที่ฉันต้องเป็นแบบนี้เพราะใคร แล้วช่วยรับรู้เอาไว้ด้วยว่าสิ่งที่ฉันทำแล้วฉันรู้สึกเสียใจที่สุดในชีวิตคือการตัดสินใจมาแต่งงานกับคุณ เชิญอับอายให้พอ เพราะจะไม่ใช่ฉันแน่ๆที่จะเป็นคนแก้มัดให้ บาย!!!" 

มินนี่กระแทกเท้าออกไปทันที ทิ้งให้คนตัวโตหน้าชาอยู่บนเตียงเพราะยังอึ้งกับสิ่งที่เธอพูดและแสดงออกมา มินนี่ของเขาเปลี่ยนไปแล้ว และดูท่าว่าคราวนี้การง้อเมียคงไม่ใช่งานง่ายเหมือนทุกทีแน่ๆ 

 

*********************************** 

จุกอะดิ ยินดีต้อนรับพี่ราล์ฟเข้าสู่อีกด้านของน้อง ทำกับน้องไว้เยอะก็ต้องทำใจนะอิพี่ 

นี่ถ้าไรท์เป็นมินนี่อิพี่คงโดนสากกะเบือตีหัวตั้งแต่พานังเจสเน่ามาที่ห้องแล้ว 555+ นี่ถือว่าน้องยังใจดีเด้อ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น