bellabel

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 1 ป่าผีเฮี้ยน

คำค้น : ผี,หลอก, หลอน, ขวัญกระเจิง,

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 82

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2562 09:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1 ป่าผีเฮี้ยน
แบบอักษร

ทันทีที่เหยียบย่างเข้ามาในป่าแห่งนั้น ทองมีความรู้สึกว่ามีไอแห่งความเย็นครอบคลุมอยู่ทุกอณูพื้นที่ ไม่เพียงแต่ความเย็นเท่านั้นที่ทำใจสั่น ความมืดสนิทราวกับเข้าไปอยู่ในถ้ำ เขาแทบขาดใจตายด้วยความกลัว 

สายลมเย็นที่พัดกรรโชกอย่างรุนแรง หอบเอาฝุ่นฝอยที่อยู่ภายในบริเวณนั้นขึ้นไปข้างบน กระทั่งหมุนเป็นวงกลมอยู่เบื้องหน้าคือสิ่งที่ชวนผวาที่สุด

“เราไม่น่าผ่านเข้ามาในสถานที่แห่งนี้เลย ถ้าไม่มาธุระให้พ่อ จ้างก็ไม่มาหรอก คุณพระคุณเจ้าช่วยข้าด้วยเถิด”

ทองรู้ดีว่าสิ่งเดียวที่ช่วยลดความกลัวให้เจือจางลงก็คือ ขอร้องให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยคุ้มครอง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตามมา สร้างความหวาดผวาให้อย่างถึงที่สุด

“ฮึ ฮึ ฮึ ไม่มีใครช่วยเอ็งได้หรอก”

“ใคร เสียงใคร ออกมานะ อย่ามาแกล้งกัน ข้า ข้า ไม่ชอบ”

ชายหนุ่มส่งเสียงร้องถามด้วยความตกใจ ต่อเสียงแหบพร่า ยาวยานที่สอดแทรกเข้ามาในยามวิกาล ผสานกับความเย็นของมวลอากาศ เรียกขนและผมลุกขึ้นมาโดยพร้อมเพรียงกัน

“เจ้าจะได้เห็นข้า เดี๋ยวนี้แหละ”

เสียงกรีดดังวี๊ดตามมา เมื่อเจ้าคนในความมืดพูดจบ ทองยืนนิ่งตัวสั่น แทบขยับร่างกายไม่ได้ รู้แต่เพียงว่ากลัวมาก หัวใจแทบจะหลุดออกมานอกอก

“เสียงอะไร ทำไมมันน่ากลัวขนาดนี้”

เพียงแค่คิดเท่านั้น เขาสะดุ้งเฮือกสุดตัว ต่อสิ่งที่หล่นตุ๊บลงมาตรงหน้า แม้ว่ามืดจนแทบมองอะไรไม่เห็น ทว่า เขากลับเห็นสิ่งนั้นอย่างถนัดชัดเจน ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า เพราะเจ้าสิ่งนั้นก็คือ

“เฮ้ย! หัวกะโหลกผีนี่นา ช่วยด้วย ช่วยด้วย”

ทองสะดุ้งสุดตัว หวีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด ไม่รอช้าที่จะวิ่งออกไปจากที่แห่งนั้น แต่ ไม่ว่าจะก้าวขาเร็วแค่ไหน มันกลับวิ่งย่ำอยู่ที่เดิม

“ทำไม ทำไม เราวิ่งไม่ไป ช่วยด้วย ผี ผีหลอก”

“ฮึ ฮึ ฮึ อยากเจอข้านักไม่ใช่หรือ ในเมื่อเจอแล้ว วิ่งหนีทำไมเล่า มาสิ มาอยู่เป็นเพื่อนกัน ป่าแห่งนี้กว้างพอที่จะฝังร่างเจ้า”

“ไม่ อย่า อย่า”

ชายหนุ่มตะโกนสุดเสียงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเห็นหัวกะโหลกผีดวงตากลวงโบ๋ลอยขึ้นจากพื้น แล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้า เหนือศีรษะ มันอ้าปากพะงาบๆ ส่งเสียงหัวเราะชอบใจ เสียงนั้นเสียดแทงเข้าไปในความรู้สึก

ยอมรับว่ากลัวอย่างที่สุด และรู้ในวินาทีนั้นว่า ผีร้ายคงไม่ปล่อยให้หลุดออกไปจากป่าแห่งนี้

“อย่า อย่าทำข้าเลย”

“ฮึ ฮึ ฮึ กลัวตายเหมือนกันหรือ เมื่อครู่เจ้าอยากเห็นข้า เรียกให้ออกมาทำไม”

“ข้า ข้าขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ อภัยให้ด้วย ถ้าหากว่าทำอะไรให้ท่านขัดเคืองใจ อย่า ทำข้าเลย ปล่อยไปเถิด”

“ได้ ในเมื่อเจ้ามีความอ่อนน้อมถ่อมตน ข้าก็จะไว้ชีวิตเจ้าใช่ไหม แต่เจ้าลบหลู่ข้าเกินไป ไม่มีใครเคยทำอย่างนี้กับข้าผู้เป็นเจ้าป่าแห่งนี้ ฮื่อ ฮื่อ”

“เอ่อ จะให้ข้าทำอย่างไรเล่าครับ ถึงจะลบล้างความผิดในครั้งนี้” 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น