ธีมาศ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

18 ค่ำคืนแรกในฐานะสามี-ภรรยา 1 + ฝากอีบุ๊กน้องบิ๊ก-บูมด้วยนะคะ ^^

ชื่อตอน : 18 ค่ำคืนแรกในฐานะสามี-ภรรยา 1 + ฝากอีบุ๊กน้องบิ๊ก-บูมด้วยนะคะ ^^

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ส.ค. 2562 20:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
18 ค่ำคืนแรกในฐานะสามี-ภรรยา 1 + ฝากอีบุ๊กน้องบิ๊ก-บูมด้วยนะคะ ^^
แบบอักษร

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTg1MDkxOCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6Ijk4MjMzIjt9 

 

18 ค่ำคืนแรกในฐานะสามี-ภรรยา 1 

ยี่หวาอาบน้ำเสร็จแล้ว เปลี่ยนเป็นชุดนอนเสื้อกับกางเกงผ้าฝ้ายลายทางสีขาวสลับเขียว ดูคล่องตัวทะมัดทะแมง ชุดนี้เป็นชุดนอนที่เธอซื้อติดมาไว้เฉยๆ ไม่นึกว่าวันนี้จะได้มีโอกาสสวมใส่ นั่นเพราะปกติแล้วอยู่กับเด็กๆ เธอก็จะสวมชุดนอนเดรสยาวตัวเดียว ซึ่งนั่นจะสบายเนื้อตัวมากกว่า 

แต่คืนนี้ไม่เหมือนคืนก่อนที่ผ่านมา...เธอจดทะเบียนสมรสกับพฤทธิ์แล้ว สถานะของเขากับเธอจึงเท่ากับเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

ยี่หวามาคิดได้ว่าเธอไม่ควรใจอ่อนยอมตามเขา ความจริงเธอน่าจะดึงเอาไว้ ค่อยๆเรียนรู้พฤทธิ์ให้มากขึ้นกว่านี้สักหน่อยก่อนแล้วค่อยแต่งก็น่าจะดี มาคิดได้ตอนนี้ก็ช้าเกินไป ไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้ แล้วเธอก็จะต้องนอนห้องเดียวกับเขาทุกคืน...ยี่หวากลืนน้ำลายลงคอ...เธอชินกับอีกฝ่ายเสียที่ไหนกันล่ะ

ตากลมโตของหญิงสาวมองตรงไปยังร่างสูงใหญ่ที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เขากำลังคุยวีดิโอคอลกับจีรนันท์เลขาฯของตนเอง ท่าทางเคร่งเครียด อารมณ์บูด

“ทำตามที่ผมบอก ถ้าคุณคาร่ามีธุระสำคัญอะไร ให้ชนกรับเรื่องเอาไว้แทนผมได้”

“จีเรียนให้เธอทราบแล้วค่ะบอส แต่คุณคาร่าตื๊อมาก บอกจะพบบอสให้ได้...จีแจ้งเธอไปแล้วนะคะ ว่าบอสไปชิคาโก้ด้วยเรื่องส่วนตัว แต่เธอก็ยืนยันว่ายังไงก็ต้องพบบอสให้ได้ เหมือนว่าเธอก็จะอยู่ที่โน่นด้วยพอดี...นี่ก็ไม่รู้ว่าจะไปหาที่อยู่บอสจากไหนได้หรือเปล่า...”

จีรนันท์อธิบายอย่างลำบากใจเช่นกัน

“วุ่นวายจริง แล้วนี่คาร่ารู้ว่าฉันอยู่ชิคาโก้ได้ยังไง?”

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่ว่า...มีคนไทยที่โน่นเห็นบอสหรือเปล่าคะ บางทีอาจจะมีการคุยกันในกลุ่มคนไทย แล้วรู้ไปถึงคุณค่าร่าก็ได้ค่ะ เขามีตั้งกลุ่มเฟซบุ๊กไว้คุยกันค่ะ แล้วบอสก็เป็นคนดังอยู่แล้วด้วยนี่คะ” จีรนันท์คาดเดา แต่กลับทำให้พฤทธิ์ฉงน

“ผมเหรอ เป็นคนดัง ตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนไหน ไม่เห็นรู้เรื่องเลย?”

“เอ่อ...เพื่อนจีที่ไปเรียนอเมริกา ยังพูดถึงบอสเลย เห็นบอกว่า พวกสาวไทยก็พูดถึงบอสกัน เป็นตำนานมาตั้งแต่สมัยที่บอสไปเรียนซัมเมอร์ที่แอลเอเมื่อหลายปีก่อนแล้วละค่ะ”

“อะไรกัน...” พฤทธิ์อย่างงง เขาเคยไปเรียนซัมเมอร์ที่แอลเอเมื่อหลายปีก่อนก็จริง แต่นั่นมันก็แค่เป็นช่วงสั้นๆ แล้วก็เป็นคนละรัฐกันกับชิคาโก้ ทำไมการที่เขามาโผล่ที่ชิคาโก้ มันจะต้องกลายเป็นเรื่องรู้ไปทั่วอย่างนี้ด้วย

หรือว่าจะเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น... 

พฤทธิ์นึกไปถึงเพื่อนของชลิตาที่ชื่อรุจิรา...ผู้หญิงคนนั้นทำอะไรหรือเปล่า...? 

“บอสคะ จีจะลองถามเพื่อนที่เรียนอยู่ที่โน่นให้นะคะ...” จีรนันท์กลัวบอสโกรธ เจ้านายชอบความเป็นส่วนตัว ไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวาย เพราะอย่างนี้ คุณคาร่าจึงไม่ประสบผลสำเร็จในการจีบบอสสักที  

อ้างงานก็แล้ว ทอดสะพานให้ก็แล้ว ยังไม่มีความคืบหน้า หากคุณค่าร่าทราบว่า...บอสของเธอมีลูกเมียแล้ว ไม่รู้จะออกงิ้วออกโขนอีท่าไหน  

“ไม่ต้องหรอก ช่างเถอะ เจอก็เจอ ผมไม่ได้แคร์อะไรอยู่แล้ว คุณมีงานอะไรก็ไปทำเถอะ”  

พฤทธิ์หัวเสียไม่น้อย เขารำคาญคัคนางค์ ตอนนี้เขาได้เจอลูกเมียกำลังอารมณ์ดี...ไม่รู้ว่าคัคนางค์จะมาวุ่นวายทำไม... 

“อ้าว อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ มานี่สิ ฉันรอเธอตั้งนาน”  

พฤทธิ์หันไปเห็นภรรยายืนอยู่หน้าเตียง ผิดหวังกับชุดนอนทะมัดทะแมงของเธอ แต่ก็น่ารักไปอีกแบบ ยี่หวาเหมือนเด็กสาวอายุยังไม่ถึงยี่สิบปี เธอดูเด็กกว่าอายุไปมาก แทบไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อห้าปีก่อนเท่าไหร่เลย 

“เอ่อ...คาร่าคือใคร...แฟนคุณเหรอ...?” ยี่หวาเอ่ยถามเขา ยังยืนตัวนิ่ง แข็งทื่ออยู่ที่เดิม 

“ไม่ใช่ เป็นลูกค้าน่ะ พ่อของเธอเป็นหนึ่งในตัวแทนจำหน่ายของเรา”  

“เหรอ...” 

“เป็นอะไร ทำไมทำหน้าอย่างนั้น...หรือว่าเธอหึง?” พฤทธิ์ถามยิ้มๆ ดวงตาคมพราวขบขัน แค่คิดว่าเธอหึง เขาก็ครึ้มอกครึ้มใจแล้ว 

“บ้า ใครจะไปหึงคุณ ไม่ได้เกี่ยว...โอ๊ะ!!”  

ยี่หวากำลังจะเมิน สะบัดหน้าหนี แต่แล้วกลับถูกอีกฝ่ายขยับพรวดมาดึงแขนเธออย่างแรง ทำเอาร่างเล็กๆหงายหลัง ล้มลงไปบนตักของเขาและถูกอ้อมแขนแกร่งรัดรึงเอาไว้แน่นหนาในทันที 

“คุณพฤทธิ์ ทำอะไร ปล่อย...” 

“เราแต่งงานกันแล้วนะ ยังจะเรียกคุณพฤทธิ์อยู่อีก ฉันมีชื่อเล่นนะ” กระซิบบอกข้างใบหูเล็กๆนุ่มนิ่มของเธอ กลิ่นแชมพูสระผมหอมหวานเสียจนต้องสูดเข้าไว้เต็มปอด  

ชื่นใจอะไรอย่างนี้... 

“คุณทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ บ้าไปแล้วเหรอ เราแต่งงานกันก็เพราะความจำเป็น...แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมรับคุณ อื๊อ!!”  

ยี่หวาจะอธิบาย แต่เขารับฟังกันดีๆเมื่อไหร่ กลับหอมฟอดเข้ามาที่แก้มของเธอเต็มๆ ทำเอาหญิงสาวสะดุ้ง ตาโต ตื่นตกใจ 

พฤทธิ์หอมแก้มเธอด้วย!! 

“เราไม่ได้แต่งกันเพราะความจำเป็นสักหน่อย เราแต่งกันด้วยความเต็มใจต่างหาก เข้าใจผิดก็เข้าใจใหม่ด้วย ฉันไม่ได้บังคับฝืนใจเธอเลยนะ เธอเซ็นชื่อลงไปเอง ดังนั้น...ช่วยยอมรับผลที่ตามมาด้วย” ชายหนุ่มกล่าวแก้ที่เธอพูด  

“ผลที่ตามมาอะไรของคุณ จู่ๆก็โผล่มา สั่งโน่นนี่เอาแต่ใจตัวเอง คุณไม่ใช่เจ้านายของฉันเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ กล้าดียังไงมาสั่ง” ยี่หวาโวยวาย เธอไม่กลัวเขาแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องกลัวอีก ในเมื่อนี่ก็บ้านเธอ ถิ่นของเธอ แล้วตอนนี้เธอก็ไม่ใช่เด็กสาวเพิ่งเรียนจบเหมือนแต่ก่อนอีก เธอเข้มแข็งขึ้นกว่าเดิมตั้งเยอะ  

โอ๊ะ แต่เธอดันไปจดทะเบียนสมรสกับเขาแล้วนี่สิ ทำยังไงดี!? 

“ไม่ได้สั่งครับคุณภรรยา สามีก็แค่เตือน เผื่อคุณภรรยาจะลืมไป ว่าเราเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว” 

พฤทธิ์ช่างเน้นย้ำ เอาแต่พูดคำว่า “สามีภรรยา” ไม่หยุด!! 

“ก็นั่นล่ะ ...ฉันกำลังจะบอกให้คุณเข้าใจไง...ถึงเราจะแต่งงานกัน แต่ฉันกับคุณ ยังไงเราก็เหมือนคนแปลกหน้ากันอยู่ดี ...ฉันอยากขอให้คุณ เคารพความเป็นส่วนตัวของฉันด้วย” 

“หะ เคารพความเป็นส่วนตัวของเธอเหรอ...ยังไง ไม่เข้าใจ?” 

พฤทธิ์งง ต้องการความกระจ่างจากภรรยา 

“ก็ ...คุณไม่ควรมาเข้าถึงเนื้อถึงตัวฉัน เราควรจะอยู่ห่างๆกัน...เอางี้ คุณไปนอนที่พื้นข้างเตียงก็แล้วกัน” บอกเสร็จสรรพแล้วก็หันหน้าเมินหนี อีกฝ่ายถึงกับอุทาน 

“อะไรนะ” 

“ฉันบอกว่า คุณไปนอนข้างเตียงเถอะ นี่มันเตียงฉัน ฉันนอนคนเดียวมาจนชินแล้ว คุณมาทีหลัง ก็ ...นอนพื้นแล้วกัน” 

ยี่หวายังคงยืนกรานเจตนารมณ์ของตนเองไม่เปลี่ยนใจ พฤทธิ์ฟังแล้วถึงกับนิ่งไป 

“คุณพฤทธิ์ ทำไมเงียบไปล่ะ ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง?” เธอสั่งซ้ำ เมื่อเห็นเขาเงียบ แต่ก็ไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่งของเธอสักที “รีบไปสิ ฉันง่วงแล้วนะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้านะ”  

“อ่อ ง่วงมากเลยเหรอ โอเคๆ” พฤทธิ์พยักหน้า เข้าอกเข้าใจ เขาขยับตัวลุกขึ้น จะก้าวลงจากเตียง แต่ดันก้าวเข้ามาหาเธอ ไม่ใช่ลงไปอีกด้านหนึ่ง  

ยี่หวาเบิกตาโต มัวแต่ตกใจ เลยกลายเป็นฝ่ายถูกร่างสูงใหญ่ของเขาที่คร่อมทับลงมา ทั้งหนาทั้งหนักอึ้ง จนหญิงสาวรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะแบนแต๊ดแต๋!! 

“คุณพฤทธิ์! คนบ้า จะฆาตกรรมฉันเหรอ!” 

ยี่หวาแผดเสียงใส่เขาอย่างเหลืออด แม้ว่าจะไม่ได้เจ็บปวดอะไรมากมาย แต่เธอตกใจและอึดอัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน คนที่ถูกผีอำก็คงประมาณนี้สินะ! 

“เจ็บเหรอ ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”  

พฤทธิ์รีบผละออกห่างเล็กน้อย พอให้เธอหายใจหายคอโล่งขึ้น แต่ยังไม่ปล่อยยี่หวาออกจากอ้อมแขน แม้ว่าเธอจะดิ้นพยายามลุกหนี แต่เขาก็ยังกดร่างเล็กๆเอาไว้ 

“ปล่อยฉันนะคุณพฤทธิ์...คุณจะทำอะไร!?”  

ยี่หวาหายจุกก็กลับมาอาย หน้าร้อนฉ่าเพราะร่างสูงใหญ่แน่นหนาของเขาตอนนี้ แนบไปกับร่างนุ่มนิ่มของเธอแทบทุกส่วน! 

ยี่หวาอยากเป็นลม จะสูดลมหายใจเข้าปอดก็ยังไม่กล้า เธอหลับตาปี๋เมื่อใบหน้าคมเข้มเจือรอยยิ้มน่าหมั่นไส้ของเขาเคลื่อนต่ำลงมา 

 

************************************* 

************************* 

****อะไรกันๆ คุณพ่อส่งลูกเข้านอนแล้วก็จะทำอะไรอ่ะ...ใจร้อนจังเลยนะเนี่ย แต่ว่าจะสำเร็จมั้ย เดี๋ยวมาต่อตอนหน้ากันนะคะ ^_____< 

ความคิดเห็น