Lion-S

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 ความคาดหวัง

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 ความคาดหวัง

คำค้น : ิbleach fanfic เบียคุยะ ฮิสึกายะ อุคิทาเกะ บลีชเทะมรณะ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 55

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 02:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 ความคาดหวัง
แบบอักษร

 

กลิ่นอาหารหอมๆ โชยมาแตะที่ปลายจมูกของร่างบางที่เริ่มรู้สึกตัว  ร่างกายค่อยๆขยับ ดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง พลางมองไปรอบๆตัว พบว่าที่นี้คือห้องโล่งตกแต่งสไตล์ญี่ปุ่นโบราณ เสื่อทาทามิสีสะอาดตา  ผ้าห่มหนาๆที่คลุมช่วงขาของตนและกลิ่นอาหารหอมกรุ่นที่ถูกวางไว้ข้างที่นอน

เสียงฝีเท้าบางของหญิงสาวอีกคนก้าวเข้ามาในห้อง  ร่างบางตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ปริปากพูดใดๆออกมา

“ฟื้นแล้วหรอ”

“คุณ...คุณยมทูตที่พาข้ามา...”

“อ๋อ  หัวหน้าอุคิทาเกะน่ะหรอ พักผ่อนอยู่น่ะ”

“งั้นหรอ   ฉันจำคุณได้...”

“ข้าก็จำเจ้าได้  และข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะทำร้ายตนเองเช่นนั้น”

            หญิงสาวบนที่นอนหนาเริ่มนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น พลางก้มหน้าเพื่อหลบสายตาเย็นชานั้น  ถึงตอนนี้ร่างบางก็ยังคิดอยากจากไปจากโลกใบนี้อีกครั้ง  พลันน้ำตาเริ่มหยดลงมาที่ฝ่ามือบนตัก

“ทำไมถึงช่วยฉันกันล่ะ ฉันไม่ต้องการสักนิด” ร่างบางเอ่ยเสียงสั่น

“จะมีใครกันที่จะทิ้งคนที่กำลังจะตายได้ลงคอ ถ้าเป็นข้าคงทำเหมือนหัวหน้าอุคิทาเกะนั่นแหละ”

“ใครจะรู้กันล่ะคะ  ฉันน่ะมีเหตุผลของฉันนะ” น้ำตาไหลอาบแก้มสีขาวเนียน

“ทุกคนล้วนมีเหตุผลทุกคนนั่นแหละนะ ข้าเองก็เคย...แต่ยังไงซะ ชีวิตยังต้องเดินต่อไป เดี๋ยวเจ้ารู้เอง ข้าชื่อลูเคีย...คุจิกิ  ลูเคีย” ดวงตาอีกคู่มองต่ำลงเพื่อหลบสายตาที่แสนเศร้าของคนตรงหน้า

“ชานะ...โนยูดะ ชานะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ หัวหน้าสั่งให้ข้าดูแลเจ้า ฉะนั้นเจ้าต้องทานข้าวก่อนนะ...ข้าต้องเอารายงานไปให้หน่วย 10 ก่อน”

            เสียงเท้าก้าวออกไปพร้อมรอยยิ้มที่ดูมั่นใจ ทะมัดทะแมง และพร้อมเอาใจช่วยทุกคนเสมอของหญิงสาวนามคุจิกิ ลูเคีย  ทิ้งให้ร่างบางอยู่เพียงลำพังในห้อง  หญิงสาวมองไปที่อาหาร เธอไม่รู้สึกอยากจะกินอาหารใดๆตอนนี้เลย  จึงได้แต่นอนทบทวนเรื่องราวต่างๆ ยิ่งคิดถึงอดีตมากเพียงไร  น้ำตาที่เกิดจากความเจ็บปวดของหัวใจยิ่งทวีคุณเพิ่มมากขึ้น

            //ฉันพยายามแล้ว  พยายามลืมแต่ทำไมยิ่งพยายามยิ่งจำล่ะ  คิเสะ ฮานะ ทำไมทำกับฉันแบบนี้ ทำไมกันล่ะ ฉันไม่อยากจะอยู่เลย  คุณยมทูตคนนั้นไม่น่าช่วยฉันเลยจริงๆ//

            ไม่นานร่างบางที่เหนื่อยจากการร้องไห้ พร้อมกับร่างกายที่อ่อนล้า หากเจ้าตัวก็ยังไม่ยอมให้อะไรตกถึงท้อง  ก็เผลอหลับไป  ผ่านไปประมาณสองชั่วโมงหญิงสาวจึงตื่นขึ้นและเดินออกไปข้างนอกห้อง  เพราะการที่อยู่แบบนี้คงไม่ดีต่อเจ้าบ้านเท่าไหร่

            เมื่อเปิดประตูออกไปก็พบทางเดินระเบียง  หญิงสาวไม่กล้าที่จะเดินไปสำรวจรอบๆสถานที่แห่งนี้นัก  เพราะอย่างไรตนก็เป็นเพียงผู้มาเยือน คงจะไม่เหมาะหากเดินไปทั่ว ตนจึงนั่งหย่อนขาลงพื้น บริเวณระเบียงทางเดินหน้าห้องพักของตนเท่านั้น พร้อมเอนตัวพิงเสา หลังจากนั้นก็จมดิ่งอยู่กับความคิดมากมายในจิตใจ  สายตาที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ ผิดหวัง มองเหม่อลอยไปทางสวนหย่อม ที่มีต้นไม้ร่มรื่น และบ่อน้ำเล็กๆ

            เสียงฝีเท้ายาวของร่างสูงเดินผ่านมาทางนี้พอดี  ตนเพียงแค่จะนำเอกสารสำคัญของหน่วย 6 มาให้หน่วย 13 และมาตามหาน้องสาวตน เพื่อบอกเรื่องงานเทศกาลที่จะให้น้องสาวเพียงคนเดียวรำแสดงในงานเพียงเท่านั้น  แต่เรื่องเพียงเท่านี้ก็สามารถรอไว้บอกตอนเย็นก็ได้ แต่อะไรดลใจให้ต้องมาเองกัน

            ชายหนุ่มเดินผ่านทางเดิน พลันสายตาหยุดที่หญิงสาวผมสีน้ำตาลยาวสลวย ที่กำลังนั่งพิงเสาอยู่ หากเหมือนเธอจะไม่สนใจอะไรเลยเพราะตอนนี้ฝีเท้าเจ้าตัวได้เดินผ่านเธอ และหยุดฝีเท้าตรงที่ร่างบางนั่งอยู่  แต่เหตุไฉนสาวเจ้าไม่รู้สึกตัวว่ากำลังมีคนอยู่ด้านหลัง  กล้าดียังไงกันที่เมินตน

“เจ้า..!! เป็นผู้ใดกัน”

            หากตนจะคิดว่าเป็นผู้หญิงของอุคิทาเกะ คงจะไม่สมเหตุสมผลเสียเท่าไหร่ เพียงตั้งแต่รู้จักกันมา  ก็ไม่เคยได้ยินหรือได้เห็นว่าหัวหน้าหน่วย 13 จะมีความสัมพันธ์ชายหญิงถึงขนาดที่ต้องพากันมาอยู่ที่หน่วยของตนเองเช่นนี้  

            หากมองชุดที่นางใส่ก็เป็นชุดเหมือนกับผู้อาศัย  คงไม่ใช่ลูกน้องเจ้าตัวแน่ๆ  ด้วยเหตุสงสัยนี้จึงทำให้ร่างสูงเอ่ยถาม

“เจ้าเป็นใคร..”

            หญิงสาวสะดุ้งกับน้ำเสียงต่ำที่น่าเกรงขาม จึงรีบหันมาข้างหลัง พบร่างชายสูงใบหน้าหล่อเหลา  กิริยาท่าทางดูน่ากลัวเพราะสีหน้าเย็นชา ไร้ความรู้สึกและการคาดเดาได้

“ฉะ..ฉัน ขอโทษค่ะถ้าทำให้คุณไม่พอใจ ฉันจะรับเข้าห้องเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”

            หญิงสาวพูดอย่างตะกุกตะกัก เพราะตนกลัวผู้ชายคนนี้ และก็กลัวสถานที่นี้ที่ตนเองไม่รู้ว่าจะทำให้คนผู้นี้ไม่พอใจหรือเปล่าที่เห็นตนมานั่งแบบนี้ ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ของตนเองเลย

“เจ้ายังไม่ตอบคำถามข้า” เสียงเข้มเอ่ย

“ฉะ...ฉัน...”

“นางเป็นแขกของหัวหน้าอุคิทาเกะค่ะท่านพี่” เสียงใสของบุคคลที่สามเอ่ยแทรก

“หึ...ข้าจะกลับแล้ว”

            สายตาเย็นชามองอย่างไร้ความรู้สึกใดๆ ไปที่หญิงสาวร่างบางในชุดสีขาว พลันเดินจากไป

“นั่นท่านพี่ข้าเอง  คุจิกิ  เบียคุยะ” ลูเคียรีบอธิบาย

“ค่ะ ฉันคงอยู่ที่นี่ไม่นาน...คงจะไปแล้วค่ะ”

“พูดอะไรแบบนั้น  เจ้าพึ่งจะฟื้นนะ พักที่นี่ก่อนเถอะและข้าก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินว่าจะให้ไปหรือไม่ไป  เพราะคนที่จะตอบได้คือหัวหน้าอุคิทาเกะ”

“งั้นหรอคะ ถ้าเช่นนั้น ช่วยพาฉันไปหาเขาได้ไหมคะ อย่างน้อยก็ต้องขอบคุณ ฉันต้องไปค่ะเพราะไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ที่นี่ และฉันก็เกรงใจเขามากๆ”

“งั้นถ้าเจ้าแข็งแรงดีข้าจะพาไป เพราะหัวหน้าไม่ค่อยมาพบใครหรอก ถึงจะอยากมาก็ตาม”

            ลูเคียนึกคิดถึงเหตุผล  ร่างกายของหัวหน้าตนนั้นไม่แข็งแรงเนื่องจากโรคปอดที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็ก  จึงต้องพักผ่อนที่วังฤดูฝนมาตลอด  แต่ด้วยนิสัยของเขาทำให้เขาอยากฝืนออกมาทักทายทุกคนในหน่วย และเยี่ยมเยือนเพื่อนหัวหน้าหน่วยคนอื่นๆ

“ทำไมถึงออกมาไม่ได้ล่ะคะ”

“หัวหน้าไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ  จึงต้องพักผ่อนบ่อยๆ แต่หัวหน้าน่ะเป็นคนร่าเริงมาก และอัธยาศัยดี  หากเจ้าได้คุยกับหัวหน้าคงสบายใจขึ้น ข้าเชื่ออย่างนั้น” หญิงสาวยมทูตชื่นชมหัวหน้าของตน

“ค่ะ...แต่ฉันคงไม่อาจคาดหวังอะไรอีกแล้ว”  สายตาร่างบางหลุบต่ำลง

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ  ข้าเองก็เคยรู้สึกนะถึงความเศร้าน่ะ  กว่าข้าจะผ่านมันมาได้ สักวันนึงเจ้าเองก็จะผ่านมันไปได้....และก็เจ้าจะอยากมีชีวิตอยู่ต่อ  หากเจอคนที่อยากปกป้อง...เชื่อข้าสิ”

            ลูเคียพูดออกมากด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสุข พลางนึกคิดถึงใครบางคน

//นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วที่ไม่ได้ไปโลกมนุษย์  เจ้าพวกนั้น...และ...อิจิโกะ จะเป็นยังไงบ้างนะ//

            หญิงสาวที่ฟังอยู่ได้แต่ฝืนยิ้มอ่อนๆออกมา เธอไม่อาจคาดหวังว่าจะลืมเรื่องราวแสนเจ็บปวดเหล่านี้ และการจะหาใครสักคนที่อยากปกป้องได้อีก 

            แม้จะพยายามไม่คาดหวังกับทุกเรื่อง แต่ลึกๆในใจตอนนี้  ภาพสีหน้าแววตาที่จริงใจและมั่นใจของผู้ที่มีประสบการณ์ผ่านมาก่อน อย่างคุจิกิ ลูเคีย   ก็เริ่มทำให้หญิงสาวแอบหวังแสงสว่างๆ สักเพียงเล็กน้อยก็ยังดี เพราะเธอเองก็เหนื่อยที่ต้องทรมานอยู่แบบนี้

.

.

.

            วันต่อมา เช้าที่เงียบสงบ  เสียงผู้คนเดินผ่านหน้าห้องของหญิงสาว ในขณะที่กำลังลุกจะไปเปิดประตู  เสียงซุบซิบมากมายของบุคคลที่เดินผ่านก็ทำให้หญิงสาวชะงัก

“หัวหน้าไปพาผู้หญิงที่ไหนมาก็ไม่รู้ ข้าไม่เข้าใจหัวหน้าจริงๆ”

“จริงๆนั่นแหละ ข้าว่าก็ดูดีนี่นา ไม่เห็นเจ็บป่วยอะไรมาก นอนๆอยู่นั่นแหละ”

“ยมทูตก็ไม่ใช่  เป็นแค่พวกวิญญาณธรรมดาๆเองนี่นา  รีบๆกลับไปลูคอนได้แล้ว มีสิทธิ์อะไรมาอยู่ในเซเรเทย์แบบพวกเรา เนอะ”

            เสียงซุบซิบเริ่มเงียบจางหูไป  หญิงสาวครุ่นคิด และรีบเปิดประตูออกไป...

//ฉันเองก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่กับพวกคุณเสียหน่อย  ฉันจะไปแล้ว จะไปแล้วจริงๆ//

            ฝีเท้าค่อยๆเดินอย่างระมัดระวังเพื่อไปที่เป้าหมาย  แต่ที่ไหนกันล่ะ...

“เอ่อ..ขอโทษนะคะ  ไม่ทราบว่าคุณอุคิทาเกะพักอยู่ที่ไหนหรอคะ” เนื่องจากรอลูเคียพาไปไม่ไหว เธอจึงต้องไปด้วยตนเองเพราะอยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เพื่อจะได้ไม่ทำให้เจ้าของบ้านถูกนินทา และไม่อยากทำให้ตนเองเป็นปัญหา

“อ๋อ ที่วังฤดูฝนน่ะ ไปทางนั้นเลย” ชายยมทูตบอกทางให้

“ขอบคุณค่ะ..”

            หญิงสาวรีบก้าวเท้าไปทางที่ชายผู้นั้นบอก  เมื่อมาถึงก็พบว่าเป็นทางเชื่อมกับที่พักหลังหนึ่ง ตั้งอยู่กลางบ่อน้ำ ดูเงียบสงบและไร้ผู้คนเดินผ่านไปมา หญิงสาวเดินอย่างเบาเท้าที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนผู้ที่ตนกำลังจะไปหา จนมาถึงหน้าประตูแต่หญิงสาวก็ไม่กล้าที่จะเปิดเข้าไปจึงเพียงแค่เอ่ยถามเพื่อขออนุญาตก่อน

“คุณอุคิทาเกะคะ ฉันขอคุยด้วยได้ไหมคะ”

            แต่ก็ไร้การตอบกลับใดๆ  หญิงสาวจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“คุณอุคิทาเกะคะ อยู่รึเปล่าคะ” 

            เป็นเช่นเดิม ไม่มีเสียงใดๆ ตอบกลับมา... เธอจึงคิดว่าชายที่ตามหาอาจจะไม่อยู่ที่นี่ก็ได้ จึงหันหลังและก้าวเท้าจะกลับไป แต่...ทันใดนั้น..!!

“ แค่ก แค่ก แค่ก!!!”

“คุณอุคิทาเกะใช่ไหมคะ  ฉันขอเข้าไปได้ไหม...”

            ไร้การตอบกลับใดๆ   //ถ้าไม่ตอบฉันขอเปิดเข้าไปเลยนะคะ//  หลังจากคิดอยู่ครู่เดียว ร่างบางก็ตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป  ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้หญิงสาวตกใจมาก

            ชายร่างสูงมีเหงื่อท่วมตัวนอนอยู่บนที่นอน  ผมสีขาวสยายเต็มหมอนพร้อมกับเปลือกตาที่หลับไม่รู้สึกตัวใดๆ และหายใจแรงขึ้นๆ   หญิงสาวตกใจมากจึงรีบเข้าไปใกล้ๆ เพื่อดูอาการเพราะลูเคียพึ่งบอกตนว่าชายผู้นี้ไม่สบายอยู่

“คุณอุคิทาเกะคะ...!! ได้ยินฉันไหมคะ”

            เสียงหวานเข้าไปในโสตประสาทหูของชายหนุ่ม เปลือกตาเริ่มเปิดพลางเห็นภาพเบลอๆของหญิงสาวผมยาว แต่พลันไร้เรี่ยวแรงพวกกับพิษไข้จึงทำให้สติปิดลงไปในที่สุด เนื่องจากเมื่อวานและวันนี้คิโยเนะและเซนทาโร่ ต้องตามลูเคียไปทำงานแทนตน  และเมื่อวานฝนตกจึงทำให้อากาศไม่เป็นใจจนร่างกายที่ไม่สู้ดีเป็นไข้ในที่สุด 

            หญิงสาวเอื้อมมือเล็กไปแตะที่หน้าผากร่างสูง  ความร้อนพุ่งเข้าสู้ผิวหนังร่างเล็ก หญิงสาวตกใจจึงรีบนำมือออก

“มีไข้สูง...ทำยังไงดีนะ”

            หญิงสาวครุ่นคิด  หากจะบอกลูเคียก็ไม่อยู่ เพราะเมื่อวานยมทูตสาวบอกว่าจะไปทำงาน วันมื่อรืนถึงจะได้กลับ ดังนั้นเธอต้องหาทางช่วยชายตรงหน้าด้วยตัวเองเสียก่อน หญิงสาวรีบวิ่งไปหาผ้าเช็ดตัวและน้ำสะอาดเพื่อนำมาเช็ดตัวให้ชายตรงหน้านี้  ในตอนนี้เธอมองไปทางไหนก็ไม่เห็นใครที่พอจะช่วยตนได้เลย  เนื่องคนที่หน่วย 13 ตอนนี้กำลังรวมตัวกันฝึกอยู่ลานฝึก  ซึ่งลานฝึกนั้นอยู่หากจากที่นี่มาก

“อดทนหน่อยนะคะ  ฉันจะเช็ดตัวให้คุณก่อน”

            หญิงสาวเปิดเสื้อของชายตรงหน้าออก  และรีบเช็ดตัวให้ทันที จากนั้นตนเองก็จัดแจงที่นอน และร่างสูงในท่าปกติ นำผ้าห่มๆ ให้เรียบร้อย  และจัดสิ่งแวดล้อมในห้องให้เปิดโล่งเพื่อถ่ายเทอากาศได้สะดวก  โดยเปิดม่านกันแสง และกันลมออก  เพราะเช้านี้อากาศดีมากๆ หากให้ชายที่กำลังป่วยได้สูดอากาศบริสุทธิ์แบบนี้คงพอช่วยได้

            หญิงสาวไม่รู้ว่าจะหายามาจากไหน เพราะตนไม่รู้จักใครเลยที่พอช่วยได้ จึงได้แต่คอยหมั่นเช็ดตัวร่างสูงเป็นระยะๆ  จนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง

            ตอนนี้ร่างบางเริ่มเมื่อยล้า จึงวางผ้าเช็ดตัวบนศีรษะของร่างสูง และตนก็เผลอหลับข้างๆ ที่นอนของผู้ป่วย

            ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด เพราะตอนนี้ร่างบางกำลังไร้สติ หลับใหลไปพร้อมความเหนื่อยล้าข้างๆ ร่างสูง  และอุคิทาเกะเองก็กำลังไร้สติไปเพราะพิษไข้....

            ความตั้งใจที่จะมาบอกลากลับต้องเปลี่ยนแปลงไป  เป้นความช่วยเหลือด้วยความจริงใจ  เธอไม่อาจปล่อยให้ชายผู้นี้เป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตาตนเอง  จึงรีบช่วยดูแลอย่างไม่ห่าง ทำทุกอย่างที่พอจะทำได้เพื่อช่วยร่างนี้ไว้  แม้จะเป็นสิ่งเล็กๆ เธอก็หวังว่า...เขาจะฟื้น...จนร่างกายจนเองเหนื่อยล้า เผลอหลับไป...

 

นั่นไง...ฉันหวังอีกแล้ว...

เกลียดตัวเองจริงๆ เลย.....

 

 

 

 ______________________________________________________________________________________________________________________________________________

มาอัพต่อแล้วค่ะ  หวังว่าจะสนุกกันนะคะ แล้วก็ต้องขอโทษนะคะที่

ตอนนี้มาอัพช้า แต่จะรีบมาอัพให้ไวๆ ว่านี้น้า

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่คอยเป็นกำลังใจให้นะคะ คอยติดตามกัน

ต่อไปเน้อ

           

 

 

ความคิดเห็น