มุหมี มณีหมา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 4 เริ่มแผน

คำค้น : สาวแว่น โรงเรียน ชายสองหญิงหนึ่ง นางเอกปลอมตัว นิยายรักฮาๆบ้าบอ ไม่เน้นสาระ

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 37

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 08:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 เริ่มแผน
แบบอักษร

4 

เริ่มแผน 

 

           หลิน:Talk 

               หลังจากวันนั้นป๊าก็ยอมแพ้ เพราะฉันสามารถกลายร่างเป็นสาวขี้เหร่ได้โดยที่ไม่ต้องไปเกิดใหม่ ปะป๊าเลยหมดทางบ่ายเบี่ยงในที่สุด (คงจะวางใจแล้วมั้ง เมื่อเห็นสภาพหน้าตาแบบนั้น/// หรือยอมใจในความทุรังของฉันก็ไม่รู้...= =;;) และจัดการเดินเรื่องให้ฉันได้เข้าเรียน แถมยังช่วยขนข้าวของต่างๆไปที่หอพักด้วยแน่ะ ขอบคุณค่ะ... TUT 

 

 

               วันเปิดเทอม… 

ในที่สุดฝันก็เป็นจริงเมื่อฉันได้..ได้...มายืนอยู่หน้าโรงเรียนแล้ววว! /\o/\ ฉันอุตส่าห์แต่งตัวรอตั้งแต่เช้ามืดก่อนจะไปดักมอร์ไซค์รับจ้างที่จำเป็นต่อการเดินทางไปกลับระหว่างหอพักกับโรงเรียน 

ซึ่งความจริงก็ไม่ได้ไกลกันนักมากหรอกเพราะมันอยู่ในซอยที่ถัดจากโรงเรียนไปไม่เท่าไหร่ แต่ความไกลมันไปอยู่ที่เส้นทางคดเคี้ยวอ้อมโลกในซอยนั้น ทำให้ต้องนั่งมอร์ไซค์รับจ้างออกมา ทั้งๆที่ถ้าดูจากหลังหอพักแล้ว แค่ปีนข้ามรั้วบ้านไม่กี่หลังก็ถึงโรงเรียนได้เลย – –; 

ฉันเดินสบายๆผ่านประตูโรงเรียนไปถึงจะแอบหวั่นไหวกับโฉมหน้าใหม่ของตัวเองอยู่บ้าง 

เอาเหอะ! มาถึงขั้นนี้แล้วอาหลิน ต่อให้เจออีกกี่ยกต่อกี่ยก แม่จะโค่น เอ๊ย...ผ่านไปให้ได้ 

เป๊ง! ยกหนึ่ง: ยามที่หน้าโรงเรียนมองหน้าฉันเหมือนกับว่าฉันเพิ่งผุดออกมาจากบึงผีเน่าฉะนั้น –_–; 

...ไม่เป็นไรๆ ยังไงฉันก็ได้มาเรียนที่นี่แล้ว แค่นี้จะเอาอะไรอีก 

เอ่อ...แล้วฉันก็เรียนรู้ได้ในไม่ช้า...ว่าฉันจะเอาอะไรอีก 

ความสงบในชีวิตไงล่ะ... =_=; 

เป๊งง! ยกสอง: 

“เฮ้ย แกดูผู้หญิงคนนั้นดิ” 

“นั่นๆคนนั้นน่ะ” 

“โหย ดูหน้า...” 

“ไม่เคยเห็นมาก่อน สงสัยมาใหม่” 

“เออ สยองเลยว่ะ” 

ซุบซิบๆ... 

เช้อ...พูดกันเข้าไป พูดกันเข้าปาย... –O– ฉันจะไม่สน แค่ได้เข้ามาเรียนฉันก็ดีใจแล้ว ขออย่างเดียว อย่ามายุ่งกะฉันก็พอ 

จากที่สังเกตนักเรียนที่นี่ส่วนใหญ่ชอบเดินกันเป็นกลุ่มเป็นแก๊งค์ แต่ละกลุ่มถ้าไม่เป็นชายล้วนก็เป็นหญิงล้วนไปเลย พวกผู้ชายส่วนใหญ่ก็เดินคุยจ้อผลักหัวกันเล่นบ้าง อย่างผู้หญิงเห็นเอาแต่คุยหัวเราะกระซิกคิกๆกันลูกเดียว 

เนื่องจากโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนชื่อดังที่มีนักเรียนมาสมัครเป็นร้อยๆคน ใครที่มาเรียนที่นี่จะต้องเงินถึงจริงๆ เพราะฉะนั้นไม่แปลกเลยที่นักเรียนส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกคุณหนูไฮโซโอ้โหกันทั้งนั้น –_–; บางคนเป็นลูกเศรษฐี บ้างลูกคนใหญ่คนโต ไม่ก็เป็นพวกครอบครัวที่เป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่คล้ายๆฉันน่ะแหละ 

และแล้ว...เมื่อเดินผ่านกลุ่มผู้หญิงที่หัวเราะกรี๊ดกร๊าดคุยกัน 

ผู้หญิงคนหนึ่งคงจะเล่าเรื่องตลกอะไรซักอย่างให้เพื่อนๆ ฟัง พลางทำท่าทางประกอบด้วยการโบกแขนยาวๆของคุณเธอไปมา 

และโดยไม่ทันได้หลบ มือของคุณเธอ ก็...แปะ! ฟาดโดนหน้าฉันเต็มๆเลย T.T 

“ว้าย!” ผู้หญิงคนนั้นร้อง พอเห็นหน้าฉันก็แว๊ดทันที 

“นี่เธอ ไม่มีตาเรอะ! ชนมาได้ เดินไม่ดูที่ดูทาง –/\–^” 

ผู้หญิงคนนั้นเอามือเท้าเอวแบบหาเรื่อง เธอตัวเตี้ยกว่าเล็กน้อยและแต่งหน้าอย่างเข้มจัด ใบหน้าของคุณเธอถูกโปะแป้งไว้จนหนาเตอะซะจน...วัดลงไปคงลึกเป็นเซ็นต์ได้เลยมั้ง และที่สำคัญ ตัวอักษรที่ปักตรงอกเสื้อนั้นบอกว่า 11/3 

งั้นแปลว่ายัยนี่อยู่ช่วงชั้นเดียวกันกับฉันด้วย...ซวยจริงๆ –3– 

“เอ่อ...โทษที แต่ฉันคิดว่าฉันไม่ได้ชนเธอนะ มือเธอปัดมาโดนหน้าฉันเองอ่ะ =­_=” 

“ฮะ! O_O โดนหน้าเธอ?” แล้วยัยหน้าหนาก็กวาดตามองทั่วใบหน้าฉันอีกรอบก่อนจะแว๊ดอีกรอบ“จริงเหรอเนี่ย! มือฉันโดนหน้าเธอเหรอ!...กรี๊ด!>[]< หน้าเธอ!...ยี๊ ถ้ามือฉันเป็นอะไรขึ้นมาเธอต้องรับผิดชอบ TOT” 

ฮ่วย... –0–;; 

“อะไรของเธอเนี่ย หน้าฉันมันทำไม จะทำให้มือเธอเป็นโรคอะไรไม่ทราบ –*–” 

“อ้าว ใครจะรู้ ถ้าเกิดมือฉันไปติดฝีหนองบนหน้าเธอแล้วเกิดมือเน่าขึ้นมาเงี้ย เธอจะทำยังไง ดีไม่ดีอาจถึงขั้นต้องตัดมือทิ้งก็ได้ใครจะรู้” 

เดี๋ยวๆๆๆ...=_=; 

กราบให้เลยดีมั้ย ฉันล่ะทึ่งจริงๆกับจินตนาการอันล้ำเลิศของคุณเธอ... 

 “เอาเป็นว่าฉันไม่ได้ตั้งใจชนเธอละกันนะ ส่วนหน้าฉันไม่ได้เป็นอะไร ^_^; แค่สิวกับจุดด่างดำเท่านั้นเอง มือเธอไม่เป็น อะไรทั้งนั้น หรอก” 

พูดจบฉันก็หลีกทางให้พวกหล่อนแล้วเดินต่อ 

“นี่ แล้วไหนล่ะขอโทษ ฉันยังไม่ได้ยินคำขอโทษเลยนะยะ >[]<” 

จะเอาอะไรกะตรูอีกกก... (;– –) 

               “ฉันว่าฉันได้ให้คำตอบที่เหมาะสมสำหรับเธอไปแล้วนะ พอเถิดหนา...เลิกแล้วต่อกัน...ซึ่งกันและกัน...อย่าจองเวรจองกรรม...บาย (– –)/” ฉันสวดจบก็โบกมือทันทีเพื่อตัดการสนทนา 

นี่เธอ!ยัยหน้าหมา...กรี๊ดดดด!” 

ยัยอนามัยจัดนั่นกรี๊ดลั่นสุดเสียงแปดร้อยหลอด –_– จนคนหันมามองทางนี้กันเต็มเลย จบเห่...กะว่าวันนี้จะพยามไม่ทำตัวให้เป็นจุดเด่นแท้ๆ (_*_) 

“ฉันเป็นคุณหนูนะ! ฉันเป็นถึงคุณหนูของตระกูล ‘เขมณีอักษรศักดิ์’ นะ รู้จักมั้ย! แล้วเธอเป็นใครมีหน้าอะไรมาเถียงฉัน ยัยเด็กหน้าผี” 

โฮ่...ว่าแล้วเชียว ยัยนี่คงเป็นลูกคุณหนู ลูกไฮโซคนนึงแหละ (เพียงแต่ฉันไม่รู้จัก –3–) รวมถึงพวกเพื่อนๆในกลุ่มของเธอก็น่าจะใช่ (และก็ฉันไม่รู้จักอีกเช่นกัน...บู่! –3–) ดูจากทั้งชุดเครื่องแบบนักเรียนเนียบกริ๊บ สะอาดไร้ที่ติ ทั้งหน้าตาที่แต่งแบบไม่กลัวสิวอุดตัน และท่าทางเริ่ดเชิ่ดเหวี่ยง เอาแต่ใจตัวขนาดหนัก =_= ฉันสังเกตเห็นว่ายัยคุณหนูนี่อุตส่าห์ทำผมมาโรงเรียนอีกต่างหาก – –; 

“นี่เธอ! ฟังฉันอยู่รึเปล่า! กลับมาฟังฉันเดี๋ยวนี้น๊ะ! กรี๊ดดดดดดดด!!! o(>[]<)o” 

เปรี๊ยะ! โอ๊ยแก้วหูฉัน... (+0+ ) 

 

ปะ..เป๊ง...ยกสาม:T T 

“อุ๊ย คิกๆ นี่เธอ ดูหน้ายัยแว่นนั่นสิ” 

“ฮะ ไหนๆ ว้าย! คนนั้นน่ะเหรอ o_Oน่าเกลียดอ่ะ... >O<” 

“จริงด้วย หน้ายังกะผี ดูดิ พรุนเต็มหน้าเลย” 

“เสื้อผ้าก็...ใส่มาได้...” 

เอาอีกแล้ว =_= ผู้หญิงอีกกลุ่มที่เดินผ่านมา พากันวิจารณ์หน้าตาฉันอย่างสนุกปาก ฉันเลยอดไม่ได้ที่จะหยุดส่องดูสารรูปตัวเองตอนเดินผ่านหน้าห้องธุรการซึ่งมีประตูเป็นบานเลื่อนกระจก 

หน้าตาฉันมันก็เหร่ๆเหมือนวันที่ไปปรากฏโฉมให้ปะป๊าเห็นเป็นครั้งแรกนะแหละ เพียงแต่วันนี้ชุดนักเรียนที่ตัวหลวมนั่นยับยู่ยี่ (ด้วยความจงใจ) กว่าเดิม  

หน้าตาฉันมัน เอิ่ม...ดูแย่ก็จริง แต่มันไม่ถึงขั้นสยองจนทนไม่ได้ซักกะหน่อย –*– ฉันเอามือจับปอยด้านหน้าขึ้นทัดหูอย่างหงุดหงิด 

หน้าเป็นสิว ผิวดำ สี่ตา ชุดหลวมโพรกและยับย่นยู่ยี่ (เพื่อเพิ่มความทุเรศอีกหนึ่งระดับ)...จะมีอะไรมากไปกว่านี้อีก –/\–^ 

“หุ๊!...ผีส่องกระจก” 

“เอาผมทัดหูด้วยเห็นมั้ย คิก คิก >w<” 

“สวยตาย...” 

ว๊ากก! หน้าตาฉันมันไปหนักกบาลหัวพวกเธอหรือไงย๊า! –[ ]–^^ 

“นี่พวกเธอ! จะมายุ่งเรื่องอะไรของฉันไม่ทราบ หน้าฉันมันทำไมกันนักหนา –0–^^”ฉันหันขวับไปย้อนใส่หน้ายัยพวกปากปูทะเลกลุ่มนั้นบ้าง 

ผู้หญิงทั้งกลุ่มมีประมาณหก-เจ็ดคนได้ และก็เป็นกลุ่มที่ดู...อืม..จ้ะ เจริดจรัส..จี๊ดจ๊าด มว้าก =_= หน้าตาของพวกเธอแต่งจัดยิ่งกว่าลูกคุณหนูกลุ่มแรกซะอีก ทั้งปากแดงแปร๊ดเหมือนผีดูดเลือด คิ้วก็เขียนยาวเหมือนงิ้ว หน้าโบ๊ะแป้งหนาจนชุ่มฉ่ำ แล้วไหนจะยังผมของแต่ละคนที่ย้อมสีจัดจ้านเจิดจ้า เขียว ฟ้า แดง เหลือง (สาวเซเลอร์มูนสีรุ้งเรอะ –_–;) 

แถมนอกจากการแต่งหน้าตาที่สุดฤทธิ์สุดเดชแล้ว พวกหล่อนยังใส่เครื่องประดับย้อยระย้าเต็มตัว ทั้งสร้อย...ตุ้มหู...ที่คาดผม...กิ๊บ...ๆลๆ อีกนับไม่ถ้วน –_– 

สรุป...สาวกลุ่มนี้เป็นลูกผสมของเซเลอร์มูน-นางรำ-งิ้ว-และลิเก 

โรงเรียนที่นี่ไม่มีกฎรึไงว่าห้ามแต่งหัวแต่งตัวแบบนี้มาเรียน... –*– 

“นี่หล่อน พูดจาให้มันดีๆหน่อยซี ก็เราพูดความจริงทำไมต้องโกรธกันด้วยล่ะจ๊ะ เนอะ แจ๊คกี้” ผู้หญิงผมสีฟ้าดัดเสียงเอียนๆถามเพื่อนหล่อน 

“ใช่ ยัยเด็กขี้เหร่ ไม่เจียมตัว” อ้าว เพื่อนๆของยัยนั่นเริ่มเอาบ้างแล้ว 

“ดูชุดที่หล่อนใส่สิ ใหญ่กว่าตัวตั้งเยอะ ไม่มีเงินซื้อเลยต้องเอาเสื้อคนอื่นมาใส่หรือไง~” นิ้วของใครอีกคนชี้มา 

“อุ๊ย จริงด้วย อย่างนี้จะมีเงินจ่ายค่าเรียนไหวเร้อ” 

แล้วพวกหล่อนก็หัวเราะกันคิกคักเริงร่าเหมือนนกเป็ดน้ำ (เหมือนไหมไม่รู้ แต่ฉันอยากเรียกหยั่งงี้! –[]–^) 

“แล้วหัดพอกครีมกันแดดมาซะบ้างนะ ตัวดำยังกะเป็ดย่างแน่ะ” 

"ดำอย่างนี้เขาเรียกว่า เป็นที่กรรมพันธ์ุแล้วล่ะ หรือก็คือเกิดมามีบุญไม่พอ..." 

“อุ๊ย...ครีมกันแดดไม่พอหรอกลาร่า ต้องห่อพลาสติกกันยูวีมาต่างหาก กรี๊ด ฮ่าฮ่า คิกคิก ก๊ากๆ” 

ท..ทำไม..มันช่างน่าตบ...อะไรอย่างนี้ 

–_–* ปุด...ปุด...ปุด เสียงอารมณที่ค่อยๆเดือดปะทุขึ้นในตัวฉันมัน...จะ-ทน-ไม่ไหว แล้วนะ ยัยพวกนี้นี่! 

“นี่! พวกเธอ ว่างนักเหรอ ถึงได้มาพูดจาติงต๊องอยู่แบบนี้...”  

ขวับ! (O_o)(O_o) (O_O) (o_O) (o_O) เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากข้างหลังฉัน จนทุกๆคนต้องหันไปมอง 

O0O เหวอ...นี่มัน... 

ซา..ลาเปาเดินได้! =[]=; 

ฉันพูดไม่ผิดหรอก ความจริงไม่ได้อยากพูดแบบนี้เลย T T แต่ คุณเธออ้วนมากกก ทั้งอ้วนทั้งขาวไปทั้งตัวจนดูเหมือนซาลาเปาไส้หมูสับไม่มีผิด (น่ากลัวอ่ะ T0T) 

“ยัยพวกเป็ดระริกระรี้ชอบทำตัวแบบเนี้ยแหละ นิสัยเสีย เธออย่าไปสนใจเลยนะ” เจ้าหล่อนหันมาพูดกับฉันพลางยักไหล่  

“นี่! อย่ามาสอดเรื่องคนอื่นได้มั้ยยัยโอ่งมังกร” ผู้หญิงผมแดงในกลุ่มขึ้นเสียงใส่ 

 แต่...คนโดนว่าเป็นโอ่งกลับไม่สะทกสะท้อนเลยอ่ะ –_–; 

               “หุบปากไปเลย ปากเสียไม่พอยังหน้าตาทุเรศอีกนะพวกเธอ ถามหน่อย พวกเธอใช้แป้งหมดไปกี่ถังแล้วเนี่ย แต่งตัวมาอย่างนี้ คิดว่ามันดูดีเรอะ” ผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่ข้างสาวอ้วนเถียงขึ้นแทน คงจะเป็นเพื่อนกันมั้ง... 

“นี่ เธอๆ..กล้าว่าฉันเรอะ ว่าฉันงั้นเรอะ!$%)@(^+#&*!!!” 

“ไปกันเถอะ เธอไม่ต้องไปสนใจยัยพวกนั้นหรอก” สาวร่างอวบระยะสุดท้ายเอาแขนขนาดใหญ่เท่าบานหน้าต่างมาโอบไหล่ฉันพาออกไปจากบริเวณที่มีสารพัดเสียงด่าเซ็งแซ่ของฝูงเป็ด –_– 

ผู้หญิงคนที่เถียงแทนสาวร่างอ้วนรีบเดินเราตามมา ตามมาด้วยนักเรียนหญิงอีกสองสามคนที่ตอนแรกยืนอยู่ข้างๆ คงจะเป็นเพื่อนๆกันนะแหละ ตอนแรกฉันนึกว่าเป็นพวกที่มามุงดูเฉยๆซะอีก 

“พวกนั้นน่ะก็ดีแต่ปากเสียไปวันๆแหละ อ้อ เธอมาใหม่ใช่มั้ย ฉันชื่อยุ้ยนะ เธอน่ะชื่ออะไรเหรอ” สาวอ้วนแนะนำตัวก่อน 

“อ้า...เราชื่อ...หลิน” 

“หลินเหรอ ฟังดูเหมือนสาวจีนเลย” ผู้หญิงคนที่ช่วยสาวอ้วนยุ้ยเถียงก็หันมาคุยด้วย “ฉันชื่อผักบุ้ง เป็นเพื่อนกับยุ้ยเนี่ยแหละ จะเรียกว่าบุ้งเฉยๆก็ได้นะ /\ /\” 

บุ้งมีหน้าตาที่เรียกได้ว่า อือ...โดดเด่นสะดุดตา ทั้งดวงตาที่โปนโตเหมือนปลาทอง ผิวสีเข้มกว่าฉันไปสามเฉดและมีหุ่นผอมโกรกยิ่งกว่าตะเกียบ –_–; ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ เพราะที่แน่ๆคือหน้าตาของบุ้งตอนนี้กำลังแย้มยิ้มอย่างเป็นมิตร ซึ่งให้ความรู้สึกดีกว่าพวกสาวสีรุ้งปากมอมพวกนั้นเยอะเลย… 

“หวัดดีจ้ะ” ฉันทักตอบ 

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันชื่อกุ้งส่วนที่เตี้ยๆนี่ชื่อนุด” ผู้หญิงอีกคนสองคนแนะนำตัวบ้าง คนที่ชื่อกุ้งมีปากที่บานหนาและตัวเตี้ยพอๆกันกับนุดน เพียงแต่คนที่ชื่อนุดผิวดำปี๋และไม่ได้มีปากหนาแต่มีฟันหน้าสองซี่ยื่นแหลมออกมาแทน 

“นี่พวกเธอ เป็นเพื่อนกันเหรอ” ฉันชี้พวกเธอทั้งสี่คน 

“ใช่แล้ว พวกเราเป็นเพื่อนกัน จริงๆแล้วต้องเรียกว่าเป็นแก๊งกันเลยล่ะ (O)v(<)” ยุ้ยพูดสียงใส “นักเรียนที่นี่ส่วนใหญ่จะอยู่กันเป็นกลุ่มเป็นแก๊งน่ะ ถ้าใครที่อยู่กันเป็นกลุ่มแล้วมีเอกลักษณ์ที่โดเด่นพอก็จะโดนตั้งชื่อ อย่างพวกเราก็คือสาวๆแก๊งขี้เหร่! (^)0(^)/” 

“ใช่! และเราก็เป็นที่ประจักษ์กับแก๊งอื่นๆว่า ถึงพวกเราจะขี้เหร่แต่พวกเราก็เรียนเก่งและสอบได้อันดับต้นๆกันทั้งนั้นเลยนะ” (^o^ )/ กุ้งพูดขึ้นบ้าง 

“ส่วนยัยพวกสาวบ๊องๆพวกนั้นใครๆก็เรียกกันว่า ‘ชะนีสะเหล่อ’ นี่เป็นชื่อที่พวกนักเรียนคนอื่นๆตั้งให้ ใครๆก็รู้กันทั่วๆ” บุ้งหันมาบอกฉัน“ยกเว้นพวกสาวบ๊องพวกนั่นเองที่ไม่รู้เรื่องเลยเพราะไม่มีใครบอกพวกนี้เลยเรียกกลุ่มตัวเองว่า ‘แก๊งสาวงาม’แหวะ! พูดมาได้ยัยพวกนั้นน่ะวันๆไม่ทำอะไรนอกจากแต่งหน้าแต่งตัวแล้วก็เดินโยกเยก กรี๊ดกร๊าด เรียนก็ไม่เก่ง คะแนนอยู่แถวท้ายๆโน่น พวกลูกคนรวยที่หลงตัวก็เงี๊ย” บุ้งยักไหล่ 

“จริง ยัยพวกนั้นชอบตั้งตัวเป็นศัตรูกับพวกเราเลยล่ะ” นุดบอก 

          “ยัยพวกนั้นอาศัยอำนาจพ่อแม่กับเงินหนาเท่านั้นแหละถึงมาเรียนที่นี่ได้ แต่อย่างเธอฉันว่าต้องเรียนเก่งมากแน่ๆ ฉันดูไม่ผิดหรอก” ยุ้ยจ้องฉันเหมือนนักทำนาย 

“เออ...ก็พอได้อยู่” ฉันอ้อมแอ้มเพราะไม่อยากพูดให้ดูอวดเกิน 

“แล้วนี่เธอ อยู่ห้องไหนล่ะ” บุ้งอยากรู้ 

“ก็เอิ้ม..." 

"บอกเถอะน่าพวกเราอยากรู้" 

"ห้อง A น่ะ” ฉันพูด 

“จริงเหรอ! O0O” ทุกคนร้อง ทำไมต้องตกใจอะไรขนาดนั้น =o= 

“งั้นพวกเราก็อยู่ห้องเดียวกัน!" 

"อ๋อ เหรอ" 

"ดีเลย จะว่าไปเธอมีอะไรคล้ายๆเราตั้งหลายอย่างแน่ะ อยู่ห้องเดียวกับพวกเรา เรียนเก่งเหมือนกัน ขี้เหร่เหมือนกัน เจ๋ง! เหมือนกันหมดทุกอย่างเลย!” ยุ้ยพูด 

“อะ...อืม จริงด้วย /\ /\;” 

เพิ่งเคยเห็นคนภูมิใจในความขี้เหร่ก็ที่นี่ล่ะ...สุดยอด =v=; 

“เออนี่ งั้นเธอมาเป็นเพื่อนกับพวกเราเถอะ” บุ้งถาม  

“เธออยากให้ฉัน เป็นเพื่อนกับพวกเธอเหรอ O_O” 

“ใช่สิเราก็จะเป็นกลุ่มแก็งค์เดียวกัน!...อ่า หรือว่าเธอลำบากใจอะไร...ก็ไม่เป็นไรนะ” 

“อยากสิ! อยาก ฉันอยากเข้ากลุ่มกับพวกเธออยู่แล้ว >v<” กรี๊ด!ฉันนึกว่าอยู่ที่นี่จะไม่มีเพื่อนซะอีก ดีใจจัง! 

ขี้เหร่แบบนี้ก็มีความสุขดีเนอะ...อาหลิน /\O/\ 

 

 

ริว:Talk 

16.00 เลิกเรียน 

“ใครก็ได้ที่ยากๆหน่อย...ใครนะ” 

ผมเดินพึมพำอยู่คนเดียวในขณะที่กำลังใช้ความคิดอย่างหนักว่า ผู้หญิงคนไหนกันที่ไอ้ไนท์จะจีบได้ยากที่สุด 

ถึงยังไม่ได้เล็งสาวคนไหนเอาไว้เลย แต่ผมก็รู้แน่ๆว่า จะต้องเป็นคนที่ทำให้ไอ้ไนท์ปวดหัวมากที่สุด หึหึ 

จะต้องเป็นผู้หญิงประเภทที่ไอ้ไนท์มันเกลียด อย่าง...ผู้หญิงที่จู้จี้ เรื่องมาก เอาแต่ใจ ใช่! พวกนี้เข้าข่ายน่ารำคาญทั้งนั้น 

แต่ จะต้องให้น่ารำคาญ ใช่...ต้องเอาให้น่ารำคาญสุดๆไปเลย ไอ้ไนท์คงต้องฝืนใจสุดแสน ^/\^ ตอนที่มันพยายามจีบ จะต้องเป็นช่วงเวลาที่ปวดหัวทรมาทรกรรมที่สุดในชีวิตมันแน่ 

คนอย่างไอ้ไนท์น่ะโกหกตัวเองไม่เป็น ไม่ชอบฝืนทำอะไรที่ตัวเองไม่ชอบ 

แล้วมันก็จะแพ้ผมไปในที่สุด เหอเหอเหอ OVO 

ใครดีนะ ใครดีนะ… 

ผมเดินวนเวียนไปรอบๆโรงเรียนพลางไล่ลำดับสาวๆทุกคนที่น่ารำคาญที่สุดในโรงเรียน 

อ๊ะนั่น! ยัยพวกชะนีสะเหล่อ นี่นา O.O พวกหล่อนกำลังเดินคุยส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวกันแบบดังลั่นสุดฤทธิ์สุดเดชกันยกแก๊ง 

ความแสบซ่าส์สะเด็ดของแม่สาวแก๊งนี้เป็นที่รู้กันทั้งโรงเรียน ว่าทั้งเริ่ดทั้งเชิดทั้งหยิ่งและน่ารำคาญเป็นที่สุด แถมเป็นกลุ่มที่เรียนได้ที่โหล่จนบรรดาครูหลายคนต่างเพ่งเล็ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนักอ่ะนะ ก็พวกเธอเป็นลูกเศรษฐีคนรวยคนดังกันทั้งนั้นเลยนิหน่า –.– 

และเหมือนว่าพวกเธอจะมีความสามารถพิเศษในการพยายามแต่งตัวให้ดูเลิศหรูด้วยข้าวของเครื่องใช้ต่างๆที่ขวนขวายซื้อหามา ทั้งๆที่หน้าตาก็ไม่เห็นจะได้สัปปะรด ได้กล้วยได้มะละกออะไรเลย – –; 

แถมยังแต่งซะพะรุงพะรังจนออกมาดูเหมือนราวแขวนกิ๊พช็อฟเดินได้ซะมากกว่า =_= พวกเธอเป็นสาวๆกลุ่มที่ผมไม่เคยคิดที่จะให้ความสนใจเลยแม้แต่น้อย พวกนี้น่ะน่าเบื่อน่ารำคาญจะตาย 

และใช่...ทั้งน่าเบื่อ น่ารำคาญ! แค่ผู้หญิงคนใดคนหนึ่งในกลุ่มนี้ ไอ้ไนท์ก็ทนไม่ไหวแล้ว ก็มันน่ะหยิ่งจะตาย สาวคนไหนที่อยากคบกะมันจะต้องทำตัวไม่น่ารำคาญต้องไม่บ่นต้องไม่เรื่องมากเอาแต่ใจ ไม่อย่างนั้น อด... 

แต่คราวนี้ไอ้ไนท์กลับต้องเป็นฝ่ายมาเอาใจผู้หญิงที่ ทั้งไม่ชอบทั้งทั้งน่ารำคาญประเภทที่ว่าแค่ได้ยินเสียงก็สุดจะทนแล้วน่ะ ลองคิดดู... 

ส่วนตัวผมเองน่ะเหรอ ของแค่นี้ ทนนิดทนหน่อยจะเป็นไร แค่หว่านเสน่ห์ใส่ทีสองทีก็ยอมคบด้วยแล้ว ง่ายจะตาย... 

นั่น ดู...ไม่ทันไร แก๊งยัยอะไรนั่นก็เดินไปด่าแว๊ดๆหาเรื่องกับสาวๆอีกกลุ่มเฉยเลย ผู้หญิงอะไร ทำตัวไม่น่าคบ –*– 

อะ...แต่จะว่าไป ผู้หญิงกลุ่มที่กำลังโดนหาเรื่องอยู่ตอนนี้ก็ไม่น่าคบพอกันแหละ... –0–;; 

....ก็หน้าตาพวกเธอแต่ละคนน่าเกลียด ซะขนาดนั้น... 

ผู้หญิงกลุ่มนี้ก็เป็นที่กล่าวขานในโรงเรียนเหมือนกันว่าเป็นแก็งค์ที่มีแต่ผู้หญิงขี้ริ้วขี้เหร่แต่ดันเรียนเก่งเป็นบ้า  

ผมเองก็ไม่เคยสนใจเรื่องของผู้หญิงกลุ่มนี้ซักเท่าไหร่ เวลาเดินผ่านไปผ่านมาก็ไม่เคยมอง (ก็แต่ละคนมีอะไรชวนให้น่ามองตรงไหน –*–;) 

"ทำไมพวกเธอไม่หยุดหาเรื่องพวกเรา แล้วเอาเวลาไปทำอย่างอ่ื่นไม่ดีกว่าเหรอ พวกคนที่ท่ี่ชอบเอาแต่ทับถมคนอื่นน่ะ ไม่มีวันพัฒนาตัวเองให้เก่งขึ้นได้หรอกนะ!" 

อะโห้...พูดได้ตรงใจมาก ใช่จนอยากจะปรบมือให้เลย!...จู่ๆผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มขี้เหร่ก็พูดใส่พวกสาวๆที่มาหาเรื่องนั่น แต่ดูเป็นการพยายามพูดสอนด้วยเหตุผลซะมากกว่าจะเป็นการโต้เถียงกลับ ยัยพวกสะเหล่อขี้อวดที่ดีแต่ทำเชิดใส่คนอื่นคงไม่เคยเจอใครพูดแบบนี้มาก่อนต่างพากันอึ้งไปเป็นแถบ 

สาวร่างเล็กที่เป็นคนพูดสั่งสอนอีกฝ่ายกำลังยืนลำ้มาข้างหน้า เพื่อนๆของเธออีกสี่คนเล็กน้อย และถึงหน้าตาของพวกเธอแต่ละคนล้วนโดดเด่นสูสีไม่แพ้ (– –lll) แต่ผมก็สามารถสัมผัสได้ถึงความโดดเด่นของสาวแว่นตัวเล็กท่าทางฉลาดๆคนนั้น 

อ๊ะ!...ฮ่า เจ๋งล่ะ! (ODO)++ 

จู่ๆความคิดแผนไอเดียสุดบรรเจิดก็เกิดขึ้นในหัวอย่างทันทีทันใด ซึ่งมันเจ๋งยิ่งกว่าแผนไหนๆที่เพิ่งคิดมาก่อนหน้านี้ซะอีก 

คราวนี้แหละ...แกเสร็จฉันแน่...ไอ้ไนท์ เหอ เหอ 

 

 

ตอนต่อไป - 5 แกล้อฉันเล่นใช่มั้ย? 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}