sunnie🌞
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปลายฝัน...part 3 : nothing

ชื่อตอน : ปลายฝัน...part 3 : nothing

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 968

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2562 16:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปลายฝัน...part 3 : nothing
แบบอักษร

ไม่ติดเหรียญ O_< 

 

 

"สรุปคุณทั้งสองคนจะรับเด็กหญิงปลายฟ้าเป็นบุตรบุญธรรมใช่มั้ยคะ?" 

"ใช่ค่ะ/ใช่ครับ" 

"เชิญเซ็นตรงนี้เลยค่ะ" 

นิ้วเรียวของแม่ชีสาวชี้ไปที่บริเวณจุดไข่ปลาข้างล่างกระดาษ สองสามีภรรยามองหน้ากันเล็กน้อยก่อนที่ภรรยาจะตัดสินใจจรดปลายปากกาลงไปด้วยความมั่นใจ... 

...เธอรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้ตั้งแต่แรกพบ ดังนั้นเธอตัดสินใจมาดีแล้วว่าจะรับปลายฟ้าเป็นบุตรบุญธรรม 

"ปลายฟ้า...ออกมาสิ" แม่ชีสะกิดเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่อยู่ด้านหลังตนเบาๆ 

"...ออกมาเร็วๆ" แต่ปลายฟ้าประหม่าเกินกว่าจะเดินออกมา เธอดึงชายกระโปรงสีดำสนิทของแม่ชีเอาไว้แน่น 

"ปลายฟ้า..." 

"ปลายฟ้าไม่ไป ปลายฟ้าจะอยู่กับปลายฝัน" เสียงเล็กส่งเสียงออกมาเบาๆ น้ำตาใสหยดแหมะลงบนพื้นเมื่อถูกแม่ชีดึงให้ออกมายืนข้างหน้า 

"...ปลายฝัน?" ฝ่ายภรรยาถามขึ้น "ใครเหรอคะ?" 

"อ๋อ ฝาแฝดของปลายฟ้าน่ะค่ะ" 

"ฝาแฝด?" 

"ใช่ค่ะ เป็นแฝดพี่" 

"คุณแม่คะ ฮึก ปลายฟ้าไม่ไปนะ" ปลายฟ้าหันไปหาแม่ชีพร้อมกับใช้มือเล็กๆกระตุกชายกระโปรงของเธอเบาๆ 

"ไม่ไปไม่ได้ พวกเขามารับหนูนะ" แม่ชีพยายามใจเย็น เธอก้มลงไปบอกเด็กน้อยเสียงเรียบ "หนูจะมีคุณพ่อคุณแม่จริงๆแล้วนะคะ" 

"แต่ปลายฝัน..." 

"ปลายฝันไม่..." 

"ฉันจะรับเลี้ยงปลายฝันด้วยอีกคนค่ะ" เสียงของภรรยาทำให้สามีหันมามองด้วยความตกใจ 

"แต่ที่รัก เรามีเงินไม่พอสำหรับสองคนนะ" เขาพูด น้ำเสียงเป็นกังวล...ตอนนี้เขาเป็นเพียงพนักงานออฟฟิศธรรมดา แค่เลี้ยงเด็กคนเดียวก็แทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว 

"แต่ฉันสงสารแฝดอีกคนนี่คะ เอาน่า...เดี๋ยวฉันช่วยคุณทำงานหาเงินเองนะคะ" ภรรยาส่งยิ้มหวานให้คุณสามี 

"...ก็ได้ครับ" และมันทำให้เขาใจอ่อนได้อย่างง่ายดาย 

อะไรที่ทำให้ภรรยาสุดที่รักของเขามีความสุข เขาก็พร้อมจะทำ 

"แล้วไหนคือปลายฝันเหรอคะ?" 

"เธอเล่นทรายอยู่ข้างนอกน่ะค่ะ...ถึงทั้งสองคนจะเป็นฝาแฝดกัน แต่ปลายฝันดื้อและซนกว่าปลายฟ้ามาก คุณแน่ใจนะคะว่าจะรับเธอไปเลี้ยงด้วย?" แม่ชีถามด้วยความเป็นห่วง ปลายฝันเป็นเด็กที่ดื้อที่สุดในสถานรับเลี้ยง เธอมีเพื่อคนเดียวคือปลายฟ้า และด้วยความที่เธอเป็นคนไม่ยอมใคร เธอจึงมีข้อดีคือ...สามารถปกป้องปลายฟ้าได้ 

"แน่ใจค่ะ" ภรรยาพยักหน้า เธอยิ้มให้ปลายฟ้าก่อนจะพูดต่อ "ถ้าปลายฝันไปด้วย หนูจะยอมไปอยู่กับแม่ใช่มั้ยคะ?" 

"...." ปลายฟ้าพยักหน้าแทนคำตอบ 

"น่ารักที่สุดเลยค่ะ" 

"เชิญเซ็นตรงนี้เลยค่ะ" แม่ชียืนกระดาษอีกแผ่นมาให้ภรรยา เธอรับมันมาก่อนจะเซ็นชื่อของตัวเองลงไปในช่องว่าง 

"เรียบร้อยแล้วค่ะ ตอนนี้เด็กหญิงปลายฟ้าและเด็กหญิงปลายฝันเป็นบุตรบุญธรรมของคุณทั้งสองคนโดยสมบูรณ์แล้ว" 

. 

. 

. 

. 

. 

...เคยรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นที่สองตลอดเวลามั้ย? 

ฉันรู้สึกแบบนั้นมาตั้งแต่เกิดเลยล่ะ 

"...หนูวาดรูปเก่งจังเลยนะปลายฟ้า สวยมากๆเลยค่ะ" แม่ชีในสถานรับเลี้ยงชอบพูดแบบนี้กับน้องของฉันเวลาเรียนวาดรูป 

แล้วถ้าเป็นฉันล่ะ... 

"คุณแม่คะ ของหนูสวยมั้ย?" 

"อืม ก็ดีนะ" 

'...คำตอบที่ได้รับมักแตกต่างไปตามบุคคล' ฉันเรียนรู้มันมาตั้งแต่เด็กและพยายามที่จะเข้าใจ 

. 

. 

. 

"รางวัลชนะเลิศการประกวดเขียนเรียงความระดับประถมต้นได้แก่...เด็กหญิงปลายฟ้า ทรัพย์กังวานค่ะ" 

แปะๆๆๆ 

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น...ข้างๆปลายฟ้า หน้าเหมือนปลายฟ้า ยิ้มเหมือนปลายฟ้า ตัวสูงเท่าปลายฟ้า แต่ต่างกันตรงที่ฉันกำลังปรบมือ ส่วนปลายฟ้ากำลังยื่นมือไปรับรางวัล... 

"รางวัลรองชนะเลิศการประกวดเขียนเรียงความระดับประถมต้นได้แก่...เด็กหญิงปลายฝัน ทรัพย์กังวานค่ะ" 

...ตลกชะมัด ฉันคิดว่าฉันทำเต็มที่ซะแล้วอีก แต่ก็ยังไม่ดีพอจะชนะได้สินะ 

"ยินดีด้วยนะปลายฟ้า" 

"ขอบคุณนะคะพี่ฝัน เป็นเพราะพี่ช่วยสอนหนูแท้ๆเลย" คนที่หน้าเหมือนฉันราวกับส่องกระจกกอดฉันแน่นจนเกือบหายใจไม่ออก...ฉันกอดตอบเธอ 

ฉันหมายความตามอย่างที่พูดจริงๆ ฉันยินดีกับชัยชนะของเธอ ฉันชอบเห็นเธอยิ้มมากกว่าร้องไห้ เพราะเธอเหมือนฉัน เวลาเธอเศร้า ฉันจึงเหมือนมองเห็นตัวเองเศร้าไปด้วย... 

"เก่งมากลูก" คุณแม่เข้ามาอุ้มปลายฟ้าขึ้นไปไว้ในอ้อมแขน เธอหอมแก้มปลายฟ้าฟอดใหญ่เลยล่ะ 

"ปลายฝันก็เก่งเหมือนกันนะ" คุณพ่อยิ้มให้ฉันก่อนจะจูงมือฉันเดินตามคุณแม่กับปลายฟ้าไป 

...บางทีฉันก็สงสัยนะ ว่าทำไมฉันถึงถูกนึกถึงเป็นอันดับที่สองเสมอ 

. 

. 

. 

"พี่ฝัน ฟ้าตื่นเต้นจัง ฟ้าทำไม่ได้แน่ๆ" 

"อย่าคิดอย่างนั้นสิ ซ้อมบทมาดีแล้วไม่ใช่เหรอ?" 

"ก็ใช่ แต่ก็ยังกลัวอยู่ดี" 

"ไม่ต้องกลัวหรอก พี่อยู่ตรงนี้ทั้งคน" 

"แต่ฟ้าไม่ได้เก่งเหมือนพี่ฝันนี่" 

"...พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ" 

...ฉันอยู่รองจากเธอเสมอเลยนะ 

"จริงๆนะ พี่ฝันต้องได้เป็นนางเอกแน่เลยอ่ะ" 

"ไม่หรอก..." 

"ใครจะคัดก่อน ปลายฝันหรือปลายฟ้า" 

"ไปก่อนเลย" ฉันยิ้มให้ปลายฟ้า "สู้ๆนะ" 

"อื้ม" เธอยิ้มยิงฟันก่อนจะเดินเข้าห้องไป 

. 

ประกาศผลการคัดเลือกตัวละครในการแสดงละครเวทีเรื่องซินเดอเรลล่า 

ซินเดอเรลล่า : ปลายฟ้า ม.3/1 

น้องต่างแม่ 1 : ปลายฝัน ม.3/1 

. 

"....." 

...ฉันพยายามไม่มากพออีกแล้วสินะ 

"ยินดีด้วยนะปลายฟ้า!" 

"เธอเหมาะกับบทนี้ที่สุดเลย" 

"ฉันจะไปเชียร์เธอวันแสดงนะ!!" 

'...นางเอกมักจะเป็นที่สนใจของคนทั่วไปเสมอ' ฉันรู้ดีและพยายามที่จะไม่อิจฉา... 

...ถึงแม้มันจะเป็นไปได้ยากก็ตาม 

. 

. 

. 

"ใครจะคัดก่อน ปลายฟ้าหรือปลายฝัน" 

"...ขอพี่คัดก่อนได้มั้ย?" 

"ได้สิ ฟ้ายังตื่นเต้นอยู่เลย" 

ฉันพยักหน้าให้ปลายฟ้า เดินออกไปกลางวงของกลุ่มคน เพลงถูกเปิดขึ้นโดยฝ่ายเครื่องเสียง ฉันหลับตา รวบรวมสมาธิทั้งหมดก่อนจะเริ่มเต้นไปตามจังหวะแบบที่ได้ฝึกซ้อมมาทั้งเดือน 

ฉันพยายามกับการคัดเชียร์ลีดเดอร์มาก ซ้อมจนแทบไม่ได้นอน ปวดขา ปวดตัวก็อดทนมาตลอด และฉันหวังว่าฉันจะทำสำเร็จ... 

กร็อบ... 

ตึง!!! 

"พี่ฝัน!!!" 

...เหมือนความพยายามของฉันมันจะมาก 'เกินไป' 

. 

"เธอเต้นดีมาก พวกเราทุกคนอยากให้เธอเข้าร่วมทีมกับเรานะ แต่ว่า..." 

"...." 

"...ขาของเธอหักและมันคงหายไม่ทันวันแข่งแน่ๆ พวกเราก็เลยหาคนที่เต้นเหมือนเธอมากที่สุดมาแทน" 

"...." อีกแล้วเหรอ 

"ปลายฟ้าจะขึ้นแสดงแทนเธอเองนะ ไม่ต้องห่วง" 

. 

'...ต่อให้พยายามมากขนาดไหน จนไม่ได้นอน จนสอบตก แต่ถ้ามันไม่ใช่ที่ของเรา...ยังไงมันก็ไม่ใช่อยู่ดี' ฉันบอกกับตัวเองแบบนั้นแต่ความจริงแล้ว... 

...ฉันกำลัง หลอก ตัวเองมากกว่า 

.

.

.

"พี่ฝันมีคนที่ชอบรึยัง?"

"จะ จู่ๆมาถามอะไรแบบนี้เนี่ย!?"

"ฮั่นแหน่ มีแล้วแน่ๆเลย"

"ไม่มี!!"

"อย่าโกหกไปหน่อยเลยน่า หน้าแดงหมดแล้ว"

"ไปไกลๆเลยนะฟ้า พี่ไม่เล่น!"

"บอกฟ้ามาเถอะ สัญญาว่าจะไม่บอกใคร"

"...."

"บอกหน่อยน้าาาา"

"...."

"น้าๆๆๆๆ"

"...เกรท"

"ฮะ? คนที่เล่นเป็นเจ้าชายชาร์มมิ่งเมื่อสองปีที่แล้วน่ะเหรอ?"

"...อืม"

"...."

. 

"ฝัน แกชอบเกรทไม่ใช่เหรอ?" 

"...ใช่ มีอะไร?" 

"ฉันเห็นฝาแฝดแกกอดกับเกรทอยู่หลังโรงเรียนอ่ะ" 

"ฮะ?" 

"จริงๆนะ นี่ไงหลักฐาน" 

"...." 

. 

'...ภายใต้รอยยิ้มไร้เดียงสาอาจมีคำโกหกมากมายซ่อนอยู่' ความพยายามของฉันกับการเป็นที่สองซ้ำแล้วซำเล่า... 

...ได้จบลงแล้ว 

. 

. 

. 

. 

. 

ปัจจุบัน 

"พ่อ!!!!" 

ฉันกอดร่างไร้วิญญาณของพ่อเอาไว้แน่น หยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้มไม่หยุด 

"ทำไมถึงทำแบบนี้!?" 

"มีคนสั่งให้เราทำ" 

"ใคร" 

"ท่านเคย์" 

"...." 

"เขาไม่อยากให้ใครมากวนใจคุณหนูปลายฟ้าน่ะ" 

"...ปลายฟ้า?" 

"เขาสั่งให้ฆ่าเธอด้วย..." 

"ยะ อย่านะ กรี๊ดดดด!!" ฉันหลับตาลงด้วยความกลัว 

"...." 

เสียงภายนอกเงียบลง และฉันยังไม่ได้โดนทำร้าย 

"สวัสดี" 

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงน่ากลัวนั่นด้วยใจสั่นระริก...ผู้หญิงที่มีใบหน้างดงามราวเทพธิดา ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองมาที่ฉันก่อนที่ริมฝีปากสีแดงสดจะเหยียดยิ้ม 

"ปลายฝันใช่มั้ย? ฉันอลิเซียนะ" ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ...คนพวกนั้นตายหมดแล้ว 

"ดูเหมือนลูกชายคนจะทำเอาไว้เจ็บแสบน่าดูเลยเนอะ" 

"...ลูกชาย?" 

"เธออยากแก้แค้นมั้ยล่ะ?" 

"...." 

"อยากทรมานเคย์เหมือนที่เขาทำกับพ่อของเธอมั้ย?" 

"...ฉันอยากฆ่ามัน" 

"ให้ตายทันทีมันจะไปสนุกอะไรล่ะ?" 

"...." 

"มันต้องทรมานให้ตายช้าๆสิถึงจะถูก" 

"...." 

"ฉันมีวิธีนะ แต่...มันต้องแลกกับชีวิตของเธอ" 

"...." 

"เธอจะยอมแลกมันกับการแก้แค้นอันหอมหวานนี้มั้ยล่ะ?" 

"...ฉันยอม" ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ฉันแค่อยากแก้แค้นคนที่มันทำเรื่องเลวทรามกับเราเอาไว้...แค่นี้ก็คุ้มกับชีวิตนี้แล้ว 

"หึ ใจกล้าดีจริงๆ แต่...ฉันล้อเล่นน่ะ" 

"...หมายความว่ายังไง?" 

"เธอจะไม่ตาย เพราะฉันจะช่วยเธอ" 

"...." 

"แลกกับการที่เธอทำตามที่ฉันบอกทุกอย่างและห้ามทรยศฉัน ทำได้มั้ยล่ะ?" 

ฉันพยักหน้า 

"ดีมาก เป็นอันว่า...เราตกลงกันแล้วนะปลายฝัน" 

มือเร็วยื่นมาหาฉัน ฉันมองมันเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจยืนมือไปจับ 

"...ยินดีที่ได้ร่วมงาน :)" 

. 

. 

. 

ขอโทษที่มาช้านะคะ คือช่วงนี้เราตันๆน่ะค่ะ เรากะว่าเราจะพยายามบรรยายให้น้อยลง เราจะได้อัพได้บ่อยขึ้น ขอบคุณทุกคนที่ยังรอนะคะ 

ถ้าใครอยากอ่านอีกก็ขอคนละเม้นให้เราได้ชื่นใจหน่อยนะคะ สัญญาว่าจะมาอัพให้บ่อยขึ้นตามกำลังใจที่ได้รับจากทุกคนค่ะ 

...รักนะคะ 

ความคิดเห็น