เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

67.2 จับคู่ร่วมงานเต้นรำ

ชื่อตอน : 67.2 จับคู่ร่วมงานเต้นรำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 86

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2562 12:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
67.2 จับคู่ร่วมงานเต้นรำ
แบบอักษร

ใต้ฟากฟ้ามีเรื่องราวความรักมากมายสมหวัง และมิสมหวัง  

         ความรักมีจำนวนมากพอๆกับความฝัน และความหวัง ความจริงนั้นพวกมันมีมากมายมหาศาลล้วนแล้วสิงสถิตในดวงใจของเหล่าสิ่งมีชีวิตต่างๆ ความพวกนี้คือพลังคอยผลักดันและขับเคลื่อนชีวิตให้มุ่งสู่สถานที่ที่เราต้องการบ้างหรือนำพาสู่สถานที่ที่ไม่ต้องการบ้าง นักไวโอลินสาวเรียนรู้ และมองเห็นเรื่องราวชีวิตมากมายที่กำลังเดินตามทางของพวกนางเพื่อตอบสนองต่อความต่างๆ นางเปรียบเป็นหนึ่งนักเดินทาง ท่องโลกเพื่อสร้างบทเพลง และขับขานท่วงทำนองอันแสนวิเศษ นางรับรู้ความจริงมากมายราวดวงดาว และหากถามว่า 

         ระว่างความรัก และความฝันอะไรมีมากกว่ากัน คนเราเชื่อมั่นในอะไรมากกว่ากัน 

         นางเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น หูยิน นักไวโอลินสาวเคยยินคนผู้หนึ่งกล่าวไว้ว่า “ทุกคนมีความฝัน และน้อยคนยังมีมันอยู่” ความหมายของวลีนี้ตีความได้อย่างง่ายดายว่า สมัยยังเล็กยังเด็กทุกชีวิตมีความฝัน แต่พอเติบโตเป็นผู้ใหญ่ทุกชีวิตก็เริ่มลืมเลือนความฝัน ละทิ้งความฝัน ปล่อยมันทิ้งไว้ในอดีตอันสวยงาม และน่าจดจำ มิใช่เรื่องผิดหรือเรื่องน่าอายที่ไม่ยอมทำตามความฝัน เพราะว่าคนเราเป็นเช่นนั้น ระหว่างเส้นทางชีวิตมีเรื่องราวเกิดขึ้นมิน้อยเลย แต่ละเรื่องราวย่อมกระทบ และกระแทงความฝันให้แตกสลาย แท้จริงเป็นอย่างที่คนผู้นั้นกล่าว “ผู้ใหญ่เลือกทุ่มเทให้ความรักมากกว่าความฝัน” 

         เพราะความฝันยากจับต้อง และแลเลือนราง เปรียบดังแสงสว่างริบหรี่ที่อยู่ไกลเกินกว่าเอื้อมคว้า  

         แตกต่างจากความรักที่เหมือนจะคว้ายากเช่นกัน แต่ว่ามันมีตัวตนชัดเจน เราสามารถมองเห็นมัน รับรู้รูปร่างของมัน เข้าใจความหมายของมัน เมื่อใดที่รู้ว่าตัวเองมีความรัก เมื่อนั้นเราจะพบว่าโลกทั้งใบที่เรามองเห็นนั้นเปลี่ยนไปจากเดิม  

         ภาพที่เรามองเห็นแลมีความสุขเบ่งบาน เสียงที่เรายินฟังไพเราะอย่างอัศจรรย์ กระนั้นความรักเป็นเช่นเดียวกับความฝัน นอกจากมันจะช่วยเติบเต็มหัวใจเราแล้ว มันอาจนำมาซึ่งความเจ็บปวดที่ยากรับไหว นั้นคือชีวิต ความจริงที่ว่าบางครั้งรักใครสักคนก็เป็นเรื่องที่น่าเจ็บปวด มีความรักไม่น้อยสมหวัง กระนั้นมีความรักมิน้อยเช่นกันผิดหวัง นักไวโอลินสาวรู้ว่ามันมีผลร้าย แต่ยังคงเฝ้าตามหาอย่างกล้าหาญ นางคิดอย่างไรนะ ทำไมถึงเชื่อมั่น และเลือกใช้ชีวิตที่แบกรับความปรารถนาอันแรงกล้า มือซ้ายถือความฝัน มือขวาถือความรัก หลับตาและโอบกอดสองความแนบอก และกระซิบแด่ดวงดาวอันไกลโพ้นว่าอยากพบคนที่สามารถเคียงคู่นาง เล่นดนตรีกับนาง  

         นางเริ่มมีความฝันที่อยากสมหวังในความรักตั้งแต่เมื่อใด 

         อาจเมื่อตอนที่คุณพ่อหลับนิทราตลอดกาลแล้ว นางคงเหงากระมัง 

         เหงามากๆ 

         “เหมาะกับเจ้า” 

         ณ คฤหาสน์ตระกูลอีธาน อีธานเอ่ยชมชุดราตรีสีแดงกุหลาบบนเรืองร่างสตรีสาวงาม นางแย้มยิ้มตอบเขา ไม่พูดอันใดเป็นพิเศษ แม้นดีใจที่เขาชม 

         วันนี้ยามเช้าลีโอน่ากวน เอ้ย ปรับความเข้าใจกับน้องสาวแฟน นางใช้แรง..ไม่มากเท่าไหร่ในการพูดคุย และสื่อสารกับเจ้าตัวยุ่งที่ทำตัวเหมือนเม่นน้อยพร้อมสลัดขนแหลมใส่นักไวโอลินสาวทุกเมื่อ ซึ่งมีบ่อยครั้งไดอาเรียเหวี่ยงใส่ลีโอน่าอย่างเกรี้ยวกราดปานมังกรร้าย เคราะห์ดีนักไวโอลินสาวใจแข็ง แถมใจเย็นสุดๆ นางฉลาดพอเตรียมโล่ป้องกันไฟมังกร เวลาใดหนูมังกรน้อยพ่นไฟ นักไวโอลินสาวก็ยกโล่ป้องกัน มิวายยังเสริมพลังให้โล่กลายเป็นเกราะสะท้อนการโจมตีที่สวนคืนมังกรน้อยจนนางอกแตกตาย 

         “ถ้าเจ้าเหนื่อยก็ลืมๆมันเถอะ เดี๋ยวคุยกับนางเอง” 

         หมายถึงเรื่องน้องสาว พี่ชายสุดหล่ออย่างอีธานปล่อยปละละเลยนางมากก็จริง แต่พอถึงคราวต้องสั่งสอนจริงๆจังๆ อีธานดุโคตรๆ ลีโอน่าส่ายหน้าปฏิเสธชายหนุ่มด้วยความหวังไม่อยากให้น้องสาวโดนพี่ชายดุ นางยิ้มและ “นางน่ารักน่าชัง” 

         เด็กแบบไดอาเรีย ลีโอน่าชอบนะ คุณหนูน้อยเหมือนม้าพยศที่ยากกำราบ นั้นแหละที่ทำให้ลีโอน่าสนุก อยากกำราบม้าน้อยตัวนี้ 

         “..” 

         รอยยิ้มนางช่างอ่อนละมุน กระนั้นมองแล้วใจคอไม่ดี อีธานกะพริบตาซ่อนความสงสัยอย่างรวดเร็ว หวังว่าเรื่องเขาคิดคงไม่กลายเป็นจริง ทว่าเขาคงไม่รู้อย่างเรื่องกลัวน้องสาวอกแตกตาย นั้นก็กลายเป็นเรื่องจริงแล้ว “ท่านพี่ถอยห่างจากสตรีนั้นเร็ว!!”  

         หนับ 

         แว่วเสียงใสดังแต่ไกล ครั้นไม่นานปรากฏร่างน้อยกระโดดสวมกอดเอวอีธานจากข้างหลัง ไดอาเรียจะไปงานเต้นรำเช่นกัน นางจักไป ไป ไปแน่ ไม่โกหก คุณหนูน้อยกอดพี่ชาย และลอบส่งสายตาอาฆาตให้ลีโอน่า คุณหนูน้อยไม่มีทางปล่อยนางจิ้งจอกเก้าหางเกาะแกะพี่ชาย เกี้ยวพาราสีพี่ชายสุดรัก นางจะเป็นก้างขวางคอ หักธงความรักเน่าๆทิ้งซะ นางทำแน่ ขอสาบานด้วยชื่อตระกูลอีธาน 

         “..”ลีโอน่าก็แกร่งเกิน โดนจ้องเหมือนจะฆ่าหักคอ นางยังคลี่ยิ้มงามๆให้อีกฝ่าย 

         หากไดอาเรียสาบานจริง ลีโอน่าก็อยากเฝ้ารอเห็นคุณหนูน้อยแก้คำสาบานั้นนะ ฮึๆ 

         “ไดอาเรียจัง” 

         งานเต้นรำจำเป็นต้องมีคู่ควง ชายชาย หญิงหญิง ชายหญิงก็แล้วแต่ ปกติคนที่ไม่พาคู่ควงมางานจะเป็นพวกผู้เฒ่าฐานะอาวุโสระดับสูงที่มาร่วมงานเพียงคนเดียวพร้อมด้วยขบวนผู้คุ้มกันสองสามคน อีธานได้รับเชิญในฐานะเจ้าบ้านตระกูลอีธาน ชายหนุ่มธรรมดาที่ไม่ธรรมดา เขาเข้าร่วมงานเลี้ยงแบบนี้เพราะมีจุดประสงค์แอบแฝง อาทิ อยากสืบข่าว อยากรับรู้ความเคลื่อนไหวขั้วอำนาจต่างๆ และอาจดูไม่น่าเชื่อ แต่อีธานอยากให้ไดอาเรียสัมผัสประสบการณ์ของชนชั้นสูงเผื่อว่าหน้าน้องสาวต้องเจอสังคมเช่นนี้  

         หากเป็นเมื่อก่อนอีธานคงพาไดอาเรียเข้าร่วมงาน แต่ตอนนี้เขามีคู่แล้ว  

         ไดอาเรียโดนทิ้งค่ะ แม้นจะปลอบน้องสาวเช่นไร ความจริงไหนเลนจะเปลี่ยน คุณหนูน้อยมิอยากเชื่อพี่ชายแท้ๆทิ้งน้องสาวลงคอ เพราะเจอนางปีศาจ เจอกันไม่นานก็ยกตำแหน่งคู่ควงให้แล้ว โหดร้าย!! ท่านพี่บ้าที่สุด ไดอาเรียกรีดร้อง ดิ้นๆ ถ้าไม่ติดอีธานเป็นพี่ชาย นางอยากรุก อยากขย่มพี่ชายเหมือนกันนะ แต่ก็นั้นแหละ ต่อให้นางน้ำตาแตก อ้อนเพียงใด อีธานก็หน้านิ่งตอบ “ไม่” 

         อย่างไรก็ดีที่ลีโอน่ามีนารีคอยให้ความช่วยเหลือ ดวงดาวน้อยคิดไว้แล้วมันต้องเป็นเช่นนี้ นางเลยอัญเชิญเจ้าเนื้อตัวน้อยอย่างนิกุมาควงคู่ไดอาเรีย ทั้งสองเหมาะสมกันปานกลิ่นใบทองหยก ไดอาเรียงงเป็นไก่ตาแตก ทำไมนางต้องคู่นิกุด้วย น นางไม่อยากคู่กับสุกรนะ!! 

         ปากบอกเช่นนั้น แต่ใจจริงยอมรับนิกุ กระนั้นความรักที่มีต่อพี่ชายช่างแรงกล้า กว่านารีจะกล่อมไดอาเรียสำเร็จเล่นเสียเวลาไม่น้อย สุดท้ายเมื่อเห็นดวงดาวน้อยเริ่มหน้าดำทะมึน คุณหนูน้อยกลืนน้ำลายอึก ยอมคู่นิกุก็ได้ ดีกว่าให้เข้าร่วมงานคู่นารี ดวงดาวน้อยอยากเข้าร่วมงานเช่นกัน แต่นางติดธุระส่วนตัว งานนี้เลยปล่อยให้ไดอาเรียเป็นไท มีอิสรภาพ อยากทำอะไรก็ทำ  

         ส่วนเรื่องเก็บข้อมูลนารีแอบยกงานนั้นให้นิกุ ให้หมูป่าน้อยเฝ้าสังเกตพฤติกรรมคุณหนูน้อย ไม่ว่านางทำอะไร เจออะไร จงจำไว้แล้วกลับมาเล่าให้นารีฟังอย่างละเอียด “ต้องฝากนิกุดูแลแล้ว” ดวงดาวน้อยจิ้มพุงอวบ ซ่อนรอยยิ้มพิศวงใต้พัดกระดาษลายเทือกเขา ความจริงนางไม่ได้มอบหมายงานลับให้นิกุหรอก อย่างน้อยก็ไม่มอบให้อย่างเปิดเผย นางเพียงแค่อาศัยนิกุ และใช้อีกฝ่ายเท่านั้น 

         การเป็นผู้นำต้องรู้หลักการใช้หมาก หมากที่ชีวิต 

         “แต่ไดอาเรียจัง..เหมือนโกรธ” 

         สาวอวบตัวน้อยก้มหน้างุด ท่าทางไม่มั่นใจจักดูแลไดอาเรียไหว นารีเข้าใจ “ขอแค่อย่าให้นางกวนพวกพี่อีธานก็พอ” 

         “อ อือ” 

         ถ้าไดอาเรียสติแตก นิกุเร่งเครื่องเอานมพุ่งชนคุณหนูน้อยซะเลย!! แกล้งสำอ่อยก็ได้ เห็นไดอาเรียใจเด็ดใจร้ายเช่นนั้น แต่จริงๆนางใจดีมากนะ ไม่กล้าปล่อยนิกุล้มลงหรอก นารียิ้มพรายเตรียมยัดยาให้นิกุใช้ในกรณีฉุกเฉิน แต่หมูป่าน้อยไม่กล้ารับ แต่ก็โดนนารีแอบยัดใส่กระเป๋าอยู่ดี “ขอให้สนุกนะ” ส่งท้ายอีธาน ลีโอน่า ไดอาเรีย นิกุ หลังจากพวกนางขึ้นรถเรียบร้อย 

         “เอาล่ะ ทีนี้” 

         ส่งเจ้าบ้านหมดแล้ว เหลือแค่พวกนารี เมรัย และเรไร  

         หนับ 

         “เร็วเสียจริง” 

         โดนเมรัยโอบกอดจากข้างหลังปานสัตว์ร้ายโผล่จากเงามืด แผ่นหลังเพรียวบางแนบชิดสัมผัสไอร้อนระอุของยอดพรูแข็งชูชัน หน้าท้องดันแนบก้นนารี หมอผีน้อยเกยคางบนบ่าบาง ส่งเสียงเกียจคร้านฟุ้งกลิ่นสุรา “เรไรไปฝึกวิชาแล้ว บ้านหลังนี้เหลือเราสองหนอแล้วนะจ๊ะ” “ไม่รอเรไรหรือ หือ” “นางบอกไม่ต้องรอ เพราะคืนนี้นางมีเรื่องต้องทำ และใช้เวลานานนนน” 

         ปักษาน้อยอยากแข็งแกร่ง นางฝึกวิชาทุกวันเป็นเรื่องปกติ กระนั้นช่วงนี้ฝึกมากกว่าเดิมเหมือนอยากเติบโตเร็วๆ อยากชนะคู่อริ 

         “ความพ่ายแพ้ทำให้คนเราเติบโตสินะ..ว่าแต่แล้วงานเจ้าเล่า” 

         เรื่องช่วยงานจอมอาคม? ไม่ต้องคอยช่วยแคมเธอรีนหรือ.. นารีส่งสายตาสีเขียวมรกตถาม เมรัยส่ายแก้มนวดแก้มดวงดาวน้อย สวบๆ 

         “โดนข้าฝึกจนหมดแรงแล้ว หึหึ” 

         ชั่วมาก.. นารีพรูหายใจเฮือก บนโลกนี้มีใครอีกไหมนะ นอกจากพวกท่านแม่เมรัยกับนารีที่สามารถรับมือเล่ห์กลแสนชั่วร้ายของหมอผีน้อยปัญญานิ่มตัวนี้ “อะไร ข้าแค่สอนวิชา แล้วนางฝึกจนหมดแรงเฉยๆ” 

         เมรัยแค่คิดว่าไหนๆเห็นจอมอาคมน้อยมีแววแล้ว นางเลยถ่ายทอดวิชาลับให้ซึ่งวิชานี้ตอนฝึกใช้แรงเยอะมาก คนตัวน้อยๆฝึกชั่วโมงเดียวก็สลบแล้ว ฮาๆ 

         “นางสำเร็จวิชาด้วย ข้าได้แกล้งนางด้วย สนุกจะตาย วินวินทั้งสองฝ่าย” 

         “แก้ตัวน้ำขุ่นๆ” 

         วิธีมอบผลประโยชน์ให้เหยื่อนารีก็ใช้บ่อยๆ ปากบอกทำเพื่อผู้อื่น แต่ความจริงตัวเองทำเพื่อความสะใจล้วนๆ แค่คนอื่นได้ผลประโยชน์ร่วมด้วย อย่างนี้ก็ถือว่าได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย  

         “เฮ้อ” 

         “วันนี้นอกจากพวกพี่ลีโอน่าไปร่วมงานแล้วยังมี..งานลับมิใช่เช่นหรือ” 

         “หวังไดอาเรียจะดูแลนิกุดีๆนะ” 

         ร่วมงานเต้นรำครั้งนี้คือฉากหน้า ส่วนฉากหลังคือภารกิจขโมยสมบัติที่ซ่อนอยู่ในสถานที่จัดงาน อีธาน ลีโอน่า และไดอาเรียรู้แผนการแล้ว แต่นิกุที่ถูกดึงมาเกี่ยวข้องด้วย นารีอดห่วงไม่ได้ว่าสาวน้อยตัวอวบจะโดนทิ้งกลางทาง “ไม่ต้องห่วงน้า” เมรัยเชื่อว่าไดอาเรียไม่ทิ้งนิกุหรอก “นางเป็นเด็กดีใช่ไหม” นารีอดยิ้มมิได้ ลูกศิษย์นางดีเลิศทั้งจิตใจ  

         “เปล่า ข้าไม่ได้หมายความว่านางใจดีหรอก แต่ข้าอยากบอกว่าเพราะนางกลัวเจ้าโกรธแล้วเอาแส้เหล็กเฆี่ยนนางต่างหาก ถ้ารู้ว่านางทิ้งนิกุ” 

         “……………..” 

         นารียิ้มค้างมุมปาก ขอบใจเมรัย พูดซะข้าน่ากลัวมากกกกกกก 

         --  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น