ใจดินสอ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

😊✏ว่าด้วยนิยายของไรท์นั้น>>>ไม่ใช่รักดราม่าหรือโรแมนติก ❤ ไม่ใช่รักใสๆวัยว้าวุ่นแต่เป็นรักวัยรุ่นที่มีอิโรติกรวมอยู่ด้วย😁 นอกจากจินตนาการแล้วโปรดใช้วิจารณญาณและศิลปะในการอ่านนะคะ📖 คุยกับไร์หรือแวะไปตามงานได้ที่ เพจ Writer ใจดินสอ

ชื่อตอน : EP.12 เปิดตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 11:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.12 เปิดตัว
แบบอักษร

หลายวันต่อมา... 

ฟาเรนท์... 

 

เช้าวันนี้ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าหมุนรอบกระจกเป็นสิบๆรอบ ทั้งเปลี่ยนกระโปรงและเสื้อเป็นสิบๆชุด ทั้งๆที่ความจริงแล้วมันก็คือชุดนักศึกษา...วันนี้เป็นวันแรกที่ธันวาจะมารับฉันไปส่งที่มหาลัยฉันเลยตื่นเต้นเป็นพิเศษและตื่นเช้ากว่าปกติ ให้ตายสิเขาคือแฟนคนแรกในชีวิตฉันเลยนะ อร๊ายยย 

 

ครืด ครืด สายเรียกเข้า >>> ที่รักของฟาเรนท์ 

[ ไงครับคุณแฟน เสร็จหรือยัง ] 

เสียงปลายสายทักทายมาเมื่อฉันกดรับทำเอาฉันยิ้มแก้มปริอยู่หน้ากระจก 

 

" ใกล้เสร็จแล้ว นายรอฉันแป๊บนึงนะ " 

 

[ ไม่ต้องรีบ นานแค่ไหนก็รอได้ ] 

ฉันตัวบิดเป็นเกลียวแล้วนะ 

 

" ทีหลังไลน์มาก็ได้นะนายจะได้ไม่เสียเวลายกหูโทรศัพท์ " 

ฉันบอกคนในสายก่อนจะหมุนตัวเองหน้ากระจกอีกครั้งเพื่อเช็คความเรียบร้อย 

 

" ก็ฉันอยากได้ยินเสียงเธอนิ คิดถึง " 

เสียงงุ้งงิ้งของปลายสายทำให้ฉันเห็นภาพตัวเองอมยิ้มจนแก้มแดงหน้ากระจก 

 

" บ้า " 

ฉันว่าคนในสายพลางมองหน้าตัวเองที่แก้มแดงเป็นลูกตำลึงผ่านกระจกตรงหน้า 

 

" ออกมาได้แล้ว...อยากเห็นหน้า คิดถึง " 

งื้ออออ 

 

หลายวันมาแล้วที่ฉันกับธันวาเราคบกันเป็นแฟน เราไม่ได้เจอกันนับจากวันนั้นส่วนมากจะคุยโทรศัพท์กันถ้ามีเวลา เราสองคนไม่ได้ใช้ชีวิตแฟนเหมือนคู่อื่นสักเท่าไหร่ทั้งๆที่เราเพิ่งคบกัน ธันวาเรียนปีหกแล้วและด้วยความที่เรียนหมอทำให้เขาต้องเรียนหนักและต้องขึ้นวอร์ดดึกๆดื่นๆบางทีได้นอนตอนเช้าก็มี ส่วนฉันก็ไม่ต่างจากธันวาเท่าไหร่เพราะฉันกำลังจะเรียนจบเทอมนี้เทอมสุดท้ายแล้ว ส่วนมากก็จะยุ่งกับงานวิจัยและโครงงานต่างๆแถมตอนนี้ที่บ้านฉันยังมีเรื่องวุ่นวายเกี่ยวกับพี่ชายทั้งสองคนอีก แต่ถึงอย่างนั้นเราสองคนก็ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด  

 

" ทำไมใส่กระโปรงสั้นจัง " 

ทันทีที่ฉันเข้าไปนั่งประจำที่เรียบร้อย คนข้างๆที่ทำหน้าที่ขับรถก็ถามขึ้นพลางขมวดคิ้วแล้วมองมาที่ต้นขาของฉันที่พอนั่งลงแล้วกระโปรงทรงเอที่ใส่มันก็ร่นขึ้น 

 

" ไม่สั้นนะ คนอื่นก็ใส่กัน ปกติฉันก็ใส่แบบนี้อยู่แล้ว " 

ฉันตอบยิ้มๆพลางคาดเบลท์ไปด้วยแต่ไม่ได้มองหน้าคนข้างๆ 

 

" สั้น... " 

เสียงพรึมพรำเบาๆของคนข้างๆทำให้ฉันอดยิ้มไม่ได้  

. 

. 

. 

" ทำไมคนมองเยอะจัง " 

ธันวาที่เดินมาส่งฉันถามขึ้นเมื่อเดินผ่านลานเกียร์ ก็เดินจูงมือกันขนาดนี้ใครไม่มองก็บ้าแล้วอีกอย่างฉันน่ะเป็นที่หมายปองของผู้ชายในคณะก็ว่าได้ ก็สวยอะ 

 

" คงมองนายแหละ เด็กต่างมอนิ " 

ฉันบอกยิ้มๆพลางดึงมึอคนที่เดินหันหน้าไปทางนั้นทีทางนี้ทีให้รีบเดิน 

 

" ฟาเรนท์!! ทางนี้ๆ " 

เดินไปได้สักพักเสียงเรียกจากโต๊ะม้าหินอ่อนไกลๆก็ทำให้ฉันชะงักเมื่อไอ้หนึ่งทั้งเรียกทั้งโบกมือให้ฉันอยู่ 

 

" มาเช้าจัง " 

ฉันพรึมพรำเบาๆพลางหันไปมองมันก่อนจะเดินจูงมือคนข้างๆเข้าไปหาแต่ก็ต้องชะงักเมื่อคนข้างๆรั้งมือฉันเอาไว้จนฉันต้องหันไปมอง 

 

" ใคร? " 

เสียงทุ้มทำหน้าตึงมองฉันด้วยสายตาดุๆ 

 

" เพื่อน " 

ฉันตอบยิ้มๆ 

 

" ผู้ชาย? " 

 

" เอ่อ ใช่ส่วนมากฉันมีเพื่อนเป็นผู้ชายน่ะ " 

ฉันตอบแต่ก็ยังเดินไปไหนไม่ได้เมื่อคนตรงหน้ายังคงรั้งข้อมือฉันไว้อยู่ ถึงไม่ได้ออกแรงแต่ฉันก็คิดว่ายังไม่ควรเดินไปหาไอ้หนึ่งตอนนี้ 

 

" ฉันไม่ชอบเลย เธอไม่มีเพื่อนผู้หญิงหรือไง " 

เสียงอ่อยๆหน้านิ่วหน่อยๆพูดกับฉันพลางบีบมือฉันนิดๆ ทำไมฉันไม่ชินกับธันวาเวอร์ชั่นนี้เลยนะ 

 

" ฉันเรียนวิศวะ คณะฉันผู้หญิงมีไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ ถ้าไม่คบพวกมันนายจะให้ฉันอยู่คนเดียวหรือไง " 

ฉันตอบยิ้มๆให้กับท่าทางของคนตรงหน้าก่อนจะยื่นมือไปบีบจมูกโด่งๆเบาๆ 

 

" ก็หวงนิ " 

 

" บ้า " 

ฉันว่ายิ้มๆก่อนจะเบือนหน้าหนีคนที่หน้าหงิกหน้างออยู่ตอนนี้ 

 

" เธอเป็นแฟนฉัน " 

 

" รู้แล้วนายก็เป็นแฟนฉันเหมือนกัน " 

ฉันมองคนตรงหน้าที่ยืนจับมือฉันไว้อยู่แต่ก็ยังยิ้มไม่หุบอยู่ดี คนอะไรทำให้ฉันยิ้มได้ตลอดเวลา 

 

" อีฟา!! เอางานไปส่งได้แล้ว กูนั่งรอตั้งนานทั้งปวดขี้ทั้งหิวข้าวเนี่ย " 

ไอ้หนึ่งเดินมาตบไหล่ฉันก่อนจะดึงมือฉันอีกข้างให้เดินตามมันไป แต่มันก็ต้องชะงักเมื่อธันวาตีมือมันแรงๆจนต้องดึงมือกลับ 

 

เพี๊ยะ!! 

" อย่าจับ!! กูไม่ชอบ " 

เสียงทุ้มของคนหน้านิ่วคิ้วขมวดทำให้ไอ้หนึ่งรีบดึงมือกลับก่อนจะหันหน้ามองฉัน ฉันได้แต่มองคนข้างๆที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนเด็กหวงของจ้องหน้าไอ้หนึ่งอยู่ 

 

" ใครอะมึง " 

ไอ้หนึ่งหันมาถามฉันพลางลูบมือตัวเองไปด้วย 

 

" กูเป็นแฟนฟาเรนท์ " 

 

" ฮะ ฮ่า ฮ่า อีฟามีแฟน หน้าจืดๆแบบนี้นี่นะจีบอีฟาติด ฮ่า ฮ่า ฮ่า ทั้งคณะรุมจีบไม่เห็นมึงเอาวะ " 

ไอ้หนึ่งหัวเราะร่าพลางกุมท้องตัวเองเอาไว้จนฉันต้องตบหัวมันไปทีนึง 

 

" ปวดขี้ก็ไปขี้อย่ามากวนตีนแถวนี้ไอ้หนึ่ง " 

ฉันหันไปดุมันก่อนจะดันหลังมันไปไกลๆ 

 

" เออๆไปก็ได้ แต่กูฝากถืองานหน่อยเดี๋ยวมา " 

ฉันยื่นมือไปรับเอกสารสีขาวปึกใหญ่มาไว้ในมือเพื่อให้ไอ้เพื่อนชั่วได้ไปปลดทุกข์ คนข้างๆจะได้หายหน้านิ่วคิ้วขมวดสักที 

 

" ไม่ชอบมันเลย เลิกคบมันไม่ได้หรอ " 

คนหน้างอหันมาหาฉันพลางทำเสียงอ่อย 

 

" บ้าหรือไง นี่เพื่อนไม่มีอะไรมากกว่านั้น " 

ฉันบอกก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้ 

 

" หวงนิ " 

คนหน้างอพูดพลางเดินตามหลังฉันมา 

 

" รู้ แต่ไม่มีอะไรจริงๆ " 

ฉันหันไปบอกยิ้มๆก่อนจะเดินต่อไปยังโต๊ะม้าหินอ่อน 

 

" เธอเป็นแฟนฉัน " 

 

" รู้แล้ว " 

 

" ฉันเป็นแฟนเธอ " 

 

" รู้ค่าา " 

 

" เราเป็นแฟนกัน " 

 

" ก็ใช่ไง " 

 

" ฟาเรนท์เป็นแฟนฉัน!! ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับเธอ!! " 

เสียงตะโกนดังลั่นของคนที่เดินตามหลังฉันมาทำให้ฉันรีบหันควับไปกระชากตัวเขาเมื่อคนทั้งลานเกียร์ต่างก็มองมาที่เราสองคนเป็นตาเดียวกัน 

 

" ธันวา!! บ้าหรือไง " 

ฉันดุเขาก่อนจะดึงตัวเขาเข้ามาใกล้ๆ อายก็อายโอ๊ย!! 

 

" เธอเป็นแฟนฉัน!! ฉันรักเธอ!! แล้วก็หวงมากด้วย!! " 

 

" ฮิ้ววว.. / ฮู้ววว... / กรี๊ดด " 

เสียงหวีดร้องโฮแซวของคนในลานเกียร์ส่งเสียงดังเมื่อธันวาตะโกนแบบนั้นออกไป ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแทรกแผ่นดินหนีตอนนี้ทันมั้ยธันวา 

 

" ธันวาพอแล้ว " 

ฉันดึงเขาเข้ามาใกล้อีกพลางกระซิบบอก 

 

" ปิดปากฉันด้วยปากของเธอสิแล้วฉันจะเงียบทั้งวันเลย " 

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นี่นะ...มันน่าาาาหึ้ยยย 

 

" ฮู้วว../ ฮิ้วว.. " 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น