180cm_GNCD

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

นายคือความสดใสของฉันเลยนะ

ชื่อตอน : นายคือความสดใสของฉันเลยนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 19

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 12:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นายคือความสดใสของฉันเลยนะ
แบบอักษร

 

ดงยุนนัดกับผมไว้แล้ว แต่พี่มินฮีกลับมาเสียก่อน ผมไม่อยากผิดคำพูด จึงขอเข้าบริษัทก่อนเที่ยง ส่วนเราสองคนนั้น ไปเดทกันตอนเช้า

 

" ขอบใจนะ ที่นายยังมากับฉันได้ "

" ฉันก็อยากเที่ยวกับนาย เหมือนกัน แต่จริงๆแล้ว เราไม่ค่อยได้อยู่กันสองคนเลยนะ "

"ก็พากันไปเป็นคณะตลอดเลย นะอ้วน ฉันอยากอยู่กับนาย ที่ไม่ใช่เพื่อนกัน เราเป็นแฟนกันแล้วนะ ฮ่าๆ " ดงยุนหัวเราะ

 

" อื่ม เป็นแฟนกันแล้ว " ผมก็เขินนะ แต่ต้องคีพลุคหน่อยๆ

" นาย หลับตาหน่อย " เขาบอก

" หลับทำไม"

 

เราสองคนนั้นอยู่ในคาเฟ่ หลังจากไปเดินเล่นซื้อของและดูหนังกันเสร็จแล้ว ตามประสาคนไปเดทกันทั่วไป

" ทาด้าา!! ลืมตาได้"

 

ในมือเขามีกล่องเล็กๆ ถืออยู่ ผมจำได้ นั่นเป็นชื่อร้านขายจิวเวลรี่ที่เพิ่งออกมา

" อะไร"

" เปิดดูสิ "

ผมค่อยๆเปิด ใจเต้นตึกตักเลย ลุ้นว่า คงไม่ใช่ สร้อยเส้นนั้น ที่ผมอยากได้

" นาย~"

 

ใช่ คือ สร้อยที่ผมมองอยู่จริงๆ ผมเคยไป้ดินดูบ่อยๆ แต่ไม่กล้าซื้อสักที

 

" ชอบไหม ฉันอยากนายใส่ไว้น่ะ เป็นเหมือนตัวแทนฉันละกัน จะได้อยู่กับนายทุกเวลาเลย"

" ชอบมากๆเลย นายรู้ว่า ฉันชอบ ก็เลยแอบซื้อใช่ไหม ขอบคุณมากนะ กีวี่ "

" ชอบที่นาย เรียก กีวี่ จัง อยากให้นายเรียกคนเดียว เพราะนั่นคือ ความทรงจำครั้งแรกที่เราได้รู้จักกัน "

" แต่ฉันไม่ค่อยชอบ นายเรียกว่า อ้วน เลย มันดู ฉัน เป็นตัวกลมๆ แล้วกลิ้งได้ยังไงก็ไม่รู้ "

" น่ารักดีออก มีแค่ฉันเรียกนายคนเดียว ไม่ดีหรอ " ดงยุน ยิ้มแก้มแตกมาก

 

คงจะเป็นช่วงเวลาที่ดีและมีความสุขที่สุดของผมเลย ดงยุนคือ ความสดใสของผม คือความสุขของผมจริงๆ ผมไม่สามารถบอกได้เลย ว่า ผมรักเขามากแค่ไหน

" ฉันรักนายนะ อ้วน"

"รักนายเหมือนกัน "

" ไม่เหมือนๆ ฉันรักนายมากกว่า " กีวี่จะเอาชนะผมให้ได้เลย"

" ไม่ได้ๆ ฉันต้องรักนายมากกว่าสิ เยอะๆด้วย " ผมก็ไม่ยอมแพ้หรอก

" คิดไม่ถึงเลย ว่า เราจะมีวันนี้ "

"พูดยังกะ แอบรักฉันมานานแล้วอ่ะ "

ดงยุน หน้าแดงหนักกว่าเดิมอีก ผมก็จ้องหน้าเขา

" ไม่รู้ กินๆได้แล้ว" เขาหยิบช้อนตักเค้กมายัดใส่ปากผม ปกปิดความเขินของตัวเองไม่มิดเลย ผมก็ขำ ความน่ารักนี้จริงๆ

 

พี่มินฮี ส่งข้อความมาอีกครั้ง

 

และผมต้องได้เวลาไปหาเขาที่บริษัทแล้ว

เราสองคนร่ำลากัน ผมจะจดจำช่วงเวลานี้ไปตลอดชีวิตเลย ว่า มีความสุขมากแค่ไหน

 

ผมยืนอยู่หน้าห้องทำงานของพี่มินฮี แต่ข้างในมีเสียงดังโวยวายมาก ผมคุ้นเคยเสียงนั้นได้ดี เพราะนั่นคือ เสียงของคุณลุง ซึ่งเป็นพ่อของพี่มินฮี นั่นเอง ผมไม่กล้าเข้าไปขัดจังหวะ

" แกจะทำแบบนี้ไม่ได้ แค่เลี้ยงเด็กคนนั้นมันก็มากพอแล้ว ลูกคนทรยศบริษัท แกยังจะเอามาทำงานกับบริษัทอีกหรอ ฉันปวดหัวกับแกมากๆ"

" ผมจะทำอะไร มันก็เรื่องของผม พ่อไม่ต้องมายุ่ง ชีวิตผมจัดการได้"

" แล้วอีกเรื่อง คอนโดที่แกแอบเอาไปขาย แล้วเอาเงินไปซื้อบ้านเก่าของเจ้าเด็กนั่น อย่าคิดว่าฉันไม่รู้น่ะ เงินในบัญชีแก ฉันเช็คอยู่ตลอด

 

" ผมไม่ได้ใช้เงินของพ่อ และไม่ใช่เงินบริษัทด้วย เงินทั้งหมดที่ผมหามาได้ ผมจะเอาไปทำอะไรก็ได้ พอเถอะ ด่าผมเสร็จหรือยัง ผมจะทำงานต่อ "

 

" แกมันดื้อ แกมันลูกไม่รักดี ฉันจะต้องรีบหาเมียให้แก ไม่งั้นจะส่งแกไปอเมริกา ถ้าแกยังดื้ออยู่แบบนี้"

" ผมไม่ไปสักอย่าง พ่อทำอะไรผมไม่ได้หรอก เชิญครับ อีกสักพัก จะเข้าประชุมแล้ว ท่านประธาน กรุณากลับดูแลสุขภาพที่บ้านก่อนนะครับ "

 

คำพูดของมินฮียิ่งยั่วโมโหให้ผู้เป็นพ่อ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นิสัยของเขาเป็นแบบนั้น ไม่เคยมีใครห้ามอะไรได้เลย

ถึงประธานบริษัืทจะโมโหจนตบโต๊ะทำงานเสียงดัง แต่มินฮียังนิ่งเฉย จนต้องล่าถอยออกไป

ท่านประธานเดินออกจากห้อง แล้วสวรกับผมพอดี ผมได้ยินทั้งหมดเรื่องที่อยู่ในห้องนั้น

 

ผมรับไม่ได้ ทำไมชีวิตต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ พ่อของผมคือ คนที่ทรยศบริษัทจริงหรอ คุณลุงเขาไม่ได้รักหรือเอ็นดูผมเลยสักนิด

และเรื่องบ้านอะไรนั่น ที่พี่มินฮีแอบซื้อไว้ คืออะไรกัน ในสมองผมสับสนไปหมด

 

น้ำตาผมไหลออกมา เจ็บปวดเรื่องของพ่อที่สุด ผมไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย เป็นเด็กโง่ๆคนหนึ่ง ที่ใครก็ไม่รู้เอามาเลี้ยง

 

ผมกอดเอกสารแน่นแล้ววิ่งไปร้องไห้ในห้องน้ำ ขาอ่อนไร้เรี่ยวแรง ทรงตัวไม่อยู่แล้ว ค่อยๆลดตัวลง นั่งกอดเข่าร้องไห้

ร้องไห้ให้พอนะ วอนจิน ร้องไห้เสร็จแล้วค่อยออกไปต่อสู้กับปัญหาอีก

ผมลุกขึ้น ล้างหน้าชะล้างน้ำตาออกให้หมด มองตัวเองในกระจก มองเห็นสร้อยที่ห้อยคอ

"กีวี่ อื่มม ฉันต้องผ่านมันไปให้ได้ เพื่อจะได้อยู่กับนายตลอดไป " ผมกำสร้อยเส้นนี้เพื่อเติมกำลังใจให้กับตัวเอง ผมเปิดประตูออกไป เจอพี่มินฮันยืนอยู่

" วอนจิน "

" พี่"

เขาดันตัวผมเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง แล้วตะโกนบอก แม่บ้านที่เดินผ่านมาพอดี

" อย่าให้ใครเข้ามากวน ฉันจะคุยเรื่องงานกับเขา เข้าใจไหม ถ้าทำไม่ได้ ฉันจะไล่ออก "

แม่บ้านรับคำ แล้วหาที่กั้นมาวาง พี่มินฮีืล็อคประตูไว้

" นาย ร้องไห้หรอ ?"

" เปล่าครับ อะไรไม่รู้เข้าตาก็เลยมาล้างหน้าเฉยๆ " ผมโกหกเขา

" โกหก ฉันเห็นนายอยู่แถวหน้าห้อง ได้ยินทั้งหมดแล้วใช่ไหม"

" ผมเพิ่งมา ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ "

เขาดูน่ากลัวมาก มากกว่าที่เคยผ่านมา จนผมเริ่มรู้สึกเขาแล้วจริงๆ

" อยากรู้อะไรไหมล่ะ เปิดแฟ้มดูสิ "

ผมอยากรู้แต่ไม่กล้าเปิดดู เขาบังคับแล้วเอาไปเปิดให้ผมดู

นั่น คือเอกสาร การโอนอสังหาริมทรัพย์ ซึ่งคือที่อยู่บ้านเก่าของผมเอง

ผมอึ้ง ผมมึนไปหมด ทั้งจุกและเจ็บใจ ทุกความรู้สึกมาผสมกัน

"ผมไม่ต้องการมันแล้ว ตอนนี้ผมต้องการแค่อิสระ พี่ปล่อยผมไปเถอะนะ ผมก็อยากมีความรักดีๆ เหมือนคนทั่วไปบ้าง ถึงพี่จะสนุกที่เห็นผมเป็นแค่ของเล่นก็ตาม "

พี่มินฮีมองมาที่สร้อย เขาโกรธมากขึ้นกว่าเดิม

" เมื่อเช้ายังไม่มีนี่ ของขวัญแทนใจ รักกันมากสินะ "

"ผมเห็นพี่เป็นพี่ชายที่แสนดีมาตลอด แล้วทำไมพี่ถึงทำกับผมได้ขนาดนี้ "

 

น้ำตาผมไหลอีกครั้ง ผมเสียใจที่คนที่ผมเห็นเป็นพี่ชายที่แสนดี ตอนนี้เป็นซาตานที่ร้ายกาจมาก หรือผิดที่ผมเอง ที่มองเขาดีเกินไป

 

" ผมขอร้องนะ ผมก็ให้พี่ไปทุกอย่างแล้ว ผมขอให้พี่ปล่อยผม แค่นี้ไม่ได้จริงๆหรอ"

 

เขาไม่ได้ฟังคำพูดของผมเลย เขาจูบด้วยความเงี่ยนที่ไม่สามารถหยุดยั้งได้ เขาดูกระหายเซ็กส์มากกว่าทุกครั้ง

 

"นายเป็นคนของฉัน ไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งนั้น ถึงนายจะหนีฉัันไป คิดหรอว่า ดงยุน มันจะรับได้ อย่าคิดว่านายจะหนีฉันพ้น เพราะ คลิปที่นายมีอะไรกับฉัน ได้ส่งไปให้ดงยุนแน่

 

" เลวมาก"

 

ผมทุบเขาจนหมดแรง หลังจากได้ยิน คำว่า คลิป ผมไร้เรี่ยวแรงที่จะยืนแล้ว หมดสิ้นแล้วทุกอย่าง เสียงสะอื้นของผม ไม่ได้ช่วยให้ความต้องการทางเพศของเขาลดลง เขาถอดกางเกงผมออกแล้วดันตัวผมลง

 

" เคยเห็นตัวเอง เวลาครางไหม นายน่ารักมากๆเลยนะ วอนจิน ดูสิ "

เขาบอกผมให้มองที่กระจก

ทำไมเขาถึงทำกับผมร้ายกาจขนาดนี้ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเห็นความเป็นพี่น้องที่อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปีเลยหรอ เขาทำแบบนี้กับผมทำไม

 

ผมปล่อยให้เขาสำเร็จความใคร่ให้สาสมแก่ใจ แล้วฆ่าผมให้ตายเสียยังดีกว่า

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}