ซาตานหื่น

สวัสดีครับ ซาตาน เป็นนักเขียนที่หัดเขียน อาจแต่งช้าหรือไม่ดีเท่าที่คาดหวังแต่จะพยายามทำให้ดีที่สุด ขอบคุณทุกแรงสนับสนุน ติชม และคอมเม้นทุกคอมเม้นนะครับ

ชื่อตอน : [13] 30%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 571

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2562 07:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[13] 30%
แบบอักษร

#M

หลังจากวันนั้นที่พี่เซ็กส์กลับมาบ้าน มาทำอาหาร มานอนกับผมทำทุกอย่างเป็นปกติ ก็เหมือนเป็นวันสุดท้ายที่เราได้เจอกัน เพราะหลังจากนั้นคนตัวสูงก็หายจากพวกเราไปเลย กลายเป็นคนหายสาปสูญที่ทางบ้านให้อภัยแล้ว ส่วนตัวผมเองก็ไม่รู้ว่าจะไปตามหาได้ที่ไหน... ได้ข่าวคราวมาบ้างว่า ไปถ่ายแบบ ทำโปรเจค และกินเหล้ากับพี่ลีออนและพี่เดม่อนที่คอนโด สถานที่หลับนอนโดยส่วนใหญ่ก็คือคอนโดส่วนตัว (ซึ่งผมไม่รู้จัก) คงเพราะไม่เคยตามไม่เคยใส่ใจพี่มันขนาดนั้นก็เลยกลายเป็นคนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่มันเลยซักอย่าง คิดถึงเหรอ ก็คิดถึง มันเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป ไม่มีคนมาคอยดู คอยวอแว คอยแกล้งให้ปวดหัวเหมือนก่อนหน้านี้ถึงจะในระยะเวลาไม่นานก็ตาม

“ทำไมมึงไม่โทรไปล่ะ”

เสียงไอ้โซดาเอ่ยถามหลังจากที่ผมแวะมาหามันที่คณะแพทย์เพื่อปรับทุกข์และเอาแต่นั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ถ้าโทรศัพท์มีมดลูกมันคงท้องออกลูกออกหลานมาเต็มบ้านเต็มเมืองแล้ว

“อย่าว่าโทร ขนาดไลน์หรือข้อความกูยังไม่เคยทักไป ใครจะกล้าวะ”

นึกโมโหตัวเองที่เอาแต่รำคาญพี่มันจนเมื่อขาดไปก็ไม่กล้าจะไปวอแวเขาคืน โอยยยยย คิดถึงวุ้ย

“ไม่เคยก็ต้องลองปะวะจะได้เคยๆ ถ้าไม่งั้นก็ไปหาเลยไหม?”

ผมกดไลค์ให้ความคิดมัน แต่ใครจะไปกล้าวะ ถ้าไปเท่ากับไปถวายอาหารให้เสือเลยนะ ไม่เอาด้วยหรอก ผมจึงเลือกที่จะส่ายหน้าปฏิเสธไป

“สัตว์ อะไรก็ไม่เอา อะไรก็ไม่กล้า งั้นมึงก็นั่งหน้าแห้งอยู่แบบนี้แหละ”

ปากคอมึงนี่เราะร้ายขึ้นทุกวัน สงสัยติดมาจากพี่หมอ ผมเบ้ปากใส่ใบหน้ายียวนของเพื่อนรัก ก่อนระฆังของการสนทนาจะจบลงเมื่อเจ้าของของไอ้โซมาทวงมันคืนไป ผมก็เลยต้องเดินเหงาๆกลับมาคณะคนเดียว

“ไอ้เรียว เห็นพี่ปีสองบอกว่าวันนี้พี่เซ็กส์จะเข้ามาเทรนให้เดือนคณะเรา มึงรู้เรื่องปะวะ?”

ยังไม่ทันจะหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้กาคาบข่าวอย่างไอ้วายุก็รีบเปิดประเด็น อะไรก็ไม่ทำให้ผมหูผึ่งเท่าประโยคที่ว่า วันนี้พี่เซ็กส์จะมา เก้าอี้ที่ยังไม่ทันได้ทำหน้าที่ของมันก็คงต้องรอต่อไป เพราะผมมีเรื่องสำคัญให้ทำมากกว่าแล้ว

"ที่เทรน อยู่ตรงไหน?"

.....13.....

และแล้วผมก็พาตัวเองมายืนอยู่หน้าซ้อมการแสดงของตึกคณะจนได้ ตอนมาก็ความคิดถึงพามา แต่พอมาถึงก็ความกลัวครอบงำ... โวยทำไมเป็นไม้เรียวมันถึงยากนักวะ ผมยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเรียกสติ แต่สงสัยจะตบแรงเกินไป เจ็บชิบ

"ไอ้ฟราน ปล่อยกู"

เสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากบานประตูที่ปิดสนิทดึงความสนใจให้ผมยื้นหน้าเข้าไปแนบหูกับมัน เสียงเอะอะยังคงดังต่อเนื่อง

"เดี๊ยวก็ถีบ ไอ้เหี้ยนี่"

แล้วก็ตามมาด้วยเสียงโครม เหมือนวัตถุหนักๆกระแทกกับอะไรซักอย่าง เออแล้วนี่ผมจะมาแอบฟังคนเค้าคุยกันทำไมวะ ...คิดไม่ตกสุดก็คงเหตุผลที่จะเข้าไปในห้อง จะบอกว่ามาขอดู ก็ใช่เรื่อง แต่จะบอกว่ามาหาพี่เซ็กส์ก็เจาะจงเกิน... กรรมเวรอะไรของไม้เรียว แต่ก่อนที่ความคิดของผมจะเตลิดไปไกลเสียงจากด้านหลังก็ทำให้ผมสะดุ้งสุดตัว จนต้องพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนถาม

"มายืนทำอะไรตรงนี้?"

ร่างสูงยืนคร่อมตัวผมอยู่ ใบหน้าหล่อคมที่ไม่ได้เห็นหลายวันยังคงความดูดีเหมือนเดิม แม้จะมีแววของความอิดโรยบ้างก็ตาม ตอนที่ไม่เจอมันก็มีคำพูดอยู่หรอกว่าคิดถึงแค่ไหน แต่พออยู่ต่อหน้าก็พูดไม่ออก ผมยืนมองคนตรงหน้านานเท่าไหร่ไม่รู้ กว่าจะหาเสียงของตัวเองเจอก็น่าจะนานอยู่

"พะ...พี่ไม่ได้อยู่ในห้องหรอกเหรอ"

อยากตบปากตัวเองซักพันครั้งที่ถามอะไรไร้สาระออกไป ถ้าพี่มันอยู่จะมายืนตรงนี้ไหมเล่า!!

"เพิ่งมาถึง เลิกกัดปากตัวเอง"

อีกครั้งที่ผมสะดุ้งเมื่อปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเบาๆบนกลีบปากที่ผมจงใจกัดเม้มมันเอาไว้แน่น สัมผัสอ่อนโยนที่ไม่ได้รับมาพักใหญ่ทำให้ผมเผลองับปลายนิ้วยาว ลิ้นไม่รักดีเลียมันเบาๆ คนตัวสูงไม่ได้ห้ามหรือดึงนิ้วออกไป คงมีแต่สีหน้าที่ดูจะตกใจอยู่ไม่น้อยเท่านั้นที่ส่งมา

"ผม...คิดถึงพี่"

แรงกอดรัดเข้ามาแทนที่คำตอบที่ผมอยากจะถามต่อ นี่สินะคำตอบของพี่

"อย่าร้อง"

ไม่รู้ว่าน้ำตามันไหลออกมาตั้งแต่ตอนไหน รู้อีกทีแก้มผมก็อาบไปด้วยหยาดน้ำใสซะแล้ว มือหนาเช็ดมันให้ผมอย่างแผ่วเบา ริมฝีปากอุ่นแนบลงบนหน้าผากราวกับปลอบโยนให้ผมหยุดปล่อยน้ำตาออกมา ทำไมน้ำตามันห้ามยากจังนะตอนนี้

"พี่ไม่กลับบ้านเลย ไม่โทรหา ไม่ไลน์ตาม ทำไมพี่ทิ้งผมไปแบบนี้?"

น้ำเสียงอู้อี้เพราะผมซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้างอยู่เอ่ยถามไม่เว้นช่องว่าง ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้น มือหนาลูบแผ่นหลังผมเหมือนให้ผ่อนคลาย

"ถามเยอะจัง ตอบไม่หมดหรอกนะ มานี่ก่อนมา"

มือหนาดันไหล่ผมให้ผละออก เปลี่ยนมาจูงมือแทน ยังไม่ทันจะก้าวออกจากจุดเดิม เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นซะก่อน ผู้ชายคนนึงยืนมองมาทางเรา ผมพอจะจำได้ว่าคนนี้คือคนที่มีเรื่องกับพี่เซ็กส์ตอนปฐมนิเทศนี่ ผมคิดไปเองหรือเปล่าว่าสายตาของคนคนนี้กำลังไม่พอใจผม

"ทุกคนกำลังรอพี่อยู่"

"กูไม่ว่างแล้ว"

คนผิวสีแทนหลุบตาลงมามองมือของผมกับพี่เซ็กส์ที่กำลังจับกัน ความกลัวทำให้ผมตั้งท่าจะดึงมือออกแต่มือหนากลับจับมันแน่นขึ้น

"อย่าผิดคำพูดดิพี่"

ผมแอบเห็นคิ้วเข้มกระตุกเมื่อประโยคคำพูดนั้นจบลง อย่าวางมวยกันเว้ยย

"เอ่อ ผมก็อยากเห็นว่าเวลาดาวเดือนเค้าเทรนกันนี้ทำยังไง เราเข้าไปกันเถอะนะ"

"เป็นเดือนหรือไงถึงจะเข้าไป"

หาเรื่องสุดๆ.. ไอ้ตัวดำนี่มันยังไงวะ ผมขมวดคิ้วหันไปมองคนพี่ข้างตัว พี่เซ็กส์ชักสีหน้าก่อนหันมาหาผม มือหนาลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน

"แปปเดี๋ยวลงไปรอข้างล่างก่อน"

ผมจำต้องพยักหน้า พี่เซ็กส์ละมือจากมือผมเดินกระแทก ไหล่กว้างของคนตรงหน้าเข้าไปข้างใน ผมได้แต่มองตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายกับพี่เขาเป็นอะไรกัน แต่ทำอะไรนึกถึงชื่อเสียงของเขาบ้าง อย่าเอาแต่ได้"

จุกไปเลยไม่ทันให้ผมเถียงประตูก็ปิดอัดหน้าเข้าให้ อะไรวะ ไอ้หมอนี้มันยังไง ผมยืนไว้อาลัยให้บานประตูครู่ใหญ่จนกระทั่งตัดสินใจเดินเลี่ยงออกมาทั้งที่อยากตามเข้าไปใจจะขาด แต่ก็ทำไม่ได้ ผมหันมองบานประตูเป็นครั้งสุดท้ายถึงได้ก้าวลงบันไดมา

"อ้าวไงมึง ทำไมมาอยู่นี่ไหนบอกจะไปหาพี่เซ็กส์ไง?"

เสียงไอ้วายุเอ่ยถามพร้อมขยับเข้ามานั่งข้างๆ ผมฟุบหน้าลงบนโต๊ะตอบเสียงอู้อี้ คนยิ่งอยากจะงอแงอย่ามาถามอะไรจี้จุดได้ไหมหา

"เค้าเทรนกัน"

หลังจากตอบผมก็เบะปากเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ไม่ได้ร้องออกมา ก็มันคิดถึงยังไม่ทันได้กอดได้ชื่นในเลย อยากอยู่ด้วยกันนานกว่านี้

"ไอ้เซ็กส์มาเหรอ?"

เสียงคุ้นหูดังขึ้นจนผมต้องผงกหัวขึ้นมามอง แสดงว่าข่าวไวพอจะให้พี่เอ็กซ์เลิกสอนเพื่อมาหาน้องชายได้. บอกแล้วว่าพี่เซ็กส์น่ะหายตัวไปจากพวกเราแบบสาปสูญพอรู้ว่าอยู่ไหนก็อยากเจอเป็นธรรมดา

"อื้อ ผมเพิ่งเจอพี่เขาไป แต่ตอนนี้เข้าห้องเทรนไปแล้ว"

พี่เอ็กซ์พยักใบหน้าและทิ้งตัวลงนั่งขนาบข้างผมโดยมีไอ้วายุอยู่อีกข้าง นักศึกษาหลายคนมองมาทางเรา ซึ่งผมก็ไม่ได้กังวลอะไรเพราะใครจะมองก็มองไปเว้ยคนกำลังจะงอแง นี่ถ้ามองมากๆเอาไม่จิ้มตาแมร่ง นี่ก็ 20 นาทีแล้วนะ ไหนบอกว่าแปปเดียวไง!!

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น