SkyStorm

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทลายครั้งที่ 1 ♡

ชื่อตอน : ทลายครั้งที่ 1 ♡

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2562 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทลายครั้งที่ 1 ♡
แบบอักษร

@ST School

 

 

 

 

สาบานเหอะว่านี้โรงเรียน อย่างกับปราสาทอะไรสักอย่าง ฉัน "ทอฝัน" คนนี้เดินวนหาห้องเรียนจนหมดปัญญาละนะ

 

"นี่เธอ" เสียงของผู้ชายคนนึงตะโกนเรียกใครสักคน คงไม่ใช่ฉันหรอก รู้จักใครสะทีไหนกันเล่า

"เธออะ จะหันมามั๊ย" ฉันไม่ได้สนใจเสียงเรียกของเขาเพราะคิดว่าคงไม่ใช่ตัวเอง เลยเลือกที่จะเดินต่อไป

 

หมับ!

 

"นี่นาย!" อยู่ๆเขาก็มากระชากข้อมือฉัน ทำให้ฉันหน้ากระแทกเข้ากับแผงอกเขาอย่างจัง

ก็แหงแหละ สูงซะจนฉันคิดว่าฉันเกิดมาเตี้ยมากเลยหรอ?

 

"สภานักเรียนออกตามหาเธอให้วุ่น ไม่ได้ยินที่ประกาศรึยังไง" ประโยคที่เอ่ยมาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ทำให้ฉันรู้ว่าเขากำลังหงุดหงิด

ประกาศ? ประกาศอะไรทอฝันไม่เข้าใจ?

 

"ประกาศอะไร ไม่เห็นจะได้ยินเลย เงียบอย่างกับป่าช้า" ที่พูดว่าเงียบแบบป่าช้านี่จริงๆนะ

 

 

พูดจบประโยคไม่กี่วิเขาก็กระชาก ย้ำว่ากระชากฉันให้เดินตามเขาไป จนไปหยุดอยู่ห้องๆหนึ่ง

 

พอเปิดประตูเข้ามา

 

 

"อ้าว หาเจอแล้วหรอวะ" ผู้ชายอีกคนในห้องพูดขึ้น แต่น้ำเสียงไม่เห็นหงุดหงิดเหมือนนายนี่ซักนิด

"สวยอ่ะ เธอชื่ออะไรหรอ" อย่างน้อยๆ ห้องนี้ก็ไม่ใช่ผู้ชายล้วนหรอก มีผู้หญิงน่ารักคนนึงถามชื่อฉัน

 

"ทอฝัน ฉันชื่อทอฝัน" แต่ยังไงคนพวกนี้ก็น่ากลัวอยู่ดี

"ฉันชื่อ สายรุ้ง นะ" เธอคนนั้นตอบพร้อมกับยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ฉัน

"ส่วนที่เหลือ พี่แทน พี่เจตน์ เป็นสภานักเรียนปีที่แล้วพี่เขามาช่วยสอนพวกสภาปีนี้ ส่วนนั่น ซัน ม่อน จีม" เธอพูดพร้อมกับชี้ไปที่แต่ละคน

 

คนที่เป็นรุ่นพี่ยิ้มให้ฉัน ส่วนที่เหลือนั้น....

 

"พวกนายเลิกทำหน้าหื่นกามสักที เห็นมั๊ยว่าทอฝันกลัว" สายรุ้งพูดขึ้น ก็จริงนั่นแหละที่ฉันกลัว

"รายชื่อเธออยู่เกรด 11 ห้อง 1 นิ เก่งใช่ย่อย" คนชื่อม่อนพูดกับฉัน

"ไปเข้าเรียนกันเถอะทอฝัน" สายรุ้งเดินเข้ามาเตรียมที่จะดึงมือฉันให้เดินไปด้วย แต่ติดอยู่ที่ว่า...

 

 

"เดี๋ยว!" ฉันอยากจะบอกสายรุ้งว่าเธอลืมคนที่ยืนอยู่ข้างฉันนนน

"ฉันชื่อ เจย์" พูดจบเขาก็ปล่อยมือฉัน สายรุ้งจึงพาฉันเข้าห้องเรียน

 

 

 

 

"ไปกินข้าวกันทอฝัน" ตอนนี้เป็นช่วงพักเที่ยง ระหว่างคาบเรียนเธอพยายามเข้าหาฉัน เป็นคนที่เป็นมิตรสุดๆไปเลยแหละ

"อื้อ" เธอลุกขึ้นเดินนำฉันไป

 

 

"สายรุ้งไม่กินข้าวหรอ" ที่ฉันถามเพราะเห็นสายรุ้งเอาแต่จ้องหน้าฉันไม่วางสายตา

"ไม่ค่อยหิวอ่ะ เธอกินเลย" ฉันล่ะแพ้ผู้หญิงน่ารักที่สุดเลย

"เอ่อ แล้วฉันต้องเป็นรูมเมทกับใครหรอ" ใช่ ฉันมาที่นี่แบบไม่รู้อะไรเลย อยู่ๆ ป้าก็ส่งฉันมาที่โรงเรียนนี้

"ฉันไง^^" ได้ยินแบบนี้ก็โล่งใจ

"แล้วเจย์คือใครหรอ ทำไมเขาต้องเดินไปตามฉัน"

นี่คือสิ่งที่ฉันสงสัย กะจะถามตั้งนานแล้วแต่ดันลืม

"ประธานนักเรียนน่ะ แล้วก็พ่วงตำแหน่ง prince ด้วย" ว้อททท

"ตำแหน่ง prince คือเอาไว้คนเรียกเฉยๆ มันหมายถึงคนที่เก่งแถมหน้าตาดีแล้วก็...." เก่งแล้วหน้าตาดีงั้นหรอ

"ก็?" สายรุ้งหยุดพูดแค่นั้น

"อิ่มแล้วใช่มะ งั้นเราไปทัวร์โรงเรียนกัน ไหนๆ คาบบ่ายก็ไม่มีเรียนแล้ว" ใช่ คาบบ่ายว่างเพราะวันนี้เปิดเทอมวันแรก

 

 

 

 

 

หลังจากทัวร์เสร็จฉันก็มาที่ห้องสภา เพิ่งรู้เหมือนกันว่าห้องที่มาเมื่อเช้าคือห้องสภานี่เอง

 

 

"ไงยัยเด็กใหม่" จีมทักทายฉัน

"ก็ดีค่ะ" ฉันตอบกลับไป ที่พูดเพราะไม่ใช่ว่าอะไรหรอกนะ เราไม่ได้สนิทกัน

"ลงท้ายค่ะด้วยว่ะมึงงงง กูแพ้" พี่แทนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแซวๆ ฉัน

"หยอดได้หยอดดีจริงๆ" ประโยคนี้เป็นประโยคของสายรุ้งเอง "ทำงานๆ ส่วนเธอรอฉันแปปนึงนะ เดี๋ยวไปหอพร้อมกัน" ฉันนั่งรอสายรุ้งทำนู่นทำนี่ในห้องสภา กดโทรศัพท์ ไถๆไปมา

 

 

 

 

Jayy.

"หาววววว กี่โมงแล้วอะซัน" ผมได้ยินสายรุ้งพูดขึ้นจึงก้มไปดูนาฬิกา

 

2 ทุ่ม?

 

"กลับกันเลยมั๊ย" ผมถามทุกคนเพราะเห็นว่ามืดแล้ว

"เออ ดีเหมือนกัน กูไปละนะ" พี่เจตน์บอกผมก่อนจะเดินออกไปกับพี่แทน

"เดี๋ยวกูปิดห้องเอง พวกมึงไปก่อนเลย" ที่ให้มันไปก่อนเพราะว่าผมเป็นคนที่คอยเช็คความเรียบร้อยของห้องสภา

"เคๆ" แต่ผมคงลืมบางอย่างไปสินะ

"เจย์ ช่วยไรอย่างดิ" ผมพอจะรู้ว่าสายรุ้งจะพูดอะไรต่อ "ช่วยอุ้มทอฝันไปหน่อย ท่าทางหลับลึกเลย" คนบางคนกำลังหลับตาพริ้มอยู่ตรงโซฟา โดยที่ไม่รู้ว่ากี่โมงกี่ยามแล้ว

"อืม งั้นเธอเดินไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันพายัยนี่ไปเอง" เพราะผมยังต้องเช็คความเรียบร้อยก่อนไง

"โอเค ขอบใจนายมากนะปริ้นส์" พูดจบเธอก็เดินออกจากห้องไป

 

 

 

ผมจัดการเก็บเอกสารทุกอย่างที่กองบนโต๊ะไปไว้ในตู้ แล้วเดินกลับมาปิดไฟ โดยที่ไม่ลืมใครบางคนไว้ในห้องนี้

 

 

 

"นี่เธอ" ผมพูดพลางเอานิ้วมือสะกิดตัว

"........." สิ่งที่ผมได้กลับมาคือความเงียบ พร้อมกับคนตรงหน้าที่นอนหลับตาพริ้มและหายใจอย่างสม่ำเสมอ ทำให้ผมถึงกับลอบถอนหายใจออกมา

 

 

ผมจัดการช้อนตัวเธอขึ้นมาก่อนจะเดินออกจากห้องนี้ไป

 

 

 

ก็อกๆๆ

 

"โอ้โหห มาไวกว่าที่คิด" เสียงสายรุ้งที่ดูงัวเงียเพราะน่าจะง่วงนอน ก่อนจะเดินนำผมไปที่เตียงนอนของทอฝัน

"ทำไมยัยนี่หลับลึกขนาดนี้?" จริงๆนะ หลับขนาดนี้ถ้าไม่หายใจคือตายแล้ว

"มาที่นี่วันแรกก็อย่างงี้แหละ นายก็รู้นี่" ผมลืมไปสนิทเลย

"ยังไงก็อย่าให้ยัยนี่รู้เรื่องที่นี่เด็ดขาด มันอันตราย" สิ่งที่ผมย้ำนักย้ำหนากับทุกคนที่รอบตัวทอฝัน

"รู้แล้วน่า แล้วก็ช่วยนิสัยดีกับทอฝันหน่อย คนนี้อะแสนดีนะ" เธอพูดพลางเบ้หน้าไปทางคนที่นอนอยู่บนเตียง

"เหอะ แสนดี? อาจจะร้ายไม่รู้ตัวก็ได้" กับคนที่เจอกันแค่วันเดียว มันจะเอาอะไรมาตัดสิน

"เหอะน่า เซ้นส์ฉันมันบอกอย่างงั้น" เธอยิ้มให้ผมเล็กน้อยก่อนจะปิดประตูห้อง

 

ส่วนผม ก็ต้องเดินกลับห้องตัวเอง

 

 

 

"สายรุ้งไม่ฝากกูวะ โหยยๆๆ กูจะไปส่งพรุ่งนี้เลย" เสียงของไอ้จีมเจื้อยแจ้วเข้ามาในโสตประสาทหูทันทีที่ผมเปิดประตูห้องเข้ามา

"มึงเอาเวลาไปคิดเรื่องอื่นบ้างเหอะ" ผมพูดแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป

 

 

 

ใช้เวลาเพียงไม่นาน ผมก็เดินมาที่เตียงก่อนจะล้มตัวนอนแล้วปิดไฟตรงหัวเตียง ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

 

 

 

 

 

 

 

มาเปิดเรื่องแล้วค้าบบบทุกคนน

ครั้งแรกมันจะสั้นๆงี้แหละเนาะ555

จะพยายามอัปทียาวๆ นะคะ แต่อาจใช้เวลานิดนึง

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}