__Fukurou__

เจ้าขนปุยจะช่วยเจ้าของหรือจะป่วนติดตามได้ที่นี่เลยค่ะ ทุกcomment และ like คือกำลังใจที่ส่งถึงนักเขียน

บทที่ 13.1 ร่างใหม่หัวใจเดิม

ชื่อตอน : บทที่ 13.1 ร่างใหม่หัวใจเดิม

คำค้น : สลับขนปุย 13

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 55

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2562 22:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13.1 ร่างใหม่หัวใจเดิม
แบบอักษร

 

"อุ๊บ! เป็นอะไรน่ะ" 

.......................................... 

เช้าวันเสาร์สำหรับหลายๆคนคงโหยหากันมาตลอดทั้งสัปดาห์ถือเป็นแรกเริ่มของวันหยุดสุดสัปดาห์ หลายคนวางแผนไปท่องเที่ยวเปิดโลกตามหามุมใหม่ๆ แต่หลายคนก็เลือกที่จะจมดิ่งสู่ห้วงนิทราที่โดนมนต์สะกดจากเตียงสาปให้นิ่งงัน และนาเดียก็เป็นอีกหนึ่งคนที่กำลังโดนเตียงสาปให้หลับใหลแต่ความรู้สึกปวดท้องบิดๆไม่สบายตัวก็ทำให้หลับไม่ลงเช่นกัน อาการแบบนี้เดาไม่ยากเลยว่าคืออะไรมันก็แค่ระบบขับถ่ายของเธอกำลังเริ่มทำงานต้องการขับของเสียออก ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงวิ่งเข้าห้องน้ำแต่ตอนนี้น่ะสิ 

ที่ประจำของไข่หวานทำให้เธอรู้สึกอายทั้งๆที่อยู่ในร่างของไข่หวานแท้ๆ ‘ตอนนี้ไม่ใช่นาเดียไม่เห็นจะน่าอายตรงไหนเลย’ นาเดียรวบรวมความกล้าและความบ้าดีเดือดที่อยู่ลึกขุดมันออกมาและมุ่งตรงไปที่สนามหญ้า 

ทุกอย่างดูจะผ่านไปได้ด้วยดีไม่มีใครเห็น ไม่สิเธอไม่เห็นใครต่างหากเป็นครั้งแรกที่ขับถ่ายโดยหลับตาตลอดเวลาแถมใจยังเต้นตึกตักเหมือนกำลังย่องเบาเข้าไปปล้นบ้านใครอย่างงั้นแหละ “เห้อ~ หายปวดแหละ” เอ่อ...ว่าจะไปเวลาไข่หวานอึก็คงจะเมื่อยเหมือนกันนะ แต่ตอนนี้รีบเข้าบ้านดีกว่า 

นาเดียรู้จักร่างกายตัวเองดีเพียงแค่เห็นอาการผิดปกติก็รู้แล้วว่าตอนนี้ไข่หวานกำลังทรมานอยู่ในร่างเล็กๆของเธอ ไข่หวานนอนขดโอดครวญเหงื่อไหลซึมตามใบหน้าเล็กที่กำลังขมวดคิ้วเป็นปมสีหน้าเกร็งเครียดจากความทรมาน นาเดียไม่มีลังเลสักนิดที่จะเข้าไปช่วยแต่จะช่วยยังไงล่ะทีนี้ “ไข่หวาน เป็นอะไรฮึ?” 

“ตรงนี้ ตรงนี้ มันโอ๊ย!!” ดวงตากลมพร่ามัวไปด้วยน้ำตาที่รื้นที่ขอบตา “ตรงนี้หรอ?” นาเดียมองตามมือที่กำลังกุมหน้าท้องเริ่มดิ้นไปมาเพราะอาการเริ่มแสดงชัดเจนขึ้น 

‘หรือว่าปวดท้องประจำเดือน แต่แอ๊ะ! ยังไม่ถึงวันที่จะนิเหงื่อออกขนลุกบิดเกร็งแบบนี้’ นาเดียผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบาด้วยความโล่งอกตอนแรกก็กลัวว่าจะเป็นอะไรร้ายแรง ก็แค่ปวดอึสินะ ความรู้สึกเป็นห่วงในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นสมน้ำหน้าเจ้าเด็กอ้วนที่เอาแต่กินและก็กินทั้งวันไม่ยอมถ่ายเธอก็บอกแล้วว่าต้องทำยังไงแต่ในเมื่อไข่หวานยืนยันแบบนั้นเธอก็ทำอะไรไม่ได้ ‘ก็มันไม่ออกอ่ะ เจ้านาย’ แล้วยังตาขวางใส่เธออีกต่างหากหาว่าบังคับกันไม่ยอมให้ออกไปที่ประจำ 

เธอเคยแอบคิดว่าถ้าวันนึงไข่หวานเป็นคนจริงๆจะเป็นยังไงนะ ก็คงจะแบบนี้เนี่ยแหละทั้งดื้อและรั้นแบบเด็กๆจนอดเอ็นดูไม่ได้ “ไปเข้าห้องน้ำกัน” จู่ๆก็รู้สึกเหมือนสอนลูกนั่งกระโถนแถมยังเป็นลูกที่หน้าเหมือนกันเด๊ะ 

หลายครั้งเวลาเธอทำธุระในห้องน้ำบางทีเจ้าพวกแก๊งไข่ก็อยากมีส่วนร่วมด้วยบ้างก็มานั่งรอบ้างก็มาเล่นน้ำเวลาเธออาบน้ำบ้างก็มานั่งจ้องแต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมานั่งจ้องตัวเองแล้วยังต้องมาลุ้นด้วยว่าถ่ายไหม และความรู้สึกอาจจะลุ้นพอๆกับตรวจครรภ์กระมัง “เจ้านายไม่ออก อึดอัด อึดอัด” 

“หยุดบ่นก่อนไข่หวาน ไม่ชอบใช่ไหมอึดอัดแบบนี้” หน้าสวยพยักหงึกๆ “ถ้างั้นต้องกินอะไรบางอย่างนะ” 

“กินหรอ? กินชอบ” ตากลมตาหยี้ไปด้วยความสุขล้นในอก “จำไว้ว่า เอายาแก้ท้องอืดค่ะ” 

“คืออะไร?” ไข่หวานเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย “เหมือนลูกชิ้น” 

“ลูกชิ้นหรอ?” น้ำเสียงผิดจากตอนแรกชัดเจน เมื่อกี้โอดคราญอยู่เลยนังหมูอ้วน “เดี๋ยวนาเดียจะพาไปขอนะแต่ไข่หวานต้องยื่นเงินแลกเปลี่ยน” 

“ได้ไข่หวานทำได้ เอายาแก้ท้องอืด เอาไอ้นี้แลก” นาเดียกรอกตาทีอย่างงี้จำได้นะ ทีสอนอย่างอื่นนั่งมึนน่าตีจริงๆ 

และก็เป็นความโชคดีของเธออีกเช่นเคยที่ชุมชนนี้มีร้านค้าขายของมากมายสะดวกและครบครันรวมถึงร้านขายยาถึงจะเป็นร้านเล็กและทรุดโทรมไปบ้างแต่ทำยังไงได้ล่ะแค่มีก็ถือเป็นบุญหัวของเธอและไข่หวานมากๆแล้ว ไข่หวานทำหน้าที่ได้ดีสวมบทบาทเป็นเธอได้แนบเนียนจนเธออดนึกไม่ได้ว่าถ้าไข่หวานเป็นนักแสดงคงเป็นระดับตัวแม่เล่นได้ทุกบทบาทไม่ว่าจะท้าทายแค่ไหน “เป็นอะไรมาครับ” เภสัชกรหนุ่มหน้าตี๋ผิวขาวจัดสะอาดสะอ้านน่ามองริมฝีปากระเรื่อตามธรรมชาติดึงดูดสายตาเจ้าไข่หวานได้จนตกอยู่ในภวังค์ 

“เป็นอะไรครับ? ถ้าคนที่ป่วยเป็นเจ้าขนฟูที่ยืนอยู่ตรงนั้นผมคงช่วยอะไรไม่ได้นะครับ” เขายิ้มมุมปากแต่ตายังคงสบอยู่กับไข่หวาน “อือ... เอายาแก้ท้องอืดค่ะ”  

“ไม่ถ่ายหรอครับ?” 

“มันอึดอัดค่ะ” 

“สักครู่นะครับ” เขาหันกลับไปง่วนอยู่กับยาและเลือกจัดยาตามที่อาการของหญิงสาว “นี่ครับแต่ คุณต้องทานผักผลไม้เพิ่มขึ้นแล้วพยายามเข้าห้องน้ำให้เป็นเวลานะครับ” ไข่หวานยื่นมือไปรับมาแบบงงๆมันไม่เห็นเหมือนลูกชิ้นแบบที่เจ้านายบอกสักนิด “นี่เงินค่ะ”  

เภสัชกรรับเงินมาก้มลงไปหยิบเงินทอนเงยหน้าขึ้นมาก็ไม่พบใครแล้วได้ยินเพียงกุกกักที่ประตูหน้าร้านกับความว่างเปล่า 

ทั้งสองเดินเลยร้านออกมาได้ไม่ไกลนาเดียก็ต้องหยุดและฟังไข่หวานที่เริ่มแสดงอาการงอแง “ลูกชิ้นอยู่ไหน?” นาเดียรีบตีเนียนต่อเพราะรู้นิสัยเจ้าเด็กนี่ดีถ้ารู้ว่าเป็นยาล่ะก็คงไม่แม้แต่จะเข้าใกล้แน่ๆ “นั่นแหละลูกชิ้นอร่อยกว่าเพราะมันผสมเนื้อ นม ไข่” ไข่หวานไม่ตอบแต่ยิ้มหน้าบานดวงตาเป็นประกายพอใจไม่น้อยถึงจะไม่เข้าใจไอเนื้อนมไข่ที่ว่าก็ตาม “ไม่ต้องมายิ้มเลย” 

ไข่หวานกระตุกเชือกที่คอของเธอให้เดินตามระหว่างทางกลับบ้านตอนนี้มีร้านมากมายเปิดร้านรวมถึงร้านอาม่าก็เปิดด้วยความจริงแล้วนาเดียก็อยากแวะไปหาหญิงชราแต่ตอนนี้คงไม่เหมาะเท่าไร เธอเริ่มรู้สึกชอบชุมชนเล็กๆนี้ขึ้นเรื่อยๆพอได้มาอยู่อาศัยจริงๆมันมีเสน่ห์ดึงดูด ขนาดตอนนี้สายตาของเธอก็ไหลไปตามร้านรวงไหนจะความร่มรื่นที่แทบทุกบ้านจะปลูกต้นไม้ให้ความร่มเย็น บางบ้านถึงขั้นทำสวนดอกไม้เล็กๆในตัวบ้านมีลูกเด็กเล็กแดงที่ตอนนี้กำลังวิ่งเล่นสนุกสนานที่สนามเด็กเล่นตะโกนโหวกเหวกตามประสาเด็ก 

ลมหายใจนาเดียติดขัดไม่ใช่เพราะเชือกที่คอรัดแน่นแต่เป็นเพื่อนสี่ขาหรืออาจจะเป็นเจ้าถิ่นแถวนี้ สายตานักล่าจับจ้องมาที่เธอขาก้าวไม่ออกโดยอัตโนมัติความกลัวเริ่มก่อตัวในอก สายตาเจ้ากรรมยังไม่หยุดมองทั้งที่ตอนนี้หางลู่ลงด้วยความกลัวตัวสั่นไหว ขนสั้นเตียนมีแผลตามผิวหนังรอยแดงเต็มตัวเจ้าถิ่นไม่ต้องสืบว่าผ่านการรบมาแค่ไหนถึงจะได้ครองบริเวณนี้ “นาเดียไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวไข่หวานปกป้องเอง” 

ไข่หวานเหมือนเดิมถึงจะอยู่ในร่างใหม่ก็ยังห่วงนายตัวเองเสมอหลายครั้งที่โดนย่าดุ ไข่หวานก็มักจะเข้ามาขวางเข้ามาช่วยเมื่อรู้ว่าเธอกำลังตกที่นั่งลำบาก “ถอยไปซะ” น้ำเสียงที่กดต่ำจ้องศัตรูอย่างไม่ยอมแพ้ หากฝั่งตรงข้ามใช่จะกลัวไข่หวานที่ไหนเขี้ยวคมแยกออกจากกันอย่างลองเชิงฝ่ายตรงข้ามพร้อมเต็มที่เพียงตนจะไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนหยิ่งทะนงตามสัญชาตญาณเจ้าถิ่น 

เสียงรถดังเข้ามาในโสตประสาทของนาเดีย “นาเดียมาทำอะไรครับ? ไปพร้อมพี่เลยไหมนั่งรถไปด้วยกันได้ไม่ต้องเดิน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเชื้อเชิญและรอยยิ้ม  

 .......................................... 

ช่วงไม่มีอะไรแค่อยากบอก คือช่วงนี้เกิดอาการหมดไฟแปลกๆ 

แต่นี่ก็พยายามหาฟืนมาก่อไฟ #ถูหินจุดไฟวนไป 

และนี่ก็คือสาเหตุของการมาช้านะจ๊ะ ฮ่าๆ 🤣 

ไปพอเลิกบ่น เจอกันต่อหน้าค่ะ😘 

 .......................................... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}