กิ๊ก'จ๋าา
email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชนะศึกกลับมาแล้ว

ชื่อตอน : ชนะศึกกลับมาแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2562 00:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชนะศึกกลับมาแล้ว
แบบอักษร

เตชิน.... (ลูกน้องสิบทิศ)

 

นายน้อยสิบทิศเดินขึ้นรถสปอร์ตคันหรูที่ผมนั่งประจำตำแหน่งคนขับอยู่นั้น สายตาเหลือบมองกระจกหลัง เห็นรอยยิ้มของนายน้อย ที่ตั้งแต่ผมรู้จักและได้เลี้ยงนายน้อยมาตั้งแต่เด็กผมไม่เคยได้เห็นมันเลยสักครั้ง นายน้อยเข้าไปหาใครมาที่บ้านหลังนั้นน่ะ ชักอยากรู้แล้วสิ เธอคนนั้นต้องมีอิทธิพลกับนายน้อยมากแน่ๆเลย

 

"เอ่ออ...นายน้อยจะกลับเลยหรือเปล่าครับ" เตชินเอ่ยถามขณะที่ผู้เป็นเจ้านายนั่งอมยิ้มอย่างเหม่อลอย

 

"รอพ่อกูมาตัดริบบ้านหรอครับคุณเตชิน" สิบทิศตอบกลับแบบทีเล่นทีจริง เพราะเขากำลังอารมณ์ดี

 

"ฮ่าาาๆ....ครับๆ คุณชนะศึก" นายน้อยหันมามองหน้าผมด้วยสายตาคาดโทษ

 

"เอ่ออ.... อาทิตย์หน้านายน้อยจะพ้นโทษแล้วน่ะครับ ต้องการให้คุณท่านทั้งสองมารับหรือเปล่าครับ"

"ไม่ต้อง วุ่นวาย" เพราะผมรู้ว่าถ้าพ่อกับแม่ผมมาน่ะ ต้องใหญ่โต วุ่นวายทั้งวิวัฒน์แน่ๆ

 

 

สิบทิศ....

ใกล้แล้วสิน่ะ วันที่ผมจะได้รับอิสระภาพ จริงๆผมอยู่ที่เรือนจำนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่มีใครมาวุ่นวาย ไม่มีใครคอยมาเจ้ากี้เจ้ากาญน์ออกคำสั่งนั่นนี่เว้นแต่ผู้คุมที่วิวัฒน์เท่านั้นแหละ และไม่ต้องกลับไปทำสงครามประสาทกับที่บ้านอีกด้วย เฮ้ออออ.......

 

 

ไอเดีย.....

06:30 น.

กริ๊งงงง กริ๊งงงง กริ๊งงงงง

 

ร่างบางพลิกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการที่งัวเงีย มือบางยกขึ้นปัดป่ายบริเวณหัวเตียงเพื่อหยิบวัตถุที่ส่งเสียงรบกวนเวลานอนของเธอมาปิดเสียงมัน

 

"หาววววว......" ร่างบางยกแขนสองข้างขึ้นเหนือหัว บิดซ้ายทีขวาที เพื่อไล่ความขี้เกียจและความเมื่อยล้าจากการนอน พลางหอบร่างที่ยังไม่ตื่นเต็มที่ เดินโซเซเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุรส่วนตัว ไม่นานร่างบางทำกิจเสร็จสรรพ เดินตรงไปยังห้องครัว เตรียมหาของสดทำกับข้าวให้น้องชายที่ยังไม่ตื่น ไม่นานอาหารจากฝีมือร่างบางถูกตักใส่จานมาวางบนโต๊ะอาหาร

 

ทันใดนั้นหนุ่มน้อยเจ้าของชื่อไอคิวเดินลงบันไดมาอย่างทะมัดทะแมง เห็นพี่สาวยืนอยู่จึงตรงปรี่เข้าโผกอดพลันหอมแก้มทั้งสองข้างของพี่สาวฟอดใหญ่

 

ฟอดดด ฟอดดดด

"ชื่อจายยยย" ไอคิวพูดหยอกล้อพี่สาว

 

"เดี๋ยววันนี้พี่จะไปจ่ายค่าเทอมให้ รีบกินข้าวเถอะ พี่ต้องไปส่งเรากลับโรงเรียนอีก" ไอเดียยิ้มหวานส่งให้น้องชาย

 

"พี่เอาตังมาจากใหน คิวทำให้พี่เดียลำบากหรือเปล่าครับ" ไอคิวก้มหน้าหงุดเพราะรู้สึกผิดที่ทำให้พี่สาวต้องหาเงินมาจ่ายค่าเทอมให้ตน และไม่ได้ช่วยพี่สาวหาเลย

 

"พี่เก่งไง เพื่อคิวมีอะไรที่พี่เดียทำไม่ได้บ้างคะ"

 

"ถ้าพ่อกับแม่อยู่กับเราคงจะดีสิเนอะ พี่เดียจะได้ไม่เหนื่อย พี่เดียจะได้ไปโรงเรียนเหมือนเพื่อนๆ"

 

"เดี๋ยวพวกท่านก็กลับมา พี่เชื่อน่ะว่าท่านทั้งสองก็คิดถึงพวกเรา เหมือนที่เราคิดถึงท่านไง" เดียพูดปลอบใจคิว เพราะเธอก็แอบหวังนิดๆว่าสักวันหนึ่งบ้านของเธอจะกลับมามีความสุขอีกครั้ง

 

"กินข้าวกันเถอะครับ คิวหิวแล้ว"

 

1 อาทิตย์ต่อมา

เรือนจำวิวัฒน์

 

ร่างบางเดินย่างกายเข้ามาในเขตเรือนจำที่ขึ้นชื่อว่าเป็นที่ทำงานของเธอ เธอมองซ้ายขวาไปมาดังเช่นทุกครั้งที่มาทำงานเผื่อจะพบเห็นใบหน้าคมเข้มที่เฝ้าคิดถึง หลังจากวันนั้นก็เป็นเวลา 1 อาทิตย์แล้ว ที่เธอไม่เจอร่างสูงของสิบทิศชายหนุ่มที่เข้ามามีอิทธิพลของหัวใจเธอ แม้ตอนพักกลางวัน เธอจะเดินไปริมสระน้ำที่เขาและเธอพบกันพูดคุยกันเมื่อวันแรกเพื่อหวังจะเจอสิบทิศ แต่กลับว่างเปล่า ร่างบางเกิดคิดไปเองในใจว่าเขาอาจจะไม่อยากพบเธอ ไม่อยากเจอเธอหรือเปล่า จู่ๆดวงตากลมโตคู่สวยกลับสั่นระริก หยดน้ำใสปกคลุมดวงตาจนเกิดเป็นม่านน้ำตาขึ้นจนเอ่นล้นไหลออกมาเป็นสาย

 

"หนูโกรธพี่จริงๆแล้วน่ะ คนใจร้าย ฮึกกๆ..." ร่างบางพลางทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างหมดแรง

 

สิบทิศ....

ผมเห็นร่างบางเดินเข้ามาในเรือนจำ ผมรีบหลบ ผมไม่กล้าสู้หน้าเธอเลย เพราะวันนั้นวันที่ผมไปหาเธอที่บ้าน ผมเผลอล่วงเกินเธอ ผมทำไม่ดีกับเธอ ผมรู้สึกผิด ถ้าผมเจอเธอขึ้นมา ผมต้องทำตัวยังไง ผมทำตัวไม่ถูกจริงๆ ถึงผมจะคิดถึงเธอมากๆก็เถอะ แค่ผมคอยยืนดูเธออยู่ห่างๆผมก็มีความสุขมากแล้ว วันนี้ผมจะได้กลับบ้าน

 

"ไอ้สิบ กูดีใจด้วยน่ะเว้ย เป็นอิสระสักที" เสียงคุ้นเคยของไอ้รบเพื่อนรัก ที่เดินมาตบบ่าผมเบาๆเพื่อแสดงความดีใจ

 

"ใจหายว่ะ"

 

"เอาหน้า เดี๋ยวกูตามไป กูสัญญาว่าจะไปเยี่ยมมึงถึงที่เลย"

 

"รักษาสัญญาด้วยเว้ย" ผมยื่นมือไปจับกับไอ้รบ และกอดกันเบาๆพลางตบหลังมัน

 

"เพื่อน อยู่ที่ใหนแมร่งก็เป็นเพื่อนว่ะ ถึงมึงกับกูจะมาเจอกันในที่แบบนี้ก็เถอะ ฮ่าาาๆ "

 

"ดูแลตัวเองดีๆ อย่าไปเหยียบหางใครเข้าล่ะ" ผมกล่าวทิ้งท้ายให้เพื่อนรักแล้วเดินออกมารอเตชินหน้าเรือนจำ

 

ไม่นานรถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นมาจอดตรงหน้าผม กระจกรถค่อยๆเลื่อนลงช้าๆจนเผยให้เห็นใบหน้าคนขับชัดเจน ซึ่งมันก็เป็นใครไม่ได้ ลูกน้องผมเองเตชิน ผมเปิดประตูรถขายาวก้าวขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับอย่างสบายใจ ผมปิดประตูรถปรายตามองหน้าเตชินเล็กน้อยพลางยักคิ้วให้ข้างเดียวหนึ่งครั้งกระตุกมุมปากเบาๆ อย่างเจ้าเล่ห์

 

"ยินดีต้อนรับสู่อิสระภาพครับ คุณชนะศึก" เตชินมองหน้าผมเล็กน้อยพร้อมกระตุกคิ้วหนึ่งข้างให้ผม

 

"พาไปเยี่ยมพวกหน่อย" ปีศาจร้ายในตัวผมผุดขึ้นมาอีกครั้งหลังจากต้องเป็นคนดีมาตั้งนาน แมร่งอึดอัดชะมัดยาด ต่อไปนี้อย่าหวังว่าใครจะมาหยุดผมได้ ไม่มีวัน

 

"คิดถึงคุณเขตแดนหรอครับ"

 

"เซอร์ไพรส์สักหน่อย หึ" เหตุการณ์ต่อจากนี้ชักจะสนุกแล้วสิ คันไม้คันมือ

 

ไม่ต้องแปลกใจหรอกน่ะครับที่เตชินจะเรียกผมชนะศึก เพราะกลุ่มมาเฟียด้วยกันจะเรียกแต่ชื่อจริงรวมถึงที่บ้านด้วย น้อยคนจะเรียกสิบทิศหรือสิบ

 

 

 

(.......ชนะศึก เวชวรพัฒน์กุล.......)

 

เฮียสิบจะไปทวงหนี้เขตแดนแล้วน๊าา

 

ไรท์งานยุ่ง อัพช้าหน่อยน่ะ แต่สัญญาจะอัพเรื่อยๆอย่าพึ่งเบื่อเค้าเน้ออออ ❤❤❤❤

 

 

 

ความคิดเห็น