นายกะละมัง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ-เอก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 22

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 21:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ-เอก
แบบอักษร

ย้อนกลับไปหลังจากคุยกับพลเอกประหยัด

วิ้ง

วิ้ง

วิ้ง

.เสียงแมลงบินวนรอบๆริมน้ำกลางภูเขาลมเย็นๆ ในยามเย็น

เออ.นี่เราอยู่ที่ไหนเนี่ย อึก. ปวดเนื้อปวดตัว มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ จำได้ว่าเราสู้กับ ปีศาจมา ..ดิ...

ดิด ใช่ ดิด นายอยู่ไหน อะ.ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ยนี่มันจะมืดแล้วนี่หว่า เอาละตัวเรา เราจะต้องรอดจากที่นี่ให้ได้เลย ไม่รู้ว่าเจ้าดิดหายไปไหนเจ้านั่นจะรอดมั้ยนะ คิดอะไรของเราเนี่ยมันต้องรอดอยู่ละ "โครกก" เสียงดังจากท้องของเอก เอาละหวาต้องหาอะไรกินก่อนซะละ

เอกมองไปรอบๆ หว่าบนภูเขาไม่มีอะไรเลยคงต้องลงเขาละนะ เอกหยิบกล้วยจากต้นกล้วยมากินไปพลางเดินลงจากเขาแม้ทางจะมืดสนิดแต่เขาก็เดินต่อไปเรื่อยๆเหมือนกับว่าเป็นช่วงกลางวัน

บรรยาการบนเขาแม้จะเงียบสงบแต่ก็ชวนขนลุกไม่น้อยฝูงหมาป่าหอนเป็นครั้งคราว ดีนะที่เราฝึกมาก่อนก็เลยสามารถมองเห็นในที่มืดได้ไม่ง่วงอีกถึงจะไม่ได้ไปที่ค่ายอีกแล้วก็เถอะ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในที่สุดเอกก็เห็นแสงไฟตรงหน้าของเขา

"พ่อแม่พี่น้องครับเชิญชมอาหารลีลาจากสำนักเดม่อนครับ" โฆศก อธิบายการทำอาหารผสมลีลา

เอก:น่าสนใจดีแหะ หิวพอดีเลยไปหาอะไรกินดีกว่า

คนขาย:รับผลไม้แช่แข็งมั้ยครับ

เอก:เอาครับ กำลังหิวพอดีเลยครับฮาฮา

คนขาย:อะ.. เอกใช่มั้ย?

เอก:คะ.ครับบรู้ชื่อผมได้ไง

คนขาย:ข้าบอสไง ญาติของเจ้าที่เล่นด้วยกันตอนเด็กๆนะ

เอก:อ๋อเจ้านั่นเอง ข้าไม่ได้ไปงานรวมญาติอีกเลยตั้งแต่ไปฝึกที่ค่าย

บอส:ว่าแต่เจ้ามาได้ยังไงละ เอางี้เดี๋ยวข้าเลี้ยงเอง

เอก:อยู่ๆข้าก็มาโผล่ได้ไงไม่รู้แต่โชคดีนะที่เจอเจ้า

บอส:งั้นเดี๋ยวข้าพาเจ้าไปหาผู้ใหญ่บ้านเอง

 

ทั้งสองคุยกันเพลินจนเวลาล่วงเลยไปไกลพอถึงบ้านผู้ใหญ่บ้านก็เป็นช่วงสายๆแดดอุ่นๆ

บอส:ท่านลุงอยู่มั้ยมีแขกมาหา บอสตะโกนดังแต่ไม่วี่แวว งั้นเจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้นะเดี๋ยวข้ามา

เอก:ได้ๆ เอกเดินเล่นไปรอบๆเขาเห็นคนปีนต้นไม้ไปเก็บสมุนไพรเขาจึงตามไป

"อีกใบหนึ่งก็จะครบแล้วสิ เอ้า ฮึบ" หญิงสาวเอื้อมมือไปเก็บสมุนไพร

"ทำอะไรนะ" เสียงเอกตะโดนหญิงสาวตกใจพลัดตกจากต้นไม้

"เวทย์น้ำแข็ง เตียงชูชีพ"

เอกเป็นอะไรมั้ย เอกแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขาเห็นหญิงสาวที่มีหน้าตาสวยดุจดั่งนางฟ้าอยู่ตรงหน้า

 

 

 

หญิงสาว:โอยย เจ้าทำอะไรนะ เจ้าจะทำอะไรข้า ตกใจหมดเลย

เอก:ขะ.. ข้าขอโทษข้านึกว่าเจ้าขโมยสมุนไพรนะ

หญิงสาว: ข้ามีนามว่ามิ้นเป็นลูกสาวของผู้ใหญ่บ้าน

เอก:งะ.. งั้นข้าขอโทษด้วยละกัน ข้าชื่อว่าเอก

มิ้น:เจ้ามาที่บ้านพ่อข้าอะไรมีอะไรงั้นหรอ อะเจ้าใช้เวทย์ในอณาเขตบ้านข้าหรอ

บอส:หยุดก่อน เขาเป็นญาติข้าเองเอก เหมันต์ ไง

สีหน้าของมิ้นเปลี่ยนไป

มิ้น:อะ.. อองั้นหรอ

ทั้งสามคนเปลี่ยนไปนั่งคุยกันที่โต๊ะไม้

เอก:เจ้าเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุงั้นหรอ

มิ้น:ชะ.. ใช่ เคยอยากจะเป็นน่ะ ที่จริงแล้วข้านะมีคำสาปทำให้ไม่สามารถแปรธาตุได้100%น่ะ

คนรอบกายข้าก็ล้อข้าว่าไม่มีพรสวรรค์ ตั้งแต่เด็กก็โดนพวกขุนนางกีดกันจนพ่อข้าต้องย้ายมาเป็นผู้ใหญ่บ้านต่อจากท่านปู่ที่นี่

เอก:เจ้าคงลำบากมากเลยซินะ

บอส:ใช่ ตอนแรกข้าก็ไม่กล้าเข้าใกล้มิ้นนักหรอกแต่ข้ารู้ว่ามิ้นเป็นคนที่พยายามอย่างมาก

เอก:ข้าว่าข้าอาจช่วยเจ้าได้น่ะ

มิ้น:ขอบคุณนะแต่ข้ารู้ว่าเป็นไปไม่ได้หรอกหมอเก่งๆในหมู่บ้านก็แก้มันไม่ได้

เอก:ไม่หรอกบอสก็เคยเล่าข้าหลายเรื่องเกี่ยวกับหมู่บ้านนี้นิดหน่อยนะ ถึงแม้ยังไม่ใช่ตอนนี้แต่ข้าจะแก้คำสาปให้เจ้าแน่นอน

มิ้น/บอส:เจ้าจะทำยังไงละ พวกเขาอยู่ในอาการงงแต่สีหน้าแห่งความหวังก็กลับมาอีกครั้ง

เอก:พลังของข้าในตำราบอกว่าข้าสามารถลบล้างคำสาปได้โดยการใช้พลังออร่า

บอส:การแผ่พลังงานนั่นนะหรอเหมือนท่านย่าของข้า

เอก:ใช่ แต่ข้าในตอนนี้นั้นยังไม่สามารถแผ่มันออกมาได้

บอส:ข้าว่ามีที่หนึ่งที่จะฝึกเจ้าได้

หลังจากพวกเขา3คนคุยกันเสร็จวันต่อมาบอสก็พาเอกไปที่สำนักเดม่อน

สำนักเดม่อน

บอส:ท่านพี่ข้าพาแขกมาหา

แซม:ใครกัน

บอส:เขาคือเอกเพื่อนข้าไงละ

เอก:สวัสดีครับ พี่แซม

แซม:อ่าว ไม่เจอกันนานเลยนี้เป็นไงมาไงบ้าง

เอก:เรื่องมันยาวน่ะครับ

เอกได้เหล่าเรื่องราวทั้งหมดมาให้แซมกับบอสฟัง

แซม:เป็นงั้นเองสินะ ข้าจะสอนให้ก็ได้ แต่ข้าจำได้ว่าเจ้ามีคำสาปที่ทำให้ไม่สามารถแผ่ออร่าได้อยู่นี่

เอก:ข้าจะพยายามครับ

แซมและเอก ฝึก กันอย่างหนักแม้ว่าจะหนักเพียงใดแต่เอกก็สามารถรับการฝึกได้จนกระทั่ง

สถานที่หนึ่งในหมู่บ้าน

มิ้น:บอสๆไปส่งข้าเก็บสมุนไพรหน่อยสิ

บอส:ได้ๆ

พวกเขาไปเก็บสมุนไพรข้างๆสถานที่ฝึก

"อ๊ากกกก" เสียงเอกตะโกนอย่างดังด้วยความทรมาณสุดขีด

แซม:คำสาปมันเริ่มละสินะ

บอส:พี่เกิดอะไรขึ้น

แซม:ธาตุไฟแตกเกิดจากคำสาปของเขาทำให้ปวดแสบปวดร้อนถ้าข้ามีน้ำยาเห็ดนิรันละก็

มิ้น:ข้าทำมันได้ มิ้นตะโกนบอก

แซม:แต่เจ้ามีคำสาปนะ มันเสี่ยงเกินไป

มิ้น:ถึงเสี่ยงข้าก็จะทำเพราะเขาเสี่ยงเพื่อข้า

ถ้าเมื่อวานข้าบอกมันไปละก็

บอส:ช่างมันเถอะเรื่องที่ ตอนเด็กพวกเราเคยเล่นด้วยกัน3คนนะ เจ้านั่นมันรู้อยู่แล้วละ มันจำได้ถึงช่วยเจ้าไง อย่าให้ความพยายามของเขาสูญปล่าวเลยนะ

มิ้น:ไม่ข้าจะต้องทำมันให้ได้ ข้าไม่ลืมเรื่องที่เขาช่วยข้าจากลิงยักษ์หรอก

"ตึก" มิ้นวิ่งออกไปตามหาวัดถุดิบการทำยาเห็ดนิรันอย่างไม่คิดชีวิต

"รอ ข้า ก่อน ถ้าเจ้าเป็นไรไปอีกคนจะทำไงข้าจะปกป้องเจ้าเอง" บอสวิ่งตามไป

แซม:เจ้าพวกนี้ที่ป่านั้นมันอันตรายยิ่งนักแต่ต้องรอดให้ได้นะ ไอ้น้องชายปกป้องเธอซะ

เวลาผ่านไปหลายวัน มิ้นสามารถทำน้ำยาเห็ดนิรันได้สำเร็จเอกหายดีละสามารถลบล้างคำสาปให้มิ้นและตนเองได้

เอก:ขอบคุณเจ้ามากนะ ถ้าไม่ได้น้ำยานั่นข้าคงไม่รอดแล้วละ เอกแสดงสีหน้าขอบคุณ

มิ้น:ต้องขอบคุณเจ้าต่างหากละเจ้าช่วยข้าเป็นครั้งที่2แล้วนะ อย่าฝืนตัวเองอีกสิ

เอก:เจ้ารู้ว่าข้าจำเจ้าได้แล้วหรอฮ่าฮ่า งั้นครั้งหน้าข้าขออีก 3ขวดนะน้ำยาเห็ดนิรัน เอกพูดด้วยสีหน้าชั่วร้าย

มิ้น:เจ้าบ้าตายไปเถอะข้า ไม่ ทำแล้ว

เอก:ข้าแค่ล้อเล่น

มิ้น:ชิ เจ้าบ้า

เอก:ว่าแต่ขาเจ้าไปโดนอะไรมาละ

มิ้นบอกเอกเกี่ยวกับคนที่ช่วยเธอในการเก็บสมุนไพรละการมาของดิดทั้งสองคุยกันจนเวลาพลบค่ำ

เอก:ขอบคุณเจ้ามากจริงๆนะ ดูแลสุขภาพเจ้าด้วย

เอกหยิบ จี้หยกให้มิ้น อะข้าให้เจ้า

เอกหยิบไม้ไผ่ขึ้นมาแล้วตัดมันกลางอากาศทำเป็นหน้ากาก

"เอาละ ข้าจะไปเจอเพื่อนซะหน่อย"

มิ้น:อย่าฝืนซะละ

และแล้วเอกก็เข้าร่วมการแข่งขันของสำนักเดม่อน

เอกจะชนะโตโต้ในการแข่งขันรอบต่อไปหรือไม่

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น