ลายรุ้ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จบบทที่3แล้วเจ้าค่ะ^^

ชื่อตอน : จบบทที่3แล้วเจ้าค่ะ^^

คำค้น : สายฮาอย่าได้เลยผ่าน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 46

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 04:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จบบทที่3แล้วเจ้าค่ะ^^
แบบอักษร

 

 

นฤมลถึงกับสะดุ้งผงะถอยหนีทันที ก็เป็นใครบ้างจะไม่ตกใจเมื่อจู่ๆก็มีผู้ชายตัวใหญ่อย่างกับหมีดำแปลกหน้าเข้ามาถึงเนื้อถึงตัวจริงอยู่ว่าเธอเองนั้นมีทั้งพ่อและพี่ชายแต่ไม่มีใครหน้าตาหล่อโหดได้เท่าตาคนนี้เลยสักนิดเดียว 

"อาอิ๋ง เจ้ายังโกรธพ่ออยู่ฤา" 

เสนาหนุ่มใหญ่หน้าเสียน้ำเสียงอ่อนอ่อยลงทันที ด้วย ตนรู้นิสัยของบุตตรีเพียงคนเดียวดีกว่าใครว่าอิ๋งฟ่านนั้นได้นิสัยของปู่ก็คือบิดาแท้ๆของเขามาเต็มกายมั้งความหัวดื้อ จอมเอาแต่ใจ โมโหร้าย หากได้โกรธใครหน้านางยังมิอยากจะมอง ยิ่งกริยามารยาทด้วยแล้วช่างแข็งกระด้างประดุจผู้ชายอกสามสอกก็มิปาน 

"อิ๋งฟ่าน" 

นฤมลพึมพำ ร่างนี้ชื่อนี้เองหรอกหรือ ชื่อเหมือนคนจีนเลย ยิงมองการแต่งกายของคนโดยรอบแล้วก็ยิ่งมั่นใจนี่เธอมาโผล่ในร่างของคนจีนกระนั้นรึ? หญิงสาวเม้มปากเล็กๆสีสดจนเป็นเส้นตรง 

ซวยละ และ เธอก็ไม่เคยเรียนภาษาจีนมาเสียด้วยอย่าว่าแค่ภาษาจีนเลยภาษาไทยแท้ๆเธอยังสะกดผิดมาก็บ่อย โอ๊ยๆ...แล้วความจำนี่ก็อีก คนมาเกิดใหม่ใยจึงจำเรื่องราวจากอีกภพชาติมาได้อย่างแม่นยำแล้ว...เจ้าของร่างนี้เล่า ยิ่งคิดนฤมลก็ยิ่งปวดหัวตุบตับจนหน้าตาซีดเซียวขาวราวกับกระดาษเอ4ก็็็็็็มิปาน 

"ท่านพี่ลูกอาจยังมิใครจักหายดีดูสิหน้าซีดอีกแล้วอาผิงพ่อบ้านจัดเกี้ยวไปรับท่านหมอนานแล้วฤาไม่" 

ฮูหยินใหญ่เร่งเข้ามานั่งข้างกายที่ภายนอกดูบอบบางนักแต่ใครเลยจะคิดว่าแม่น้องน้อยน้องเล็กสุดของตระกูลซ่งผู้นี้จะมีพิษสงร้ายกาจรอบตัวจนผู้ชายตัวเท่ากระทิงป่ายังต้องยอมซูฮกให้เกียรตินางด้วยการเรียกว่า'ลูกพี่ใหญ่' กันท่วนทั่ว... 

"ที่ไหน?...ที่นี่คือที่ไหนหรือคะ" 

คำถามนางเอกปัญญาอ่อนได้อีกแต่ มันคือสิ่งที่อาจารย์สาวใคร่รู้จากใจจริงหาได้เสแสร้งแกล้งดัดจริตไม่... 

"ลูก...เจ้า5พูดอะไรแม่มิเห็นจะเข้าใจเลย " 

ร่างงามที่ดูยังไงๆก็ไม่น่าจะเกิน20ตอนปลายลูบเส้นผมสีดำสลวยเบาๆพร้อมทั้งจ้องหน้าของสาวน้อยที่ถอดพิมพ์มาจากท่าน'อา' อย่างกับแกะ หากบอกว่าอิ๋งฟ่านเป็นพระธิดาในพระสนมเอกเห็นทีคงมิมีใครกล้าจักคัดค้านเป็นแน่แท้ 

"คือ...ฉันถามว่าที่นี่คือที่ไหนเอ่อ...แล้วพวกคุณเป็นใครหรือคะ" 

เอ๋... 

'นี่เราพูดและฟังภาษาของคนพวกนี้ได้ด้วยหรือ?' 

นฤมลประหราดใจคูณล้านเลยทีเดียว 

"ใยจึงพูดจาแผกนักละเจ้า อย่าล้อพ่อกับแม่เช่นนี้เลยนะลูก" 

อิ๋งฉวาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงงงงัน ใยลูกสาวของนางจึงพูดจาไพเราะได้ถึงเพียงนี้ปกติอิ๋งฟ่านนั้นพูดจากระโชกโฮกฮากดังกับบุรุษแล้วใยวันนี้จึง... 

สายตาสงสัยสบประสานกับผู้เป็นสามี ตื่นคืนสติครานี้อิ๋งฟ่านช่างดูผิดแผกไปมากจริงๆ กริยาการนั่งสำเนียงการพูดจา ใยจึงดูนุ่มนวลนักเล่า ทั้ง2สบสายตาสือถึงกันอย่างมิใครสบายใจนัก นี่นอกจากจมน้ำจนแทบสิ้นชีวีสลบไป10วันเต็มๆแล้วนี่ลูกสาวยอดดวงใจของพวกเขาเป็นอันใดไปอีกกันฤานี่ความกังวลถาโถมใส่ทั้งคู่ไม่หยุด 

"อาผิงอาชานเร่งไปดูทีฤาว่าเกี้ยวท่านหมอหูมาถึงที่ใดแล้วใกล้ถึงจวนเราหรือยังไปจงรีบไปข้าร้อนใจนักแล้วลูกข้าดูอาการมิสู้ดีเลยเร็วๆ" 

ครั้งนี้เป็นท่านเสนาเองที่ออกปากความกังวลหมุ่นคว้างจนเต็มสมอง โอ้...ท่านเทพผู้ปกป้องแคว้นโปรดช่วยคุ้มภัยอย่าให้ยอดรักยอดดวงใจตัวแทนแห่งรักของพวกเขาทั้ง2อย่าได้เป็นอันใดมากเลยหนามิเช่นนั้นเขาและภริยาคงได้ดวงใจแตกสลายเป็นแน่แท้ 

"มาแล้วขอรับนายท่านฮูหยินใหญ่ท่านหมอหูมาถึงแล้วขอรับ" 

ชานถงเร่งรายงาน เพราะการที่ทำให้ท่านเสนาโกรธหรือโมโหมิใช่เรื่องดี เขายังมิอยากถูกจังคุกดินต้องจับหนูจับแมลงกินต่างอาหารดอกนะ 

"ท่านซ่ง ฮูหยิน" 

หมอชราโค้งกายคำนับสองสามีภรรยาอย่างนอบน้อมถึงอายุนั้นมากว่าทว่า...ตำแหน่งเขานั้นเล็กกว่ามากนัก 

"มิต้องมากพิธีท่านหมอช่วยตรวจอาการบุตตรีของข้าโดยเร็วเถิด ด้วยว่านางฟื้นตื่นคืนสติขึ้นมาก็พูดจาประหราดนักข้าเกรงว่าอาการนางอาจจักยังมิหายดี" 

ผู้นำตระกูลซ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเร่งร้อนผิดวิสัยเสนาคนสนิทผู้สุขุมลุ่มลึกขององค์ฮ่องเต้ 

'หายสิเจ้าของร่างนี้นะเธอหายสนิทหายไปจากโลกนี้เลยเชียวละพ่อท่าน'  

นฤมลคิดอยู่ในใจเพราะขืนพูดออกมาเห็นทีคนที่จะหายเป็นรายต่อไปอาจเป็นเธอเองนี่แหละ! 

โฮ๊ะ!!!.... แค่ถามนิดถามหน่อยท่านเสียงลึกลับนั่นกลับถีบเธอมาตกปุ๊อยู่ที่ไหนก็สุดรู้ ไหนจะความจำเดิมที่ยังไม่ลืมอี๊ก...โธ่ท่านนะท่านทำกับคนเกือบสวยได้ลงคอช่างใจคอโหดร้ายช่าง... 

'ถ้าเจ้ายังมิเลิกด่าข้าอีกละก็....ข้าจะส่งเจ้าไปเกิดเป็นปลาเสียเลย' 

"แว๊ก!..." 

หญิงสาวถึงกับหลุดเสียงร้องอุทานที่น่าอุบาทในสามโลกสามภพออกมาโดยไม่ทันระวังตัวกว่าจะนึกได้ทุกสายตาก็จับจ้องมองมาที่ร่างของเธออย่างกับว่าเธอนั้นมี4ตา8กรกระนั้น ซวยดับเดิ้ลซวยใครจะซวยซ้ำซวยซ้อนเห็นจะไม่มีอีกแล้วนฤมลอยากจะบ้า!... 

"เอ่อ...คะ...คือ...ฉัน....คือฉัน..." 

ร่างเล็กพูดหาทางแถไปต่อไม่ถูกกันเลยทีเดียวอือ.... 

ไหนจะปัญหาตรงหน้าไหนยังจะถูกเตะให้ไปเกิดเป็นปลานั่นก็อีกใครไม่เจอแบบฉันใครจะเข้าใจอยากจะร้องดังๆๆๆๆๆๆๆๆโว๊ยยยยยยยย 

ทว่าความเป็นจริงก็คือ... 

"ทะ...ท่านแม่...โฮ...." 

'ใส่เข้าไปอีก เร็วเลยแกนางมลจัดใหญ่จัดหนักกันไปเลย' 

หญิงสาวคิดไปพร้อมกับหาทางเอาหน้ารอดเอ๊ยชีวิตรอดในยามนี้ให้ได้เสียก่อน เป็นตายเช่นไรเธอก็จะไม่ยอมกลับไปกินไอ้ยานรกขมหมาโหดนั่นอีกเป็นแน่แท้เพราะในยามนี้รสชาติของเจ้ายาหม้อของอีตาแกหูกางหนวดขาวนี่ยังขมติดลำใฝไส้ใหญ่ของเธออยู่เลย 

ดังนั้น.... 

ช่วงนี้ช่วงดราม่าของซีรี่ย์แล้วนางเอ๊กนางเอกเช่นนางสาวนฤมลควรรีบรีดน้ำตาออกมาให้ท่วมเรื่องกันก็สันนี้ล่ะวะ!.... 

"ท่านแม่ฮึก...ฮือ...ข้า...ข้า...มิได้เป็นอันได้ดอก...ข้า...ข้า" 

แบบนี้หรือเปล่านะในซี่รี่ย์'ป่าท้อสิบลี้ฯ' ที่สมาคมชาวติ่งทั้งสามที่บ้านในอดีตชาติชอบดูกันนักชอบดูกันหนาของเธอเขาพูดกันแบบนี้หรือเปล่าหว่า หากรู้อย่างนี้แม่จะดูมันทุกอี.พี.เลยให้ตายอีกรอบสิเอ๊า!.... 

"โธ่...ใยจึงร้องให้อิ๋งฟ่าน เจ้ายังมิหายโกรธาพ่อกับแม่อีกฤานี้...ลูกข้าเจ้ามิเคยเสียน้ำตา นี่เจ้าคงเจ็บปวดมากสินะถึงร้องออกมามากม่ยถึงเพียงนี้" 

ฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลซ่งถึงกับปล่อยโฮตามดาราจำเป็นที่จ้างบาทเดียวแต่ดันเล่นเสียเป็นพันเช่นนางสาว'นฤมล สว่างเนตร' นางร้ายในตำนานของโรงเรียนมาตั้งแต่สมัยม.1จนถึงจบหมาวิทยาลัยปีสุดท้ายกันเลยที่เดียว... 

'โกรธงโกรธาอะไรฉันไม่รู้หรอกคุณแม่คนสวยแต่ช่วงนี้มันยุคตามน้ำถึงจะอยู่ยากดังนั้นการ'อยู่เป็น'นี่แหละสำคัญสุด เอ้า โฮ...' 

แต่ผู้ที่เดือดร้อนสุดๆก็เห็นจะเป็นผู้ที่ถีบนางชนีน้อยนี่ลงไปเกิดแบบหมั่นไส้จัดจนลืมคิดหน้าคิดหลังแล้วดูเายก่อน...ทั้งสามมิติคงได้บิดเบี้ยวก็เพราะความใจร้อนขี้โมโหของตนโดยแท้... 

กรรรมแท้ทรู... 

"เป็นอย่างไรละท่าน ทำงานมาก็หลายหมื่นหลายล้านอสงไขใยจึงมาตกม้าตายกับแค่เจ้ามนุษย์ตัวจ่อยนั่นเสียได้เฮ้ย...นี่หากว่ามิใช่ความผิดแรกของท่านเห็นที่ข้าคงได้ลงทัณฑ์กันไปแล้วแต่นี่ถือว่าเป็นความผิดครั้งแรกในหน้าที่ต่อไปตลอดอายุไขของนางในภพใหม่นี้ข้าจะให้ท่านเป็นผู้ช่วยของแม่นางน้อยนั่นก็แล้วกัน " 

เปรี้ยง!.... 

เหมือนถูกอสุณีบาตรฟาดเปรี้ยงลงมาใส่กลางหลังโดยมิทันได้ตั้งตัวใดใดเลยร่างสููููููููููููููููููููููููููููููงใหญ่โตถึงกับขุกเข่าลงโดยพลัน!.... 

เปล่าเขามิได้สำนึกผิด!หากเป็นเพราะขาเจ้ากรรมมันสิ้นแรงเสียเฉยๆให้ได้อับอายสหายร่วมงานทีี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ี่ยืนอยู่หลายนายในยามนี้อย่างถึงที่สุดกร๊อดดดดด 

เพราะความปากมากของนางชนีน้อยนั่นผู้เดียวกระทำอนาคตการงานอันรุ่งโรจน์จนกลายเป็นรุ่งริ่งยิ่งกว่าผ้าขี้ริ้วปลดระวางเสียอีก... 

"โธ่....พระองค์ท่านทรงเมตตาข้าน้อยด้วยข้ายอมติดคุกร้อยอสงไขแต่อย่าให้ข้าไปติดตามคุ้มครองนางมารชนีน้อยนั่นเลยขอรับไต้เท้า" 

เหล่าผู้นำวิญญาณทั้งหลายที่ผ่านไปผ่านไปผ่านมาแถวนั้นถึงกับหยุดชะงักกันเป็นทิวแถวท่านมือขว่าถึงกับยอมลดเกียรติลดสักดิ์ศรียอมติดคุก เป็นร้อยๆอสงไขแทนที่จะติดตามเป็นเทพคอยคุ้มกันแม่นางน้อยตัวเล็กๆคนหนึ่งเป็นอะไรที่เห็นจะอิมพอส' ซะเบิลย่างแรงส์!เกินไปเสียแล้ว... 

"หือ?...นี่ท่านกลัวนางมนุษย์น้อยขนาดนั้นเชียวฤาท่านเซียนหลี่ฟ่งฮ่าๆๆ...ท่านนี่...ตลกจริงๆหนา" 

เพล้ง!... 

เสียงใบหน้าอันเย็นชาดังกับถูกฉาบเอาไว้ด้วยปูนซีเมนต์สักพันชั้นแตกร้าวล่วงกร่าวจนใบหน้าขาวซีดกลับแดงปลั่งดังผลท้อสุกก็มีปาน... 

โธ่เอ๊ย...นางชนีน้อยตนนั้นคงเป็นเจ้ากรรมนายเวรเก่าของเขากระมังถึงได้ตามเล่นงานเขาถึงเพียงนี้ ท่านเทพหลี่ฟ่งแทบอยากจะหลุดเสียงกรี๊ดร้องเพื่อแสดงถึงความโชคร้ายของตนเองจริงๆ 

"เอาเถิดน่า...นางก็แค่หญิงสาวธรรมดาตัวเล็กๆคนหนึ่งเท่านั้นมิมีพิษมีภัยอันใดที่ท่านต้องเกลงกลัวนางนี่นา" 

ผู้เป็นใหญ่แห่งสวรรค์เอ่ยวาจาจิกกัดใส่'มือขวา'ชนิดที่ว่าอย่างไรเสีย หลี่ฟ่งก็คงมิยอมรับดอกว่าเขานั้นกลัวฤทธิ์กลัวเดชของผู้หญิงที่ตัวเล็กว่าเขาตั้งสามในสี่เป็นแน่แท้... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}