@I am_novice

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ราชาฮาเร็ม ตอนที่ ๑๒

ชื่อตอน : ราชาฮาเร็ม ตอนที่ ๑๒

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 775

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ราชาฮาเร็ม ตอนที่ ๑๒
แบบอักษร

ราชาฮาเร็ม ตอนที่ ๑๗ ปิดฉากคดี 

"ไปที่ที่เอาเด็กผู้หญิงซ่อนไว้รึครับ?....คุณพ่อบ้าน"ชินอิจิ ถามขึ้นอย่างกะทันหันหลัจากตัวพ่อบ้านประจำตระกูลทานิแอบหนีออกมาหลบมุมหอยู่บริเวณผนังบ้านซึ่งเป็นจุดอับสายตา แต่ถ้ามองจากบริวเวณต้นไม้ใหญ่ที่ตัของเด็กยอดนักสืบมองมามุมนี้ล่ะก็มันจะเห็นได้อย่างชัดเจนแจ่มชัด 

พ่อบ้านสูงวัย อาโซ ตกใจ 

"อ๊ะ!...." 

ตัวอาโซเองก็ไม่ได้มีท่าทางจะหนีไปไหน...เมื่อรู้ว่าถูกจัได้แล้วก็รีบเดินเข้าไปสารภาพผิดกับเจ้านายของตัวเองว่าเป็นคนลักพาตัวคุณหนูไปเองแต่เรื่องมันยังไม่จบ....ในขณะที่ทุกคนภายในกำลังสบายใจว่าคุณหนูตัวเธอไม่ได้หายไปไหนไกลนัก มันสามารถลดความเคลียดของคนภายในบ้านได้ และหลังจากได้ฟังเรื่องราวว่าทำไมตัวของพ่อบ้านสูงวัยถึงออกมารับสารภาพผิดเองแบบนี้ เขาก็ตอบไปว่า 

"ผมถูกพ่อหนุ่มนั้นจับพิรุษได้ครับ...และเขาเป็นเพียงคนเดียวที่คอยเอาแต่จ้องมาผมเกือบตลอดเวลา ราวกับรู้ว่าผมจะออกมาสารภาพยังไงยังงั้นเลยครับ?...นายท่าน" 

ทุกคนมองไปยังภาพของเด็กหนนุ่มที่ตอนนี้กำลังนั่งคุกเข่าเล่นกับสุนัขทั้งสามอย่างมีความสุข ด้วยสีหน้าแตกต่างกันออกไปโดยเฉพาะตัวผู้หมวดสาวซาโต้ มิวาโกะ  

'เขารู้ได้ยังไงกันว่า...คนร้ายในคดีนี้ต้องเป็นตัวบ้านอย่างแน่อน เพราะเราดูยังไงเขาก็ไม่มีทางเป็นคนร้ายไปได้เลย และเขาก็เหมือนกับที่สารวัตรเมงูเระพูดไม่มีผิดเลย..."ไม่มีอะไรที่จะทำให้คุโด้ ชินอิจิ ไขคดีไม่ได้"' 

ชินอิจิ เดินเข้ามาหาพวกรันที่ตอนนี้รู้สึกสบายใจไร้ความกังวลด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

"คนร้ายในคดีนี้..ไม่ใช่ตัวของพ่อบ้านอาโซหรอกครับ แต่เป็นอีกคนหนึ่งมากกว่าและอีกไม่นานเขาก็โทรศัพท์เข้ามาหาท่านประธานทานิ และเรียกร้องเงินสดจำนวน 300 ล้านเยนเหมือนเดิมอย่างแน่นอนครับ" 

เขาพูดจบยังได้นานนักแม่บ้านคนหนึ่งก็รับวิ่งนำโทรศัพท์บ้านเคลื่อนที่มาให้ตัวของเข้าของอย่างท่านประธานทานิ....ที่เตรียมตัวมาก่อนอยู่แล้วรับสายด้วยใบหน้าตรึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด 

"ใครน่ะ!!....แกเป็นใครกันแน่!?...."เสียงคำรามด้วยความโมโหของท่านประธานทานิดังสนั่นลั่นบ้าน 

********* 

นี้คนร้ายเองนะ...ขอบอก 

"ใครน่ะ!!....แกเป็นใครกันแน่!?...."เสียงคำรามของท่านประธานทานิมันดังก้องหูของฉัน 

"พูดอะไรยังงั้นเมื้อกี้ก็โทรแล้วนี่นา คนที่ลักพาตัวลูกสาวแกไปไงละ..."เสียงพูดของฉันส่งออกไปปลายสายที่กำลังเต้นตามเกมของฉันด้วยบทเพลงแห่งความตาย 

กึก กึก กึก  

เสียงการบีบโทรศัพท์ของท่านประธานทานิมันทำให้มีความสุขยิ่งนักเพราะพวกเขารู้สึกจนแต้มไล่ตามตามหาฉันและยังไม่รู้ด้วยว่าฉันอยู่ที่ไหน ฮ่าๆๆ มีความสุขจริงๆ โว๊ย ไม่ต้องทำอะไรมากเดี๋ยวก็มีเงินใช้แล้ว ฮ่าๆๆ 

********* 

หลังจากที่ได้พูดคุยกับคนร้ายได้สักพักทุกคนก็คนกลับไปมองที่ตัวพ่อบ้านกันหมดทุกคน ยกเว้นเพียงคนเดียวนั้นก็คือตัวของนักสืบหนุ่มม.ปลายนั้นเอง เขายืนครุ่นคิด และการจำลองเหตุการณ์ต่างๆ เอาไว้ภายศรีษะ โดยมีระบบที่พระเจ้าเป็นผู้มอบให้เป็นผู้ช่วยึชคิดวิเคราะห์ออกมาเป็นฉากๆ ว่าต้องการฉากจบแบบไหนมีให้หลายรูปแบบ แต่โดยส่วนมากแล้วฉากจบส่วนใหญ่ ไม่จบแบบ Bad Ending ก็ Good Ending ทั้งนั้นหละ 

'พ่อบ้านคนนี้เขาพูดความจริงนี่นา...คดีลักพาตัวที่สืบยังงี้คงไม่มีพวกแน่นอน เด็กหญิงนั้นคงถูกจับตัวไปครั้หนึ่งก่อน...แล้วก็มีก็ถูกลักพาตัวจากที่พาไปขังอีกครั้งหนึ่ง.... 

โดยใครบางคนที่ร้ายกว่าพวกนี้หลายเท่า!!!'ชินอิจิ ได้แต่นึกคิดจนกระทั่งมีเสียงของเด็กหญิงตะโกนขึ้นมาอย่างเสียงดังออกจากโทรทัพท์ 

"พ่อขาช่วยหนูด้วย!!!!" 

"อ๊ะ....อากิโกะ"ท่านประธานทานิได้แต่เรียกชื่อลูกสาวของตัวเองอย่างแผ่วเบา 

แต่ก่อนที่ทุกคนจะได้มีการต่อรองกับคนร้ายต่อไปนักสืบหนุ่มม.ปลายก็วิ่งเกียร์หมา ตามหลังเจ้าสุนัขตัวหนึ่งที่เจ้าของเลี้ยงไว้หายไปพร้อมกับลูกบอลที่ของเล่นของเด็กหญิงอยู่เป็นประจำ และภาพของเด็กหนุ่มที่กำลังรีบร้อนวิ่งตามสุนัขมันก็เป็นเครื่องการันตีแล้วว่าเขาได้รับรู้แล้วคนร้ายอยู่ที่ไหน 

"รันจัง อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนกับท่านประธานทานิ...เดี่ยวทางนี้ฉันจัดการเอง"ผู้หมวดซาโต้ ผู้ไม่ได้รู้ว่ารถของตัวเองยี้ห้ออะไรก็รีบบึ่งรถออกมาจากตระกูลทานิอย่างไว้เพื่อที่ตามเด็กหนุ่มคนนั้นให้ทันอย่างท่วงที 

ในขณะที่ผู้มหมวดสาวกำลังไล่ตามหาตัวเขา...เขาก็มาถึงสถานที่ที่สามารถเห็นปล่องไฟหลังโรงเรียนตามคำบอกกล่าวของเด็กหญิงผู้ถูกจับตัวไป แต่ตัวของชินอิจิ เขาไม่ต้องคำบอกเล่าเขาก็สามารถมาถึงสถานี่นี้เองได้ แต่เพื่อความสมจริงและจัดฉากเหตุการณ์ว่าจะมีฉากจบแบบใดเขาจะต้องเป็นผู้ลงมือด้วยตัวเอง  

ณ โรงเรียนมัธยมฟูตาสึบาชิ 

ภายในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา เด็กหญิงถูกมัดมือด้วยไว้ด้่านหลัง ที่ปากก็ถูกปิดไว้ด้วยเทปกาว ได้แต่ส่งเสียงร้องอู้อี้ พยายามบอกพ่อของต้นเองว่าเธอปลอดภัยไม่ต้องเป็นห่วง ส่วนทางด้านคนร้ายที่กำลังบอกสถานที่ให้เอาเงินไปวางไว้จุดใด ไม่ทันได้ระวังตัว ก็ต้องรีบให้ไปมองทางประตูทางเข้าห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา 

ปุ้ง ปุ้ง ปุ้ง.... 

เสียงกระทบประตูห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาดังขึ้นเป็นจังหวะ  

มีหรือคนจะกลัวใคร ในสถานการณ์ที่เป็นต่อแบบนี้ เขาได้เปิดประตูออกรีบร้อนและก็พบว่ามีกำลังอะไรพุ่งชนใบหน้าของเขาอย่างจัง 

ฟิ้ว..... 

ผะ....ผลัวะ...... 

ลูกบอลของเด็กหญิงที่เธอใช้เล่นเป็นประจำพุ่งชนดั่งจมูกของคนร้ายอย่างจัง จนต้องลงไปนอนกับพื้นพร้อมกับน้ำพรุพุ่งกระฉุดออกเป็นสายตรงบริเวณดั่งจมูกของคนร้าย และสุดท้ายก็ถูกน็อคดาวน์สลบไสลไปทั้งอย่างนั้นจนกระทั่งผู้หมวดซาโตต้มาถึงและทำการจับกุมตัวเอาไว้ 

ดังคำกล่าวที่ว่า "ตำรวจมาตอนสุดท้ายเสมอ" 

เด็กหญิงที่ช่วยชีวิตเหมือนความรักทุบอกเข้าอย่างจัง เมื่อได้เห็นชายหนุ่มเข้าช่วยเหลือด้วยตัวเพียงคนเดียวประกอบเขามาก่อนชายผู้เป็นพ่อของเธอ นั้นจึงเป็นเหตุผลที่ว่า ณ บัดนี้ ยอดนักสืบม.ปลาย คุโด้ ชินอิจิ ได้สาวกที่เป็นหมี(ผู้น่ารัก) รายแรกเป็น FC ไปเป็นที่เรียบร้อย 

******** 

ข่าวการช่วยตำรวจคลี่คลายคดีการจับตัวประกันเรียกค่าไถ่ จบลงเป็นที่เรียบร้อยและตามด้วยการสัมภาษณ์ข่าวการช่วยสืบคดีอีกเช่นเคย เพื่อนี้เป็นการช่วยคลี่คลายคดีสองคดีภายในวันเดียว ราวกับเด็กเป็นเทพมรณะเคลื่อนที่ไปที่ไหนก็มีแต่การฆาตกรรมอยู่ตลอดเวลา จนทำให้ผู้สื่อข่าวต่างตั้งฉายาให้กับเด็กหนุ่มว่า "เทพแห่งความตาย" 

หลังจากการการสัมภาษณ์นักข่าวจบลง ตัวของคุโด้ ชินอิจิ ก็ถูกผู้หมวดสาวตามประกบตัวอยู่ตลอดเวลาราวกับภรรยาที่กำลังตามหาความจริงที่ว่าสามีของเธอกำลังนอกใจเธออยู่หรือไม่ 

"คุณจะตามผมไปถึงเมื่อไหร่ครับ...ผู้หมวดซาโต้"ชินอิจิถามขึ้นระหว่างทางเดินไปรถยนต์ของผู้หมวดสาว 

ผู้หมวดซาโต้หันไปใบหน้าด้านข้างเด็กหนุ่มข้างตัวเล็กน้อยก็จะตอบคำถามของเด็กหนุ่ม 

"ที่ฉันตามประกบนายก็เพราะรันจัง..บอกให้ทำเพราะรันจัง รู้จักเธอมากกว่าฉัน ฉันก็ต้องตามประกบเธอเพื่อดูว่าเธอเป็นเด็กหนุ่มแบบไหนกันแน่ ถึงได้คาดการณ์ล่วงหน้าว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง และหลังจากนั้นจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้างหล่ะ....ฉันล่ะเชื่อเธอเลยพลังในการสันนิษฐานของเธออยู่เหนือกว่าฉันคาดการณ์ไว้มากยิ่งนัก ยิ่งฉันมาเห็นเธอแบบนี้...เธอมันน่าสนใจยิ่งนัก" 

ชินอิจิยิ้มขำๆ กับคำพูดของผู้หมวดสาว 

"แล้วคุณอยากรู้จักเพิ่มไหมล่ะ"ชินอิจิยิ้มท้าทาย 

มีหรือที่ผู้หมวดสาวจะยอมแพ้เด็กหนุ่ตรงหน้าที่กำลังท้าทายเธอ ณ ขณะนี้ 

"ได้เลย...ฉันรับคำท้าของเธอ แล้วถ้าเธอแพ้ฉัน...ฉันสามารถสั่งให้เธอทำอะไรก็ได้" ผู้ผู้หมวดซาโต้ผู้ชื่นชอบความท้าทายออกปากรับคำท้าทายของเด็กหนุ่ม 

ชินอิจิ ได้ยืนยิ้มแล้วตอบรับท้ายของเธอ "ถ้าคุณแพ้ผม..คุณต้องเป็นผู้หญิงของผม เข้าใจมั้ยครับ..." 

"ผู้หญิงของเธอ...นั้นก็ได้ถ้าฉันแพ้เธอ ฉันยอมเป็นแม่ของลูกเธอก็ยังได้"ผู้หมวดซาโต้ มิวาโกะ มีหรือจะไม่เข้าความหมายแผลงของเด็กหนุ่มเพราะคิดว่าไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่มีวันแพ้เด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างแน่นอน  

แต่เมื่อเธอนึกถึงคำพูดของตัวเองที่พูดตอบรับคำท้าทายของเด็กหนุ่มอดใบหน้าร้อผ่าวขึ้นมาไม่ได้ และไม่รู้เธอผลั่งปากพูดแบบนั้นออกไปได้ยังไงกัน ได้แต่นั่งหัวเราะขำๆ กับตัวเองขณะรถไปยังสำนักงานนักสืบโมริ โคโกโร่ ซึ่งใช้เป็นบ้านพักของเธอและเด็กหนุ่ม อย่างช่วงนี้ เพราะอีกไม่นานพวกเขามีแผนจะย้ายที่อยู่ใหม่ ไปอาศัยอยู่บ้านหลังของเด็กหนุ่มยอดนักสืบแทน(แค่คิดฝ่ายเดียว จากผู้หมวดสาวซาโต้ มิวาโกะ) 

 

จบไปแล้วครับ....แล้วพบกันใหม่ตอนหน้า 

 

 

 

ความคิดเห็น